💎The Beauty of a (Gay) Man💎 @gayman2160 - Tumblr Blog

THAT SHOWBIZ BABY!

PART 1 | PART 2 | PART 3

Habang tinatamasa ni Marco ang init ng araw at ang tamis ng tagumpay sa dalampasigan ng Laiya gamit ang katawan ng isang superstar, may isang lalaki namang nakatitig sa kisame ng marangyang penthouse sa Makati—parang bilanggo sa isang selda na gawa sa ginto at mamahaling muwebles.

Si Kenji. O mas tamang sabihin, ang kaluluwa ni Kenji na kasalukuyang nakakulong sa trenta’y dos anyos na katawan ni Marco.

Dahan-dahang umupo si Kenji sa gilid ng kama. Sa bawat galaw niya, may kakaibang bigat na humihila sa kaniyang mga balikat. Huminga siya nang malalim, pero ang hanging pumasok sa kaniyang baga ay may kaunting gasgas—ang permanenteng bakas ng bisyo at stress na inipon ni Marco sa loob ng mahigit isang dekada.

"Ugh..." napa-daing si Kenji. Ang boses na lumabas sa kaniyang bibig ay hindi ang kaniyang nakasanayang malambot at melodic baritone. It was deep, rough, and gravelly. Isang boses ng taong sanay mag-utos, sanay sumigaw sa mga boardrooms, at sanay magdikta ng buhay ng ibang tao.

Tumayo siya para maglakad patungo sa banyo, pero sa unang hakbang niya, muntik na siyang matumba. Mas mahaba ang mga binti ng katawang ito, mas malapad ang sentro ng grabidad, at may kaunting kirot sa kaniyang kaliwang tuhod—isang lumang pinsala na malamang ay hindi man lang iniisip ni Marco, pero para kay Kenji na sanay sa perpekto at maliksi niyang katawan, ito ay parang isang mabigat na bakal.

Nang sa wakas ay makatayo siya sa harap ng malaking salamin ng banyo, napahawak si Kenji sa gilid ng marmol na lababo. Tinitigan niya ang repleksyong nakaharap sa kaniya.

Marco.

Isang lalaking may matatalim na mata, may mangilan-ngilang pinong linya sa gilid ng noo, at may magaspang na stubble sa panga. Ang buhok nito ay maikli at maayos, malayo sa sikat na messy raven hair ni Kenji na palaging inaayos ng mga sikat na hairstylists.

"Ito ba ang kapalit?" bulong ni Kenji gamit ang malalim na boses ni Marco. Inihaplos niya ang malalaking palad sa kaniyang mukha. Magaspang ang balat. May mga ugat na halata sa likod ng kaniyang mga kamay. "I gave up my life... para lang maging ganito kapag kinuha niya ang gusto niya?"

Naalala niya ang naramdaman niya noong labing-walo siya. Ang gutom. Ang takot na bumalik sa hirap. Ang pangarap na makita ang kaniyang mukha sa mga dambuhalang billboard sa EDSA. Noong gabing inialok ni Marco ang kontrata, mukhang napakaliit na bagay ng salitang "pahiram." Akala niya, kapag sikat na siya, kaya na niyang kontrolin ang lahat. Pero ngayong nakatira siya sa loob ng isang katawang unti-unti nang kinakain ng panahon, napagtanto niya kung gaano kalupit ang totoong mundo.

Pumasok siya sa kusina ng penthouse para kumuha ng maiinom. Binuksan niya ang dambuhalang ref. Walang juices, walang matatamis na paborito niya bilang bente-uno anyos. Purong mamahaling alak, cold brew coffee, at mga premium steaks lang ang naroon. Kumuha siya ng isang bote ng sparkling water at uminom nang diretso mula doon. Kahit ang panlasa ng katawang ito ay iba—mas tuyo, mas naghahanap ng mapapait at matatapang na lasa.

Umupo si Kenji sa mamahaling leather sofa, hawak ang kaniyang ulo. Biglang tumunog ang telepono na nasa ibabaw ng coffee table. Hindi ito ang kaniyang iPhone; ito ang sleek, black business phone ni Marco.

Tiningnan niya ang screen. Isang pangalan ang nakarehistro: Aurelius Jewelry - Creative Director.

