Hepimiz hayatımızda en az bir kere, yada dönem dönem varoluşsal sorgulamalara girip, çelişkiler yaşamışızdır diye düşünürdüm. Sonra bir gün, insan olduğunun bile farkında olmayan birileri çıktı karşıma, yaşadığım şoku ve üzüntüyü anlatarak kimseyi sıkmak istemiyorum. Ancak, dünya üzerinde bir kıyaslama yapılacak olsa, hassaslık konusunda ön sıralarda yerimi alabilirim galiba.
Mimarlık eğitimime başlamadan evvel yıllarca "mimar olucam" lafı ağzımda dolandı durdu (birde başkakan olma hayalim vardı ama onu mimar olduktan sonra olabilirdim/ teşekkürler çiller). Ben daha tuvalet eğitimini almakta olan küçük bir çocukken, babamın evde kurup ek iş olsun diye günlerce çizdiği projelerle tanışmış ve arkadaş olmuştum. Oyuncak bebeklerimle oynamaktan, en çok kuzenim Ece'yle bebek evini söküp yeniden yaptığımızda zevk aldım. Yaptığım resimlerde doğa ana ve binalar vardı; aldığım tek ödül geleceğin binalarını çizdiğim, sarı/turuncu/yavruağzından oluşan kubbe evlerdi (Annemler 'AKP'nin geleceğini görmüş bizim kız' diye hala dalga geçerler).
Derslerinde başarılı, ödevlerini/tekrarlarını yapan bir çocuk olmadım hiçbir zaman. Nedense, gereksiz bilgiye hep daha çok yer verdim. Hala da dinlediğim müzik gruplarını, izlediğim filmlerin yönetmenlerini bilmem. Çünkü yaptıklarıdır beni cezbeden, arkasındaki adamlar değil. Hatta bir keresinde bir arkadaşım benim çok yüzeysel, içi boş bir insan olduğumu söylemişti; zaten ben de hiçbir zaman aksini iddia etmedim. Bilmediklerim, hep çok olacaklar; ancak anlamaya, öğrenmeye oldukça istekliyim.
Okula geri dönelim, Vitrivius'tan sonra tanıştığım ilk mimar, modernizmin babası sayılan Le Corbusier idi. Le Corbusier'in kim olduğunu size anlatmayacağım, tanımıyorsanız bu dünyada yatacak yeriniz yok demektir. Ne çektik ondan ve Mondrian'dan! Mezarına işeme hayaliyle yanan sınıf arkadaşlarımı hatırlıyorum. Birinci sınıfın ikinci döneminde Corbusier'in çeşitli konutlarını çizmiş ve ayrıntılı maketlerini yapmıştık. Le corbusier'in o kıymetli serbest plan, serbest cehpe, bant pencereler, çatı bahçesi ve pilotilerinden oluşan ilkelerini adımız soyadımız gibi öğrendik, benimsedik... Bundan birkaç sene sonra 'Mutluluğun Mimarisi' kitabını okurken, Villa Savoye üstünden geçen bir anekdot, Le Corbusier'den ve mimarlıktan uzaklaştırdı beni:
“…Savoye’ların tüm itirazlarına karşın Le Corbusier çatının düz olması gerektiğini öne sürmüştü.Mimar,düz çatının çok daha ucuza mal olacağını, bakımının kolay yapılabileceğini,Madam Sovaye’in rutubetli zemin kat yerine yazları serin olan bu çatıda jimnastik yapabileceğini söyleyerek müşterilerini ikna etmeyi başarmıştı.Fakat Savoya’lar eve taşınalı daha bir hafta olmadan, çatodan Roger’ınodasına yağmur suları akmaya başlamıştı.O kadar çok su akıyordu ki çocuğun akciğerleri iltihaplandı,kısa süre içinde hastalık zatürreye çevirdi(…) Madam Savoye bir mektupla çatıyla ilgili sıkıntılarını şöyle dile getiriyordu;” Salonun tavanından, merdivenlerin tepesinden, her yerden sular akıyor.Garajın duvarları kabardı.Ayrıca banyo tavanı da öyle akıyor ki yağmur başlar başlamaz banyoyu su basıyor “Le Corbusier sorunun hemen çözüleceğini söyleyerek müşterisini geçiştirmeye çalıştı ama tasarladığı düz çatının dünya çapında mimari eleştirmenler tarafından ne kadar övüldüğünü hatırlatmayı da ihmal etmedi.”Alt kata salona bir defter koyun, evinizi görmeye gelenlerden bu deftere adlarını ve adreslerini yazmalarını rica edin, defterde ne kadar ünlü kişinin adıyla karşılaştığınıza şaşıracaksınız.”(…)
II.Dünya Savaşının patlak vermesi üzerine Savoye’lar apar topar parise kaçınca,Le Corbusier, inanılmaz güzellikte ama ne yazık ki içinde yaşanması olanaksız bir ev inşa ettiği için mahkemede hesap vermekten kurtulmuş oldu.”
Bu yazıyı okuduğumdan beri mimarlık insanlar için mi yoksa ne için diye düşünür dururum. Yaşadığım kentlere bakıp bakıp üzülürüm, çözümü bende mi ya da kimlerde diye sorarım. Kabullenmeye çalışırım olanları, olmakta olanları ve olacakları...
Geçtiğimiz aylarda, çalıştığım yerde düzenlediğimiz bir etkinlik gereği birkaç mimarla tanışma fırsatı buldum. Bunlardan ilki Venedikli bir ofis olan TAM Associati partnerlerinden Massimo Lepore ve Simone Sfriso'ydu. Adamlar 'sosyal mimarlık' adı altında çok keyifli işler yapıyorlar. Düşünceleri, hareketleri tamamen insan odaklı. Bir diğeri de, mimarlığın ekol isimlerinden Ettore Sottsass ile çalışmış Aldo Cibic. Cibic Workshop adında, mimarlığa ve insanlığa katkıda bulunan çalışmalar yapıyorlar. Aldo Cibic, 90'lı yıllardan beri sık sık İstanbul'a ziyaretler gerçekleştiren, akıllı ve insan canlısı bir mimar. Bu adamları tanıdıktan sonra ne yapmak istemediğime dair yeni bir madde daha ekledim:
Ben bir insanım, bu dünya ben varolmasam da, varolup hiçbir şey yapmasam da dönmeye devam edecek. Bir mimar olarak, her ne şartla olursa olsun, doğaya saygı duymayan ve insanı merkezine almayan hiçbir projeye, fikire ve harekete dahil olmamak için ömrümün sonuna kadar çaba harcamaya özen göstereceğim. Çünkü bu dünya hepimizin.
Bahsettiğim etkinlik Yapı-Endüstri Merkezi, YEM Etkinlik tarafından bu sene 4.sü düzenlenen 'Konut Konferansı 2013' tür. Aldo Cibic'in ve TAM Associati'nin konuşmalarına ulaşabilirsiniz.
vaporwave
amandla
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
blakekathryn
dailybridgerton
yousharknotpass
