birileri yazsın, ben altını çizeyim. @cubalap - Tumblr Blog

Sevdiklerimiz, Tiksindiklerimiz, Yediklerimiz - Hal Herzog

"Yılanın et ihtiyacı göz önüne alındığında evcil hayvan olarak boa yılanına bakmak etik miydi? Boa yılanlarını kedi yavrularıyla beslemenin ahlaki bulunacağı koşullar var mıdır?"

"İnsanlar köpeklerine mi benzer? İngiliz Columbia üniversitesinde görev yapan psikolog ve köpek uzmanı için bu olabilir. Sosyal psikologlar insanların gönül ilişkilerinde takriben kendileri kadar çekici eşleri cazip bulduğunu ortaya çıkarmışlardır. Neden hayatımızı birlikte geçirmek istediğimiz bir hayvanın seçiminde de aynı kural geçerli olmasın?"

"Çoğu psikolog beş temel özelliği ölçmek suretiyle bir kimsenin kişiliğine dair iyi bir tanıma varacağımız konusunda hemfikirdir. Bu beş temel özellik şudur: - deneyime kapalı olmak/ deneyime açık olmak - vicdanlılık/ fevrilik - dışadönüklük / içedönüklük - uzlaşılabilirlik / antagonizm - nevrotiklik/ duygusal istikrar"

"Darwin, “bir köpek yavrusunu dövdüm, sanıyorum sırf kudretin tadına varmak adına.”"

"Yeni doğmuş bebek fokların avlanması yasaklandı. Fokların değil. Kanadalılar bebek fokları avlamaya son vermiş değiller, son verdikleri, sevimli bebek fokların avlanmasıdır."

"Japoncada mushi diye bir sözcük var. Böcekler, örümcekler ve hatta bazı yılanlar için kullanılıyor. Mushi erkekleri cezbeder. Oğlanlar bunları yakalar, süslü kafeslerde tutar, hatta mushi dayanıklılık yarışmaları yaparlar. Mushi teraryumları, mushi toplama ekipmanı vs vardır. Bu böcekler bir nevi evcil hayvanlardan sayılırlar. Bir kültürdeki haşarat başka bir kültürde evcil hayvana dönüşebileceğini gösterir."

"3 eylül 1977’de baba ve oğul timsahın kafesine gittiler. Babası timsaha verecek yiyecek ararken timsah küçük çocuğu yuttu. Parkın sahibi gecenin ilerleyen saatlerinde silahını alıp timsahı vuruyor 9 el ateş ederek. NYT yazarı, duygusal olarak tatmin edici ancak tamamıyla akıl dışı olarak yazmıştı. 18.yy felsefecisi David Hume, duyguların ahlakın temeli olduğunu savunur. Immanuel Kant etik anlayışımızın aklı temel aldığını savunur."

"Deneklerde karar verirken rasyonel yolu izleyeceği varsayımında bulunulmuştu ama sezgilerine kulak veriyorlardı insanlar. Duyguların akıldan önce geldiğini savunan Jonathan Haidt insan bilişselliğinin iki süreçten meydana geldiği kanaatindedir. Birincisi sezgisel, anlık, bilinçdışı, çabasız ve duygusal olandır. İkinci süreçse bunun aksine, hesaplanmış, bilinçli, mantıklı ve yavaştır. Duygusal kararımızı verdikten sonra devreye girer ve esaslı kararlarımızın arkasında duracak gerekçeleri üreterek bilişsel karmaşayı düzene sokar."

"Ailenin bir köpeği evlerinin önünde araba çarparak ölür. Onu yerler. Burada akıl yürütme biçimlerinin üzerine gittiğinizde yani çoktan öldüğü ve acı çekmeyeceği belli olan bir hayvanı yemekteki yanlışlık ne olabilir. Haidt, “ahlaki sersemleme hali” olarak adlandırır bunu. Öğürme faktörü etkilidir. Söz konusu eylen bize iğrenç gelir. Tiksinti bir ahlak duygusudur diyor Pensilvanya üniversitesinden biri. Toplumsal sınıf da ahlaki sezgileri etkiler. Yoksul Philedelphia’lıların yüzde 80’i ölmüş köpeklerin yemekten men edilmesi gerektiğini söylemiş fakat üst sınıftakilerin sadece yüzde 10’u buna itiraz etmiş."

"İnsanbiçimcilik hayvanlara yönelik muamelemiz yüzünden yaşadığımız çoğu suçluluk hissinin kaynağıdır. Yunusların gülümseyen suratları…. Yanlış. Alfa erkek babunun esnemesi sıkıldığı anlamına gelmesi. Köpek dişlerini sergileyerek yüzünü paramparça ederim. Yüzünü bacağına sürdürmek, yanaklarındaki salgı bezini kullanarak işaretlemek ve sahiplenmek anlamında."

"Bir dövüşçü horozu iki yıllık hayatı boyunca refah ve bolluk içinde yaşar. Hayatının ilk 6 ayında serbest gezinir. Çimenlik alana ve hatta üzerinde uyuyabildiği bir yatağa kavuşur. Egzersiz yapar bol bol. Bazı insanlardan bile daha iyi beslenir. 1 saat içinde de ölecek. Civcivler, bacakları ağrıyarak, akciğerleri yanarak, gökyüzünü görmeden çimenlerde yürümeden börtü böceği gagalamadan her allahın günü aynı kümes hayvanı yeminden yiyerek bir sefalet içinde yaşayacak".

"Bana niçin et yemeyi reddettiğimi sorabilirsiniz. Bense, kendi adıma, sizin ölü bir hayvanın cesedini ağzınıza koyabilmenizi hayretler içinde karşılıyorum; kesilip biçilmiş eti çiğnemeyi ve ölüm yaralarının suyunu gırtlağınızdan geçirmeyi iğrenç bulmamanıza hayret ediyorum. J.M Coetzee"

"İnsanların, şempanzelerin, babunların ve kapuçin maymunlarının yani en çok et yiyen primatların aynı zamanda sosyal davranışları yönetmekte en mahir canlılar olması. Bunlar dolap çevirmek, ittifak kurmak, bireyler arası karmaşık ilişkilerin incelikli noktaları konusunda beceriklidir. Et paylaşımının sosyal zekanın gelişimine olanak vermek suretiyle beyin evriminde bir sıçrama gerçekleştirdiği kanaatindedir.

"Arkeolojik deliller insanların binlerce yıl boyunca köpekleri yediğini gösteriyor. Aztekler, yemeyi düşündükleri için tüysüz cins geliştirmişlerdi. Köpek eti pek çok kuzey Amerika Kızılderili kabilesinde temel gıdaydı. Asya’da özellikle çok popüler. Çinliler herkesten daha fazla köpek yerler. Yavru köpek çok tercih edilir. Sığır eti kadar pahalıdır. Chow chow köpekler yenir daha çok. Danua gibi cinsler yetiştirdiler eti daha iyi olan ve daha hızlı büyüyen. Güney körede de hem köpek eti yenir hem de evde beslenir."

"İnsanın eti bırakıp bırakmaması üzerinde kişiliğin de etkisi vardır. Et yiyenlerle karşılaştırıldığında vejetaryenler daha yaratıcı, daha geniş hayal gücüne sahip ve yeni deneyimlere daha açık insanlar. Fakat aynı zamanda bunlar arasından endişeli ve dertli kişisel çıkması ihtimali de daha yüksek."

"Vejetaryenlerin yemek yedikten sonra kendilerini suçlu hissetme ve ince olmayı daha fazla kafalarına takma ihtimali daha yüksektir."

"Şempanzelerin bilimsel araştırmalarda denek olarak kullanılması ve farelerin kullanılması paradoksu. “

“Araştırmaları hayvanlarda yapmak yerine anensefalik denen, gözleri görmeyen kulakları duymayan ve acı çekme yetisine sahip olmayan insan yavrusunda yapmak.”

“Hayvan deneylerinin yapılmaması gerektiğini göstermek için hayvan deneylerini kullanmak.”

“Bal arıları bilişsel olarak yüksek seviyededir.”

“Fareler birbirlerinin çektikleri acıyı hissediyor. Ağrı sadece öbür fare bir akraba yahut kafes arkadaşıysa bulaşmakta. Salt görme duyusundan dolayı.”

“Afrika’daki çocuk ölümlerinin önüne geçecek bir hastalıkta kullanılacaksa evet ama cinsel gücü artırmak için vs içinse doğru gelmiyor.”

“NYT köşe yazarı Nick Kristof: ruhsal hissizleşme New York ahalisinin, bir tanecik kırmızı kuyruklu atmacanın lüks bir Fifth Avenue apartmanının duvarındaki çıkıntıya yaptığı yuvadan tahliye edilmesine o denli bir büyük öfke duymasının fakat 2 milyon evsiz Sudanlının içinde bulunduğu kötü duruma pek az tepki göstermesinin sebebi. Çok büyük sayılar karşısında ortaya çıkan insani kayıtsızlık için merhametin çöküşü tabirini kullanır.”

Kıymetli Şeylerin Tanzimi - Sezen Ünlüönen

Bu kitabı övebilmek için kitaptaki cümleler gibi cümleler kuramazsam kitabın değerini düşürür müyüm diye biraz endişeliyim. Bunun yanına bir de çok geniş olmayan kelime dağarcığımı ve hayatta bir şeyleri seyrekçe beğendiğimi de eklediğimizde, hayranlık duyduğum bir kitabı başkalarına methederken o hayranlığın niceliğini yeterince anlatamayacağım da beni endişelendiriyor. Tüm bu gerginlikten kendimi kurtarıp biraz kitaptan bahsedeyim desem bu kez de konuyu yüzeysel geçmek zorunda kalmak beni üzüyor. Hiçbir şekilde bu kitaba dair gerçekten ne hissettiğimi açıklayamayacağım için de sanırım bundan vazgeçmem gerekiyor. Kitapsa bunların tersine, sadece bende olduğunu düşündüğüm ve kimseye tam olarak açıklayamadığım bir hissi, bildiğim kelimeleri yan yana koyarak somutlaştırıyor. Beni bana da anlatıyor.

