Gedo Reads

Hoi ik ben Gedo. Ik ben vader, video-editor, regisseur, gek op lekker eten en drinken en ik hou van het lezen en verzamelen van Graphic Novels. Ik ben geen allesweter op dit vlak maar ik weet wat ik leuk vind. En dat wil ik hier graag delen!

[nevver]

The great flood, Eric Drooker

[gedozee-blog]

A wrinkle in time

Hope Larson - Madeleine L’engle

Dit verhaal mag je toch wel een Amerikaanse klassieker noemen. Het orgineel van Madeleine L'engle dateert al uit de jaren 60 en is het eerste deel uit een serie waarvan dit de enige is die in tekeningen is omgezet. Het is een boek dat wordt gelabeld voor kinderen en jong volwassen maar bevat vele onderwerpen die volwassenen zeker aanspreken. Liefde, vriendschap, goed en slecht, licht en donker, conformiteit, zelfontplooiing, geloof en “tesseract”.

Het verhaal draait om tiener Meg Murry, een onhandig buitenbeentje, die voornamelijk boos is en ze is het zat dat ze net anders is dan andere. Ze heeft een sterke band met haar kleine broertje Charles Wallace die ook anders is maar op een hele andere manier. Hij voelt Meg aan en weet wat haar dwars zit voordat ze ook maar een woord erover gezegd heeft.

Meg leeft samen met haar moeder, jongere tweelingbroers en dus haar kleine wonderbroertje Charles. Haar vader, een gerenommeerde wetenschapper, is plotseling weggegaan voor een geheime missie maar heeft al tijden niets van zich laten horen.

Op een dag ontmoet ze via Charles, Mrs. Whatsit, Mrs. Who en Mrs. Which, Drie oude vreemde dames die later een soort (bescherm)engelen blijken te zijn. Samen met haar broertje, de drie dames en een jongen uit het dorp genaamd Calvin, die zijn instinct volgde en zo bij het gezelschap terecht kwam, gaat Meg op zoek naar haar vader.

Om hem te vinden moeten ze reizen door tijd en ruimte doormiddel van een vijfde dimensie, de tesseract. Een soort wormhole warp beam me up scottie. Ze komen op planeten waar het donker overheerst, alles word bepaald door HET, en niemand meer hoeft na te denken. Megs vader zit gevangen op z'n planeet en om hem te bevrijden zullen ze het tegen het donker, tegen HET moeten opnemen. Dat blijkt lastiger te zijn dan gedacht want HET weet zelfs de sterkste te breken en tot zijn gevangene te maken. Meg zal om haar familie weer bij elkaar te krijgen op zoek moeten gaan naar het ene ding wat HET niet kent en wat HET kan verslaan.

Het verhaal is in 2012 verstript door Hope Larson. Haar tekenstijl is eenvoudig maar verzorgd en doet mij een beetje denken aan Seth, Craig Thompson en Michel Rabagliati. Een stijl die ik zeer kan waarderen. Enige minpuntje is dat wat Thompson kan, je weg blazen met een pagina vullende powerplaat, hier volledig ontbreekt en je nergens doet likkebaarden. Het is allemaal goed genoeg om je niet van het verhaal weg te duwen maar net niet sterk genoeg om een extra dimensie te geven. Je moet het dus voornamelijk toch echt van het verhaal hebben en dat is naar ruim 50 jaar nog steeds sterk.

[gedozee-blog]

Mijn recensie van A wrinkle in time

[gedozee-blog]

A wrinkle in time

Hope Larson - Madeleine L’engle

Dit verhaal mag je toch wel een Amerikaanse klassieker noemen. Het orgineel van Madeleine L'engle dateert al uit de jaren 60 en is het eerste deel uit een serie waarvan dit de enige is die in tekeningen is omgezet. Het is een boek dat wordt gelabeld voor kinderen en jong volwassen maar bevat vele onderwerpen die volwassenen zeker aanspreken. Liefde, vriendschap, goed en slecht, licht en donker, conformiteit, zelfontplooiing, geloof en "tesseract".