Nag-atubili si Kenji. Sasagutin ba niya? Pero kung hindi niya sasagutin, baka masira ang transaksyon na siya mismo ang makikinabang kapag ibinalik na sa kaniya ang kaniyang sariling katawan. Pinindot niya ang answer at itinapat ang telepono sa kaniyang tenga, pinipilit na gayahin ang malamig at may kapangyarihang tono ni Marco.

"Hello," saad ni Kenji, pinabababa pa lalo ang kaniyang boses.

"Marco, thank God you answered," ang boses sa kabilang linya ay ang kilalang creative director ng international brand. "I just wanted to check on Kenji Alcaraz's availability for the reshoot alterations. He looked phenomenal during the main shoot yesterday, but we need him for an exclusive dinner with the international board members tomorrow night. Can you lock his schedule?"

Narinig ni Kenji ang sarili niyang pangalan. Ang sarili niyang buhay, pinag-uusapan ng dalawang matatandang negosyante na parang isang produkto lang sa palengke. Isang matinding kirot ng pagsisisi ang dumaan sa kaniyang dibdib.

"I will check his schedule and get back to you," sagot ni Kenji, nilalamon ng emosyon ang kaniyang boses kaya medyo nagbago ang tono nito. "He is... out of town today."

"Are you okay, Marco? You sound a bit... distant? Parang may trangkaso ka yata?" puna ng direktor.

"I'm fine. Just tired. I'll email you the details later," mabilis na sagot ni Kenji bago ibaba ang tawag.

Nabitawan niya ang telepono sa sofa. Napasandal siya at tumingin sa labas ng bintana, kung saan tanaw ang abalang lungsod ng Makati. Sa mga sandaling ito, alam niyang nasa Batangas ang kaniyang mga kaibigan. Kasama nila si Marco. Kasama nila ang isang lobo na nakasuot ng balat ng tupa.

"Jax... Jace..." bulong ni Kenji, habang ang isang luha ay dahan-dahang gumulong sa pisngi ng trenta’y dos anyos na mukha ni Marco. "Sana mahalata niyo. Sana makita niyo na hindi ako ’yan."

Samantala, sa resort sa Laiya, Batangas.

Lubog na ang araw at ang buong beach club ay napaliligiran na ng mga neon lights. Ang tugtog ay mas lumakas, at ang alak ay tuluy-tuloy ang daloy. Si Marco, sa loob ng katawan ni Kenji, ay kasalukuyang nakaupo sa gitna ng VIP lounge, napaliligiran ng mga kilalang tao sa alta lipunan na inimbitahan ni Jace.

Hawak niya ang isang baso ng shot ng tequila. Normal kay Kenji ang umiwas sa labis na pag-inom dahil sa kaniyang boses at skincare maintenance, pero si Marco? Walang pakialam si Marco. Ninanamnam niya ang bawat patak ng alkohol na mabilis na sumisipsip sa batang sistema ni Kenji, nagbibigay sa kaniya ng isang matinding high na matagal na niyang hindi nararanasan.

"Grabe, Kenj! Akala ko ba puyat ka? Bakit ikaw pa ang nangunguna sa shots ngayon?" tawa ni Jax, na medyo may tama na rin, habang nakatayo sa tabi ng DJ booth.

Lumapit si Jace, ang may-kaarawan, at naupo sa tabi ni Marco. Tiningnan niya ang kaniyang kaibigan. May kakaiba talaga kay Kenji ngayong gabi. Ang paraan ng pag-upo nito—masyadong dominante. Ang paraan ng pagtingin nito sa mga tao—parang lahat ay mas mababa sa kaniya. Dati, si Kenji ang pinakamahinhin at pinakamabait sa kanilang magkakaibigan, palaging nahihiya kapag pinupuri. Pero ngayon, para itong isang hari na tinatanggap ang alay ng kaniyang mga sakop.

"Bro," seryosong tawag ni Jace. "Ayos ka lang ba talaga? Kanina ko pa napapansin, parang... iba ang aura mo ngayon. Is there something wrong with the agency? O may problema ba kayo ni Sir Marco?"

Marco turned his head slowly, looking at Jace. He let out a low, confident chuckle—Kenji’s voice, but completely dripping with Marco’s arrogance.

"Jace, my boy," panimula ni Marco, nakalimutan saglit ang tamad na pananalita ng bata. "Huwag mo nang isipin ang matandang 'yun. Ang mahalaga, nandito ako ngayon. I’m giving you the best night of your life, 'di ba? Sinasabi mo bang hindi mo nagugustuhan ang bersyon na 'to ng best friend mo?"

