01 Tau Stars @gonegirl2121 - Tumblr Blog

“Duyuyor musun kelebek?Sessizliği?Baksana-”

Kelebek hızlıca uçtu ve söylenmeye başladı,

"Yeter artık! Yorulmalısın ,üzülmen bitmedi mi? Kırgınlığın geçmedi mi?Sessizlikten bahsedip duruyorsun…Neyin sessizliği çözemiyorum artık. Ben gülmeni istiyorum artık. Lütfen kalk gidelim burdan.”

Etrafıma baktım,yine sessizliğin olduğu derin suları izliyorduk.elimdeki papatyayı yere bıraktım,

“Kelebek,üzülmekten başka yapabileceğim birşey var mıydı?Ölümünü izledim zaten onun birde mutlu mu olayım!O boğuluyor,ben izliyorum,o yazıyor ben izliyorum,o susuyor ben izliyorum...”

“Hayatımda ilk defa birine yardım etmek istedim,kurtarmak istedim elimi uzatmak istedim,kimseye güvenmeyen ben,birine çatı olmak istedim.”

Ayaklarımla suya doğru ilerledim.Kırmızı rengiyle kan kokan elbisemin süzüldüğünü hissettim,yavaşça çıkardım,sanki üstümdeki tüm kötü şeyler gidiyormuşçasına...

Sabahın bu ayazında ayaklarım sessizliğin son damlasında...

İzliyorum daha çok çekiliyor yine çırpınmayı bırakmış,Umutlarını yakmış,Lanet ellerimi bağlamış...

Boğuluyor çekiyor sessizlik onu,

Bir damla yaş değdi sessizliğin sularına,

Ay da ağlamaya başladı,yüzüne bulaşan sessizliğin mavi sularıyla...

Söylesene ışıkları neden kapattın?

#tuvasaussi #kalemim #postlarım #sabitle #in your eyes #17.24 #gif #zor #yaş #kan #paragraf #üzücü?#18.08.2020 #üzgün #kırık #galaksi #deniz #sessizlik #boğuluyor #tanrı #yardım #edecek #mi?#spotify #gonegirl

go ne gi RL

tuvasaussi

Günlerden hüzün,

En çok kanatan günlerden. Ölmeyi isteyen ,özgürlük isteyen bir beden ve ölmesini istemeyen bir kırık kelebek...Ölmüş kelebek aslında ve ölmesini istememiş kardeşinin..Beden huzur için istesede ölümü;kelebek istememiş.Kelebek sormuş”Neden gitmek istersin bedenin sahibi?Beni düşünmüyor musun?Ben zaten ölü bir kelebeğim zaten kırığım neden beni daha çok üzüyorsun?”Kelebek tutamaz gözyaşlarını ağlamaya başlar.Bedenin sahibi üzülür kahrolur.Kelebeğin üzülmesini istemez.Ama ölüm onun için tek yoldur.Der beden sahibi”Ağlama..ben yorgun bir bedenim zaten ruhum da özgürlüğü istiyor bırak gideyim kelebek!?”Kelebek çok üzülür yalvarmaya başlar”lütfen sana yalvarırım gitme..Eğer ki eğerki ölüp gidersen ruhun hiç huzur bulmayacak ben hergün acı çekeceğim,bu ölüm acısı değil ölüm acısı geçer...Bu benim senin masum isteklerini yapamadan gittiğin için acı çekmem..Sen sadece gülmek istedin.Bir çocuk gibi beden sahibi.”Beden sahibi şaşırır ve çok üzülür ve der kelebeğe:”ölmeden önce bana acı çektiren en son kişi sen olursun lütfen bana bunu yaşatma.”İki tarafta mutsuzdur.İki tarafta birbirlerini üzmek istemez halbuki bir çare yoktur ki kelebek pes eder,”Tamam”Beden sahibi şaşar kalır “istediğini yap beden sahibi” beden sahibi der”gideyim mi...?”Kelebek arkasını döner ve “Git” der halbuki bilmez ki beden sahibi o an kelebeğin orada birkez daha öldüğünü ve hıçkıra hıçkıra ağladığını?Beden sahibi kendini harap hisseder ve şöyle der”Ne..? Beni, beni atıyor musun?Beni sığındığım o çatıdan mı atıyorsun..?Ben ısınmak istemiştim.İçimi parçaladın..Bu sondu, artık tek başımayım.Kendine iyi bak, hoşçakal.”Kelebek üzüntüden baygınlık geçirecek kadar kötüdür ve bir anda açıklama yapar”Ben seni bu çatıdan kovmuyorum ey beden sahibi sana sadece istediğin özgürlüğü veriyorum”Öyle üzülmüşlerdi ki öyle.Hep üşüyen,üşümek isteyen kalbi soğuk beden sahibi bir kez olsun ısınmak ister ,ısıtmak.. kelebeği o halde görünce her şey zorlaşır ve kelebeğin parmaklarının arasına alıp şefkatinden verir..Beden sahibi öyle ısınmıştır ki kelebek ise hala şiddetli bir şekilde ağlıyordur.Üzülme der beden sahibi üzülme..Kelebek derki “Sende üzülme..Sende”....