Het verhaal draait om tiener Meg Murry, een onhandig buitenbeentje, die voornamelijk boos is en ze is het zat dat ze net anders is dan andere. Ze heeft een sterke band met haar kleine broertje Charles Wallace die ook anders is maar op een hele andere manier. Hij voelt Meg aan en weet wat haar dwars zit voordat ze ook maar een woord erover gezegd heeft.

Meg leeft samen met haar moeder, jongere tweelingbroers en dus haar kleine wonderbroertje Charles. Haar vader, een gerenommeerde wetenschapper, is plotseling weggegaan voor een geheime missie maar heeft al tijden niets van zich laten horen.

Op een dag ontmoet ze via Charles, Mrs. Whatsit, Mrs. Who en Mrs. Which, Drie oude vreemde dames die later een soort (bescherm)engelen blijken te zijn. Samen met haar broertje, de drie dames en een jongen uit het dorp genaamd Calvin, die zijn instinct volgde en zo bij het gezelschap terecht kwam, gaat Meg op zoek naar haar vader.

Om hem te vinden moeten ze reizen door tijd en ruimte doormiddel van een vijfde dimensie, de tesseract. Een soort wormhole warp beam me up scottie. Ze komen op planeten waar het donker overheerst, alles word bepaald door HET, en niemand meer hoeft na te denken. Megs vader zit gevangen op z'n planeet en om hem te bevrijden zullen ze het tegen het donker, tegen HET moeten opnemen. Dat blijkt lastiger te zijn dan gedacht want HET weet zelfs de sterkste te breken en tot zijn gevangene te maken. Meg zal om haar familie weer bij elkaar te krijgen op zoek moeten gaan naar het ene ding wat HET niet kent en wat HET kan verslaan.

Het verhaal is in 2012 verstript door Hope Larson. Haar tekenstijl is eenvoudig maar verzorgd en doet mij een beetje denken aan Seth, Craig Thompson en Michel Rabagliati. Een stijl die ik zeer kan waarderen. Enige minpuntje is dat wat Thompson kan, je weg blazen met een pagina vullende powerplaat, hier volledig ontbreekt en je nergens doet likkebaarden. Het is allemaal goed genoeg om je niet van het verhaal weg te duwen maar net niet sterk genoeg om een extra dimensie te geven. Je moet het dus voornamelijk toch echt van het verhaal hebben en dat is naar ruim 50 jaar nog steeds sterk.

[gedozee-blog]

Spotters / Mooie zomers 2 / The Nobody

We doen er vandaag in het kort gewoon 3 in 1. Ze zijn alle drie wel echt totaal anders dus een beetje “Surf and Turf”.

Spotters:

Een liefdesverhaal dat gebaseerd is op het veel gehoorde “Opposites attrackt”. Frank, fervent vliegtuigspotter en modelbouwer, rechtlijnig, geordend en gestructureerd. Julia, schrijfster in spe, vrijdenker, spontaan en creatief.

Ze ontmoeten elkaar tijdens een spotters bijeenkomen, haar broer is namelijk ook een spotter,  en Julia weet Frank vrij snel te betoveren en van zijn routine af te halen met haar spontaniteit. Zij heeft een zwak voor zogenaamde nerds en voelt al snel dat het tegengewicht wat Frank bied haar bevalt. Ze spreken na hun eerste ontmoeting snel weer met elkaar af en vanaf dat moment gaat alles in een sneltreinvaart. Ze leren elkaar en elkaars belevingswereld snel kennen en waarderen. Tijdens deze fase gebeuren er twee nogal ingrijpende dingen die hun en hun prille relatie in een stroomversnelling brengt maar tevens een zeer abrupt einde inluid.