“Gülendam o güne kadarki hayatını - farkına bile varmadan- hep bir şeylerin hazırlığı olarak yaşamıştı. Sanki o güne kadar yapıp ettikleri bir tür ısınma, alışma devresiydi de bir an gelecek aniden gerçek öz hakiki yaşamı başlayacak, bugün yaşananlar hatıra olarak bile elde kalmayacak, iz bırakmayacaktı.”

#kıymetli #şeylerin #tanzimi #sezen #ünlüönen

Masumiyet Müzesi - Orhan Pamuk

Aşk denen hastalığa kurban giden karakterlerin bununla savaşma yolları hep birbirinden farklıydı. Ama kendini bu hastalıkla mücadele etmek için onun ellerine teslim eden bir mağduru ilk kez tanıdık. Hep birlikte aynı şeyleri düşündük: "Aşk" olarak anlatılan bu duygunun hastalıklı bir takıntıdan farklı nedir? Ah peki ya Orhan Beyciğim, bir duygunun kaç tarifi olabilir? Kaç farklı çeşitte ne hissettiğini söyleyebilir insan? Kelimeler nasıl olur da bu kadar farklılaşabilirken söylediklerinin sadece anlamı derinleşebilir?

Peki ya bu şekilde kimseyi sevemezsek, eksik mi kalırız o zaman?

"Ne ailem ne de babam dindardı. İkisinin de namaz kılıp oruç tuttuklarını hiç görmemiştim. Cumhuriyetin ilk yıllarında yetişmiş pek çok evli çift gibi, dine saygısız değil ilgisizdiler yalnızca ve bu ilgisizliği de pek çok tanıdıkları, dostları gibi Atatürk sevgisi ve laik bir cumhuriyetçilikle açıklarlardı."

"Ona aşık olabilir miydim? Derin bir mutluluk hissediyor ve endişeleniyordum. Bu mutluluğu ciddiye almanın tehlikeleri ile hafife almanın bayağılığı arasında ruhumun sıkışabileceğini, kafamın karışıklığından çıkarıyordum."

"Bir insanın, başka fırsatlar olmasına rağmen onları reddedip sürekli aynı kişiyle sevişmek istemesine, bu mutluluk verici duyguya "aşk" denirdi."

"Her akıllı insan hayatını güzel bir şey olduğunu, amacının da mutlu olmak olduğunu bilir, dedi babam üç güzel kızı seyrederken. Ama sonra yalnızca aptallar mutlu olur. Nasıl izah edeceğiz bunu?"

102

"Toprağın hoş kokusunu, Bentler'in arkasındaki gölden gelen serin havanın taşıdığı çam ve gül rayihasını içine çekiyor, önümdeki harika hayatın Allah'ın bana bir lütfu olduğunu ve bana karşılıksız verilen bütün bu güzelliklerin karnımdan gövdeme ölüm gibi yayılan aşk acısıyla zehirlenmesinin ve büyük bir aptallık, hatta günah olduğunu düşünüyordum."

146

"Mutluluk, benim için artık doğuştan Allahın bana bağışladığı ve bir hak gibi, mesele etmeden benimsediğim bir şey olmaktan çıkmış; talihli, akıllı ve dikkatli insanların çalışarak elde edip koruyabildikleri bir nimete dönüşmüştü."

151

"O sessizlik sırasında Füsun'u görememe acısının, onu görmek için katlandığım bu utançtan çok daha kahredici olduğunu hemen hatırlattım kendime. Onu görememe acısını bir daha çekmemek için çok daha utanç verici durumlara katlanmaya razı olduğumu da artık biliyordum. Ama utanca karşı daha savunmasızdım. Aşağılanma korkusuyla, onu görememe acısı arasında ne yapacağımı bilemedim ve ayağa kalktım."

235

"Acısını paylaşabilmek için, kendi babamın ölümünü düşündüm. Ama onu o kadar sevmeme rağmen, benimle babam arasında bir gerginlik, bir rekabet vardı. Füsun ise babasını hiç zorlanmadan, yorulmadan, çok derinden, insanın dünyayı, güneşi, sokakları, elini sevmesi gibi rahatça seviyordu.

416

"Orhan Bey’le ilk görüşmemize hazırlıklı gittim. Füsun’dan söz etmeden önce, ona son on beş yılda dünyada bin yedi yüz kırk üç müze gezdiğimi, biletlerini de biriktirdiğimi, ilgisini çeker diye sevdiği yazarların müzelerini anlattım: St. Petersburg’daki Dostoyevski Müzesi’ndeki tek hakiki parçanın, fanus içerisinde saklanan ve kenardaki notta “Gerçekten Dostoyevski’nindir,” diye yazan bir şapka olduğunu öğrenince gülümserdi belki. Aynı şehirdeki Nabokov Müzesi’nin Stalin yıllarında yerel sansür kurulunun yazıhanesi olarak kullanılmasına ne diyordu? Illiers-Combray’daki Marcel Proust Müzesi’nde yazarın romanında kahramanlarına örnek aldığı kişiler diye sergilenen portreleri görmemin bana roman hakkında değil, yazarın yaşadığı dünya hakkında bir fikir verdiğini anlattım. Hayır, yazar müzelerini saçma bulmuyordum. Mesela Hollanda’nın küçük Rijnsburg kentindeki Spinoza’nın Evi’nde, yazarın ölümünden sonra tutulan tutanakta adı geçen bütün kitapların bir araya getirilip eksiksiz olarak ve 17. yüzyılda yapıldığı gibi büyüklükleri esas alınarak sergilenmesini çok yerinde bulmuştum. Tagore Müzesi’nde, yazarın yaptığı suluboya resimlere bakarak ve bizim erken dönem Atatürk müzelerinin toz ve nem kokusunu hatırlayarak, labirent benzeri odalarda yürürken, Kalküta’nın bitip tükenmez uğultusunu dinleyerek, bütün bir gün ne kadar da mutlu olmuştum! Sicilya’nın Agrigento şehrinde Pirandello’nun Evi’nde gördüğüm ve bana kendi aileme aitmiş gibi gelen fotoğraflardan, Stockholm’deki Strindberg Müzesi’nin pencerelerinden görünen şehir manzarasından ve Baltimore’da Edgar Allen Poe’nun teyzesi ve daha sonra evleneceği on yaşındaki kuzeni Virginia ile paylaştığı dört katlı ve küçücük, kederli evin bana çok tanıdık geldiğinden söz ettim. (Baltimore’da bugün artık ücra ve yoksul bir mahallenin orta yerine düşen dört katlı bu Poe Evi Müzesi; küçüklüğü, kederli hali, odaları ve biçimiyle gördüğüm bütün müzeler içerisinde, Keskinlerin evine en çok benzeyen yerdi aslında.) Orhan Bey’e, hayatta gördüğüm en mükemmel yazar müzesinin Roma’da Giulia Sokağı’ndaki Mario Praz Müzesi olduğunu da anlattım. Resimden ve edebiyattan aynı tutkuyla zevk alan Romantizm’in büyük tarihçisi Mario Praz’ın evine benim gibi randevu alıp girerse, büyük yazarın harika koleksiyonunun hikâyesini, oda oda, eşya eşya roman gibi anlattığı kitabı da mutlaka okumalıydı… Rouen’de Flaubert’in doğduğu ev babasını tıp kitaplarıyla doluydu ve Flaubert ve Tıp Tarihi Müzesi’ne gitmeye hiç gerek yoktu. Sonra yazarımızın gözlerinin içine dikkatle baktım: “Flaubert’in Madame Bovary’yi yazarken kendisine ilham veren ve tıpkı romandaki gibi kasaba otellerinde, at arabalarında seviştiği sevgilisi Louise Colet’nin saçlarından bir tutamı, mendilini, terliğini bir çekmecede sakladığını, arada onları çıkarıp sevip okşadığını, terliklere bakıp nasıl yürüdüğünü düşlediğini mektuplarından mutlaka biliyorsunuzdur, Orhan Bey.” “Hayır, bilmiyordum,” dedi. “Ama çok hoşuma gitti.”

478

#orhan pamuk #masumiyet müzesi #orhan #pamuk #masumiyet #müzesi

Doppler - Erlend Loe

Şehrin çok da uzağında olmayan bir ormanda, bir çadırda yaşayıp avcılıkla ve takasla hayatını geçirmek isteyen bir adam olmak için hiçbirimizin bisikletten düşmeye ihtiyacı yok. Televizyondan sıkılmak için, ebeveynlikten yorulmak ya da insanların çok fazla konuştuğunu düşünmek için hiçbirimizin başını çarpması gerekmiyor. Ormanı şehre, geyiği insanlara, aileyi yalnızlığa tercih etmek için akıl hastası olmak da şart değil. Yaşamak yeterli.

Sahi biz neden ormanlardan ayrılmıştık?

“Geyikleri daha özgür sanırdım. Bana öylesine bağlanmak üzere ki buna hazır mıyım pek bilmiyorum. Tam da av sezonunun ortasında yavrusu ile birlikte gezmeye çıktığı için, eleştirilerimi ölen annesine yöneltiyorum. Ne geçiyordu aklından acaba?”

“Avcı toplayıcı kültürü için büyük bir başarı. Bıçakla öldürülmüş bir geyik, süt ve diğer tüketim malları ile takas edildi. Bu bir atılım. Dünya belki de kurtarılabilir.”

