Epik Bir Bey

Falanca yerin filanca adamı

[epikbirbey]

‘’Bunu Bir Daha Yapma Sergen’’

Yıllar yıllar önce, AKP’nin iktidar olmadığı zamanlar.

Sabah erken kalkıp televizyonda çizgi film izleme ritüelini gerçekleştirdikten sonra sokağa attım kendimi. Havada güzel bir Eylül esintisi vardı. Arkadaşlar çoktan sokağa çıkıp futbol topuyla antrenman yapmaya başlamışlardı bile. Benim gelmemle iki takım halinde maç yapmaya başladık.

O günlerde çapraz yan bağlarımda bir sorun vardı, hafif sekerek oynuyordum. Sakatlığın getirdiği bir formsuzluk da söz konusuydu tabi. Maça kötü başladık kalemizde gördüğümüz iki gol takımı demoralize etmiştir. Ben forvet mevkiinde oynadığım için defanstaki arkadaşlar bana gol atmam konusunda ısrarcı bakışlar atıyordu. Nihayetinde üç-dört net gol pozisyonunu cömertçe harcadıktan sonra bu ısrarcı bakışlar yerini sinkaflı küfürlere bırakmıştı. Küfürleri işitmemek için defansa pek yardıma gitmiyordum.

Karşı takımın kalecisiyle omuz omuza vermiş bizim kalemizde yaşanan gol girişimini izlerken bir anda topu havada bana doğru gelirken gördüm. Topun iniş yapacağı noktaya doğru kendimi konumlandırmaya çalışırken, bir yandan da birazdan şutu kalecinin hangi tarafına atacağımı düşünüyordum. Havadan süzülerek inen topu göğsümde yumuşattıktan sonra tüm gücümle topa vurdum. Topun kalecinin solundan ağlara gitmesini beklerken, biraz ilerideki bakkalın önünde duran cips rafına doğru hızla yol aldığını gördüm. Birkaç saniyeliğini sahadaki herkes gözünü yummuştu. Gözlerimizi açtığımızda yerde rehavetle yatan cips paketlerinin yanında kasvetli bir bakış savuran Bakkal Amca’yı gördük. Sahadakiler derhal bu kötü şutun sahibinin benim olduğunu söylediler. Bakkal Amca’yla göz göze geldik. Havadaki güzel eylül esintisi yerini eşi ancak Arizona’da görülebilecek şiddetli bir kum fırtınasına bırakacak gibiydi. Bakkal amca kasvetli bakışına gözlerini yumarak biraz ara verdi. Gözlerini açtığında tekrar bana bakmaya başladı ve;

‘’Bunu bir daha yapma Sergen. ‘’ Dedi.

Ben de ‘’Tamam’’ demekle yetinip, omuzlarımı düşürüp eve doğru yürümeye başladım. Bakkal Amca’nın sözünü dinledim, o gün futbolu bıraktım. Zaten sakattım…

Sergen Akın

[epikbirbey]

