Bir gece ve bir deli… (D18)
‘‘Bu ne büyük rezillik be Akif! Sevilme açlığımız yüzünden ortaya koyduğumuz saçmalıkları düşündükçe çıldırıyorum. Ah pusulamız olan o alkışlar, ah eksikliğini hissettiğimiz o aranma, özlenme, ihtiyaç duyulma ve bir bütüne ait olma arzusu… Evet Akif, açlık bu. Uğruna ter döktüğümüz değerlerin bir çoğu bu açlığın vesilesiyle hayatımıza girmiyor mu? Sence hayatımızdaki kaç adımı sevilme dürtüsünden uzak bir amaç uğruna attık?
Hele ki ‘aşk’ Akif. Ah o uyanığın rüyası; deliyi akıllandırır, akıllıyı delirtir. İpten alır adamı da, mutlu adamı ipe götürür. De hele adına aşk dedikleri şu meret ne menem bir şeydir Akif? Sevgi yoksunluğunun zirvesi, yahut hayatın açtığı yaraların merhemi midir mesela? Hadi gel bugün de bunu anlat. Üç harfin içinde ne gizemler saklı, bahset biraz. Bir gence ölümü özleten, bir ihtiyarı gençliğine döndüren şu mistik hissiyatın ardındaki sisi dağıt n’olur.’’
‘‘Desene bu gece de sanrılardan bahsedeceğiz.’’
‘‘Ya ne sandın. Sanrı elbet. Aşk başka nedir ki? Hangi aşık, aşık olduğu kişiyi,mübalağasız, olduğu gibi tasvir edebilir, onu yüceltmez de kusurlarına dahi vakıf olabilir? Mümkün müdür göze güneş görünende gölge bulmak ha? Aşk böylesidir işte: barakaya bakar, saray görürsün. Çölde derya bulur, çamurda paklanırsın. Bu sanrı değil de nedir?’’
‘‘Tut ki sanrı. Öyle olsa ne çıkar? Sanki tüm inandıklarımız ve yoluna baş koyduklarımız gerçekmiş gibi. Ne malum kaçılanın hakikat olmadığı. Belki şu bahsettiğin sanrı, yaşam denen ameliyatın morfinidir Akif, olamaz mı?’’
‘‘Buna ne şüphe… Lakin çoğu kez ameliyatın ortasında etkisini yitiren bir morfin bu. Çünkü kandıklarının -kendini kandırdıklarının- maskesi düştüğünde, ruha kanamak düşer. Başkalarına bağlı hayallere kanmak ile ruhu kanatmak, birbirine yakın iki eylemdir. Görüyorsun ya, aşk bir darağacına benzer ve insan, onun meyvesi olmaya meyillidir.’’
‘‘Neden Akif? Aşkı var eden ve onu bu denli büyük bir mesele kılan şey ne? Sonuç olarak üremeli, neslimizi devam ettirmeliyiz. Konu neden buralara kadar geldi de basit bir soy devamlılığı hayat memat meselesi haline geldi? Bir yerde okumuştum: Zeka gösteren hayvanların özelliklerinden biri de cinselliği üremek maksadından çok, haz odaklı gerçekleştirmeleriymiş. Sorun bu mu? Hazsal bir açlığın güdüsü olmaksızın var olabilir mi aşk? Mümkün mü bu?’’
‘‘Aşk, varlığını uğruna adayabileceğin her şey için mümkündür. Ama konumuz insandan insan yönelen aşksa şayet, sorarım sana; insan seviştiği için mi aşık olur, aşık olduğu için mi sevişir?.. Hala hayvan olanlarımızı tenzih edersek şayet birinci seçenek yanlıştır elbet. Sonuçtan sebep çıkarmak, içgüdüsel uyarıcılarının kotrolündeki canlılar için gayet olağandır fakat insan her ne kadar hormonlarının etkisini tam olarak bastıramasa da onların yaptırım gücünü bilinciyle azaltabilir ve bu onu, kısman de olsa özgürlüğünü ele geçirmiş bir tür yapar. Yani tarihsel kimyasının tercihini egale edip, aklının ve duygularının modern tercihlerini izleyebilir. Şimdi diyeceksin ki: ‘Aşk, seçenekler içinden yapılan bir tercih midir yani?’ ben de evet diyeceğim sana. Şaşırma. Aşık olmadığın onsa seçenek geçip gitmedi mi hayatından? Kaldı ki tercihini sen seçmesen de, aşık olma ihtiyacını belirleyen şey senin hayatındır. Gerçek budur.’’
‘‘Bunu tam anlayamadım. Yani onu biz mi seçiyoruz yoksa o mu çat kapı giriyor hayatımıza? Neden ve nasıl, çıkamıyorum işin içinden. Büyük bir mutluluk için desem…değil! Gözüne kanacak kadar sığ ve kimsesiz oldukları için desem…bu da pek mantıklı gelmiyor. Hayır, bu uğurda ölüp öldürüyorlar bir de. Bu nasıl bir tapınma ki, tüm günahları meşru kılabiliyor, çıkamıyorum işin içinden.’’