Napatitig si Jace sa kaniya. May kung anong lamig sa mga mata ni "Kenji" na nagpapatayo ng balahibo niya. "Hindi naman sa ganoon, Kenj. Pero... hindi ka naman ganiyan magsalita dati. 'My boy'? Ano ka, tatay ko?"

Natauhan si Marco sa sinabi ni Jace. Mabilis niyang ibinaba ang kaniyang baso at inakbayan si Jace, ginagamit ang kaniyang lakas para bawiin ang sitwasyon. "Gago, nanonood kasi ako ng mga Western movies kagabi. Nahawa lang ang pananalita ko. Masyado kang seryoso, birthday mo kaya! Shot pa!"

Sumigaw si Jax mula sa malayo, "Shot!" at muling natakpan ng malakas na tugtog ang hinala ng kaniyang mga kaibigan.

Madaling-araw na nang tuluyang matapos ang party sa beach club sa Laiya. Ang dating malakas at umuusbong na tugtog ng DJ ay napalitan na ng banayad na hampas ng alon sa dalampasigan at ang mabigat na hilahil ng mga taong lasing.

Bitbit ang huling sipa ng alak sa kaniyang katawan, pinanood ni Marco—gamit ang mga mata ni Kenji—ang kaniyang mga kaibigan na unti-unting bumabagsak sa mga sun loungers. Si Jax ay tulog na habang nakayakap sa isang walang laman na case ng tequila, samantalang si Paolo naman ay nakasandal sa pader, hawak pa rin ang kaniyang camera na parang sanggol.

Si Jace na lang ang natitirang gising, bagamat mapula ang mga mata at halatang pilit na lang nilalabanan ang antok.

"Kenj..." tawag ni Jace, ang boses ay gulanit na dahil sa magdamag na sigawan. "Kailangan na nating bumalik ng Maynila. May... may pictorial ka pa yata bukas ng hapon, 'di ba? Sabi ni Shaun sa akin."

Marco smirked, slowly swirling the remaining liquid in his glass. Walang bakas ng pagkapagod ang katawang ito. Sobrang lakas ng resistensya ng isang bente-uno anyos. "I know. Don't worry about me, Jace. Kayong dalawa ni Jax ang mukhang hindi makakarating sa trabaho niyo bukas."

"Gago, kaya ko 'to," pilit na tawa ni Jace, pero muntik na siyang matumba nang subukan niyang tumayo.

Mabilis siyang nasalo ni Marco. Hinawakan niya ang balikat ni Jace gamit ang braso ni Kenji. Ramdam ni Jace ang higpit at tigas ng hawak na iyon—hindi ito ang usual na alalay ng isang kaibigan. It felt restrictive, authoritative. Parang hawak ka ng isang taong mas mataas ang posisyon sa 'yo.

"I'll drive us back," utos ni Marco. It wasn't a suggestion; it was a command. "Isakay niyo na si Jax at Paolo sa Alphard ni Shaun. Ikaw, Jace, sumabay ka na sa akin sa sports car. Para may kausap ako habang nagmamaneho."

Tumango na lang si Jace, masyadong pagod para makipagtalo. Sa isip niya, nagpapasalamat siya na kahit paano ay "hands-on" ang kaniyang kaibigan ngayon, pero may bahagi pa rin ng utak niya ang nagtataka kung bakit parang nawalan ng emosyon ang boses ni Kenji habang papalalim ang gabi.

Ang biyahe pabalik ng Maynila ay binalot ng isang mabigat at nakatutulig na katahimikan.

Habang binabaybay ng mamahaling sports car ang Star Tollway patungong BGC, nakatitig lang si Jace sa bintana, unti-unting nilalamon ng antok. Si Marco naman, seryosong nakahawak sa manibela. Ninanamnam niya ang bawat segundo. Ang bilis ng sasakyan, ang lamig ng aircon, ang talas ng kaniyang reflexes—lahat ng ito ay mga bagay na hindi niya magawa nang ganito kadali sa kaniyang totoong katawan nang hindi sumasakit ang kaniyang leeg o likod.

“This body is an absolute cheat code,” sa isip ni Marco habang pinapabilis ang takbo ng sasakyan. “No wonder Kenji was so desperate to keep it. Too bad he didn't have the brains to leverage it without me.”