Het was het eerste wat ik van Michiel van de Pol las en het smaakte meteen naar meer. De manier van vertellen vond ik erg goed en hij zet zijn protagonisten inhoudelijk erg goed neer. De tekenstijl is passend al vind ik zijn mensen wel standaard lelijk, niet lelijk getekend maar gewoon lelijk. Het kleurgebruik ook al is het een vaker gebruikt concept, per persoon en situatie een andere kleur, het werkt wel erg goed en is ook zeer mooi uitgevoerd. 

Enige kritiekpunt wat ik heb is dat voor mijn gevoel de hoofdrolspelers zich toch snel bij de heftige gebeurtenissen neerleggen en het accepteren zonder dat het veel strijd, kwaadheid, verwarring en ongeloof oplevert. Julia verwerkt het door een verhaal te schrijven wat steeds absurder wordt maar de echte tranen in het hier en nu blijven uit. Nog een klein minpunt vind ik de kosten van deze uitgave. Hoewel mooi uitgevoerd weet Scratch de prijzen wel te verzinnen en dat dwingt me bij hun uitgaves met hoofd te kopen en niet met het hart. Goed, na alles af en optellend te hebben is de som: Mooie uitgave, mooie kleuren, mooi verhaal dus doe mij maar meer Michiel van de Pol.

Mooie zomers 2, De kreek:

Het is 1969 en net zoals in deel 1 volgen we de familie Faldérault die op vakantie gaan. Er zijn aardig wat overeenkomsten met het eerste deel. Het wachten op de tekeningen van vader Pierre die af moeten voordat ze weg op vakantie kunnen, de familierituelen tijdens hun trip naar de zon en wederom de soms zeer herkenbare situatie’s en bijpassende gevoelens. En dat maakt deze strips zo heerlijk om te lezen zo net voor de zomervakantie. Het brengt warme herinneringen en gevoelens van weemoed over je eigen vakanties of ze nu leuk, gek of een tikkie beschamend waren. Dit in combinatie met de heerlijke guitige tekenstijl van Lafebre maken dit de ultieme zomer feel good strip.

Pijnlijk vond ik dan wel dat het ongestoord al wild kamperend doorbrengen van je zomervakantie in een in Zuid Frankrijk mooi afgelegen en idyllische baai echt tot het verleden behoort. Elke mooie baai kent tegenwoordig een lelijk hotel en een schandelijk prijs voor de huur van een lullig inferieur strandbedje.

Enige gekke aan de strip is dat hij 4 jaar eerder afspeelt dan deel 1. Op zich geen probleem zou je zeggen maar ik ben een sucker voor goede afgesloten einden en deel 1 sloot op zich goed af maar er waren toch wat spanningen geweest. En ik wil gewoon heel graag zou weten dat dat allemaal goed is gekomen en dat ze als familie tot het einde der dagen nog vele vele mooie warme liefdevolle zomers gaan beleven. “Ze leefde nog lang en gelukkig” dat hoor ik gewoon heel erg graag. Maar ja dat ben ik. Iets serieuzer er tegen aan gekeken zijn het echt twee aparte verhalen en zit er geen diepere rode draad of cliffhangers in de twee albums. Zelfs niet als je eerste 2 en dan 1 leest. Uiteindelijk maakt het niet uit voor het leesgenot als je ze maar als losse verhaaltjes benaderd.

Ik zeg lezen deze strip in de week voor je vakantie en ik garandeer dat het vakantiegevoel niet meer hoeft te komen maar er dan gewoon is!!