Tebeşire Teşebbüs

Merhaba arkadaşlar, sizi yıllar önceye, Kanal D’de sihirli annem’in olduğu, En iyi Arkadaşım dizisinde Hamdi Alkan’ın ‘’uhahhauh’’ diye kikirdediği, okulda sabahları sıraya girip andımızı okuduğumuz yıllara götüreceğim. Soğuk bir Aralık sabahıydı, andımızı okuyup içeri girmiştik. Öbek öbek toplanan öğrenciler kalorifer peteklerine sarılıyorlardı. Ben ise sırama oturmuş, birazdan derse gelecek sınıf öğretmenimizin bir önceki gün verdiği ödevi yapıyordum. Ödevimin son kontrollerini yaparken öğretmenimiz girdi sınıfa. Klasik sabah merasimi gerçekleşti; -Günaydın! -sağ ol. Öğretmenimiz vakit kaybetmeden derse başlamak istiyordu, ‘’Dün verdiğim ödevi herkes sırasının üstüne açıp koysun.’’ Dedi. Sonra tahtaya o gün işleyeceği yeni üniteyi yazmak için döndüğünde tebeşir aradı öğretmenimizin gözleri, bulamadı. Akabinde ‘’Biri gidip tebeşir getirsin yan sınıftan.’’ Dedi. ilkokulda bu tür görevlere gitmenin ne kadar önemli olduğunu herkes bilir. Ben de can atıyordum böyle bir şey yapmak için. Bir ok gibi fırladım sıramdan, ‘’ben giderim öğretmenim’’ dedim. Yıllardır bunun hayaliyle yaşıyordum. Sınıftaki Suat’ı yollardı hep öğretmen bu tür işlere. Bu sefer Suat’tan önce davrandım ve öğretmen de ‘’hayır’’ demedi. Işık hızıyla çıktım sınıftan, kralın verdiği görevi layıkıyla yerine getirmeye çalışan şövalye gibi hissediyordum. Hem kızlar şövalyelerden hoşlanırdı. Bizim sınıftaki Tülay da hoşlanırdır herhalde… Yan sınıfın kapısına askeri bir disiplinle iki kez tıklayıp içeri girdim; ‘’dersinizi böldüğüm için özür dilerim’’ faslından sonra tebeşir istediğimi belirttim öğretmene. ‘’Bir tane var, onu da ben kullanıyorum’’ dedi, başından savarcasına. Boynumu büküp sınıfımıza doğru dönüyordum utangaç adımlarla. Bu tür konularda tecrübesizim, bu ilk tebeşir almaya gitme teşebbüsümdü, başka nerden bulunurdu tebeşir, bilmiyordum. Çaresiz döndüm sınıfa, iki kez tıklayıp girdim, mağlubiyet haberini getiren asker gibi boynumu büktüm yere bakıyordum. ‘Öğretmenim yan sınıfta da yokmuş.’’ Dedim. Öğretmen benimle ilgilenmeyi bırakıp, direkt Suat’a seslendi, ‘’Sen git bul şu tebeşiri’’ dedi. Utana sıkıla oturdum sırama. Üstelik Tülay da şahit olmuştu başarısız tebeşir teşebbüsüme… ‘’Suat da bulamaz’’ diye aklımdan geçirirken kapı çaldı Suat girdi içeri. Elinde yarım bir tebeşir, öğretmenimize uzattı. Sonrada göğsü kabarırcasına oturdu sırasına. Tülay da takdir ediyor muydu acaba Suat’ı? Bizim öğretmen ‘’nerden buldun suat tebeşiri’’ dedi. Suat ‘’yan sınıftan aldım öğretmenim’’ demez mi? Benim kan beynime sıçradı! Nasıl ya yan sınıftan? Onlarda da bir tane tebeşir vardı nasıl verdi sana tebeşir? Öğretmenimiz ‘’hani yoktu o sınıfta tebeşir’’ diye suçlayıcı bir soru yöneltti bana. Ben ‘’öğretmenim yoktu…’’ derken Suat kesti sözümü ‘’öğretmenim bir tane vardı, vermiyordu öğretmen ama ‘yarısını kırar mısınız?’ diye sordum kabul etti.’’ Dedi. Öğretmenimiz ‘’aferin Suat’’ dedi. ‘’Bakın çocuklar Suat gibi giriştiğiniz işi bitirin, ‘’yok, deyip çekilmeyin kenara.’’ Dedi. Ben o sırada yerle bir oldum. Dünyalar başıma yıkıldı. Bana niye kırmadın ulan o tebeşirin yarısını şerefsiz öğretmen? Senin yüzünden Tülay ile olan ilişkim başlamadan bitti.         

Sergen Akın

[epikbirbey]

Olur da bir gün, Bir metrobüs durağında karşılaşırsak, Sen geç, Ben senin yerine de basarım haşmetli pasomu...

[epikbirbey]

Oğlun çalışıyor anne..

[epikbirbey]

[epikbirbey]

İNSANLARA OLAN GÜVENİMİ TATİLYA’DA KAYBETTİM

Yıl 2003 - 2004. İlkokula gidiyorum o zamanlar. Okul tatilya'ya bir gezi düzenleyecekmiş. Bizi heyecan bastı tabi tatilya ulan boru mu? Fiyatıda 5 tl giriş + 5 tl yol olarak toplam 10 tl. Buldum buluştuşturdum babana ağlandım neyse topladım parayı teslim ettim sınıf hocama. Artık her şey tamamdı gezinin yapılacağı günü iple çekiyordum.

Gezi günü geldi çattı doluştuk servise. Yolda herkes bineceği oyuncakları düşlüyordu. Tatilya'ya varmıştık sonunda. Girişte herkese kart dağıttılar, içerideki oyuncaklara sınırsız binebilirdik o kartla. Sonra hoca tüm sınıfı bir araya topladı bir konuşma yaptı "Bakın çocuklar içeride her şeye binebilirsiniz ama alaboraya binmeyeceksiniz! Görürsem veya duyarsam döverim!" dedi. Bizim sınıf hocamız sertti, döverdi hakkaten bakmaz gözünün yaşına. Napalım dediklerini çaresiz kabullendik alaboraya binmek yok...