tuvasaussi

Günlerden hüzün,

En çok kanatan günlerden. Ölmeyi isteyen ,özgürlük isteyen bir beden ve ölmesini istemeyen bir kırık kelebek...Ölmüş kelebek aslında ve ölmesini istememiş kardeşinin..Beden huzur için istesede ölümü;kelebek istememiş.Kelebek sormuş”Neden gitmek istersin bedenin sahibi?Beni düşünmüyor musun?Ben zaten ölü bir kelebeğim zaten kırığım neden beni daha çok üzüyorsun?”Kelebek tutamaz gözyaşlarını ağlamaya başlar.Bedenin sahibi üzülür kahrolur.Kelebeğin üzülmesini istemez.Ama ölüm onun için tek yoldur.Der beden sahibi”Ağlama..ben yorgun bir bedenim zaten ruhum da özgürlüğü istiyor bırak gideyim kelebek!?”Kelebek çok üzülür yalvarmaya başlar”lütfen sana yalvarırım gitme..Eğer ki eğerki ölüp gidersen ruhun hiç huzur bulmayacak ben hergün acı çekeceğim,bu ölüm acısı değil ölüm acısı geçer...Bu benim senin masum isteklerini yapamadan gittiğin için acı çekmem..Sen sadece gülmek istedin.Bir çocuk gibi beden sahibi.”Beden sahibi şaşırır ve çok üzülür ve der kelebeğe:”ölmeden önce bana acı çektiren en son kişi sen olursun lütfen bana bunu yaşatma.”İki tarafta mutsuzdur.İki tarafta birbirlerini üzmek istemez halbuki bir çare yoktur ki kelebek pes eder,”Tamam”Beden sahibi şaşar kalır “istediğini yap beden sahibi” beden sahibi der”gideyim mi...?”Kelebek arkasını döner ve “Git” der halbuki bilmez ki beden sahibi o an kelebeğin orada birkez daha öldüğünü ve hıçkıra hıçkıra ağladığını?Beden sahibi kendini harap hisseder ve şöyle der”Ne..? Beni, beni atıyor musun?Beni sığındığım o çatıdan mı atıyorsun..?Ben ısınmak istemiştim.İçimi parçaladın..Bu sondu, artık tek başımayım.Kendine iyi bak, hoşçakal.”Kelebek üzüntüden baygınlık geçirecek kadar kötüdür ve bir anda açıklama yapar”Ben seni bu çatıdan kovmuyorum ey beden sahibi sana sadece istediğin özgürlüğü veriyorum”Öyle üzülmüşlerdi ki öyle.Hep üşüyen,üşümek isteyen kalbi soğuk beden sahibi bir kez olsun ısınmak ister ,ısıtmak.. kelebeği o halde görünce her şey zorlaşır ve kelebeğin parmaklarının arasına alıp şefkatinden verir..Beden sahibi öyle ısınmıştır ki kelebek ise hala şiddetli bir şekilde ağlıyordur.Üzülme der beden sahibi üzülme..Kelebek derki “Sende üzülme..Sende”....

tuvasaussi

Zamanında yazdığım bu küçük hikayeye devam etmek istiyordum ama kelebeği kendi ellerimle gerçek anlamda öldürdüm.

Ne hissettiğimi bilmiyorum, aptallıklar içinde bulunduğumu biliyorum;pişmanım.

Fakat son pişmanlık fayda etmez son ana kadar ölmeyi diledi kelebek ve öldü.

