[gizembeysi]

BİR GARİP TARIK.

Benim yaşım henüz on ile on beş sene arası eksikken, (böyle yazınca daha afilli duruyor.) ben Tarık Akan’a  derin bir aşk ile bağlıydım. Televizyonda filmi mi var adamın, repliklerini ezbere bildiğim halde çıt çıkarttırmadan izlerdim. O nasıl gülümsemekti öyle, o nasıl bakışlar, o nasıl çapkınlıklar. Bir gün Tarık Akan karşıma çıkacaktı ve bizim evin önüne Gülşen’e yaptığı gibi yazılar yazacaktı. Önce kalbim yumuşamayacak fakat odun da olmadığım, hatta adama yanık olduğumdan, Tarık intihar etmek üzereyken gidip sarılacaktım. Yanaklarımız birbiriyle tokuşurken  hikayemiz öylece mutlu bitecekti.Ben bunları hayal ederek, sulanmış ayranın budalası gibi gülümsüyordum ki, dedeciğim aynen şöyle dedi; 

“Ah be nasıl yakışıklı adamdı. Şimdiki aktörler hikaye, ama o da çok yaşlandı, çirkinleşti.”

Böyle bir şey nasıl olabilirdi? Tarık benim Tarıktı. Dedem neyden bahsediyordu? Dedem ben doğdum doğalı yaşlıydı, Tarık ise hep filinta gibiydi. Dedem kıskançlıktan delirmiş olmalıydı. İnanılmaz bir hızla beynimden bu düşünceler geçerken, derin hüzne boğulmuştum. O zamanlar bir arama motoru bile olmadığından, olsa bile bizim eve seneler sonra geleceğinden oraya da danışamamıştım. Kimseye sormaya cesaret edemediğim sorulardan biriydi artık Tarık Akan. Gönülden gönüle giden gizli yol yaralanmış ve kimse görmemişti.

Sonra bir gün bize dayım çıkageldi. Elinde bir sürü cd film vardı. Ben acılarımı unutup “Evde Tek Başına” izleyeceğim diye sevinirken o da ne? Dayım  “Sürü” filmini  açıp izlemeye başlamıştı. Ulan daha küçücüktüm be!

Ben o gözleri nerede olsam tanırdım canım. Tarık oradaydı, çok farklıydı ama oydu. Hiçte dedemin anlattığı gibi çirkin değildi. Artık, aşk acısından başka acıların olduğunu öğrenmişti gözümün nuru. Ben gene aşık olmaya karar vermiştim.

Evet arkadaşlar, henüz yaşım şu andakinden epey eksikken ben de şunu anlamıştım. İnsanlar gelişime, yeniliğe ve değişikliklere son derece açık yaratıklardı. Buna bana Tarık Akan, dedem ve dayım birbirlerinden habersizce örgütlenerek anlatmışlardı.

Hepsine en içten şükranlarımı sunarım….

[gizembeysi]

SEN SEN SEN

Sen sorunlusun. Senin ciddi sorunların var. Sen iyi değilsin ve iyi de olamayacağını düşünüyorum. Sen hep burnunun dikine gidersen, kaybedeceksin. Sen bir insanla mutlu olamazsın. Senin kafandaki kadınları biliyorum, bana bu numaralar sökmez. Sen bana okuma, bana gelmez bunlar. Sen böyle önemsiz şeylerde niye bu kadar heyecan yapıyorsun, sahtelik bu. Sen saçını öyle savurma, ismini de sokaklarda söyleme. Seni sokaklardan toplayamam ben. Sen hasta bakıcı arıyorsun.

Sen sen sen. İçim dışım ben oldum. Kendimden, hatta kendimi bilmekten o kadar uzaklaştım ki bir ismim olduğunu bile unuttum. Her defasında da kendimi, benim iyiliğim için yapıyor diye avuttum. 

