Hébros Kıyısı

huzursuz eden, iç gıcıklayan, düşündüren, düşündürürken delirten, şansınız varsa gülümseten, üstünkörü yazılmış dağınık satırlar içinden seçilmiş öylesine cümleler... 

[hebroskiyisi]

İskele

Şimdi seninle ben, tek bir devrik cümle olalım en orta sayfasında o klasik romanın. Sonra bir anaokulu kuralım kelimelerden, büyüttüğümüz cümlelerimizden kendi romanımızı yazalım.

Vapur gelsin binelim Beşiktaş’ta. Sen bulutlara şekil ver, ben dalgaları sayayım denizde. Bildiklerimizi anlatalım sonra birbirimize. Aya, yıldızlara, gezegenlere şaşıp, kaldırımda yatan köpeğe heyecanlanalım.

Sonda dilimiz dışarıda yürüyelim bir müddet yağmurda. Bir türkü tutuştur ağzıma, sonra “Gel gidelim buradan” de, “belli ki martılar gelecek.”

Gidelim kaldırımların renkli taşlarına basmamaya özen göstererek.       Beşiktaş’tan kalkan o vapur,             Karşıyaka iskelesine varıncaya dek...

[hebroskiyisi]

Anaokulu Bahçesi

Başıma bir iş gelse ilk sana koşarım gibi geliyor hala. İlk sana sarılırım sanki.

“Bana ihtiyacın olduğunu anlamak için illa bir felaket mi olması lazım” diyeceksin şimdi, bilirim ben seni ama öyle değil. Hiç öyle sandığın gibi değil!

Seni sevmeyi bırakmak için yeterli sebep bulamadım kendimde bunca zaman. Aynı köprünün altından geçmez mi sanırsın hiç aynı sular? Yağmuru bilmez gibi konuşma, inanmazsan olmaz!

İçimdeki çocuğu bilirdin. Oysa içim bir anaokulu bahçesinin hengamesi gibiydi. Fark etmeden koca bir nesli büyüttü senin sevgin.

Şimdi gelip söylesem olmaz ya, söylemesem de yazarım kağıda, bir şekilde denk gelirsin belki. Okumak kalır sana.

Kelimelerim diyorum yani, havadaki bulutlar. Hadi yakala…

[hebroskiyisi]

Yağmur

Yağmur yağıyor gel… Seversin sen yağmurda yürümeyi, beni boş ver, yürüyelim gel. Sahi sevmem ki ben yağmurda ıslanmayı, ne bileyim huzursuz olurum. Şeker de değilim ama dedim ya işte ne bileyim. Sen dert etmezsin böyle şeyleri. Bıraksam yağmur altında saatlerce yürüyebilirdin benimle, değil mi? Sahi, yürür müsün? Bunu soracağım karşılaşırsak bir yerlerde ve yeri gelirse, hatırlat.

Senden sonra alıştım ben yağmura aksi gibi, senin sayende. Baktım erimiyormuşum, dedim ki hiç de fena değilmiş yani. Dedim de sen yoktun.

Yağmur yağıyor hadi gel… Kestane alırız hem Eminönü’nden, Karaköy’e yürüyerek geçeriz. Ben soyarım kestaneleri sen İstanbul’u izle. Tünel’le İstiklal’e mi çıkalım yoksa vapurla Kadıköy’e mi? Bizim bıraktığımız Beyoğlu’ndan eser yok şimdi. Kadıköy de ters kalır gerçi. Peki ya elimden tutup özgürlüğümüz için koşarken, hayatının ilk biber gazını yediğin Halaskargazi?

En iyisi şairin dediğidir belki

“Dönmeyeceğimiz bir yer beğen”                                                               iyisi mi…                “Başka türlüsü güç.”

[hebroskiyisi]

Bit Pazarı

Sana dair hatırladığım şeyleri duysan şaşarsın. Öyle garip, öyle uzak, öyle fazla, öyle eksik ki… Mesela alelade bir şarkı çalıyor, hiç hatırda olmayan bir anıyla doluyor zihnim.