The Nobody:

Than for something completely different. Jeff Lemire bij mij bekent om de geweldige graphic novel “Essex County” en het sfeer volle en aangrijpende “The Underwater Welder” zet met dit verhaal in vergelijk echt een heel ander soort strip neer.  In het rustige voor sommige saaie plaatsje Large Mouth is het verschijnen van een vreemdeling al groot nieuws. Als een vreemdeling dan ook nog eens als een mummie van top tot teen in zwachtels gehuld is dan ontstaat er ondanks wat nuchtere zielen toch aardig wat reuring in het dorp. Mensen vertrouwen het niet en verbinden deze onbekende al snel met vermeende duistere zaken. Maar onbekend, mysterieus en mogelijk gevaarlijk maakt ook spannend en nieuwsgierig. En dus trekt de jonge Vicky de stoute schoenen aan en komt in contact met de vreemdeling die John Griffen heet en een voormalige chemieleraar uit Chicago blijkt te zijn. Iedereen gaat ervan uit dat hij in het verband zit vanwege een verschrikkelijk ongeval maar hoe het precies in elkaar steekt weet niemand. Maar omdat hij voor iedereen in mysterie gehuld blijft, soms dagen zich niet laat zien en er ook nog iemand verdwijnt wordt het argwaan en de angst voor Griffen steeds groter. Vicky die steeds meer van Griffen leert kennen verdedigt John en kan zich niet voorstellen dat hij kwaad in de zin heeft. Griffen komt echter steeds verder in het nauw en waar hij rust zocht en enig zins vond dreigen zijn verschrikkelijke geheimen nu naar buiten te komen. Hij wil zich uiteindelijk laten zien, laten zien wie hij echt is...maar of dat hem helpt?

Zoals gezegd is het totaal anders dan wat ik van Jeff Lemire kende, Waar zijn andere verhalen autobiografisch waren of in ieder geval zo aanvoelde is dit pure fictie maar daarbinnen is dit ook gewoon weer een top verhaal. Duister, mysterieus, spannend maar toch ook menselijk. De desolate setting, het unheimlige gevoel en Lemire’s bekende tekenstijl doen je op het puntje van je stoel zitten en maken dit een absolute page turner.

[gedozee-blog]

Onafscheidelijk

Zidrou - Benoit Springer

Een Zidrou is voor mij altijd een blinde koop. De man heeft mij vaak verrast en hij gebruikt onderwerpen die niet alledaags zijn in de stripwereld. Zo ook nu. Nu is incest het thema. 

Niet een thema waar veel openlijk over gesproken wordt laat staan dat het wijd verspreid geaccepteerd wordt. Let wel het gaat hier om een relatie tussen volwassenen, tussen broer en zus.

Het verhaal in het kort, broer en zus hebben vanaf hun pubertijd stiekem een romantische, consumerende relatie met elkaar. Ze hebben beide een eigen leven en Virginie, de zus, zelfs een gezin. Dit is voor haar ook de reden om een eind aan hun bloedschande te maken. Echter haar broer Martin wil daar niets van weten. Hij is voor lange tijd weg geweest omdat dat de enige manier was om aan de gevoelens voor zijn zus te ontvluchten. Maar nu hij terug is zijn die gevoelens net zo hard ook weer terug.

Hoe deze worsteling zich ontvouwt is de spanning in het verhaal. En helaas ook de enige spanning. De enorme worsteling die deze onmogelijke liefde met zich meebrengt is alleen bij Virginie iets terug te voelen. Maar bij Martin eigenlijk niet. Hij komt op mij alleen maar geil over en probeert alleen maar weer seks met zijn zus te krijgen. Diepere gevoelens van liefde, pijn en onvermogen komen niet aan het oppervlak bij hem. Bij Virginie is daar wel iets van terug te voelen, ze laat zich een paar keer bijna verleiden tot seks maar krabbelt dan na een peinzende blik weer terug. En dat is het dan ook wel weer.

Het verhaal is te kort om de spanning opgebouwd te krijgen, het gaat niet broeien, het kweekt geen begrip en gaat ook nergens echt super ongemakkelijk voelen. Van die ervaringen die je bij zo een onderwerp wil ervaren om daar vervolgens je eigen ideeën en meningen over te vormen.

Nu blijft het als een avondje bij de gemiddelde wokplaza in je herinnering. Niet echt slecht maar ook zeker niet echt goed. Dus hulde voor het aandurven van dit soort onderwerpen maar twijfelachtige schommeling van het hoofd voor de uitvoering.