Lumingon siya saglit kay Jace na ngayon ay tulog na tulog na sa passenger seat. Tiningnan niya ang mukha ng bata. Jace was a rising star too, a model under Marco's extension firm. Isang ideya ang pumasok sa utak ni Marco. “What if I take Jace too? What if I expand this little empire of souls?” Napangiti siya nang madilim sa naisip. Ang kapangyarihan ay parang droga—kapag natikman mo, hinding-hindi ka na makakabalik sa dati.

Pagdating ng alas-singko ng umaga, nakarating na sila sa BGC. Unang hinatid ni Marco si Jace sa condo nito bago niya dinala ang kotse pabalik sa kaniyang sariling penthouse—kung saan nag-aabang ang kaniyang totoong katawan, at ang kaluluwa ni Kenji.

Habang nangyayari ang lahat ng iyon, si Kenji—na nasa katawan pa rin ni Marco—ay hindi nakatulog kahit isang minuto sa buong magdamag.

Nakalubog siya sa dambuhalang bathtub ng master bathroom ni Marco, pinaliligiran ng malamig na tubig. Sinadya niyang huwag mag-heater. Gusto niyang maramdaman ang lamig upang mapatunayan sa kaniyang sarili na gising siya, na hindi ito isang masamang panaginip.

Tiningnan niya ang kaniyang mga binti sa ilalim ng tubig. May kaunting balahibo, mas malaki ang mga muscle fibers, at may ilang mga peklat na halatang nakuha ni Marco sa pagtanda. Inangat ni Kenji ang kaniyang kanang kamay at tinitigan ang silver ring na suot sa hintuturo ni Marco.

"Nasaan ka na kaya?" bulong ni Kenji, ang boses ay gumaralgal sa silid. "Ano'ng ginagawa mo sa mga kaibigan ko?"

Ang takot na baka may gawing masama si Marco kina Jace at Jax ang pinakamalaking parusa para sa kaniya ngayon. Alam niya kung gaano katuso si Marco. Alam niya kung paano ito magmanipula ng tao. Paano kung sirain nito ang nag-iisang bagay na totoo sa buhay niya? Ang kaniyang pagkakaibigan?

Biglang narinig ni Kenji ang tunog ng pagbukas ng pinto sa labas ng penthouse.

Nandito na siya.

Mabilis na umahon si Kenji sa bathtub, binalot ang kaniyang sarili gamit ang mamahaling bathrobe ni Marco, at lumabas ng banyo kahit basang-basa pa ang kaniyang buhok.

Pagpasok niya sa sala, doon niya nakita ang kaniyang sariling katawan—ang 21-year-old superstar—na nakasandal sa bar counter, may hawak na baso ng tubig. Si Marco-as-Kenji ay mukhang sariwa pa rin, walang kahit anong bakas ng pagod mula sa biyahe o sa alak.

Nang magtagpo ang kanilang mga mata, isang nakatutulig na katahimikan ang namayani sa silid. Si Kenji ay nakatitig sa kaniyang sariling mukha, habang si Marco naman ay nakatitig sa kaniyang totoong anyo.

"Kumusta ang party, Marco?" tanong ni Kenji, idiniin ang pangalan ng puppeteer habang ginagamit ang sarili nitong boses.

Marco-as-Kenji let out a soft, melodic laugh—the exact laugh that fans fell in love with. Inilapag niya ang baso ng tubig at dahan-dahang lumapit kay Kenji.

"Sobrang saya, kid. Sobrang saya," sagot ni Marco, habang hinahaplos ang kaniyang sariling mukha (na mukha ni Kenji). "Ang sasarap kasama ng mga kaibigan mo. Si Jax? Sobrang daldal kapag lasing. Si Jace naman... masyadong protective sa 'yo. Sabi niya sa akin, parang nag-iba raw ang aura ko."

Kinabahan si Kenji. Lumapit siya at hinawakan ang kuwelyo ng kaniyang sariling jacket na suot ni Marco. "Ano'ng sinabi mo sa kanila?! May ginawa ka ba sa kanila?!"

"Chill, Kenji. Don't ruin my face with that ugly expression," tabig ni Marco sa mga kamay nito. "Wala akong ginawa. I played the part perfectly. Sinabi ko lang na puyat ako kaya medyo kakaiba ako kumilos. At naniwala naman sila. Sabi ko sa 'yo, 'di ba? Madaling utuin ang mga tao kapag ganito kaganda ang suot mong mukha."