“Ama neden normal ürünle yetinelim ki, diye tartışıyorduk ABD ve İngiltere, Irak'a karşı harekat başlattığı gün. Bu savaşla ilgili bir tavır belirlememiz gerektiğini anladığımda sinirlendiğimi hatırlıyorum. Çok sıkıcı bir şeydi. Banyo malzemelerini seçmek zorunda kalmam yetmezmiş gibi, şimdi bir de Irak’la ilgili taraf olmak çıkmıştı ortaya. Dünyada olan bitenin, ufak tefek işlere kafa patlatmamı gerektirmesine bozuluyordum. Düşüncelerimi toparlayamıyordum, toparlamakta istemiyordum. Biz banyonun tamirini bitirene kadar bombardımanı ertelemelerine haftalarca sinir oldum.”

“Yavrunun adı babamın anısına Bongo olacak, ormana dönmek için yola çıktığımda aklıma geliyor. Babamın adı Bongo değil ama yavrunun adı onun anısına Bongo olacak insan bazen bu tür çağrışımları açık olmalı.”

“

Bir sürü şey yaptım.

Çok başarılı oldum.

Bok gibi başarılıydım.

Yuvada başarılıydım. İlkokulda başarılıydım. Ortaokulda başarılıydım. Lisede iğrenç bir şekilde başarılıydım; yalnızca derslerde değil sosyal olarak da. İneklemeden bütün ders kitaplarını hatmetmeden başarılıydım; biraz isyankar ve küstahtım, hocalara tavrım izin verilenin sınırındaydı ama yine beni diğerlerinden daha çok severlerdi; bunu becerebilmenin şartı insanın sevimsiz bir şekilde çok başarılı olmasıdır, diye düşünüyorum bugün. Başarılı bir öğrenciydim, süper başarılı bir sevgilim oldu, diğer bütün işlere on basan bir iş teklifi aldıktan sonra başarılı dostlarımın arasında, başarılı bir şekilde evlendim. Sonra başarıyla büyüdüğümüz çocuklarımız oldu, başarılı bir şekilde elden geçirdiğimiz bir ev aldık. Bütün bu başarıların ortasında yıllarca dolanıp durdum. Başarılarla yattım, başarılarla kalktım. Başarılarla uyudum. Başarı soludum ve yavaş yavaş yaşamamı getirdim. Şimdilerde olan bitene böyle bakıyorum. Allah çocuklarımı benim kadar başarılı olmaktan korusun.”

“Birkaç gün sonra, ateş geçmek üzereyken, babam ve Schrödinger’in kedisiyle ilgili kıyaslamamın çok akıllıca olduğunu fark ediyorum birden. Yine akıllı olmaya çalıştım. Kendi kendimeyken bile, akıllı olmamaya karar vermişken bile akıllıyım. Bu bir hastalık.”

“Benim için televizyon izlemek, insanları neden sevmediğin konusunda bir kaynak kitap okumak gibi. Televizyon içimizdeki bütün iğrençliklerin özü. Hayatta zaten kabullenmekte zorlandığımız insana ait özellikler televizyonda göründüğünde doğrudan çarpıcı hale geliyor. İnsanlar salaklaşıyor. Televizyonda ben de salak gibi dururdum.”

"Sürekli bir şeyler yapmak ya da yapacak bir şeyler icat etmek zorunda olduğumuz fikri içimize işlemiş. İnsanın bir meşguliyetinin olması bir bakıma iyi bir şey, uğraştığımız şey çok aptalca olsa bile. Ne pahasına olursa olsun sıkılmak istemiyoruz ancak ben, sıkılmaktan hoşlandığımı fark ettim. Sıkıntının hakkı yeniliyor.”

“Ocak ayının son günü, bir aydan fazla bir süredir insanlarla konuşmadığım kafama dank ediyor. Gayet güzel gidiyor. Başkalarına söylenecek o kadar çok laf varken, ben bunların bir tanesini bile söylememişim. Aslında söylenecek pek fazla bir şey olmadığının canlı kanıtı benim. Kendimle gurur duyuyorum”

“Millet ne kadar akıllı olduğunu göstermek için yazıp çiziyor ki dünyada ihtiyaç duyulan en son şey bu. Sadece laf laf laf.”

105

#doppler #kitap #yky #erlend loe #book

Kan ve Gül - Alper Canıgüz

Ne zaman en çok sevmiş sayılırız? Yeniden hayata başladığımızda da aynı kişiyi sevdiğimizde mi yoksa aynı kişiyi yanlış tanıdığımızı fark ettiğimizde bile sevmeye devam ettiğimizde mi?

Hataları telafi etmenin tek yolu zamanda geriye gitmek değil her zaman. Bazen en güzel özürler geleceğin resmiyle dileniyor.

Peki sevginin sağlaması bir kez yaşanılan hayatta yapılabilir mi?

… “Amma velakin, mebzul miktarda acı, gözyaşı, hiddet ve nihayetinde nedamet yaşandıktan sonra Nergis beni affetmiş, bir şekilde bu meselenin üstesinden gelmeyi başarmıştık. Gel gör ki, gençliğimizin en fırtınalı günlerinde okyanuslar geçen biz, yıllar sonrasında metal aşınmasına yenik düşüp derede boğulacaktık.”

“…Neticede, adıma yazılmış hakaret, lanet, aşağılama ve acıma dolu ayrılık mektuplarıyla küçük bir sergi açabilecek bir seri ilişki katiline dönüşmüştüm.”

“ Eh neticede olgunluk dediğin hayatı daha fazla acıyla kabullenebilme yetisi değil midir?”

-Boş ver, olur öyle şeyler. Yirmi yıl geçmiş aradan. Yaşlanıyoruz haliyle.

Bir kadının, geçen yılların nasıl da lehine işlediğinin bilincinde olmadığı düşünülemeyeceğine göre, demek ki, yaşlanmayla ilgili yorumu benim zayıflayan beyin fonksiyonlarımla ilgiliydi. Öte yandan, belki de bu müspet değişimi onaylamamı bekliyordu? “Epey farklı görünüyorsun yalnız.”

-Son derece kibar, güler yüzlü, hoşsohbet. Artık pek görülmeyen türde erkeklerden. Dükkanı ilk açtığında, daha ziyade imza istemeye gelirmiş insanlar.”

Ben de kibar, güler yüzlü ve hoşsohbet sayılabilirdim aslında ama bulunmaz Hint kumaşı sayılamayacağım bir gerçekti. Belki de beyefendilik, müspet birtakım hasletlere sahip olmaktan ziyade, menfi birtakım temayülleri olmamakla alakalıydı. Diyelim, karşısınızdaki hanımefendi sizi gücendirecek bir laf ettiğinde, hemen kıskançlığa kapılıp hiç tanımadığınız bir adam hakkında ileri geri yorumlar yapmamak gibi. “Artık pek hayranı kalmamıştır zannediyorum. “

“Görünüşe aldanmamak gerekirdi ama; evet, ikinci grubun not ortalaması daha yüksek olsa da en parlak çocuklar ilk gruptan çıkardı. Peki hayatta hangileri başarı kazanırdı? Babası zengin olanlar, elbette. Onun bu konuyla bir alakası yoktu yani.”

“İnsan ne bayağı bir yaratıktı. Sevmek ne kadar çok çaba gerektirmekteydi ve buna karşılık nefret için neredeyse hiçbir şeye ihtiyaç yoktu.”

“Sanki doğru davranış biçimi, suratına bir tane yumruk patlatmak olacaktı ama orada öyle hımbıl bir postacıyla, Latin bir jigolo gibi karşılıklı dikilmekteyken Nergis’e hak vermeden edemiyordum. Dünyadaki bütün belgeselciler bir araya gelse, bizi o halde görüp de beni Abdül’e tercih edecek bir dişi yaşam formu bulamazdı.”

108

“İçimi kaplayan duyguyu izah etmem zor. Kızgınlık, kırgınlık ya da düş kırıklığı değildi. Beklentiye dair beklentisini yitirmek gibi bir şey…”

123

“Şezlonglara uzanmış el ele gökyüzünü izlemekteydik. Şehir ışıklarından uzakta pırıl pırıl kozmosu izlerken, alçakgönüllülükle tüm varoluşa meydan okumanın, ancak iki yürek birleştiğinde mümkün hale gelebilen bir bileşkesini oluşturmaktaydık. Kaderimiz milyarlarca yıl önce bir infilakla mühürlenmiş, bir kuyrukluyıldız gibi gururla akıp gitmekteydik evrende; içimizde gelmiş geçmiş, olmuş olabilecek bütün tarihi taşırken, istikametimiz sadece bir teferruattı. Ölmekse, ölmeye hazırdık; yaşamak, birbirimize bir göz kırpışı kadar kısa bir an gülümsemekti çünkü ve biz birbirimize sonsuzluğu çoktan armağan etmiştik.”

172

#book #kitap #alper canıgüz #kan ve gül #dejavu #alper kamu

Kırmızı Saçlı Kadın- Orhan Pamuk

Suç, suçlu hissedilen anda doğmaz her zaman; yani her suçlu hissedilen an, bir suçun habercisi değildir. Bazen en huzurlu hissedilen anlarda doğar büyük suçlar; en mutlu anların tanığı olarak.

Doğu mitolojilerinde babalar oğullarını öldürür. Batı mitolojilerinde de babalar oğullarını. İyi yanından bakarsak ölüm, varlıkla ilişkilidir. Var olan şeyler ölür.

Bir babaya sahip olmamak, ölmesinden daha kötü değil midir?

"Ama düşünmek dediğimiz şey nedir ki?

Daha o zaman bile düşüncelerin kafamıza bazan kelimelerle bazan da resimlerle geldiğini anlamıştım. Bazan bir fikri kelimelerle düşünemezdim bile… Ama o şeyin resmi, mesela bardaktan boşanırcasına yağmur yağarken nasıl koştuğum ve neler hissettiğim gözümün önünde hemen beliriverirdi. Bazan da bir şeyi kelimelerle düşünebilirdim ama gözümün önüne onu bir resim olarak asla getiremezdim: siyah ışık gibi, annemin ölümü gibi ya da sonsuzluk gibi."