De tekeningen van Benoit Springer worden ook in dit album door vele geprezen. Ik vind ze op enkele platen na koud en saai. Daarnaast kan bijvoorbeeld Virginie het ene plaatje best een aantrekkelijke vrouw zijn om in het volgende plaatje  spuuglelijk terug te keren. 

Bij een eerdere samenwerking tussen de heren, het boek “Een mooie reis”, verzorgde Benoit ook de tekeningen. Ook toen had ik persoonlijk weinig met zijn tekeningen maar was het verhaal zo sterk dat ik dat voor lief nam. Helaas gaat dat voor mij voor dit album dus niet op. Wel ben ik nog steeds fan van Zidrou en van zijn werk en zal ik het volgende album van zijn hand zonder twijfel weer blind aanschaffen. Daar verandert deze naar mijn mening uitglijder niks aan.

[gedozee-blog]

Irmina

Barbara Yelin

Irmina is een boek waar ik een tijd lang nog van stil was en die nog lang nagalmde in mijn hoofd…

En dat gezegd hebbende, het verhaal… Het geheel bestaat uit 3 delen. In het eerste deel maken we kennis met Irmina een jong Duits meisje die halverwege de jaren 30 van de vorige eeuw naar Londen gaat als een soort uitwisselingsstudente. Daar ontmoet ze de donkere Oxford student Howard. Ze raken bevriend en ondertussen leren we Irmina als een eigenwijze zelfstandige tante kennen die haar eigen plan trekt en zich makkelijk verzet tegen de toendertijd geldende opvattingen wat betreft vrouwen en donkere mensen. Door de opkomst van Hitler en alle bijkomende veranderingen in Duitsland moet Irmina noodgedwongen terug naar haar eigen land. 

Eenmaal terug in Duitsland probeert ze haar zelfstandigheid te behouden en iets voor haar zelf op te bouwen met het idee dat ze snel weer terug kan naar Engeland. Wanneer er wat tegenslagen volgen neemt de waan van de dag het over van haar vooruitstrevende toekomst ideeën. Het Nazi regiem en al zijn uitwassen worden steeds zichtbaarder en zijn steeds meer onderdeel van Irmina’s leven. Waar zij als jonger meisje eerst kritisch tegengeluid niet schuwde lijkt ze nu makkelijk de andere kant op te kijken.

Wir haben es nicht gewusst, is de zeer beladen term waar dit verhaal eigenlijk om draait. Hoe heeft het kunnen zijn dat de normale Duitser niets of weinig leek te weten van de gruwelheden van het Nazi regiem? Waarom deden ze niets tegen de deportatie van Joden uit hun eigen omgeving? Keken ze simpelweg de andere kant op? Waren ze allen geindoctrineerd door de Nazi propaganda?

Het verhaal geeft daar geen kant en klare antwoorden op, het veroordeelt en beoordeelt de hoofdrolspelers niet, nog geeft het een belerende les. Maar laat gewoon zien hoe het in het geval van Irmina is gegaan. Dit geeft een unheimlich gevoel omdat je toch graag een duidelijk scheiding wil maken tussen goed en kwaad. Maar dat gaat niet, je zou aan de ene kant Irmina een klap in het gezicht willen geven van “kijk nou eens goed wat er gebeurt!”…aan de andere kant kan je deels wel weer met haar meeleven en weet je dat ze eigenlijk niet zo is. Maar hoe kon het dan toch?

Het boek heeft nog een nawoord van een historicus wat wel enigzins een antwoord geeft. Ook al geen eenduidig antwoord geeft het wel veel verduidelijking.

Het verhaal kent nog een derde deel waar ik niet te veel over kwijt wil alleen dan dat we een kleine 40 jaar verder gaan en we zien waar en wat de keuzes van onze hoofdrolspelers ze gebracht heeft.