Girdik içeri sonunda. Herkes ayrıştı zaten içerde ben de doğru su kayağına koştum. Korku treninde çok sıra vardı alaboraya binmemiz zaten yasaktı. Su kayağına belki 4-5 kez bindim. Korku trenine binmek zaten mucize, önümde bitmek bilmeyen bi kuyruk. Bi ara dolanırken kendimi alaboranın önünde buldum. Nolur lan binsem? Yok olmaz dedim sonra. Aşağıda konuşan ağacın önünde bekledim yarım saat o gün konuşmadı ibne ağaç. Sanki bana garezi vardı herkesin. Bıktım su kayağına binmekten. Bir ara hadi toplanın dönüyoruz dendi. Çaresiz gittim servise.

Alabora, korku treni ve konuşan ağaca bakmakla yetindim. Atladık servislere koyulduk dönüş yoluna. Ertesi gün okul vardı. Sınıf hocamız derste "delikanlı gibi söyleyin alaboraya binen oldu mu?" dedi. Bizim sınıf çok korkardı yalan söyleyemezdi hocaya. Bir el kalktı korkarak bizim semih... Eyvah dedim semih yedi tokadı şimdi. Hoca "bindin mi alaboraya?" dedi. Semih cılız bir "evet" demekle yetindi.

Hocanın eli havaya kalktı, tokat geliyordu pozisyon açık... Derken hocanın eli havada süzülerek semih'in omzuna iniş yaptı. Nasıl ya hocam omuzuna değil yanağına gelmesi gerekmiyor muydu o elin? Hoca semih'in omuzunu sıvazladı "aferin" dedi. Resmen tokat atmadı bir de üstüne aferin dedi ibneye. Ulan benim kafamdan aşağı kaynar sular döküldü. Nasıl ya? Biz niye binmedik o zaman lan hocam? Bu yaptığın insanlığa sığar mı hocam? Piç gibi koca gün alaborayı izleyerek yetindik sayın hocam. İşte o gün bu gündür insanlara güvenemiyorum...

Bu da böyle bir anımdır.

Sergen AKIN

[epikbirbey]

Günaydın Zzz

[epikbirbey]

