To wszystko co wiem o bólu.
Nie chcę umierać, ale tym razem ich to nie interesuje. "I tak jesteśmy spóźnieni" – te słowa odbijają się echem w mojej duszy, przemycając się przez ciemne uliczki, gdzie panuje tylko mrok i chłód. Szukam światła, które mogłoby mnie poprowadzić. Czy podasz mi rękę? Nie dam rady. Nie tym razem. Nie sama. Nie chcę umierać.
Mój czas dobiega końca. Gubię się w zawirowaniach rzeczywistości, tracąc granicę między życiem a śmiercią. Ostatnia nadzieja – nie mogę jej zgubić. "Nie możesz tu być" - powtarzają chórem, jakby przyszli już po mnie. Nie mam już siły uciekać, ale krzyczę. Nie chcę umierać.
Im dłużej zwlekam, tym silniejsi się stają. Nie jest im z tym dobrze. Nie chcą tego. Odkryli bibliotekę. Otwierają szuflady, w których znajdują wszystkie wspomnienia, starannie układane przez tyle czasu. Wiedzą już o mnie wszystko. "Nie mamy wyboru." Rzucają zapałkę w stronę biblioteki. Nie chcę umierać.
Odwracają się tyłem, wychodzą. Nie chcą patrzeć, jak powoli otaczają mnie płomienie. Zostaję sama wśród swoich wspomnień. Upadam na podłogę. Już nie krzyczę. Czuję płomienie, czuję, jak płonie każda rana, każda blizna i każde wspomnienie. Czy ktoś mi pomoże? Tracę siebie. Nie mam już siły, nie walczę, nie krzyczę i nie uciekam, ale wciąż nie chcę umierać. Zasypiam.
Budzę się z krzykiem, zlana potem. Widzę zgliszcza, popiół i parę niedopalonych wspomnień. Idę powolnym krokiem, chcąc je uratować! Nie zabierajcie mi wszystkiego! Potykam się - nie wiem, czy o swoje myśli, czy o nogi. Nie czuję się najlepiej. Znowu krew, widzę ją wszędzie. Przypomina mi, że nie mam czasu. Powtarzam: nie chcę umierać.
Słyszę, że ktoś idzie. Odgłosy powolnego chodu odbijają się w pozostałościach spalonej biblioteki, przerywane stękaniem dopalającego się drewna. Poznaję ten chód – to on. "To nie on" – słyszę. Rozpoznaję głos. To szatan. Z dymu wyłania się postać z rogami i oczami, które mają zabić każdego, kto ma odwagę w nie spojrzeć. Jednak ja nigdy się nie bałam. Stara się ukryć ból, ale nie wychodzi mu to łatwo. Wygląda na zmartwionego.
"Naprawdę nie chcesz umierać?" – pyta. "Chcę być dobrym człowiekiem. Proszę, Nie chcę umierać."
Niepewnie podaje mi rękę i pomaga wstać. Czuję ból, ból, który nie pozwala mi myśleć – ból, którego nigdy wcześniej nie czułam, staje sie coraz silniejszy. "Mieliśmy umowę." -rzuca, powoli puszczajac moją dłoń. W oddali słyszę krzyki – moje krzyki, wydobywające się z końca biblioteki. Odwracam się, by sprawdzić, czy on też to usłyszał, ale już go nie ma, wraz z nim zniknął ból. Ból zamienił się w niewyobrażalną zabijającą szybko i bezboleśnie pustkę. Zostaję sama. Powolnym, chwiejnym krokiem podchodzę do dopalających się wspomnień. Uratowały się te najgorsze, te, które najbardziej bolały, ale mnie już nic nie boli. Nic nie czuję. Wiem, że nie dam rady, ale nie chcę umierać.
Odkładam ostrożnie ocalone wspomnienia na podłogę i idę dalej, szukając odpowiedzi – czegoś, co mi pomoże, co wskaże rozwiązanie, którego nie mogłam znaleźć. Wiem, że nie mam czasu, umieram, muszę się spieszyć. Muszę znaleźć coś, co mnie uratuje. Szukam po ciemnych zaułkach, po cmentarzach, po starych znajomościach. Jednak oni znajdują mnie szybciej. Już wiem. Jest za późno.
W samym środku ciemności padam po raz ostatni. Jestem tylko ja i oni, gdzieś przy przepaści. Patrzą na mnie w milczeniu, tym razem nic nie mówią. Cisza jest kompletna, słychać tylko osłabione, nierówne bicie mojego serca. Czuję metaliczny posmak krwi. Obraz się zamazuje, widzę coraz gorzej.
Wiem o co im chodzi, czołgam się do przepaści, wstaję. Nic mnie nie uratuje, jest za późno. Spoglądam na nich po raz ostatni. Rzucam "Nie chcę umierać", jednak bez żadnej reakcji, rzucam się w stronę mojej własnej przepaści.
yousharknotpass
gracieabrams
turnnoffyourmind
ellievsbear
origamiaround
vaporwave
gummygunk
romaincrisis