De tekeningen van Barbara Yelin zijn prachtig! Het subtiele kleurgebruik met de zwierige lijn maar met duidelijke emotie, toon en sfeer maken het geheel een lust voor het oog.

Dit boek heeft mij erg gegrepen en bezig gehouden en ik kan dan ook een ieder dit erg aanbevelen.

Het is in het Duits en het Engels uitgegeven. Maar goed nieuws voor de Nederlands lezende! Dit jaar (september) gaat Soul food comics het ook in het Nederlands uitgeven. 

[gedozee-blog]

Mister Black 1&2

Griffo - Jean Dufaux

Fanny gaat na de dood van haar moeder bij haar oom Lord Charleston en tante Lady Habanera op kasteel Blacktales wonen. Na de eerste vreemde kennismakingen en situaties leert Fanny snel dat dit kasteel veel bijzondere bewoners herbergt die op hun beurt weer verdeeld zijn in 2 clans, de Tohu en de Bohu. Met haar gezonde nieuwsgierigheid en een beetje hulp van deze of gene leert ze in korte tijd steeds meer de geheimen en donkere kanten van dit “groeiende” kasteel en zijn bewoners kennen.

Het kasteel wordt eens in de 7 jaar in bruikleen gegeven door Mister Black aan degene die op dat moment zijn pen in bezit heeft en daarmee een contract tekent om het kasteel voor de komende 7 jaar te besturen. Zeven jaar geleden was dit Fanny’s oom Lord Charleston. Alleen is deze met de vernieuwing van het contract in het vooruitzicht de pen kwijt geraakt.

De zoektocht en zelfs klopjacht naar deze pen door mensen uit beide clans is de inzet van dit hele verhaal. Krijgt de elite van de Tohu de gevonden en daarmee terug of valt hij in de handen van de ontevreden Bohu. Welke kant dit opgaat laat zich al snel raden. En dat onze kleine, lief ogende protagonist  zich niet steeds meer ontwikkelt als een soort puppet master dat is toch teleurstellend want dit ligt zo in de lijn van verwachting. Fanny leren we niet voldoende kennen, Lord Charleston leren we niet echt kennen en Mister Black en zijn kasteel leren we al helemaal niet goed kennen. En dus voel je uiteindelijk met niemand echt mee in het verhaal.

Als laatste wordt de climax ook net iets te makkelijk uitgepakt en afgedaan en dat geeft toch een kleine teleurstelling na een heerlijk avontuur langs vreemde, soms lugubere figuren en een kasteel dat zowel het goed als het kwaad herbergt. Dit verhaal iets uitgebreider verdeeld over 3 delen was beter en ook helemaal geen straf geweest. Want hoewel zijn gebreken blijft het verhaal en de tekeningen toch boeien tot het einde.

[gedozee-blog]

Vierenveertig na Ronny

Michaël Olbrechts

Familie…je hebt familie niet voor het uitkiezen. Maar als Louis na een beroerte niet langer thuis kan wonen komt de hele familie bij elkaar om “Vake” nog 1 keer een onvergetelijk dag te bezorgen, en ja dan moet je je familie toch verdragen. Met broers die elkaar het liefst ontwijken, oude vete’s die nooit zijn bijgelegd en het feit dat elk huisje zijn kruisje heeft is dit nog niet zo makkelijk. Het is een triest verhaal maar doorspekt met humor en uiteindelijk toch ook genoeg liefde. Daarnaast is eigenlijk het leukste aan het verhaal dat het zeer, zeer herkenbaar is. Samen met de mooie tekeningen (met heerlijke Manu Larcenet achtige neusjes) en de fijne inkleuring maakt dit alles het een zeer mooie strip om te lezen, bij te lachen en mee te leven met deze familie. Enige kleine, kleine minpuntje is dat het voor mij, als liefhebber van mooie afgeronde verhalen, het einde net iets te snel wordt afgedaan. Dus eigenlijk zeg ik daarmee…ik wil meer!