“Zaman geçer, bir şeyler değişir. Ama aynı kalır sesin, aynı atar kalbin. Orada bir yer var. Mutluyuz, bi’ sen bi’ ben…”

Bir de zamansız gelişlerin var gecenin bir yarısı aklım bit pazarına dönmüşken. Seni buluyorum o hengamede, “Bi’ sen eksiksin!” diyorum içimden. Ama harbiden, bi’ sen eksiksin.

Hatırlamadığın şeyler geliyor aklıma yerli yersiz, çoktan unutmuş olduğun anılardan korkuyorum.

[hebroskiyisi]

Salyangoz

Nemli, turuncu ve yaş bir havaydı. Huysuzlanmak için yeterli gerekçem varken bir de salyangozları kafaya takmıştım. “Buraya gelirken yağmurlu havalarda olur olmadık ortaya çıktığı için ezilip ölen salyangozlara üzüldüm yolda yürürken. O kalkmış bana kötü kalpli biri olduğumu söylüyor. Yağmur altında yürürken onu değil de haybeye ölen salyangozları düşünmem beni kötü biri mi yapar? Belki onun gözünde…”

Gülümseyip koluma dokundu “İnsanlar onları sevmeni istemiyorlar ki; onları, onların seni sevdiği gibi sevmeni istiyorlar. Dertleri onların yanında olman değil, onlar gibi sevmen. Denklik arayan onlar, hatta öyle tehlikeli ki, sen onlardan daha çok sev istiyorlar bir yerden sonra. Üstelik bunu basit bir beklenti gibi gösteriyorlar, takılma sen.”

Havanın nemine takılmıştım ben, sinir bozucuydu. İçim “kuru soğuk olsaydı daha mı iyiydi saf” derken, birden o geldi aklıma. “Ne acı değil mi, hayatımızı güzelleştireceğini bildiğimiz insanlarla ayrı gayrı hayatlar yaşıyoruz. Bunu bile bile yaşamaya uğraşırken bir de başımızdan apuk sapuk bin tane iş geçiyor.”

“Belki de başından geçen her şey, aştığın her engel seni ona çıkaracak yollara açılıyordur…” dedi. Öyle düşünmek rahatlatmıyordu, uzaktı çünkü nereden baksan. “Belki de yaldır yaldır uzakaşıyorumdur her adımımda. Şuraya bak varsayımdan öteye geçemiyoruz, dünyadan haberimiz yok ulan!”

[hebroskiyisi]

Düğüm

“Beni seven her kadını hayatının bir evresinde delirtmeyi başardım ben” dedim, “istisnasız!” “Belki de hep deliler rast gelmiştir olamaz mı?” dedi. Durup bir kafamda o anda kurduğum listeye göz attım, fazla iyi niyetliydi. “Yani evet, cinleri olduğunu söyleyen bir tanesi vardı ama gerisi benim kabahatim” dedim. Ciddi olup olmadığımı sorgulayan gözlerle tarttı, ciddiydim. Yani en azından cinler konusunda…

“He bir de şu var, beni kendimden çok seven birini nasıl seveceğimi bilmiyorum ben.” Kafasını yana eğip dik dik baktı, “Laf! Ne var yani olduğu kadar sevsen? Sevebildiğin kadar sev sen de n’olmuş yani illa kaçman mı gerekiyor?” Heh! diye geçirdim içimden, ukala! Belliydi böyle olacağı. “Yok öyle değil de işte ne bileyim...” diyecek oldum. Daha bir çıkıştı. “Takıntılı dramlar uyduruyorsun kendine, yorucu değil mi bu, salsana sen biraz kendini ya!”

Bir kitap geldi aklıma, adam sevdiği kadına yazdığı mektupta şöyle diyordu: “Bize kadınları nasıl seveceğimizi anlatan, kadınların nefesini genişletecek ve o nefesin rüzgarına yelken açmamızı öğretecek bir kitap lazım. Yoksa biz ne kadar sevilsek tamir olmayız…” Hayatıma daima yön veren canım Ece* diye düşündüm.