“Ben, beni kimse görmediği zaman en çok kendim oluyorum”

"Uzun bir sure kimseyle konuşmadım; içime döndüm. Dünya ile arama uzaklık koydum. Dünya güzeldi, içim de güzel olsun istedim. Içimde bir suçluluk, hatta kötülük yokmuş gibi yaparsam, yavaş yavaş kötülüğü unuturdum. Böylece hiçbir şey olmamış gibi yapmaya başladım. Hiçbir şey olmamış gibi yaparsanız ve gerçekten de hiçbir şey olmuyorsa, hiçbir şey olmaz sonunda."

"Herkes gibi olmak için her şeyi unutup hiçbir şey olmamış gibi yapmalıydım."

"Kuvvetli, kararlı bir babamız olsun, bize neyi yapıp neyi yapamayacağımızı söylesin isteriz. Niye? Neyi yapıp neyi yapamayacağımıza, neyin ahlaklı ve doğru, neyin ise günah ve yanlış olduğuna karar vermek zor olduğu için mi? Yoksa suçlu ve günahkar olmadığımızı işitmeye her zaman ihtiyaç duyduğumuz için mi? Bir vava ihtiyacı her zaman mı vardır, yoksa, kafamız karıştığı, dünyamız dağıldığı, ruhumuz daraldığı vakit mi isteriz babayı?"

115

"Bir an kırış kırış boyunlu bir kaplumbağa ile karşılaşmak ve ona bakıp zaman ve hayat hakkında düşüncelere dalmak istedim. “Bak otuz yılda neler oldu” derdi kaplumbağa. “Senin için bütün bir saçma ömür. Benim içinse farkına bile varmadığım bir zaman parçası.”

159

"Modern kişi şehrin ormanında kaybolan kişidir. Bu da babasız kalmak demektir. Babasını araması da boşunadır aslında Kişi modern bir bireyse şehrin kalabalığında babasını bulamayacaktır. Bulursa da bu sefer birey olamayacaktır. Modernliğin Fransız mucidi Jean-Jacques Rousseau bunu çok iyi bildiği için dört tane evladını modern olsunlar diye bile bile terk etmiş, bir kere de aramamıştır."

167

#orhan pamuk #orhan #pamuk #kırmızı saçlı kadın #kırmızı #saçlı #kadın #kitap #book

Hep Lunapark - Bahadır Cüneyt Yalçın

Bir caretta caretta'nın ne yaşamış olduğunu asla bilemezsiniz ve ne zaman sofranıza düşeceğini de.

En güzel cümlelerin "r"leri söyleyemeyenlerin kurduğunu fark etmek için belki iki kez okumak gerekir? En son ne zaman Zafer gibi aşık oldunuz? Aşık oldunuz mu?

İyi insanların başlarına her zaman iyi şeyler gelmez, ama kötülükler de üzerlerinde çok tutunamaz.

İyilerin dünyasına girip kötülüğün tutunmaya çalışmasına tanıklık ediyoruz. Mesela karşılıksız aşkı görüyoruz. Hırsızlık mı yoksa daha kötüsü? Peki hayallerin yıkılması? Belki de yaşadığın yere bozuk para atılması? Çokça güzellik de görüyoruz ama. Mesela aşka tanık oluyoruz. Hayallerin kurulmasına sonra. Paranın sahibinden uzağa kaçamayışına seviniyoruz. Kaplumbağanın anılarına gülüyoruz.

Çok zaman oldu her cümlesinin altını çizmek istediğim bir kitap okumayalı. Ben şimdi her bölümde değişen dilini mi övmeliyim yazarın, yarattığı kahramanları mı, sıkılmadan okuttuğu hikayeyi mi?

“Hadi canım, kaplumbağaya Yunus diye isim mi konur?” dedim. Babam bana döndü: "Bizde insanız. Bize nasıl koymuşlar?"

"Mustafa dayım demişti; lunapark, lunatikle aynı kökten geliyormuş. Etine dolgun bir kadının eteğine doluşup dönmek başka türlü açıklanamaz ki. Ortada bir damla su olmadığı halde gondola binip sallanmak, karşı yönden gelen araçla çarpışıp kendini yaralamaktan keyif almak da açıklanamaz. Çocuğu plastik ata bindirio kenardan el sallayarak onu mutlu oldupuna ikna etmeye çalışmanın da başka izahı olamaz."

"Gülümsemek için on yedi, surat asmak için kırk üç kas kıllanırmışız. Babamın kaç tane kullandığını sayamadım ama yüzü koltuk başlarının kat yeri gibi buruştu."

"Güzel kızım, mutluluk sandığın şeylerin peşinde harcadığın vakit en fazla helada harcadığın kadar değerli. Aslında seni koşturan şey mutluluk değil, hırs. Hırs keçi gibidir, her şeyi yer. Annem rahmetli, " İhtirasın badı mabadına eser" derdi.

"Kendini geriye atarak, ellerini teslim oluyormuş gibi açarak kıkırdadı. Samimiyetsiz bir gösteriydi esasında. Yine de sempatikti. Marilyn Monroe'yu düşündüm; ne kadar gerçekti ki kahkahaları yürek hoplatırken."

"Çok eskiden Orta Doğu'da, olduğu yerde dönen tahta bir direğe bağlı atlarla ok talimi yapılır ış. Haçlılar bunu Avrupa'ya getirmiş. Atlıkarınca böyle doğmuş. Bir açıdan bakarsan atlıkarıncadaki atların sonsuz bir yarışa girdiğini görürsün.

Aslında tanıdığım herkes, her şey böyle bir yarıştaydı. İnsanlar, hayvanlar, şiirler, eşyalar... Manşetlerdeki düğmelerin ve tıraş bıçağındaki jiletlerin sayısı sürekli artıyordu. Müzik kulaklıkları giderek büyüyor, kulsklar bununla rekabet edemiyordu. Arabalar benzin koklayıp asfalt yakıyor, aletler hap yutup pistleri hırpalıyordu. Sinek gözlükleri ve şeftali çekirdeği gibi kasklarıyla dolaşan bisikletçiler, on yıl geriye gidilse uzaylı sanılabilirdş. İlki piyasaya çıkalı otuz yıl bile dolmadan, cep telefonları önce üç katı küçülüp sonra da iki katı büyümüştü. Bir tek ütüler yerinde sayıyordu. Ütüler, lokomotifin icadından beri buharlıydı."

"Dutlar hislidir. Şunu duydunuz mu; dut ağacına sormuşlar, üzüm olmak ister misin diye. Üzüm şarabın bendesidir, ben bülbülün maşukuyam demiş."

"Defne yaprağı iki şeyi gizler; balığın kokusunu ve Sezar'ın kelini. Sezar değilim, gizleyemedim."

102

"Biliyor musun Freddie, hercai aşık dar vakitte ağza girmiş kürdana benzer; içeriden bir şeyler bulup çıkarır da çoğunu almadan gider. "

102

"Kahve içme arap olursun dediler küçük kıza. Boynunu büktü. Ama hep süt içiriyorsunuz, ne zaman pamuk prenses olacam? :)"

133

"Yüğeğimin pağalandığını hatığlıyoğum. Ama acıdığım için değil, ona yapılanlara şahit olduğum için. Dijital cehaletin çiğ çağına yaklaşığken böyle biğ analog pişkinliğin şölenine şahit olduğum için."

154

"Kendinize olan saygınızı kaybettiğiniz bir andır başkasıyla rekabet anı."

158

"Veterinerlerin bildiğimiz tıp doktorlarından farkı şudur; kimseye hayvan ismiyle hakret etmezler" demişti televizyonda bir doktor."

159

"Ayşegül beni yanağımdan öptü.

Ayşegül beni sol elmacık kemiğimin güneyi ile çenemden önceki son düzlüğün arasından öptü.

O saniye dünyaya barış geldi. Katıdan gaza geçtim, bir milyoncudan alınmış kanatlarla okyanus aştım. Deterjan kutularında köşe yazılarım oldu; çamaşır makinesi çalıştıkça titreyip fikirlerimi değiştirdim. Kosinüs Romalı komutan, hipotenüs Atinalı bir gergedandı. Kırk altı kromozomdan oluşuyordum, iki kromozom fazlam olsaydı patates olabilirdim."

168

Gnarr: How I Became the Mayor of a Large City in Iceland and Changed the World - Jon Gnarr

Mayor of Reykjavik, Iceland, getting ready for the Gay Pride Parade. Via frnak.

Theories are clever things. In politics there are a lot of theories that make perfect sense: socialism, with its classless society, equality, and fraternity; or liberalism, which wants to give everyone enough leeway to work freely. Even in education and culture, there are smart ideas. And in the different religions. But unfortunately there is something to which no theory is immune: human weakness. Immaturity is one weakness. Selfishness another. Greed. No matter what ideology you hold to, sooner or later greed and selfishness get in the way, especially when it comes to human encounters.

A society in which you don't need any rules, because everyone is so kind and mature and intelligent? No, I don't think so.

All Icelanders go swimming. It's one of the undisputed advantages of this country that just about anywhere you go has a marvelously well-equipped swimming pool nearby.

If actual socialism has really found a niche anywhere in Iceland, it's in the swimming pools. In the pools, it's just like in the phone book, everyone's the same.

To understand Iceland, you have to go to the pool. It's the swimming pools that forge us into a nation, more than anything else I think.

... You never know what to expect. That's why, unlike the other Scandinavians, we Icelanders have never made much headway in the winter sports. The only sport we're really good at is chess. After all, indoors you can hunker down at the chessboard all year round.