Herkesin haklı olduğu noktalar vardır. Zaten genel manada düşününce hangimiz haksızdır? :) Kaldı ki ona tamamen haksız demek, en başta yaşattıklarına saygısızlık olur. Ama haklılığını koruduğu yerler benim zaten farkında olduğum ve büyük manada rahatsızlığını çektiğim durumlardı. Bunları bir kurtarıcının gelip düzeltmesini hiçbir zaman beklemedim. Bunun için duygulardan hep kaçtım. Ama bir gün kaçtığınız şey, hiç beklemediğiniz bir anda yakalıyor sizi. Yakalayınca da tüm kelimelerinizi unutup, onun kelimelerine tutunuyorsunuz.

Ya diyeceğim o ki yapmayın, etmeyin. Bir kendiniz varsa onu koruyun. Sonra zerrenize muhtaç kalıyorsunuz. Herhangi bir erkeğin gelip boyunuza, kimliğinize, saçınıza, tüyünüze, manyaklığınıza, aptallığınıza, ve daha bir sürü laf etmesine izin vermeyin. Bunu yaparlar. Çünkü sizin nasıl iyi ve mutlu olacağınızı, kendi deneyimlerinden hareketle belirlemişlerdir. İyileşmek, içinizden geliyorsa ve buna hazırsanız mümkün. 

Böyle aptal kişisel gelişimciler gibi konuştum ama. Dediğim gibi herkes haklıdır:)

Ben kendimi sevip, kendimi koruyacağım şimdilik:)

[gizembeysi]

Olabileceğiniz en iyi şey kendiniz. Ben kendimi bilmiyorum. Ama siz biliyorsanız, olun lütfen.

[gizembeysi]

Mucizevi Mandarin

Dün gece rüyamda, Aslı Erdoğan’ın muhteşem kitaplarından biri olan Mucizevi Mandarin’i okuyordum. Uyanır uyanmaz kitaba da ismini veren ve beni her okuduğumda çok duygulandıran aşağıdaki öyküyü okudum.

Dünyanın en güzel öykülerinden biri değil de nedir? <3

Yaşlı ve çirkin bir mandarin, karşılığını parayla ödeyeceği zevk gecesi için olağanüstü güzel, ama taş kalpli bir fahişeye gitmiş. Sabaha karşı, yaşlı adamın uykuya dalmasını fırsat bilen genç kadın, soyguncu dostlarını çağırmış. Ne var ki mandarin, tilki uykusundan fırladığı gibi olanca gücüyle karşı koymaya, dövüşmeye başlamış. Haydutlar hem kalabalık hem de işinin ehliymiş. Onu kolayca köşeye sıkıştırmışlar. Ancak ne kadar vururlarsa vursunlar bu zayıf, çirkin bedende yara açılmadığını, can alıcı darbelerin iz bırakmadığını görmüşler. Bıçaklarını, kılıçlarını çekmişler, ama en keskin bıçak, en acımasız kılıç bile mandarine hiçbir şey yapamıyormuş. Sonunda korkup kaçmışlar. Dövüşü izleyen kadın, yaşlı adamın mucizevi gücünden etkilenmiş, bir kez daha, bu sefer aşk adına sevişmek istemiş. Onu hayranlıkla, arzuyla, şefkatle okşamaya başlamış. Gel gelelim güzel kadının her dokunuşunda mandarinin bedeninde yeni bir yara beliriyormuş, dövüşün, darbelerin, bıçakların, kılıçların açtığı yaralarmış bunlar. İçten bir ilgi ve şefkat görene dek gizli kalmışlar. Sonunda mandarin kanlar içinde kadının kollarına yığılmış, ölmüş.

