Ürkek Ve Telaşlı Geyik

Kayaların arasındaki çatlaklarda biten ot misali ..Ütopyasında tekerlek gezgini

[bengeceninsiriusu]

Kadın olmak neden mi zor? Çünkü siz misafir olduğunuz yerde oğlunuzu baş köşeye oturtup, kızınıza “kalk yardım et” diyensiniz.

Çünkü siz, erkekler masada otururken kadınların yerde yemek yemesini yadırgamayan, yiyip içerken kadını hizmetçi gibi çalıştıransınız.

Çünkü siz erkek evlat doğurmayan kadını hor görensiniz.

Çünkü siz tüm mirası erkeğe bırakıp, kadına gelince; “kadın para işinden ne anlar?” deyip onu erkeğe muhtaç edensiniz.

Çünkü siz kahkaha atan erkeğe “hayat dolu”, kahkaha atan kadına “yollu” diyensiniz.

Bu yüzden kadın olmak çok zor.

-24/10/2020-

[birdamlamavilik]

[cagataykirbuga]

Pencereden esen ılık rüzgar, dans edercesine ağaçta bir o yana bir bu yana uçuşan minicik kuşlar ve daha dumanı üzerinde tüten ve tüm odayı varlığı ile onurlandıran kahve.

[birdamlamavilik]

"Sen eline bir uçurtmanın ipi tutuşturulana kadar göğe bakmadın.."

[birdamlamavilik]

O an.

[birdamlamavilik]

"Bütün teşebbüsler bir tebessüm içerir çünkü.

Çünkü öfke kontrolünü kaybetmiş hürriyet.

Biz artık aşkla maşkla paşayla ıslah olmayız.

Narkozun etkisi geçti, uyanıyor hislerdeki hasta.

Ne kadar basit. İşte bu kadar basit.

Ellerin ıslattıkça gözlerin kurulardı çünkü beni.

Çünkü bu saatten sonra dirilmez yüzümüzdeki ölüler

yüzümüzdeki ölülerden hiç medet ummasın güzellikler"

Küçük İskender

[birdamlamavilik]

[birdamlamavilik]

Öyle güzel bir ihtimal ki aşk...

Birine âşık olmak doğaüstü bir şey. Milyarlarca ihtimalin bir araya gelmesi... O ihtimal ki iki insanın birbirini görüp kendine yuva yapması.Günlerce onunla yaşanılacak anlar düşlemesi. O güldüğü için iyi hissetmenin keyfi... Çocukluğunun en güzel ve en kanayan yerlerini paylaşması. Ailesini açması. Can yetiyor da insana, en güzeli birinin “canım” deyip canına sarılması.Sen, ben diyebiliyor insan her yanındakine ama “biz”li konuşmak. Üç harfin sihri ne büyük..

[cagataykirbuga]

Pencereden Ilık ılık esen rüzgar bütün benliğimi sarsmaya yetiyor muydu? Gözlerden uzak olmam, kendimi bir başkasından ne pahasına olursa olsun sakınmam bir ise yaramıyor mu? Keşke geçmişe bir çizgi çekilebilse ve yarınlara daha sağlam kafayla başlama imkanımiz olsa değilmi. umutların yesermesi için en ufak gün ışığının bile yeterli olduğu yarınlar hep yarınlarda bizi bekliyor mu olacak? Keşke diye haykırmak istiyorsun değil mi? Yarın her zaman yarın olarak kalabilecek mi? kiminin yarını kiminin dünü olmaz mi? Dün veya yarın artık benim olmasin yalnız bugün sadece bugün benim olsun. Kafamin rahat olduğu ve yalnız kitaplarım ve kahvem ile oturup bugünü yaşamak istiyorum. Yarın için birsey yapmıyorum artık. Penceredeki menekşem kurumuş kuşlar balkonuma artık konmaz oldu. Rüzgar mi artık o sadece esiyor. Anıları umutları yarınlari bana getiren o rüzgar menekşe kokusuz ben ise artık bugünü yaşar oldum.

[cagataykirbuga]

Hem Yakın Hem Uzak

Avuçlarından süzülen kanın suçlusu kim? Buna tam olarak cevap verebilenlerden isen emin ol hayat sana en büyük kıyağını yapmış. Tüm şansını tek bir dilekte kullanmış olarak hissetmen oldukca normal. Çünkü; bu sorunun cevabı öyle kolay kolay bulunabilecek türden değil.