In my youthful innocence I often thought that the world would definitely be more peaceful and beautiful if people would just leave politics alone.

Most lessons are spent cramming students with knowledge that they have never specifically requested. Yet this is what's being sold to them as a prerequisite for any success in life.

So what do you do when you have to choosr between two options, both of which are equally bad? You invent a third.

You don't need to be a politician to have the right to participate in political life.

We're so focused exclusively on success that we've forgotten how to enjoy things. And that's understandable. We live in an extremely success-oriented society. ... But success has its price. That price, in part, is joy in life.

If we want to change politics, we need to change this entire frame of mind, to rethink what is really required to be a politician. ... We must make our politics more interesting, exciting and cool, so that everyone will feel like getting involved.

When it came to unemployment, I suggested opening a Disneyland in Reykjavik.

But of course I'm not a politician. I just got involved in politics.

109

#gnarr #jon gnarr #book #iceland #reykjavík #reykjavik #change #the #world

Essays in Love - Alain de Botton

Everybody should have true love and it should last at least as long as your life does.

Do you believe in love?

“Yet we can perhaps only ever fall in love without knowing quite who we have fallen in love with.”

“We helped to define what we wanted by reference to others.”

“It is one of the ironies of love that it is easiest confidently to seduce those to whom we are least attracted.”

“We fall in love because we long to escape from ourselves with someone as ideal as we are corrupt. But what if such a being were one day to turn around and love us back? We can only be shocked. How could they be divine as we had hoped when they have the bad taste to approve of someone like us? If in order to love, we must believe that the beloved surpasses us in some way, does not a cruel paradox emerge when we witness this love returned?”

“Perhaps it was not love we wanted after all, perhaps it was simply someone in whom to believe, but how can we continue to believe in the beloved now that they believe in us?”

“Does beauty give birth to love or does love give birth to beauty?”

123

“Beauty is the promise of happiness”

129

“The whole language of love had been corrupted by overuse.”

139

“Some people would never have fallen 'in love if they had never heard of love,' aphorized La Rochefoucauld”

140

“Love is never a given, it is constructed and defined by different societies. In at least one society, the Manu of New Guinea, there is not even a word for love.”

141

“I did not love Chloe for her body, I loved her body for the promise of who she was. It was a most inspiring promise.”

159

“'By forty, everyone has the face they deserve,' wrote George Orwell”

160

“Perhaps it is true that we do not really exist until there is someone there to see us existing, we cannot properly speak until there is someone there who can understand what we are saying, in essence, we are not wholly alive until we are loved.”

186

“ Without love, we lose the ability to possess a proper identity, within love, there is a constant confirmation of our selves. It is no wonder that the concept of a God who can see us has been central to many religions: to be seen is to be assured that we exist”

187

“However happy we may be with our partner, our love for them necessarily hinders us from pursuing alternatives. Why should this constrain us if we love them?”

211

“When you've been in love, it is not the length of time that matters, it's everything you've felt and done coming out intensified.”

296

“At the end of a relationship, it is the one who is not in love who makes the tender speeches.”

298

“If they had never loved people who were nice to them, it was because their earliest emotional attachments had taught them that love should be unreciprocated and cruel.”

358

#alain de botton #love #on love #essays in love

İstanbul Hatırası - Ahmet Ümit

Şehir de bize bakıyordu durduğu yerden. Pas tutmuştu çünkü bizi. Bilmediğimiz sokaklarında kaybolmuştuk ama farkında değildik. Hiçbir şey bilmediğimiz için paha biçemiyorduk. Paha biçilemez olduğunu bilmiyorduk. Biz, hiçbir şey bilmek istemiyorduk. Cahilliğimize dikmişti gözlerini şehir. Çünkü ancak büyük bir cehalet böylesine zarar verebilirdi ve bir şehrin canı ancak bu kadar yanabilirdi.

İstanbul da bize bakıyordu olduğu yerden. Kendimizi ne kadar beğendiğimize… Biz ölünce dünya bitiyormuşçasına yaşadığımız hayatımıza… Onu, aynaya bakamayacak kadar çirkinleştiren insanlara…

İstanbul’a bakamaz olduk denizden.

“İnsan istemese bile başkalarıyla karşılaşıyor, başkalarını seviyordu. Başkalarına duyulan sevgi, ölenlere duyulan bağı azaltmamalıydı. Buna evet demenin kendimi kandırmak olduğunu biliyordum. Hayat, canlılara öncelik tanırdı. Ölenlerin görüntüleri, sesleri, kokuları, anıları, izleri ağır ağır silinir giderdi. Acı ama galiba başka yolu da yoktu. İnsan pek de vefalı bir varlık değildi.”

“ Ölmüş olması insanı alçaklıktan kurtarmaz ki. … Ölüm kötüyü aklamaz Ali Komiser. Kötüyü aklayacak tek şey iyiliktir. Yaptığın kötülükten daha fazla iyilik yaparsan aklanırsın ancak.”

“ Evet, ruhun yarası hiçbir zaman tam olarak kapanmıyor. Beden daha çabuk onarıyor kendini. Kalbin attığı sürece vücut iyileşebilir. Oysa ruhun bir kez darbe aldı mı, o yara dikiş tutmuyor. Sonuna kadar kendi kendine kanamayı sürdürüyor. Ama öte yandan, hayat da devam ediyor. “

320

“Şehre bakıyorduk denizden... Sisler içindeydi İstanbul... Sisler içinde deniz... Sisler içinde teknemiz. Sultanahmet’in minareleriydi görülen, Ayasofya’nın kubbesi, Topkapı Sarayı’nın kuleleri. Hiç yağmalanmamış, yıkılmamış, kirletilmemiş gibiydi şehir. Bembeyaz bir sisle örtmüştü doğa, ne varsa görüntüyü çirkinleştiren. Güneş doğmadan bir anlığına beliren bir hayal gibi... Büyülü bir bulut gibi... Bir masal imgesi gibi... Yeni kurulmuş bir kent gibi... Yeni bir başlangıç gibi.... Genç, umutlu, güzel...

677

“İstanbul’a bakıyorduk denizden. Bizim İstanbulumuza, çalınmış hayallerin şehrine… Talan edilen anıların başkentine… Yağmalanmış mutlulukların payitahtına… Kırılmış umutların kalesine… Kederlerin kraliçesine… Zorbalığın ele geçirdiği güzelliğe…”

679

#istanbul hatırası #istanbul #hatırası #ahmet #ümit #ahmet ümit #polisiye #roman #nevzat #başkomiser nevzat

Statü Endişesi - Alain de Botton

“Adam olmak” ve “hiç” olmak arasındaki farkta canını dişine takarak zenginlik için koşanlar var. Mükemmellik arayışıyla gözünü hırs bürümüş insanların oluşturduğu düzen var. Varlığıyla doğanın içinde yitip gittiğinin farkında bile olmayan kişilerin, doğaya hükmetme sanrıları var. Aradaki farkta, ihtiyaçlar değil, başkaları var. Kıskanmak var, hırs var, acı çekmek var. Bu farkta yaşamın kalitesiyle ilgili tek bir cümle yok. Doğadan haz almanın bahsi bile geçmiyor. Sanat? Müzik zevki? Merak? Yok. Sonradan edinilmiş mutsuzluğu kabullenmek var.

Daha aza sahip olmanın daha iyi olduğu bir dönem de olur mu acaba?

“Kendimizi bir referans grubuyla, bizim eşitimiz gözüyle baktığımız bir grup insanla karşılaştırarak sınırı belirleriz. ... Kendimizi şanslı hissedebilmemiz için kendi durumumuzu birlikte büyüdüğümüz insanlarla, iş arkadaşlarımızla, dostlarımızla ve kamusal alanda özdeşleştiğimiz insanlarla karşılaştırıp, eşit koşullara ya da daha iyi koşullara sahip olduğumuzu görmemiz gerekir.”

“Eşitsizlik, toplumdaki genel kural olduğunda, büyük eşitsizlikler hiç dikkati çekmez. Ancak her şey aşağı yukarı birbirinin dengi olmaya başladığında, en ufacık farklılıklar bile göze çarpar. “

“Yaşamın illa ki acı veren ve sefil bir yanının olduğu düşüncesi, yüzyıllar boyunca insanlığa büyük faydalar sağlamış, burukluğa karşı bir kalkan olmuştur. Ancak modern dünyanın dayattığı beklentiler karşısında bu kalkan da bir işe yaramamıştır.”

“Rousseau’nın savı zenginlikle ilgili bir teze dayanıyordu: zenginlik, illa ki çok şeye shaip olmak anlamına gelmiyordu aslında. Zenginlik, sahip olmak istediğimiz şeylere sahip olmak demekti. Varlıklı olmak mutlak bir kavram değildi, arzuya bağlıydı ve göreceliydi. Paramızın yetmediği bir şeyi arzuladığımızda fakirleşiyorduk; kaynaklarımız ne olursa olsun. Ve elimizdekilerle yetinebiliyorsak eğer zengindik aslında, sahip olduklarımız ne kadar az olursa olsun."

“Bir toprak parçasının etrafını çevirip ‘Burası yalnızca benimdir’ demeyi aklına getiren ve etrafında ona inanabilecek kadar saf insanlar bulan ilk kişi, medeni toplumların gerçek kurucusu olmuştur. Oysa biri çıkıp ‘ben bu işte yokum’ dese, ‘Bu dolandırıcıya kulak asmayın siz. Bu dünyanın meyveleri hepimizindir, dünya ise hiç kimseye ait değildir! Bunu unutursak bittik demektir!’ diye haykırsa... insan soyu bugüne kadar yaşadığı onca suçu, savaşı, sefaleti ve korkuyu yaşamamış olurdu. “

“Toplumsal Darvinciler fakirlerin çektikleri sıkıntıların ve erken ölümlerin toplum için faydalı olduğunu, bu yüzden de onların sıkıntılarına hükümet tarafından kasten müdahale edilmemesi gerektiğini iddia ettiler ısrarla. Zayıf insanlar doğanın hatarlıydı; yeniden ürememeleri ve toplumun geri kalanını daha fazla kirletmemeleri için yok olmalarına izin vermek gerekiyordu.”