Nabitawan ni Kenji ang kaniyang hawak, unt-unting nanghina ang kaniyang mga tuhod sa loob ng katawan ni Marco. "Ibalik mo na ako, Marco. Pakiusap. Tapos na ang party. Nakuha mo na ang gusto mo."

Tumingin si Marco sa kaniya, may halong awa at panunukso sa mga mata. "Ibalik? Agad-agad? Pero paano ang schedule natin bukas? Ang exclusive dinner kasama ang international board ng Aurelius Jewelry? Tinawagan ka—o ako pala—ng creative director kanina, 'di ba?"

Napatigil si Kenji. "Paano mo nalaman?"

"Dahil naka-sync ang business phone ko sa smartwatch na suot mo ngayon, Kenji," ngiti ni Marco, itinuro ang mamahaling relo sa kamay ng kaniyang lumang katawan. "I know everything. At sa tingin ko, mas magiging maganda ang takbo ng negosyo kung ako pa rin ang haharap sa kanila bukas bilang Kenji. Mas alam ko kung paano magsalita sa mga banyaga."

"Hindi... hindi ito ang usapan!" sigaw ni Kenji, ang baritonong boses ni Marco ay umalingawngaw sa mamahaling dingding ng penthouse. Ramdam niya ang panginginig ng kaniyang dibdib, isang klaseng panginginig na hindi pamilyar sa kaniya—ito ang panginginig ng isang pagod at may edad nang puso na pinupwersa ng matinding galit at takot. "Sabi mo isang gabi lang! Sabi mo pahiram lang!"

Marco—in Kenji’s flawless, glowing body—just smirked. Dahan-dahan siyang lumapit sa kaniya, walang kahit anong tunog ang kaniyang mga hakbang sa hardwood floor. Tinanggal niya ang salamin at jacket na suot, kaya nandoon na siya ngayon na nakasando na lamang—bakat na bakat ang tikas ng kaniyang pangangatawan. He was walking with the light, effortless grace of a twenty-one-year-old athlete. Isang bagay na kinalakihan ni Kenji ngunit ngayon ay pinapanood na lamang niya mula sa labas.

"Kenji, Kenji... simple business management lang 'to," sabi ni Marco gamit ang malambot, melodic baritone ni Kenji. He raised his hands, inspecting his smooth knuckles, turning them under the ambient lights. "Look at this face. Look at this skin. Napakagandang puhunan. Do you really think a masterpiece like this should be wasted on high school drama and beach parties? Mas malaki ang kikitain natin kung ako ang gagamit nito sa board meeting ng Aurelius."

"Putangina mo, Marco!"

Driven by instinct, Kenji lunged forward. Inasinta niya ang sarili niyang mukha, balak suntukin ang nakakairitang ngiti na nakapaskil doon. Subalit bago pa man tumama ang kamao niya, mabilis na nakailag si Marco. Ang reflexes ng isang bente-uno anyos ay walang kahirap-hirap na iniwasan ang mabigat at may-edad nang katawan na kasalukuyang pinatatakbo ng emosyon ni Kenji.

Blag!

Napasubsob si Kenji sa sahig, ang kaniyang kaliwang tuhod ay tumama sa matigas na sahig. Isang matalim na kirot ang gumuhit doon na nagpasinghap sa kaniya. "Ah... shit."

"See? I told you," ani Marco, lumapit mula sa likod at dahan-dahang tinapik ang balikat ni Kenji. "Masyado nang mabagal ang katawang 'yan para sa mga biglaang galaw. Matanda na ako, Kenji. I developed that joint pain three years ago during a tennis match. You need to take care of it."

Tumayo si Kenji nang pilit, hawak ang sumasakit na tuhod, habang ang mga mata ay naniningkit sa galit. "Huwag mo akong pangaralan tungkol sa katawan mo! Wala akong pakialam sa tuhod mo, sa negosyo mo, o sa Aurelius na 'yan! Ang gusto ko lang, ibalik mo ang sa akin!"

"At ibabalik ko naman," sagot ni Marco, ang boses ay kalmado, halos malambing—isang tono na madalas niyang gamitin kapag may pinapipirmahang bagong endorsement contract. "Pero hindi ngayon. Hindi pa ako tapos."

"Kailan? Ha? Kailan?!" boses-nagmamakaawa na ang lumabas sa bibig ni Kenji. The reality was starting to crush him. He was trapped in the body of a thirty-two-year-old man, legally and physically, habang ang kaniyang buong pagkakakilanlan ay hawak ng isang psychopath.