Bana zarar verenlerin farkında olmak için tüm dilek hakkımdan vazgeçebilirim. Bunu bir an bile düşünmeden hiç takılmadan bir seferde söyleyebilirim. Çünkü bilmiyorum en yakınlarım en uzak gibi, en uzaklarım en yakın gibi. Ya da ben böyle hissediyorum ama şundan eminim ki bu durum beni çok fazla yaralıyor ve gücümü gün geçtikçe azaltıyor. Ayakta durmak için hergün bir sebep bulmaya çalışmak ve bunun için tüm enerjimi harcamış olmak, bataklıkta saplanmış bir ceylan gibi her sıçrayıșta daha çok dibe çekildiğimi hissettiriyor. Gücüm gün geçtikçe azalıyor ve ben ne yapacağımı bilmiyorum.

Hayallerimde yaşamaya başladığım şu günlerde beni bu kadar yoran ne bilmiyorum. Umarım bu kara bulutlar tez zamanda yağmurunu bırakıp gider. Yoksa güneşsiz her gün beni ben yapan değerlerim benden gittikçe uzaklaştırıyor.

[birdamlamavilik]

Herhangi bir sabaha uyandım. Ruhumdaki esnemelerden kaçıyorum, ışık arıyorum. Dağıldım.Yayılmış olduğum yerlerden ve zamanlardan kendimi toparlamanın sancısını çekiyorum.

Hiddetim tüm insanlığa. Yüzeysel çıkarcı ilişkilerimize,tahammülsüzlüğümüze. İnsanlığımız düşüyor çoğu zaman . Aynaya dönüp bakmıyoruz bile. Hastalanmak, ölmek bile engel olamıyor . Önceden üzüntü karşılık taşıyan bir duyguydu. Yavaş yavaş tükenen her duygumuz gibi onu da tüketip yok ettik. Birbirimize olan inancımızı yitirdik. Uzaklaştık.Karşılıklı bir durum oluşmayınca kendimizi kurcalamaya başladık. Farkettik ki, sonunda kendimizden geriye de hiçbir şey kalmamış. Ve hiçbir şey ruhumuzu doyurmuyor artık, hayatımızın en katı gerçeği de bu. Düşündükçe yemin ediyorum beynim acıyor. Zihnimi iyiden iyiye bataklığa sürüklüyorum .

Kocaman bir papatya bahçesinde nefesimi tutuyorum. Başımı göğe kaldırdım, selam gönderdim maviye dair ne varsa. Ne olur bul bizi saklandığımız yerden.

[birdamlamavilik]

Elbette mutlu anlarım oldu ama, Yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu. Farkında mısınız bilmem. Yaşam budur zaten:Anlar, sadece anlar. Siz de anı yaşayın. Hiç bir yere yanında termometre, su, şemsiye ve paraşüt almadan gitmeyen insanlardandım ben. Yeniden başlayabilseydim eğer, hiç bir şey taşımazdım. Eğer yeniden başlayabilseydim, ilkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım. Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla. Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır, Çocuklarla oynardım, bir şansım daha olsaydı, eğer. Ama işte 85 ‘indeyim ve biliyorum…Ölüyorum…

Jorge Luis Borges

[birdamlamavilik]

Ne kadar varım .Yuvam neresi. Benim sokağım nereye çıkıyor .Eksik yanlarımı unuttum. Nelere ağlarım , nelere gülüyorum. Kaç kabus gördüm . Uyandığımda kimleri aradım . Kimler açmadı.Kaç otobüs kaçırdım. Nelere geç kaldım. Neleri erken yaşadım . Kaç kaburgam kırık. Hangi yokuşlara yetmedi nefesim. Hangi çimenlere yasladım başımı. Üstümdeki bu leke , bu iz neyin hatırası. Hangi ismi bağırırken yırtıldı ses tellerim. Hangi kazadan kalma bu kesik nefesim.Susuyorum çünkü benim kelimelerim sesimden kırılıp kimseye çarpmayacak . Keşke bunun anlamını bilebilseydiniz . Şimdi diyeceksiniz ki bunları bize neden anlatıyorsun . “Neden yazılır biliyor musunuz ? Dünya acılı olduğu için yazılır. Duygular taştığı için yazılır. İnsanın kendi zavallılığından sıyrılması çok güç bir işlemdir. Ama insan bir kez bu zavallılıktan sıyrılmayagörsün, o zaman yaşamı kendi egemenliği altına alabilir. İşte böylesi bir egemenliği bir iki kişiye daha anlatmak için yazı yazılır. (Ya da kendi kendine kanıtlamak için). Çünkü, insanın kişisel özgürlüğü, kendi dünyasına egemen olmasıyla başlar.”