101

“İnsanların akıllarında dönüp duran düşüncelerin batıl ve gereksiz bir doğası olduğunu; görüşlerinin sığ, duygularının değersiz, yargılarının saçma, hatalarının da sayısız olduğunu gerçekten kavrayabildiğimizde ve tüm bunlara dair yeterince bilgi sahibi olduğumuzda, bize gerekli olan kayıtsızlığa erişmiş olacağız. İşte o zaman, başkalarının görüşlerine fazlasıyla değer veren kişinin, aslında onlara hak ettiklerinden fazla şeref bahşettiğini anlayacağız.” demişti Schopenhauer.”

143

“Yalnız yaşayan bir adamın toplumdan nefret ettiği söylenir çoğu kez. Oysa haydutların gezdiği bir ormanda yürümeyi sevmeyen bir adamın yürümekten hiç hoşlanmadığını söylemek gibi bir şeydir bu.”

145

“..Mal mülk sahibi olmak yalnızca insana haz verdiği için değil (ki bu da mümkündü), asıl olarak şerefli bir insan konumuna taşıdığı için önemli ve gerekli addediliyordu.”

217

“Öyleyse bana göre gereksinimler başlığı altında yer alan şeyler yalnızca doğanın gerektirdikleri değil, toplumun yerleşmiş kurallarının, en aşağı seviyedeki insanlara bile sahip olmayı zorunlu kıldığı şeylerdir aynı zamanda.”

218

“İnsanlar eğer maaşları toplumdaki genel maaş ortalamasının altına düşüyorsa, o maaşla geçinebiliyor olsalar bile fakirlik damgası yiyorlar.”

218

“Tatminkar bir yaşamın en temel gerekleriyse Rousseau’ya göre aile sevgisi, doğaya saygı, evrenin güzelliği karşısında hayranlık, başkalarına duyulan merak, müzik zevki ve basit eğlencelerden alınan hazdı. İşte ticari “medeniyet” yüzünden yoksun kaldığımız insanlık durumu böylesi bir durumdu ve bizler son geldiğimiz noktada bolluk içinde yüzerken kıskançlıkla ve türlü acılarla kıvranıp duruyorduk.”

226

“Rousseau bize, insanların neyin önemli olduğu konusunda kendi kararlarını veremediklerini, düşüncelerini, başka insanların önerilerine göre belirlediklerini, mutlu olmak için neye değer vermek gerektiği konusunu, başkalarının görüşlerine havale ettiklerini anlatmaya çalışır...”

229

“İnsan vazgeçebildiği eşya oranında zengindir.”

313

Portnoy’un Feryadı - Philip Roth

Aslında daha ulvi bir sefalet beklerdim diyor Alex ama sahip olduğu sefaletin ne denli büyük olduğunun ayırdına varamıyor. Tuvaletten çıkamayan babasını ve ishal oluşunu takıntı haline getiren annesini, hahamın kandırdığı insanlar olduğunu düşündüğünden belki, bir türlü ebeveyn olarak göremiyor. Sıklıkla suçluluk duyuyor ama bu suçluluğun neyle ilgili olduğunu bir türlü kestiremiyor. Yahudi olarak yetiştirilmek üzere türlü baskılara katlandığı bu evden, özgürlük neferi olarak çıkmasını çok da havalı buluyor. Yazım yanlışı yapan birine nasıl aşık olur ki insan? Bunu kabullenemiyor. Sorunlarının, mutsuzluklarının sebebinin tek bir şey olduğunu düşünüyor. Anladınız işte.

Peki kendi için gerçekten üzülüyor mu?

“Beni bırakıp gidecek misin, minicik oğlum benim, anneyi bırakıp gidecek misin?” Asla, derdim, asla, asla, asla… Oysa şimdi içini boşalttılar onun ve ben gözlerine bakamıyorum! O günden beri de bakamamışımdır! İşte o bakır kızılı saçları, ucundan tutup çekiverince zıplayıp yerine dönen uzun uzun lüleler halinde yastığın üstüne yayılmış; bir daha hiç göremeyebilirdim onları. İşte yüzünde sönmüş mehtaplar oluşturan o çilleri, söylediğine göre küçüklüğünde bütün yüzü bunlarla kaplıymış; bir daha hiç göremeyebilirdim onları.

“Hem ayrıca bütün Newark’ın en muh-te-rem adamının gelip “koca bir yarım saat boyunca” annemin yanında oturmuş olmasından, nasıl oluyor da Tanrı’nın varlığını destekleyen bir argüman çıkıyor, anlayamıyorum doğrusu. Adam annemin sürgüsünü boşaltmış olsa, ona yemediğini yedirmiş olsa, hadi anlarım ama gelip yatağın başında yarım saat oturmaktan ne çıkar? Başka ne yapacaktı ki, Anne? Korkutula korkutula beyni sulanmış insanların karşısına çıkıp süslü püslü bayağılıklar döktürmek… benim için beysbol oynamak neyse, onun için de bu, o!”

“Kötüyse goy’dur, iyiyse Yahudidir! Şu veya bu şekilde takım taklavatından fırlamış olduğum anneciğim ve babacığım, bunun abuk subuk ve barbarca bir düşünce tarzı olduğunu anlayamıyor musunu? Bütün bu dile getirdiklerinizin kendi korkularınız olduğunu anlayamıyor musunuz? Sizden öğrendiğim ilk ayırım, gece ile gündüz değil, sıcak ile soğuk değil, goyişe ile Yahudi ayrımıydı, eminim bundan!”

“Amerika’da değil de, diyor bana, Avrupa’da doğmuş olsaydın, şimdi ne olacaktın biliyor musun?

Mesele bu değil, Hannah.

Ölmüş olacaktın, diyor.

Mesela bu değil!

Ölmüş. Gaz odasına atılmış ya da kurşuna dizilmiş ya da fırına verilmiş ya da lime lime doğranmış ya da diri diri gömülmüş olacaktın. Biliyor musun bunu? İstediğin kadar bağırabilirdin, ben Yahudi değilim diye, ben bir insanım ve onların o saçma sapan mirasıyla benim bir alakam yok diye ama yine de seni alıp götürecek ve ortadan kaldıracaklardı. Ölmüş olacaktın, ben de ölmüş olacaktım ve…

…..

Zannedersem bu evde olup biten her şeyin mazereti Naziler!

“Anneme sor da anlatsın sana, vallahi bu konuda yapabileceğim hiçbir şey yok, tabiatın yalın gerçeklerinden biri işte, ben doğuştan güzelim, sense doğuştan çirkin değilsen bile, insanların özel olarak durup bakmak isteyeceği bir şey de değilsin. Bu da mı benim kabahatim yani?”

“ Şu işe bakın ki karşısına çıkan her kızın (aman şapkalarınızı tutun) iki bacağının arasında gerçek bir am var. Olmaz böyle şey! İnanılır gibi değil! Bir kızla karşılaştığında, am sahibi olması garantili birisiyle karşı karşıya bulunduğu gibi fantastik bir düşüncenin üstesinden gelemiyor hala: bir am!”

“Ne kadar enfes ve kışkırtıcı olursa olsun, gün gelip gözüme bir somun ekmek kadar aşina görünecek bir kız için, zaten hiçbir zaman elde edememiş olduğum şeylerden niçin vazgeçeyim? Aşk için mi? Ne aşkı? Tanıdığımız bütün çiftleri, hani bağlanmaktan korkanları bile birbirine bağlayan şey aşk mı yani şimdi? Daha ziyade zayıflığa benzer bir şey değil mi bu? Daha ziyade rahatına düşkünlük ve apati ve suçluluk duygusu değil mi? Daha ziyade korku ve tükenmişlik ve atalet, düpedüz tırsaklık değil mi? Evlilik danışmanlarının ve şarkı sözü yazarlarının ve de psikoterapistlerin sonsuz hayallerine konu olan “aşk”la ne alakası var bunların? Lütfen, aşk ve süresi hakkında yemeyelim şimdi birbirimizi.”

“Tarihin en uzun mesai yapan sigorta temsilcisinin o olması şart mı? Kimin için? Benim için mi? Ah eğer öyleyse, öyleyse, eğer sebebi buysa, Allah kahretsin, dayanamayacağım kadar trajik bir şey o zaman bu. Çok büyük bir yanlış anlama söz konusu öyleyse! Benim için ha! Bana bir iyilik et ve benim için yapma bunu! Hayatın böyle diye sağa sola bakınıp neden arama ve bula bula Alex’i bulma! Çünkü ben, her önüne gelenin varlığının bütün anlamı ve bütün amacı olamam!”

102

“Şunu anlatmaya çalışıyorum Doktor, galiba ben aslında bu kızların geçmişlerini, kökenlerini, ailelerini falan taktığım kadar kendilerini takmıyorum sikime; sanki düzüşe düzüşe keşfedeceğim Amerika’yı.”

202

“İyi de insanın sefaleti bu mu? Ben daha ulvi bir şeyler beklerdim doğrusu! Haysiyetle çekilen acılar. Anlamlı acılar; belki Abraham Lincoln çizgisinde bir şeyler. Fars değil, tragedya! Benim düşündüğüm, şöyle daha Sophokles’vari bir şeydi. Büyük kurtarıcı falan. Uğraşa uğraşa kendi çükümü kurtarmaya uğraşacağım hiç aklıma gelmemişti doğrusu.”

217

#philiproth #portnoy's complaint #portnoy'un feryadı #philip roth

Flowers for Algernon - Daniel Keyes

There is also a moment that we all think that the people might be terrible. If only I didn't have the ability to understand this to just to feel happy. That means, if you haven't read it, you should.