[gizembeysi]

Hergele Şiirler

Sen ki övünürsün kadınlara egemenliğinle

Söyle Nedir eldeğmemişlik ve ne zaman biter Ve neden daha kolay bir fahişeyi şaşırtmak Yaşlı bir bakireyi hoşnut etmekten Söyle Nasıl altedilir eldeğmemişlik O ulaşılmaz noktada Yeniden yeniden ürerken

Sen ki övünürsün Gövden ve sertliğinle Bir bulutu elegeçirdin mi Ve gökkuşağını doladın mı beline... Söyle Bir kızı nasıl ayırırsın bir anadan Göğüslerine dokunmadan

Gövdenden kurtulmaktır sevişmek Düşlerinden sıyrılmak Yeni bir etle kuşanmak yaşamayı Ellerini kamaştırır etin Eğilirsin Ve bezgin boşalırsın yatağına Kendine kapalı ırmak

Sen ki övünürsün kadınlara egemenliğinle Usanmadın mı sarılmaktan gölgene Söyle.

II

Yanılıyorsunuz sayın şair yanılıyorsunuz Söz konusu kadınlar olduğunda Diyelim çok seviyorsunuz, seviliyorsunuz Sevdalısınız hatta Yine de tanımıyorsunuz sevdalınızı - Sizin bildiğiniz bir içbaygınlığı Sevda değil diyebilirim de Neyse... - Bilmiyorsunuz çünkü Nedir ormanla benzeştiren Ve ayıran bir kadını

Haklısınız Adımlayıp yıllar yılı bir sokağı Taşlarını bilmemek olası Ama bir kadın Nasıl çağrıştırır sokakları

Yaklaştıkça uzaklaşan O koku, renk Ve gökyüzünü yitirmiş gibi Başdönmesi Girdikçe içine, daldıkça, derinleştikçe Ya da kendine çektikçe Aldığını kendi kılan Orman nasıl ayrılır bir kadından

Severken öldürmek kuşkusu Ve anasını kıskanmak tüm dünyadan Yüreğinize çarpan Ah bir kadından doğmasaydınız keşke...

Söyleyin nasıl ayırırsınız bir taşı öteki çakıldan

Sennur Sezer

[gizembeysi]

Ayrılık

Öncelikle tüm ayrılık sonrası duygu-durum bozukluklarının kısa ve acısız olmasını başta kendim için sonra da tüm sevdiklerim için dilerim. 

Doğrusu her şey çok kısa bir zamanda oldu ve bitti. Bir ilişkide bir kaç senede gelebilecek tüm aşamalara gelindi ve saygısızca bitirildi. Bana kalırsa ilişki asla iyi niyet ve saygı cümleleriyle bitmez, bitmemeli de. Çünkü öyle biterse, geri dönüşü olur. Bu konu oldukça sığ bir konu, geniş bakamayacağım.

Kolayca gidebilen, hemen rest çekebilen kadınlara hayranım. Ben hep en çok gitmek isteyen olurken, kalmak için de epey çabalarım. Bir biz olmayı başaramadıktan sonra kalmanın ne anlamı varsa.

Ne demiştim. Her şey çok kısa bir zamanda oldu ve bitti. O kadar kısaydı ki, uykudan uyanmakla, hazır bulduğun kahvaltı masasına oturmak arasında geçen süre gibiydi. Biraz daha güzel şeyler yaşansın isterdim, biraz daha güzellik göreyim isterdim. Buna izin veremedik. 

Ergenliğinizde çektiğiniz ve biraz daha büyüdüğünüzde çektiğiniz ve beni bir erkek yaralayamaz dediğiniz anlarda çektiğiniz tüm ayrılık acıları aynı tada sahip. Şimdi canımın yandığını biliyorum, zehir vücuttan yavaş yavaş atılacak. Her atıldığında yeni bir şey çıkacak benlikten. Bu işler başka türlü yürümüyor.

Kalbimiz keşke daha az şey bilse, bize daha az şey yaptırsa, ama böyle olmasını o da istemezdi. Ona sorulsaydı, asla istemezdi...