‘‘Çıkamazsın tabii. İçine düşmeyen bu işin içinden çıkamaz Fika. Aşık olmaya da karar veremez insan. Öyle hisseder. Bir bakar ki olmuştur. Halbuki bir altyapısı illaki vardır. Bir yalnızlık, bir özlem, bir değersizlik ve bir hoşnutsuzluk vardır. Bir şeyler yolunda gitmiyordur -ki bu her daim böyledir- ve bir mucize beklemeye koyulur insan. Bazen kendisi dahi benliğinin bu beklentisini fark edemez. Birden oluverdim der. Aşk işte! Ve benliği, öngörülemez bir teslimiyetle değişir. Evet, aşkı betimlemeli. Ki hastalıklı bir bağımlılıktır aşk. Kendi inşa ettiği bir kafese girip anahtarını bir başkasının eline bıraktığını ve buna bir de utanmadan özgürlük diyebildiğini düşün. Abartmıyorum Fika. Kendini kolayca harcayabilir aşık olan. Çünkü kendi değerini unutur da karşısındaki bir değer versin ister. Karşılık bulursa ne ala, tirat biter, mübalağa son bulur, tırmanış bırakılır, çünkü zirveye ulaşılmıştır artık. Ama yok, reddedildiğini var sayalım, o halde de tırmandığı yerden kendini aşağı bırakır aşık ve acının en dibine düşer. Öyle ki, ruhunu kavuran ızdırabı bir an olsun dindirebilmek için, fiziki acıya dahi tereddütsüzce yönelebilir.’’
‘‘Sen, aşkı değil de…bir hastalığı betimliyorsun sanki.’’
‘‘Ya ne sandın? Aşık insan sağlığını yitirmiş olandır. Bir seraptır, isterik bir tebessümle izlenir. Aşkın romantik ovalliği, realiteninse keskin köşeleri vardır.’’
‘‘Böylesine büyük bir itaat ve bağlılığın sonunda gelen uyanışa acımamak elde değil. Tehlikeli bir oyun bu. Yananın söndüğünde canının yanmaya başladığı garip bir çelişki… Yine de tam olarak anlatmadın Akif. Neden bu denli yoğunlaştırırız ki aşkı? Onca filozof, yazar ve şairin ilhamına vesile olan bu tek heceli tutkuyu bu denli kutsallaştıran şey ne sence?’’
‘‘Nadidedir, bu yetmez mi? Fakat cevap yalnızca bu değil.
İnsan kendini hiç bir zaman tek başına yeterince güçlü ve değerli hissetmez Fika. Hissedemez… Ruhunda gördüğü boşluk öyle derindir ki benliğini adayacağı bir gaye, kutsal bir dava ister. Bu yönelim, o boşluğu doldurabilir mi peki? Düşsel açıdan evet.
İnsan doğası gereği eksiktir. Erkek yahut kadındır. Yarımdır. Birey, bu mevcut eksikliği yüzüne vurmaktan çekinmese bile, toplumun da pek tabi bu eksikliği onun yüzüne vurabileceğini bilir. Bu, egosal bir stres ve arzularda tetiksel bir baskı yaratır. Anlayacağın yalnızlıktan korkmak, içgüdüsel bir davranış olmakla birlikte aynı zamanda sosyal bir endişedir.
İnsanın, -her ne kadar saçma olsa da- hayatı olduğu gibi sevememek, onu kabullenememek gibi bir huyu vardır. Bu durum bireyin kendisiyle ve hayatıyla yetinememesine yol açar. Tabii aşk yetişir imdada. Ruhunda aşk varken aynalara daha bir kolay bakar birey. Bilir ki artık kıymetli bir şeyler taşıyordur. Böylece kendini ve hayatı sever. Aşka sahip oluşuyla yücelen ruhunu sever. Sevmenin temelinde, kişinin sevilmeye layık olacak şeyleri hayatına katarak sahip olduğu değeri arttırmak yatar. Aşksa bu değerler içinde en çok arananıdır. Koleksiyondaki eksik o nadide parça gibi… Bu açıdan, aşık olunan biraz da kullanılmış olur. Üzülerek söylemeliyim ki, -çoğu zaman- iki bencillik bir aşk eder.’’
‘‘Yani tüm onca maneviyat, hayatla ve kendimizle barışmak, değersiz hayatlarımıza ve benliklerimize bir kıymet yüklemek için mi? Dandik metalleri altın suyuna batırmak gibi… Oysa şairler, oysa filmler, oysa tiratlar ne de güzel anlatmışlardı onu. Ben sanırım onlara inanmaya devam edeceğim Akif. Kızma n’olur.’’
areudirty
theartofmadeline
jbbartram-illu
ellievsbear