“I coudnt werk the puzzels so good because it was all broke and the peices coudnt fit in the holes.”

“I just want to be smart like other pepul so I can have lots of frends who like me.”

"I had reached a new level, and anger and suspicion were my first reaction to the world around me."

“This intelligence has driven a wedge between me and all the people I once knew and loved.''

"next to you I am rather dull-witted. nowadays every time we see each other, after I leave you I go home with the miserable feeling that I'm slow and dense about everything. I review things I've said, and come up with all the bright and witty things I should have said, and I feel like kicking myself because I didn't mention them when we were together."

“How strange it is that people of honest feelings and sensibilty, who would not take advantage of a man born without arms or legs or eyes—how such people think nothing of abusing a man with low intelligence.”

139

"We shook hands, and yet, strangely, it was much closer and more intimate than an embrace would have been.”

164

“Life and work are the most wonderful things a man can have.”

167

“No one really starts anything new, Mrs. Nemur. Everyone builds on other men's failures. There is nothing really original in science. What each man contributes to the sum of knowledge is what counts.”

169

"Oh," laughed Nemur. "You're feeling sorry for yourself. What did you expect? This experiment was calculated to raise your intelligence, not to make you popular. We had no control over what happened to your personality, and you've developed from a likeable, retarded young man into an arrogant, self-centered, antisocial bastard."

172

“Intelligence is one of the greatest human gifts. But all too often a search for knowledge drives out the search for love... Intelligence without the ability to give and receive affection leads to mental and moral breakdown, to neurosis, and possibly even psychosis.”

173

“This was the way we loved, until the night became a silent day. And as I lay there with her I could see how important physical love was, how necessary it was for us to be in each other's arms, giving and taking. The universe was exploding, each particle away from the next, hurtling us into dark and lonely space, eternally tearing us away from each other-child out of the womb, friend away from friend, moving from each other, each through his own pathway toward the goal-box of solitary death.”

205

“PS. please if you get a chanse put some flowrs on Algernons grave in the bak yard.'”

216

Hope: A Tragedy - Shalom Auslander

Please.

It's not always about the Holocaust.

"IT'S FUNNY: it isn't the fire that kills you, it's the smoke"

"Our endings are always a letdown, an insult, a surprise, dumber than we thought and less than we’d hoped for."

"Jonah was beautiful and innocent and pure, so Kugel felt terrible guilt for bringing him into this world. To father a child was a horribly selfish act, a felony, in fact — everyone here in this world is a kidnap victim from some better place, or from no place at all, and Jonah had been dragged here…against his will, without provocation, without consent, without any good goddamned reason whatsoever beyond their own selfish desires"

"It’s insulated so well that you won’t know if it’s winter or summer without looking out the window, which you wouldn’t do because it’s precisely what’s outside that window that the house is insulated from: reality."

" Most of Kugel's boxes were filled with books. Science, philosophy, art, literature; the philosophy of science, the science of literature, the art of philosophy, the science of art, books about other books and the books about those books about other books; Gogol on Pushkin, Nabokov on Gogol, Wilson on Nabokov on Gogol. Joyce on The Odyssey, Beckett on Joyce, everyone on Beckett. Kugel had grown weary of them, ashamed of them, in fact--of the hope he had placed in them, of the answers he had sought from them--but he still couldn't bring himself to throw them away, like old medicine bottles full of remedies that never worked but that you didn't dare throw away on the off chance they would someday do what they promised, that you'd be stricken by chance with the one disease only they could cure, two weeks after they'd been pulled off the market."

" I don’t know who you are, he said, or how you got up here. But I’ll tell you what I do know: I know Anne Frank died in Auschwitz. And I know that she died along with many others, some of whom were my relatives. And I know that making light of that, by claiming to be Anne Frank, not only is not funny and abhorrent but it also insults the memory of living victims of Nazi brutality.

The old woman stopped typing and turned to him, fixing that hideous yellow eye upon his.

It was Bergen-Belsen, jackass, she said."

" Pessimists, Professor Jove replied "don't start wars. It was hope, according to Professor Jove, that was keeping Kugel up at night. It was hope that was making him angry.''

" We are rational creatures, Professor Jove explained; hope is irrational. We thus set ourselves up for one dispiriting fall after the next. Anger and depression are not diseases or dysfunctions or anomalies; they are perfectly rational responses to the myriad avoidable disappointments that begin in a thoroughly irrational hope.."

"Her judging him, what a joke! She’s a trespasser, a liar, a thief, and she smells like a toilet – like a toilet that other toilets use they need to use a toilet – and she’s judging me."

" Exactly how long were the poor Samsas obligated to keep that arthropodan pain in the ass in their home? A year? Two? Ten? Sixty? Were they supposed to find him a giant bug wife, and let them have giant bug children before they could finally, without judgment move on with their already miserable lives? Or were they never supposed to? Were they supposed to hang pictures of vermin and lice on the walls and warn their grandchildren about how they, too someday turn into giant bugs? "

" There was a good case to be made, in fact, when you stopped to consider it, that a family who truly loved their son, who deeply cared for his well-being, would, if they found him one morning turned into a hideous bug, have killed him right away; just gone out, found a giant boot somewhere, lifted it up over him and squashed him out of his misery. Gregor’s sister could have saved the whole family—not the least of whom was Gregor himself—a world of anguish and trouble if she'd just gone into his room, day one, with a giant can of Raid and gotten it over with.

Foosh. Aargh. The End.

"The sun was in the sky like a something. The breeze blew like a whatever"

" You paid more these days for the things you didn't get- no sodium, no fructose, no corn syrup, no MSG, fat-free, carb-free, dye-free, wheatless, flourless, sugarless- and with each ingredient that wasn't included, the price increased."

“ And I’m happy. Not thrilled, not ecstatic, but happier than I deserve to be. I tell them this: there are better people than you who have less, and worse people who have more; if a proper reckoning were to be done, I tell them, if everyone in this world got what they truly deserved, most of us would be lying facedown, beaten and bloody in a fly- infested pool of steaming cow shit. “

100

" Why did children always draw the sun smiling? he wondered. It's a giant ball of fire, kids. It's rage and fury. Whatever it's doing, it isn't fucking smiling. ."

131

" Your whole life, you worry about how much is in your wallet, where you left it, where'd I put that receipt, where's my credit card, why can't I ever find my license in this goddamned thing, and you never think, there will come a day I am so weak and vulnerable that I can’t carry this goddamed thing outside anymore."

155

" Kugel was a firm believer that death was not always a bad thing - that life often reached such levels of crapitude that dying was preferable to living."

162

" Heaven is a place with no memory, no history, no past; sure, some warm memories would be sacrificed along with the bad, but all in all, an improvement.."

195

" A truly good father, a caring father, a protective father, would sit that child in front of the television set all day and let that sharp, curious mind turn to spongy, uncomprehending, witless mush. ."

197

" No poetry after Auschwitz, said Theodor Adorno. How about laughing,though, Ted? How about giggling? How about fucking? Those are much worse than poetry and poetry was dead anyway ."

198

" I'll tell you my worry: my worry is not that we are becoming more violent. On the contrary, my worry is that we will someday reach such an unsettling level of peace, such a level of happiness and joy, that we'll engage in the most brutal war of all, a thousand Holocausts rolled into one, because peace frightens us. Expecting Hell, we are ill prepared for heaven."

206

" Maybe the answer to a happy life, thought Kugel, was just being a son of a bitch."

212

" It seemed such an inadequate device, the heart—so finicky, so easily stopped, so Japanese when it should be so German."

214

" What’s the harm in forgetting? What does remembering do? Kugel had read that the war in the Balkans was referred to as the War of the Grandmothers; that after 50 years of peace, it was the grandmothers who reminded their offspring to hate each other, the grandmothers who reminded them of past atrocities, of indignities long gone. Never forget! shouted the grandmothers. So their grandchildren remembered, and their grandchildren died."

223

" Was it God, Bless America? Like an order? Like a command? That didn’t seem wise, ordering God around like that. And didn’t that suggest that God hadn’t blessed America? That America was unblessed? If He had blessed us, we wouldn’t need another blessing, would we? Or was it God Bless, America. Like, See you later, America. Like, you’re fucked. Like, find an attic. Fast. ”

229

Mahrem - Elif Şafak

Gözler çeşit çeşit sıfatlara gebe. Her göz baktığı yerde bırakıyor her birini. Yani üzerimize yapışmış tüm sıfatlar, başkalarının gözünden doğuyor aslında.

Aynada kendisine baktığında, aslında başkalarının gözlerini takıyor ya insan, işte başkalarının gözünden kendisine baktığı anda acımasız sıfatlarının farkına varıyor. Ama hepsi, bütün kusurlar, günahlar, noksanlar, çirkinlikler bazen birinin gözünde eriyor.

Gözlerinde kusurların eridiği insanların varlığı mutlu ediyor her birimizi.

"Kimseye rakip olamayacak kadar şişmansanız eğer, zayıflamaya ahdetmiş bütün şişmanlar biricik dostunuz olmak için yarışır."

"Malum, doğuştan başkalarına muhtaçtır sıfatlar; yalnızlıktan hazzetmezler. Ne dikine çizgiler, ne koyu renkler, ne de hatları örten kıyafetler… şişmanları ancak şişmanlar zayıf gösterebilir. Şişman şişmanın yegane panzehiridir."

"Kaç kitap okuyunca alim, kaç diyar görünce gezgin, kaç hezimetten sonra bezgin olurdu insan? Kaç olunca çok ; kaçta kalınca azdı rakamlar.?"

"Galiba Be-Ce’nin ihmal ettiği kaygıların gönlünü almayı boynumun borcu biliyordum. Onun yerine ben kaygılanıyordum."