Marco walked over to the floor-to-ceiling glass window, looking down at the sparkling lights of Bonifacio Global City. He crossed his arms—Kenji’s toned, muscular arms—and let out a thoughtful hum.

"Let's make a new deal," panimula ni Marco nang hindi lumingon. "The fashion week is coming up. International scouts from Paris and Milan will be attending the Aurelius gala. Si Kenji Alcaraz ang magiging mukha ng buong campaign. If I play the cards right, by next month, you—this body—will be signed to a global agency."

"Hindi ko kailangan 'yan! Ayoko niyan!" sigaw ni Kenji.

"Shut up and listen," malamig na putol ni Marco. Lumingon siya, at ang mga mata ni Kenji ay biglang napuno ng isang madilim, nakapapalisang awtoridad na hindi kailanman nagawa ng totoong Kenji. "You wanted fame, right? Kaya ka nga lumapit sa akin noong labing-walo ka pa lang. Pangarap mo ang makita sa mga billboards. Binigay ko 'yon sa 'yo. Pero ngayon, naabot mo na ang ceiling ng kakayahan mo. You're just a pretty boy who signs checks and takes photos. You don't know how to negotiate. You don't know how to look at a CEO and make him sweat."

Marco took a step closer, his eyes locking onto Kenji's current, older face.

"I will do that for you. Gagamitin ko ang utak ko, gamit ang mukha at katawan mo, para iangat ang pangalang Kenji Alcaraz sa tuktok ng mundo. At kapag nandoon na tayo... kapag secured na ang pinakamalaking kontrata ng buhay mo... doon ko ibabalik sa 'yo ang katawan mo. You'll get everything you ever dreamed of, handed to you on a silver platter."

Natahimik si Kenji. Parang bumalik siya sa boardroom tatlong taon na ang nakalilipas nang unang beses siyang papirmahin ni Marco ng kontrata. Ganiyan din ito magsalita—puno ng mga pangako ng karangyaan, kontrolado ang bawat anggulo, at walang iniwang espasyo para sa pagtanggi.

"At ano naman ang gagawin ko habang nangyayari 'yon?" tanong ni Kenji, ang boses ay mahina at gulanit. "Mananatili ako rito? Magpapanggap na ako si Marco?"

"Exactly," ngumiti si Marco, isang malawak at tagumpay na ngiti. "Pumasok ka sa opisina ko bukas. Ang secretary ko, si Amanda, ay nag-iwan ng schedule sa desk. May mga pipirmahang papeles para sa real estate accounts. At huwag kang mag-alala, hindi mo kailangang magsalita nang marami. Just sit there, look intimidating, and sign 'Marco Villanueva'."

"Paano kung magkamali ako? Paano kung mapansin nila na hindi ako si Marco?"

"Matalino ang mga tao, Kenji, pero bulag sila sa status," paliwanag ni Marco, tinapik ang sariling dibdib—ang dibdib ni Kenji. "Kapag nakita nilang suot mo ang mamahaling suit ko, kapag pumasok ka gamit ang kotse ko, at kapag nakita nilang hawak mo ang pirma ko, wala silang pakialam kung medyo kakaiba ang kilos mo. Iiisipin lang nila na masama ang timpla ng mood ng boss nila. People are easily fooled by the package."

Kenji looked at his own young hands, now controlled by Marco, and then down at the older, veiny hands he currently possessed. Naramdaman niya ang labis na pagka-bigo. "You're a monster, Marco."

"No, Kenji. I am a businessman," pagwawasto ni Marco. Lumapit siya sa pintuan ng master bedroom, hawak ang knob, bago lumingon huling beses. "Matulog ka na. May mahalagang board meeting tayo bukas. At pakiusap... lagyan mo ng yelo 'yang tuhod ko. Ayokong magka-fluid retention 'yan paggising ko."

Sa isang iglap, sumara ang pinto, iniwan si Kenji sa malawak at malamig na sala. Napaupo siya sa sofa, itiningala ang kaniyang ulo, at hinayaang lamunin ng dilim ang kaniyang isipan habang ang orasan sa dingding ay patuloy na tumitiktak—nagbibilang ng mga oras ng buhay na unti-unting ninanakaw sa kaniya.

theblvcksupreme

swapperooo