"Mahal kita… pero ang sakit sakit."
Hindi ko talaga maintindihan kung bakit ako palagi 'yung may dalang bigat.
Ang gusto ko lang naman, sabayan mo ko—sa pangarap, sa plano, sa pagbuo ng buhay na magkasama.
Pero tuwing tinatanong ko kung saan ba tayo papunta…
parang ako lang ang tumatawid sa daan na dapat dalawa tayo.
Sinubukan ko maging tahanan mo.
Ginawa ko ang lahat para maging ligtas ka sa piling ko.
Pero ako?
Saan ako uuwi kapag ako naman ang pagod?
Saan ako iiyak na hindi ako matatakot husgahan?
Saan ko ilalapag ‘yung bigat na tinatago ko araw-araw para lang manatiling “matatag”?
Hindi ito panunumbat.
Pero hindi ko rin kayang magpanggap na hindi ako nasasaktan.
Lalo na kapag pinipilit kong intindihin ang mga bagay, at ikaw naman, parang wala lang.
Siguro, kailangan ko muna huminga… maghilom.
Hindi ko pa alam kung para pa rin ‘to sa “tayo” o kailangan ko nang piliin ang “ako.”
Pero sana, darating din yung araw na hindi ko na kailangang ipaglaban pa ang puwesto ko sa puso ng taong mahal ko.