Özür dilerim..

tuvasaussi

Hani dinlerken korktuğunuz şarkılar vardır,dinlemekten korktuğunuz,izler bırakan,hayatımda tek bir şarkı böyle hissettiriyor.

tuvasaussi

O ki ihsanlı güzel adam. Kalbine beni mihman ettin ya; geriye kalan kocaman bir hicran ve çeşmimden müjganıma doluşan gözyaşlarına inat, mechur da olsak, mecbur bu kadın sana… Peykan deşse kalbinin zahmını, O ki tek sürurum, tek ağlayışım sendin. İşte o vakit bir kadeh mey kaldırıp senin şerefine içerdim. Ferdalara sığdıramam bu sevdayı bil istedim.

tuvasaussi

Ölümü seyrediyorum , bu..bu kötü bir his.Ellerim,ayaklarım,ağzım bağlı.Bağırsam kimse duyamaz,koşsam koşamam,kurtarmaya çalışsam ellerim bağlı.Bu ne demek bilir misiniz?

Gözlerin birazdan hayatın boyunca unutamayacağın birşeye tanık olacak:

Ölüme...

İstemeyecekler görmek,kanayacaklar,orada senin ruhun ölecek...

Katilsin,katil...

tuvasaussi

Yine mi olur?

Yine mi kırılır?

Yine mi dayanamaz?

Ağlıyordu yine oturdu yerden kalktı ve düşünmeye başladı kendi kendine?

Kendini bir açamayan çiçeğe benzetti:

O bir çiçekti , açmayı beklerdi suya ve güneşe,toprağa ihtiyacı vardı.

Çiçeği bir hapise almışlar,penceresi olmayan bir hapise...

Güneş: yok

Işık yok ve o karanlıkta..

Heryer su aslında ama hepsi gözyaşı...

O çiçeği gözyaşları büyüttü,yanında acılarıydı...

O artık sadece daha büyük ve daha olgun bir çiçek...

Açamadı hiçbir zaman sulayan olmadı, ışığı açan olmadı...

Denemekten vazgeçmedi açmak için ama nE zaman yeşerecek olsa

Bir yağmur yağdı bir fırtına çıktı..

Tıpkı hayatındaki acımasız acılar gibi..

Tohumu yeşeremeyecek

Bir çiçeğim ben...

tuvasaussi

“Kırık camları nasıl birleştireceğimi kestiremiyorum...biraz ezik biraz buruk gibi...biraz solgun ağır yaralı hani...” solgun kırmızıya dönmüş elbisesiyle yerde oturmuş annesine anlatıyordu.

“Üzülme kızım zaten canın daha çok acıyacak...o değil de seni kim üzdü?”

Kız durur ve düşünmeye başlar “Hiç görmediniz beni kim üzdü,hiç bakıp sordun mu aynaya?”

Annesi utançla ayağa kalkar.Düşünür durur.hirşey söylemeden kapıdan adım atar ve kızı konuşur:

“Ah anne! Biliyor musun,seni çok severdim ben.Öyle zannedersin anne , sevildiğini zannedersin...Bilir misin ben senden ‘annem’ diye bahsetmiyorum. O kadın diyorum.Sen bir katilsin ve hep öyle yaşayacaksın,sen öz kızını beni ve ruhumu öldürdün.Bir bedenden ne istedin?Minik ve masum kalpten ne istedin anne!?Ben neden seni sevemedim?Neden? Bana hep ağır başlı soğuk bir kız derdiniz...Keşke bir sorsaydın anne neden içine döndün?Neden bu kadar sinirli birime dönüştün?Neden bu kadar duygusalsın?Neden ölüm istiyorsun,kollarındakiler ne?”

Uzun bir sessizlikten Sonra kanlı tırnaklarını birleştirdi ve sordu”Şu kadarcıkta mı umursamadın şu kadarcık ya?Kalbimi dondururken bedenimi ateşe verdiniz...Hep iyiyim dedim hep!?Sen sormadın anne arkadaşım sordu beni...”

Anne kızına bakar kızı annesine.Hal öyledir ki kız hala sevgi ister.Anne düşünmektedir ve kendine kızgındır...Söz edemez.Ağlayamaz,yutkunamaz,geriye bıraktığı kızına son kez bakar annesi.Geriye sadece tok ayak seslerinin yankısı kalır...

Heryeri acıyordu artık annesinin gidişini izlerken gözlerindeki yaş ellerine değdi.Ellerindeki kan suyla yere süzüldü...Ve bir umut daha çöpe atıldı.Ağlıyordu evet yine yalnızdı yine gelen olmadı,soran olmadı,peki dedi,anlayan olmadı,Gelenlerde gitti...

Sende git

Tu vas aussi...