[gizembeysi]

Dünya oluşmuştu, biz çıplaktık. İlk zamanlarda çok korkunç yaratıklar vardı onlar hala var. Artık korkutmuyorlar. Çünkü bilinmeyen korkutur, biz onların var olduğunu biliyoruz. Bir de çoğu şeyi bildiğimizi sanıyoruz. Bu konu daha farklı. Dünya, olağan acımasızlığı, yaratıkları, gezegenleriyle bildiğimizin ötesinde varlığına devam ediyor.

[gizembeysi]

Kifayetsiz Muhteris

‘’Ben patronum sen benim çalışanım, ben emir vereceğim sen sadece uygulayacaksın, sen susacaksın ben konuşacağım. Bu tarafta olmayı ben seçmedim, benim tercihim değil. Ama içinde bulunduğumuz durum dediklerimi gerektiriyor.” O anda beynimin işitsel kısmı sinyalleri aldı, bunu bir ses olarak değil hayatım boyunca unutmamam gereken anlardan sadece biri olarak, bilinçaltımın istediğim zaman ulaşabileceğim kısımlarına attı. Bana o gün o adam, egosunu şaha kaldırıp maratona çıkardı, kısa bir had bildirme operasyonu geçirtti. İşe yaramadı. Çünkü başkalarının önünde saygıyla eğildiği, el etek divane olduğu sosyal statüler benim için müsveddeydi. Ama  o an zihnime bir ayna tutup duvara aktarsalardı, yeryüzünün en vahşi belgeselini izliyor olurduk. Ama sustum, ağzımı açıp tek kelime etmedim. Çünkü zor geldi. Eve gitmem gerekiyordu, dizimin yeni sezonu başlamıştı ve benim o an için tek düşüncem oydu. Tabi ki düşündüğüm gibi olmadı, o gün berbat bir şekilde sonuçlandı. Bugün de başka bir patron adam  göbeğini kaşıya kaşıya, yüzünden irinler aka aka, karşıma geçti sen bizim gibi düşünmüyorsun, dünya görüşün farklı o yüzden anlaşamıyoruz dedi. Yani aslında demek istiyor ki ben şerefsiz namussuzun tekiyim sen olamıyorsun. Dedim haklısın hacı, bu defa susmadım. Çünkü eve gidince yeni sezonu gelmiş bir dizim de yoktu. Vaktimi sınırsızca ve özgürce herifle kavga etmeye harcayabilirdim. Elbette aklıma sonradan gelen söyleyemediğim milyonlarca kelime oldu. Had bildirme operasyonunun jönü değişmiş, ama ben yeni jönü zaten hiç sevmemiştim. Sonra çıktım oradan, bir yere oturdum, hava soğuktu ve nefes almam kolaydı, uzun zamandır içmediğim kadar özgürce sigaramı yaktım, telefonu elime aldım bir sürü insanı arayıp adamlara küfretmelerini, beddua etmelerini sağladım. Çünkü yakınlarımız, bu gibi durumlarda bizim yanımızda olup haklılığımızı söylerlerse içimiz ferahlar, ruhumuz temizlenir. Kifayetsiz muhterislere saygı duyamıyorum. Paranın emrettiği, otomatik çalışan bedenlere saygı duyamıyorum. Kendi kapasitesini, dünyanın kapasitesi zanneden ahmaklara saygı duyamıyorum. Onlara saygı duyanlara da duyamıyorum. Belki günün birinde  sevebileceğim işler yapacağım, ama o gün bugün  ve o gün değildi. Son sözü her ne kadar kendisini sevmesem de Tezer  Özlü söylesin ; ‘'İktidardaki egemen sınıf ve benim toplumdaki düzen, her gün sayısız kez benim ve benim gibileri vazgeçmeye ve bizi kendisi gibi olmaya zorladı. Ben bir kezinde aklımı yitirdim, ama kendimi yeniden kendi elime geçirdiğimde daha da zor yenilebilir durumdayım.‘’

   �>�I�

[gizembeysi]

BİR GARİP TARIK.