Kek Üzerine Başarılı Bir Başarısızlığım

Yıl 2008 Türkiye'nin Euro 2008 de fırtına gibi estiği günler. Nihat'ın Çek Cumhuriyeti'ne attığı gol ile ev ahalisi sevinç nidaları atıyordu maç sonu. Bu sevinç nidaları en doruk noktadayken annem "Yarın kek yapayım, akşama çay ile afiyetle yeriz" dedi. Sevincimize sevinç kattı bu haber. Akabinde evde bir an gergin bir sessizlik oldu. Keki portakallı mı yoksa üzümlü mü yapmalıydı annem? Bunun üzerine saatlerce tartıştık. Babam üzümlü kekten yana olduğunu sert bir dille belirtti. Ablalarım kekin portakallı olması konusunda ısrarcıydı. Ben ise annemin kucağında nihatın Çek'lere attığı golü tekrar tekrar hayal edip içimde tükenmez bir mutluluk yaşıyordum. Annem tüm bu tartışmalara "Kek cevizli olacak" diyerek noktayı koydu. Babam ve ablalarım kadere razı olup sustular. Bir süre sonra babam ve ablalarım da cevizli kek fikrine sıcak bakmaya başladılar hatta portakallı ve üzümlü kek fikrini tamamen kafalarından atmışlardı. Gece yatarken tüm aile üyeleri sabah erkenden hazırlıklarına başlanacak cevizli kekin hayaliyle uykuya daldı.  Sabah olduğunda omuzumda bi el hissettim, gözlerimi biraz araladığımda bu elin sahibinin babam olduğunu anladım. Tam da rüyanın en heyecanlı yerinde Nihat'ın Çek'lere attığı golü tekrar görürken uyandırdı. Fazlasıyla ciddi bir ses tonuyla "Kalksana artık saat 09:30 oldu, bakkala gidip kek için gerekenleri alacaksın" dedi. Bunu duyduktan sonra gururlandım ama biraz da korktum, küçük bi çocuğun omuzlarına cevizli kek malzemelerini alma görevi yüklenir mi? buruk bir gururla doğruldum yataktan. Derhal hazırlandım. önce kahvaltımızı yaptık.  Kahvaltı sırasında babam iş yerini arayıp bugün çok ciddi bir işi olduğunu bu yüzden işe gelemeyeceğini söyledi. Bu çok ciddi iş tabiki cevizli kekti. Cevizli kek her an daha mühim bir mahiyet kazanıyordu ailemizde. Kahvaltıdan sonra annem cevizli kek için için hazırladığı alışveriş listesini bayrak teslimi ciddiyetiyle verdi elime. Ben de onu aynı ciddiyetle alıp ceketimin iç cebine tam kalbimi hizalayarak koydum. Sonra bir asker uğurlaması edasıyla ev ahalisi tarafından yolcu edildim. Müdavimi olduğum laz bakkala doğru hızlıca atmaya başladım küçük adımlarımı. Bakkala geldiğimde laz bakkal anlamıştı bende her zamankinin aksine büyük bir ciddiyet olduğunu. "Anladuk iş ciddi ama otur iki dakka, aç ordan kendune bi limonata iç, ben de listedekiler hazur edeyum." dedi. Haklıydı, çok gergindim, kendime bir limonata açıp oturdum bir iskemleye. Laz bakkal'ın listedekileri itina ile poşete koymasını seyrediyordum. Bir an gözüm dalmış Laz bakkal'ın "kabartma tozu yazulmamuş ben her ihtimale garşu bi tane atiyrum" demesiyle kendime geldim. "Tabi ya" dedim "Kabartma tozu!" Kabartma tozu olmadan kek olur mu? Sonra tüm istenenleri hazır ettiğini söyleyip elime tutuşturdu poşeti. Kabartma tozunu da ekstra olarak düşünüp almam yüzümde küstah bir gülümseme oluşturdu. Aldıklarımın parasını ödeyip çıktım bakkaldan aynı küstah gülümsemeyle.  Eve doğru kıvanç ile atıyordum adımlarımı. Elimde alışveriş poşeti ile dikildim kapının önüne Erol Taş misali kahkaham ile bastım zile. Annem  endişeli gözlerle açtı kapıyı. Annemin hemen arkasına sırayla dizilmiş bana bakıyordu ev ahalisi. Annem telaşla "Kabartma tozu. Kabartma tozu yazmayı unutmuşum." dedi. Yüzümdeki küstah ifadeden ödün vermeden elimi poşetin içine sokup hızlıca çektim yukarı kabartma tozunu. Elimde duran kabartma tozunu keskin bir kahkaha ile sallıyordum ailemin yüzüne doğru. Kabartma tozunu gören annem büyük bir sevgiyle "Oğlumm..." deyip bağrına bastı beni. Akabinde beni kavrayıp omuzuna aldı babam, elimde sallanan alışveriş poşetini yakalayıp aldı annem. Ablamların alkışları arasında babamın omzunda mutfağa doğru emin adımlarla ilerlerken annemin "yumurtaaa" diye bağırması buz kestirmişti herkesi. Ne yumurtası anne? Nolmuş yumurtaya? "Yumurta da yazmıştım nasıl unutursun!" dediği anda babamın omuzundan utanarak süzüldüm yere doğru. Nasıl ya? Yumurta koymayı nasıl unuturdun Laz bakkal amca? İçimde fırtınalar koptu. Bizimkilere "Laz bakkal yumurta koymayı unutmuş ben ne yapayım?" diyemedim. Eğdim başımı öne ailemin sitemlerini dinledim. Nedir yani anne yumurta sonuçta bi koşu gider alırım, hem kabartma tozunu sen yazmayı unuttuğun halde almadım mı? Bunları dedim içimden ama duymadılar. Babam "Sana iş emanet edende kabahat, ben hazırlanıp gidiyorum yumurta almaya." dedi. Ama baba kabartma tozu... Daha fazla dayanamadım ailemin suçlayıcı bakışlarına. Koşarak gittim odama. Yorganı kafama çekip "Ama ben kabartma tozunu bildim." diye sayıklayıp ağladım.  Aradan saatler geçiyor mutfaktan yükselen kek kokusu bir tokat gibi suratıma çarpıyordu. Acaba beni de davet eder miydi ailem kek yemeye? Davet etseler bile hangi yüzle çatal batıracağım yumurtasını unuttuğum cevizli keke? O gün hiç yataktan çıkmadım. Salondan gelen "Gel hadi bak cevizli kekini ye, yoksa baban yiyecek" seslerine aldırış etmeden yattım. Bir daha da ev yapımı kek yemedim, yiyemedim... SERGEN AKIN

[epikbirbey]

[epikbirbey]

Disko Kralı'nda yayınlanan saçma ama kulağa hoş gelen şiirimsi bişey bu

esrik yitişlerde

eprimiş bir sarkaçtı kösnürlüğüm

ne renkti aidiyet aşmazının sarmalları

rigor mortis kadar apaydınlık

ve büsbütün ayrıksı bir antoloji