"Bozuk diye kaldırıldığı köşede, durduk yerde aşka gelip çalışmaya başlayan hantal bir saatti hayat."

"Yolda gelirken, gözümüzün aldıklarımızı görmediğini, çünkü bıraktıklarımızda kaldığını anlattım."

105

"Erkek kısmının gemisi batsa batsa, gördüğü en parlak ışığı deniz feneri zannedip, dümeni sığ sulara kırmaktan ötürü batardı.''

132

"Bazen… böyle birdenbire yaralanıveririz. Ama her yara iyileşir. Eninde sonunda kabuk bağlar, üstünü kapatır. Gözlerden saklanır. Çünkü hiçbir yara görülmek istemez. "

165

"gözbebeği: insanlarda yuvarlak, hayvanların çoğunda ise dikine elips biçiminde olan gözbebeğinin çapı, irise gelen ışığın miktarına göre değişir. karanlık ve uzaklık büyütür gözbebeğini; aydınlık ve yakınlık küçültür. yani bu kararsız çember, ışık varsa küçülür, ışık yoksa büyür. yakına bakarken de küçüldüğüne göre, yakın olan aydınlıktır, aydınlıktadır. uzağın payına karanlık düşer. zaten karanlığı kimse yakınında görmek istemez. âşık olunca da büyür gözbebeği; demek ki âşık olunan hep uzaktadır. aradaki mesafenin verdiği acıyı azaltmak için "gözbebeğim!" diye hitap edilir."

178

"Çünkü çikolata yedikten sonra, her şey yenilebilir. Nasıl ki, bir kez en habis günahı işlemiş bir günahkâr, bundan sonra işleyeceği irili ufaklı kabahatlerinden zerre kadar üzüntü duymazsa, her nevi yiyecek de mubah sayılacaktır bir kutu çikolatayı mideye indirdikten sonra."

210

" …ama sevgililik böyle bir şey işte. Mahremiyet kaybı."

215

"Ben bu tecrit edilmişliği tercih etmiştim, ama bu tecrit edilmişliğin ne kadarını tercih etmiştim bilinmez."

256

"İnsan ait olduğu resimde ya güçlü ya da zayıf, ya çirkin ya da güzel, ya biricik ya da sıradandır. Ama ait olmadığı bir resmin içinde sıfatlarını kaybediverir. Bir de bakarsın ki, aslında o kadar güçlü değilmiş ya da o kadar zayıf. Ne o kadar çirkin ne de o kadar güzelmiş."

262

Rüya Günlüğü - Hakan Bıçakcı

Sakin sakin başlıyor her şey. Ben çok mutluyum birinin hayatına tanık olmaktan ama bir yandan da aksiyon bekliyorum. İşte tam o sırada, ritm hızlanıyor. Bir ara diyorum ki, “ulan, bu da mı karı kız mevzuna bağlanacak” sonra bakıyorum, bambaşka bir şeye dönüşmüş kitap, kareler hızlı akıyor. Bazen görüntü bulanıklaşıyor. anlamsız kareler giriyor içeri. Sonra her şey birbirine karışıyor ama anlamlı bir karışıklık bu.

Bi’ resim olsa muhtemelen Kandinsky eseri olurdu, müzik olsa Beethoven’ın 5. senfonisi ve film olsa muhtemelen Lynch filmi olurdu.

Boşuna demiyorum ben, kısa cümlelerin olduğu kitaptan korkmayacaksın. Hikayeye hiçbir etkisi olmayan, sırf betimleme yapmak için kullanılan ifadelerin olmadığı kitapları alıp bağrına basacaksın.

Peki Haluk diye biri gerçekten var mı?

"Alınacak tepkilerin büyük bir bölümü olaylara göre değil, olayların anlatılışına göre değişiyor."

"Neden geçmiş zamanı fotoğraflara indirgeyip her yanda kendi hayatlarında bu kadar çok donmuş kesit görmek isterler?"

"... Bu soruları duydukça sanki hiç tanımadığım birine karşı kinle doluyordum. Zavallı cevaplarım, arsızca üzerime saldıran soru sürüsünü sadece savuşturup geçiştirmeye yarıyordu. O an için yok olan sorular, daha da güçlenip tekrar üzerime hücum etmek üzere nemli ve karanlık mağaralarına dönmüş oluyorlardı."

"Çalışmayınca böyle ufak ayrıntılar önemli meselelere hatta yaşama sebebine dönüşebiliyor"

"Bir cesetten yepyeni bir hayat çıkartır gibi, az önce lavabonun kenarına bırakmış olduğum buruşuk poşeti tekrar sıcak suyun içine salarak yeni bir bardak çay yaptım."

"Sıkışık zamanlarımda " vakit olsa da yapsam" dediğim hiçbir şeyle uğraşmak gelmiyordu içimden. Her şeyi yapabilecek durumda olmanın özgürlüğü elimi kolumu bağlamıştı."

"Müziğin bu ani değişimiyle birlikte bambaşka bir görünüm hakim olmuştu restorana. İnsanların yüzü aynıydı, anlamı değişmişti; biranın tadı aynıydı, sarhoşluğu değişmişti. "

124

"Annem bir anda boydan boya yırtılan melek kostümünün içinden çıktı ve vahşi fakat kısık bir sesle "o şeftali bitecek!" dedi"

136

Aspidistra - George Orwell

Paranın kölesi olmadan yaşamanın, özgürleşmek olmadığını anladığımda, özgürleşmek için paraya ihtiyacım olduğunu düşünürüm.

Paraya sahip olmanın yalnızca sahip olanı değil, çevresini de etkilediğini anladığımda, yine ona ihtiyacım olduğunu düşünürüm.

Parasızlığa savaş açan bir adamın, en büyük bağımlılığını parasızken edindiğini gördüğümde, yine paraya ihtiyaç olduğunu düşünürüm.

Peki insanı böylesine bir bağımlılıktan vazgeçiren şey ne olabilir?

“Gerçekten korkunç şişmandı. Eriyip pantolon paçalarına akıyor, sonra onların kalıbına uygun donuyor sanırdınız.”

“Hiçbir zaman hiçbir şeyin olmadığı orta-orta sınıflarda çok görülen sıkıcı ailelerden biriydiler”

“Orta sınıftan bir adamın, oğlunu doğru dürüst bir okula (yani devlet okuluna ya da devlet okulu taklidi bir yere) gönderebilmesi için musluk tamircisinin bile tenezzül etmeyeceği bir yaşantı sürmesi gerekir”

“Eskiden Tanrı neyse, şimdi para oydu. İyi ve kötü artık anlam taşımıyordu, yalnızca başarı ve başarısızlık söz konusuydu”

“Onlar İngiltere’deki her gencin, bir “iyi” iş tabutuna kapatılmnasını istiyorlardı sanki”

“Para dünyasından kurtulmak işte bunu istiyordu. İçinden bir ses ona, parayı gerçekten, içtenlikle hor görürse, havadaki kuşlar gibi , bir şekilde yaşamını sürdürebileceğini söylüyordu. Havadaki kuşların oda kirası ödemediğini unutmuştu“

“Bir başkasının görüşünü her zaman anlayabilirdi. Bunu parası olduğu için başarıyordu kuşkusuz; çünkü zenginler, akıllı ve anlayışlı olmanın bedelini ödeyebilirlerdi”

“Haftada iki sterline yaşamak, kahramanlık olmaktan çıkıyor pis bir alışkanlığa dönüşüyordu. Başarısızlık da başarı kadar büyük bir üçkağıttı.”

“Geliriniz haftada iki teklik olunca hiç değilse insanlarla gereğinden fazla görüşmüyordunuz. Bir başkasının evinin içini görmek bile bir çeşit ikram oluyordu.”

“Yalnız kadın sayısının erkekle gezen kadından çok daha fazla olduğunu fark etti. Bunun nedeni de paraydı. Parasız adamlarla takılmaktansa erkeksiz kalmayı yeğleyen kız doluydu ortalık. “

“Hiçbir zengin, kendisini yoksul göstermeyi başaramaz; çünkü para, tıpkı cinayet gibi onu ele verir”

101

“-Yeniden doğabilmek için ölmemiz gerek; ne demek istediğimi anladın umarım. - Ölmesine pekala ölüyoruz da, yeniden doğma işaretlerini göremiyorum ben.”

107

“Yoksulluk, her pis yara gibi arada bir açılmak isterdi.”

114

“Hiçbir kadın bir erkeği geliri dışında bir nitelikle değerlendirmez. Kendi kendine böyle söylemez, böyle düşündüğünü bilmez. Ne hoş bir adam, der, aslında bol parası var demektedir. Paranız yoksa hoş değilsiniz.”

118

“Tüm diğer erdemler gibi sadakat de parayla alınır. “

130

“Para yasalarına gerçekten inananlar, kadınlardır. Erkekler bu yasaya uyar; buna zorunludurlar ama inanmazlar. Yasayı ayakta tutan kadınlardır.”

141

“Anlaşılan kadınlar konusundaki tek başarısı onları ağlatmaktı.”

147

“Paran olmayınca soğuk iklimde sevişmek hiç kolay değildi. Romanlarda uygun zaman ve mekan bulunmaması motifi yeterince işlenmiş değildi.”

150

“Ölmüş ve kokuşmakta olan olan bir dünyada yaşadığımızı örnekleriyle anlatmak ne eğlenceliydi- sindirim borunda güzel yemekler ve damarlarında iyi şarap olduğunda eğlenceliydi yani”

195

“Ama gariptir, batmak çoğu kez yükselmekten zordur. İnsanı yukarı doğru çeken bir şey vardır daima.”

251

“Doğmak, evlenmek, doğurmak, çalışmak ve ölmekle meşguldü hepsi.”

287

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

birileri yazsın, ben altını çizeyim.