“Velhasıl akışına bırak biraz olacakları,” diye masaya indirdi kitabın yazarına kafamın içinde kaldırdığım kadehi. “Dünya dönüyor…” “Evet” dedim, “devamlı aynı yörüngede…”

[hebroskiyisi]

son melodi

Bana kattığı tek güzel şeyin o hüzünlü trompet solosu olan şarkı olduğunu düşündüm aynı şarkıyı bilmem kaçıncı kez başa sararken. Bazı şarkıları üst üste ikiden fazla dinlememek gerekir oysa deneyimlemiştim bunu önceden. Tam da onu hatırlamamam gerektiği gerçeği kadar hüzünlüydü…

İçmeyi çok önceden bıraktığım küllükte duran sigaradan çıkan dumanın şekline anlamlar yüklemeye çalışırken fark ettim penceredeki aksimi, o sırada sözlere girdi “When some unfamiliar faces…” Sevmiyor oluşu geldi aklıma sebepsiz.

Sigaradan arda kalan son nefesi içime çekip tuttum aradım, açtı. “Neden beni sevmedin?” dedim aniden. İlk aklıma gelen cümle buydu. Sevmediği için kızılır mı ki birine? Ben kızdım. “Öyle güzel sevdim ki ben seni, ben olsam işimi gücümü bırakır severdim…” Şaşırdığı sesindeki sekmelerden belliydi. “Sarhoş musun sen?” dedi “Evet” dedim, “Bunun için mi sevmedin? Ayıkken de sevmiştim oysa.” Kaçırmış o detayı galiba.

Söyleyecek başka bir şeyim kalmadığı için telefonu kapatırken düşündüm ki, bu hayatta birini uzun uzun sevebilmek için insana çok az zaman tanınıyor. Şarabın kalanını diktim, şarkının son nakaratı çalarken uyuyakaldım. Şarkıyı son bir kez dinlerken, sonunu kaçırmışım. Bazen bir şarkı, sonuna kadar dinlemek için fazla uzun olabiliyor…

[hebroskiyisi]

Hep sonradan...

“Bu kadar mıydı yani?” dedi. “Karşında böyle bir duvar olunca, erişmeyince kelimelerin karşı kıyıya, insanın hevesi kaçıyor vazgeçiyor bir yerde” dedim. “Vay be” dedi, “Ferhat dağları bile delmiş oysa sevdiği için...” Sesindeki alaycı ton ta karşı kıyıdan hissediliyordu.

“Ne sen Leyla’sın ne de ben Mecnun...” diyecektim aslında, “kederli bir akşam içmişiz, sarhoşuz hepsi bu.” O an cevap vermemekle yetindim oysa. Sonra sonra pişman oldum sustuğuma. Zaten “hep sonradan gelir aklım başıma... Hep sonradan.”

[hebroskiyisi]

Martı

- Çok saçma... + Saçma olan ne? - Genel, şu anki durum mesela... + Ağlamam mı? - Evet, değil mi? + Bence değil. - Kendi açımdan bakmıştım zaten. + İnsan destek olacak birini arıyor bazen. Bunun nesi saçma? - Saçma olan da o ya, gecenin bir vakti ağlayarak ben arıyorsun ve destek olmamı istiyorsun. Oysa beni kendinden o kadar uzağında tutuyorsun ki...

Ellerini yıkarken bilekten kurtulup dirseğe doğru inen hercai bir su damlası gibi rahatsız ediyordu zihnimi düşüncelerim. 

“Doğru söylüyorsun...” dedi. Doğru söylediğimi biliyordum zaten, duymak istediğim bu değildi ama o zaten duymak istediklerimi hiçbir zaman söylemezdi, şehrin en deniz görmeyen semtinde yaşayan bir martı gibi.