Benim yaşım henüz on ile on beş sene arası eksikken, (böyle yazınca daha afilli duruyor.) ben Tarık Akan’a  derin bir aşk ile bağlıydım. Televizyonda filmi mi var adamın, repliklerini ezbere bildiğim halde çıt çıkarttırmadan izlerdim. O nasıl gülümsemekti öyle, o nasıl bakışlar, o nasıl çapkınlıklar. Bir gün Tarık Akan karşıma çıkacaktı ve bizim evin önüne Gülşen’e yaptığı gibi yazılar yazacaktı. Önce kalbim yumuşamayacak fakat odun da olmadığım, hatta adama yanık olduğumdan, Tarık intihar etmek üzereyken gidip sarılacaktım. Yanaklarımız birbiriyle tokuşurken  hikayemiz öylece mutlu bitecekti.Ben bunları hayal ederek, sulanmış ayranın budalası gibi gülümsüyordum ki, dedeciğim aynen şöyle dedi; 

“Ah be nasıl yakışıklı adamdı. Şimdiki aktörler hikaye, ama o da çok yaşlandı, çirkinleşti.”

Böyle bir şey nasıl olabilirdi? Tarık benim Tarıktı. Dedem neyden bahsediyordu? Dedem ben doğdum doğalı yaşlıydı, Tarık ise hep filinta gibiydi. Dedem kıskançlıktan delirmiş olmalıydı. İnanılmaz bir hızla beynimden bu düşünceler geçerken, derin hüzne boğulmuştum. O zamanlar bir arama motoru bile olmadığından, olsa bile bizim eve seneler sonra geleceğinden oraya da danışamamıştım. Kimseye sormaya cesaret edemediğim sorulardan biriydi artık Tarık Akan. Gönülden gönüle giden gizli yol yaralanmış ve kimse görmemişti.

Sonra bir gün bize dayım çıkageldi. Elinde bir sürü cd film vardı. Ben acılarımı unutup “Evde Tek Başına” izleyeceğim diye sevinirken o da ne? Dayım  “Sürü” filmini  açıp izlemeye başlamıştı. Ulan daha küçücüktüm be!

Ben o gözleri nerede olsam tanırdım canım. Tarık oradaydı, çok farklıydı ama oydu. Hiçte dedemin anlattığı gibi çirkin değildi. Artık, aşk acısından başka acıların olduğunu öğrenmişti gözümün nuru. Ben gene aşık olmaya karar vermiştim.

Evet arkadaşlar, henüz yaşım şu andakinden epey eksikken ben de şunu anlamıştım. İnsanlar gelişime, yeniliğe ve değişikliklere son derece açık yaratıklardı. Buna bana Tarık Akan, dedem ve dayım birbirlerinden habersizce örgütlenerek anlatmışlardı.

Hepsine en içten şükranlarımı sunarım....

[gizembeysi]

Eskiye rağbet olsa bit pazarına yağmazmış-mış. Atalarımız her şeyi çok bilirlermiş.  Sahaf dükkanım olaydı ben bilirdim, size yapacağımı.

[gizembeysi]

Selamlar olsun,şerefine kalksın bütün kadehler.

Selam, pek saygıdeğer takipçilerim. Henüz sayınız, çok az denmeyecek kadar bile yok. Lakin bir gün burayı muhakkak okuyacaksınız. Yoksunuz ama zamanla olur bu tür işler. Çünkü henüz ben de hiç kimseyi takip etmedim. O yüzden size kızacak halim yok ya.

Neyse başlangıcı bir şarkı ve bir  üstad’ın aşağıda okuyacağınız dizeleriyle ;

"Sana durlanmış kelimeler getireceğim pörsümüş bir dünyayı kahreden kelimeler kelimeler, bazısı tüyden bazısı demir seni çünkü dik tutacak bilirim kabzenin, çekicin ve divitin tutulduğu yerden parlayan şiir."

    yapıyorum. Böylelikle ne kadar entelektüel  birikimi olan bir kadın olduğumu görmüş olursunuz.Oldunuz da. Hadi bakalım. Bismillah!