[birdamlamavilik]

“Sonuna Geldik” Yarın değil, öbür gece… 
Bir kâbustan uyanacağız. 
Kendi kazdığımız bir kuyudan çıkacağız, üstümüz başımız yara bere içinde… 
Gelecek nesillere, “Başımıza bir bela geldi. Uzun sürdü. Çok örselendik. Ama oylarımızla üstesinden geldik” diyeceğiz. 
İnanmayacaklar. 
“Gerçekten sizin zamanınızda Twitter mı yasaklandı? Youtube mu kapatıldı? Kitap bomba mı sayıldı? Heykel mi yıktırıldı? Çocukları kurşunlayan polislere madalya mı takıldı” diye soracaklar. 
Başımızı öne eğeceğiz. 
Benzer felaketlere uğramış toplumları örnek verip “Bir esaret devriydi. Geldi geçti” diye savuşturmaya çalışacağız.

Yarın değil, öbür gece… 
Bu halk, o zannedilen toplum olmadığını gösterecek. 
“Layık olduğunca yönetilir” lafını, “Tepkisizdir, çıkarına bakar” aşağılamasını, “göbek kaşıyan” yaftalamasını hak etmediğini ortaya koyacak tavrıyla… 
Tersine… 
Hırsızlığın, yolsuzluğun, zulmün farkında olduğunu, kadim bir sabırla, olgun bir itidalle sustuğunu, nabzını yoklamak için gelen kamuoyu araştırmacılarına nanik yapıp öfkesini, tepkisini sandığa sakladığını gösterecek. 
“Yediler, ama iş yaptılar” demediğini, haram yiyene harami dediğini, aslında küfürbazlığı, kabadayılığı, yalancılığı, nobranlığı sevmediğini sergileyecek. 
“Yetti gayrı” diyecek.

Yarın değil, öbür gece… 
Zafer şarkılarıyla o uzun kâbustan uyandığımızda, gözündeki bağı, telefonundaki kulağı, ayağındaki prangayı çıkarıp atmış, kendine güvenini tazelemiş bir halk olacağız yeniden… 
“Biz yetim hakkı yedirmezdik. Cana kıyanı kahraman ilan etmezdik. Evladını kaybetmiş bir babadan bir ‘Allah rahmet eylesin’i esirgemezdik” diyeceğiz. 
“Kızlı erkekli” halay çektiğimiz, bir gün dua edip ertesi gün kafa çektiğimiz, vicdanımızı kaybetmediğimiz hayatımıza geri döneceğiz. 
Kimsenin birbirinin inancına, yaşam tarzına müdahale etmediği bir toplum idealine geri döneceğiz. 
Bizi birbirimize düşürmek, “inanan-inanmayan” diye bölmek, kindar bir nesil yetiştirmek için çırpınanları, halka din satarken çalıp çırpanları yargılayacağız. 
Yarın değil, öbür gece… 

Bu “uzun kâbus”tan uyanacağız.

[belirsizliksenfonisi]

İstisnasız her yılın son günü izlediğim video 😀

[yitikcennett-deactivated2018012]

suyun altında bir düğün

[birdamlamavilik]

ERİK TOHUMU

Her gün , her saat , her dakika değişen dünya . Tanıdığımız ve artık hiç tanımamış gibi yaptığımız insanlarla dolup taşıyor . Herşey çok çabuk değişiyor ..Ama bunlardan hiç konuşmayacağım. Benim kelimelerim, sesimden kırılıp kimseye çarpmayacak. Yinede hayat güzeldir bilirsiniz işte . Günbatımı gibi , yolculuklar gibi , lapa lapa yağan Kar gibi , geceyi süsleyen yıldızlar gibi . Hepsini birlikte yaşayabileceğin bir adam gibi. Bir kadın gibi. Diğerlerini bilmem ama sevginin ne demek olduğunu bilen biri gibi . Koşullarımız çok ağırdı bizim . O zaman başladık biz sevmeye . Az eşya, loş ışık. İhtiyacımız olan tek şey alçak bi yataktı, bir buçuk kişilik. Tek kişilik olsa sığmayız. İki kişilik olsa uzak kalırız.