Denizden kaçıyordu da nereye gittiğini kendi de bilmiyordu, anlatmıyordu veya. Ben de yorulup sormayı bırakmıştım bir süredir. Cevabı belliydi, “İşte.”

[hebroskiyisi]

Sol yan

“Şu an seni öpmemek için kendimi zor tutuyorum” dedim, yüzü avuçlarımdaydı. “Buna engel olan ne?” dedi. “Söylediğin ve söylemediğin her şey. Bazen tek bir bakışın, bazen çok uzaklara dalışın… Sebep çok ama sen sebeplere takılma onlar beni ilgilendiriyor…”

En iyi yaptığı şeyi yapıp cevap vermedi. Kafasında hangi tilkilerin dolaştığını anlayamadığım anlardan biri daha. Uzaklara dalıp giderken gözleri titriyordu yine. Gözleri titreyince ne yapacağımı bilemiyordum. “Neyse o zaman yarın görüşürüz…” dedim, sağ yanağını uzattı vedalaşmak için, sonra…  “Farkında bile değilsin dimi?” dedim, “neyin?” dedi. Değildi işte...

Her vedalaşmamızda sağ yanağını yanağıma değdirirken dudağımın tam bittiği yerden öpüyordu solumdan, yer etmişti artık orada dudağı sanki. Bir santim daha soldan öpse bir şeyler kopup gidecekti de tutamayacaktık sanki, ya bir santim daha sağa… Her seferinde dudak çizgimin bittiği aynı yeri seçiyordu, her vedalaşmamızda sol yanım sızlıyordu dudaklarını ait hissettiği yerden öperken.

Farkında olmamasına yoruyordum ben de işte, öbür türlüsü daha kötüydü çünkü. Bile isteye bu kadar kötülük yapmaz gibime geliyordu…

[hebroskiyisi]

Şarkı

“Galiba sevmeye başlıyorum...” dedi. Bakışları Sarayburnu taraflarındaydı ama tam olarak nereye baktığını kestiremiyordum. Az önce yunuslar geçit töreni yapmıştı onun için. Sis dağılmış, hava ılımıştı o öyle deyince. Güneş bile çıkmıştı belli belirsiz. “İstanbul’u mu benimle olmayı mı?” diye soracaktım az kalsın alakasız bir sevinç hareketi yapmasaydım. Öğrenmem bir şeyi değiştirmezdi, gidecekti nasılsa. “Keşke her yere vapurla gidebilsek, düşünsene...” Mümkün kılabilsem gitmezdi işte işe bak. “Galiba şu an gerçekten seviyorum bu şehri!”

Ona çevirdim başımı. Baktığımı görüyordu yan gözle ama bilmediği şey arkasındaki Galata silüetiyle ne kadar güzel göründüğüydü. Bilse gitmezdi belki de hay Allah! “Sevindim.” dedim, “Şehrimde olduğunu bilmek huzurlu hissettiriyor” diyecektim yoksa.

Derin bir nefes çektim soluduğu havadan, onunla aynı gözlerle bakarken İstanbul’a. Karaköy’den Kadıköy’e yol alan bir vapurda...

[hebroskiyisi]

İstikrarlı hayal

“Delil yetersizliğinden kalbime salıverilmiş bir tutku benimkisi. Aklın bildiğine göz şahitlik etmezse böyle olur işte!” ‘“Afili laflara gerek yok bu düpedüz saplantı.’” dedi. ‘“Kafanda kurduğun bir hayale saplanmışsın sen!’”

“Öyle ya!” dedim. “İstikrarlı hayal, hakikattir!”

[hebroskiyisi]

Ankara

“Ne yapıyorsun bu mevsimde Ankara’da, ruhunu üşüteceksin. Bak kısılmış bile sesin!” Bir anda karşısına böyle çıkınca beni gördüğüne sevinmişti, gözlerindeki şaşkın tondan belli. “Hala aynı parfümü kullanıyorsun” dedim. ‘“Nasıl hatırladın?’” dedi. “Bir dergide okumuştum, 50 bin farklı kokuyu ayırt edebiliyormuş insan, ne acayip değil mi?”

Farklı yerlerde, o aynı kokuyu her duyuşumda nasıl heyecanla etrafa bakındığımı falan söyleyecek halim yoktu. Söylesem, belki karlar erirdi Ankara’da. Oysa o, kışın her şeyden güzeldi. Kışın, en çok yakıştığı bitki örtüsüydü o...

Geçen bunca zamanda ona hiçbir zaman söyleyemeyeceğim şeyler biriktirmiştim. Söylediklerin hiçbir şeyi değiştirmeyecekse, gaipten seslerden ne farkı kalır kelimelerin? Şimdi düşünüyorum da, biz hiç oturup da rakı içmedik onunla. Ne güzel tutuyordur kadehi kim bilir. Ortaya iki üç meze, tabaklarda peynir-kavun, duvarları eski dostlar biriktirmiş o ara sokaktaki meyhanede, arkada da taş plaktan çıkan puslu sesiyle Müzeyyen...

Ah Müzeyyen, en güzel günlerini demek bensiz yaşamış...

[hebroskiyisi]

Masumiyete Ağıt

“Öpsene beni” dedi, “Bizim de herkesten gizlediğimiz küçük günahımız bu olsun. Herkesin sakladığı sırları var, bu da bizimki olsun. Bir kez olsun öpsene beni. Unutmuşum gibi geliyor öpüşmeyi. Ölmeden son bir şey daha öğrenmeye heves etmiş gibi, elveda eder gibi öp.  Bir günah işlemenin tarifsiz hevesi gibi…”

İnsanlık için küçük belki ama bizim için büyük bir günahtı bahsettiği. İki damla yaş süzülüyordu yanaklarından. Sarıldım, garda son kez nasıl veda ederse insan bir dostuna, öyle sarıldım.

Birbirimizi öptük sonra. Öpüşmek gibi değildi sanki,  İki düğme iki ayrı kolda…

Ağlıyordu, hiç sevilmemişliğine ağlar gibi. Martılar bağırıyordu dışarıda. Gün doğuyordu…

[hebroskiyisi]

Don Kişot’un Hikayesi

    Viski, harmanlanmasından sonra, tatların birbirine iyice karışması için fıçılarda bekletilir. Bu süre 3 aydan 30 yıla kadar uzayabilir. Yerel tabirle "evlendirme süresi" olarak anılan bu "dinlendirme" sırasında fıçı içindeki alkolün bir kısmı uçar. İskoçlar buna "meleklerin payı" adını vermektedir. Viskiyi yaratmalarını sağlayan tahılları onlara sunan meleklerin, kendilerine ayırdıkları bir şerefe payı yani...

    İnsanın, hayatında bir, belki bilemedim iki defa duyabileceği bir cümle duydum geçenlerde birinden. Öylesine birinden değil. Ve öylesine bir cümle değildi söylenen.

         Ve elbette biliyordum tek bir cümlenin bütün bir hayatı değiştirebileceğini.   Tek bir cümle; ve sonra bir insanın ölebileceğini...          Tek bir cümleyle şehirlerin ve duvarların yıkılabileceğini.                   Tek bir cümleye tutunarak hayatta kalanları ve tek bir cümleyle yitip gidenleri...

    Öyle zamanlar olur. Biri çıkar karşına; yolda karşılaşmış gibi değil de zaten hep orada, karşındaymış gibi, yani bunu bilerek, kendinden emin. 

‘“İyi ki...”’ der,  ‘“iyi ki yanımdaydın. En güzel anlarıydı hayatımın...’”

     Sonra gider.           Ya da gitmez.                Ne yapılması gerektiğine hiçbir kalp veyahut akıl sır eremez.

               Zaman durur, kulakta bir piyano sesi.           Ve serde, ne yapacağını bilmediğini düşünmenin milyonuncu keresi. Böylece biter, hayallerinden uyanan Don Kişot'un hikayesi...

[hebroskiyisi]

bir şarkıya ağıt

     ‘“İnsan hissetmediği bir şeyi söyleyebilir,’” dedi birasından bir yudum aldıktan sonra, ‘“ama oturup yazamaz, kendini kandırma.”’      Bakışlarımı o anda, izlemekte olduğum barın loş tuğla duvarından ayırıp yüzüne baktım. Kahretsin, bu kadar ileri gidebileceğini düşünmemiştim. İşin kötüsü haklılık payı da vardı!      “Bir şey beklediğimden değil, onun hakkında yazmayı seviyorum.” deyip bir yudum da ben aldım biramdan, ama söylediği sözün içime oturmuşluğunu boğazımdan geçiremedim.           Sonra da toparlayamadım cümlenin kalanını ve bakışlarımı tekrar tuğla duvara çevirdim. Masadaki konu göz göze konuşulamayacak kadar ciddiydi nitekim.

     ‘“Bir şarkı dinliyorsun ve aklına o geliyor oturup yazıyorsun. Bir şey beklemiyor olsan da bitmemiş bir şeyler var işte içinde belli.’”           “10 kere...” dedim.                ‘“Hı?’”

     “10 kere üst üste dinledim. Belki 9 kere dinlesem aklıma gelmezdi, neyse oldu bir kere...”

     Bir şey demedi bunun üstüne, Saygı duruşunda bulunurcasına sustu.      Marquez yaşıyor olsa, diye geçirdim o susuşun ortasında içimden, yaşıyor olsa ve kazara şu masanın bir köşesinde içkisini içiyor olsa, ancak böyle tanımlardı durumu;      İçimizde ölenler için,           bir dakikalık saygı duruşu

[hebroskiyisi]

yazı

     Aklım gibi bit pazarına dönmüş çekmecede soluk renkli eski bir fotoğrafın iliştirildiği, ayıcıklı bir kartpostal bulmak ne hissettirir insana. Fotoğrafta yüzleri seçilemeyen iki kişi; birinin saçları güneşle doğmuş başaklar gibi, diğeriyse huzurlu, bir daha hiç olmayacağı kadar huzurlu.            Fotoğrafın yanına iliştirilmiş mutlu sonla biten bir küçük cümle. Uzun zaman önce gönderilmiş de adresini şaşırıp kaybolmuş gibi, eski zamanların ufak bir hediyesi…           Bu ne bir pişmanlık yazısı, ne özlem, ne de bir başka şey. Uzun zaman sonra bulduğum bu küçük hediyenin bana hissettirdiklerinden yola çıkarak geçmiş zamanlara bir “Şerefe!” yazısı bu.     

    Eski bir dost selamıyla hatırlamak ister insan bazen geçmiştekileri. Bazense bu dediğim mümkün olmaz. Yani şimdi bu, verilememiş selamların yazısı biraz da.           İnsan her zaman geçmişten arta kalan, karnında uçan kelebekler telaşıyla hatırlayamaz ardında bıraktıklarını. Şairin dediği gibi;                "An gelir, biter muhabbet                çalgılar susar heves kalmaz..." kırılan kalpler, öldürülen kelebekler için bir günah çıkarma yazısı bu belki de.      Merak eder insan bazen geçmişte bıraktıklarını. Çünkü ardında bıraktığı her şeyle bir parçasını da bırakır insan, bütünleşmiştir çünkü onlar, kopartmak acıtır, kalması en doğrusudur.           İçten bir “Nasılsın?”ın  yazısı bu okuduğunuz.      Zaman bulup da söyleyemediğim, söylemek istediğimde yanlış zamanın içine bulunduğum şeylerin yazısı.

     Yani anlayacağınız “Beni affedin.”in yazısı bu.           Her zaman iyi görünemezdim gözünüze.                Sevgilerimle…