[kataphygio]

Μάλλον γι’αυτό

Πονούσε η καρδιά μου να σ’αγγίξω,

έτσι άνοιγα το ράδιο της γιαγιας

και σου τραγουδούσα ερωτικά τραγούδια.

Όταν ξυπνόυσα, έλειπες

Έμεναν μονάχα οι ηλιαχτίδες, που διέσχυζαν τα πατζούρια.

Κι όμως, σε φώναζα ηλιχτίδα.

Μα δεν υπάρχεις.

Μάλλον γι’αυτο δεν μπόρεσα ποτε να σ’αγγιξω.

Μάλλον γι’αυτο πονάω, γιατί πάντα έλειπες.

Και ίσως μια μερα ‘ρθεις, όπως οι ηλιαχτιδες το πρωινό.

Σαν το φώς τ’αληθινό, σαν την δικια μου ηλιαχτίδα.

[kataphygio]

Σε περιμένω

Καθώς ξημέρωνε, ακόμη μια μέρα, έβλεπα στα μάτια τους την θλίψη που τους τύφλωνε. Η μιζέρια του σώματος, οι αργές κινήσεις χάθηκαν στην σιωπή της άδειας πόλης. Η ανυπομονησία τους για την νύχτα ήταν πλέον έμμονη ιδέα, ήταν ανάγκη. Όλα αυτά σκεφτόμουνα όταν τους έβλεπα. Λοιπόν ίσως είμαι αόρατη ή μήπως απ’ την τύφλωση δεν με βλέπουν. Σκοτάδι, όπου η αλήθεια ήταν όλη μπροστά μου, ήταν τόσο ζωντανή. Φαινόταν ότι πλησίαζα στα σκοτεινά νερά της αλήθειας, εκεί που τα μάτια ζούσαν κάθε τους στιγμή.

 Το προηγούμενο βράδυ, είδαν τα μάτια μου ένα λαμπρό πανηγύρι χαρές και χορούς που ζούσαν οι άνθρωποι. Λες και είχαν μεταμορφωθεί σε λουλούδια που έδιναν το άρωμα της άνοιξης στην ζωή. Ρίχτηκα και εγώ μαζί τους. Μαζί τους υπήρχα, μαζί τους έζησα. Ζήσαμε  τον θάνατο, τον έρωτα, τον πόνο, χωρίς καμία ψυχρότητα, ταραχή ή ζάλη. Ένιωθα την φορεσιά των συναισθημάτων, τόσο αέρινη και διάφανη.

Ήμουν σχεδόν γυμνή.  Αληθινή στο είναι των πραμάτων, αληθινή στον πόνο που με λύσσα με γέμιζε πληγές. Εκείνο το βράδυ ένιωσα την φρεσκάδα που έχει ένα σώμα νεανικό, ένα σώμα αγαπητό. Το πνεύμα μου, χόρευε ασταμάτητα με το σώμα και η ψυχή μου χαμογελούσε. 

Η αέναη κίνηση της θάλασσας, με καλούσε να συνταχθώ μαζί της. Τα κύματα της χόρευαν ατημέλητα και αισιόδοξα. Με καλούσε να γίνω ένα με αυτήν.Όπως τα λουλούδια είχαν γίνει ένα με το έδαφος. Όπως οι άνθρωποι είχαν γίνει ενα με το έδαφος. Κι ομως η θάλασσα μου έμοιαζε τοσο πολύ. Κάπου κάπου, έβγαινα και ζούσα λίγο με την “ζωή”. Με είχει πνίξει πολλές φορές - έχω ζήσει πολλές ζωές παρέα με την θάλασσα. Η δυσκολία άγγιζε τα όρια πριν την τρέλα, που κάθε φορά μέχρι για να προλάβω να ζήσω, έπρεπε πρώτα να στεγνώσω. Να μην γίνω χώμα, νεκρό, βαρύ και ασήκωτο παίρνοντας με στο βυθό της.

Αυτήν την φορά, δεν τολμούσα να μπω. Είναι ύπουλη και καμιά φορά θανατηφόρα. Πήρα την απόφαση να μην αγγίξω, ούτε στα ρηχά της κι αφού ξημερώσει να μείνω έξω μαζί με τους υπόλοιπους. Να  ζήσω μια κοινή ζωή. Εκεί, ήταν που ανακάλυψα την ζωή που ψεύδονται πως ζουν. Ήταν φρικτό και απάνθρωπο. Ήταν το πρώτο μου ξημέρωμα έξω στον πραγματικό κόσμο. Ήταν τρομαγμένος, φτιαγμένος από σίδερα και αόρατες αλυσίδες. Τελικά, ήμουν και εγώ αόρατη, ήμουν μια κινούμενη αλυσίδα. 

 Μέχρι και σήμερα κουβαλώ μέσα μου μια θάλασσα γεμάτη ζωή και σκότος. Είμαι μια γυναίκα και είμαι θηλυκό σαν κι αυτή. Είμαι αυτή.  Είμαι μια θάλασσα.

 Αναπολώ διάφορες στιγμές και βιώματα προσπαθώντας να τα ξαναζωντανέψω με ύλη, λέξεις , ήχους, εικόνες και με ό,τι ονομάζω τέχνη για μένα. Όλα, όμως, είναι τόσο ρευστά. Συμβαίνουν πράγματα στο τώρα τα οποία απλά κινούνται σε ένα παράλληλο χρονικό πλαίσιο και βίωμα ζωής, που λόγω της συννεφιάς της φυλακής του εγώ, τα αφήνω δώρο για το μέλλον. Ενσωματωμένη σε μια θύελλα του καιρού και του μόχθου, χαμένη στη μέση ενός ωκεανού και διαμελισμένη εσωτερικά κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου. Περιπλέκομαι με αυτοδημιούργητες αλυσίδες και ακόμη χαμογελάω. 

 Η αγάπη μου για την τέχνη και την ποίηση με οδηγεί ακράδαντα σε μια θεμελιωτική αδιέξοδο αυτογνωσίας, απομόνωσης και τρέλας. Έναν θάνατο, μια ανάσταση και ξανά. Είμαι θάλασσα που αγγαλίαζω το χώμα και τους σκληρούς βράχους που με τρυπούν από τότε που γνωρισα την ζωή. 

Ο φαύλος κύκλος που ακολουθούμε μαζί. Ελπίζω να τα πουμε σύντομα. Θελω πολύ να σε γνωρίσω. Να σμίξουν οι θάλασσες μας και να πνίξουμε τους βράχους που μας πονούν τόσο. Να συναντήσουμε την ζωή κατάματα. Σε περιμένω. 04:14 π.μ. Παρασκευη 7 Οκτωμβρίου 2016    

[kataphygio]

Λέξεις

Οι λέξεις πιο ζωντανές κι απ τούς ζωντανούς.

Και εσύ ο δολοφόνος.

Αίμα που έχυσες στα χαρτιά.

Γράμματα που ποτέ δεν έστειλες.

[kataphygio]

Γοητεία

Γραβούρες ανήπωτης γοητείας, κρύβονταν στα ντουλάπια μου. Κανείς, να τ’αγγίξει. Κανείς δεν είχε την επιθυμία, ούτε εγω η ίδια. Μονάχα η φαντασία μου κι μνήμες της στιγμή της γραφής.

Άδετα φυλλάδια της κρυφής πραγματικότητας που ζώντας την, μετα πεθαίνει και μένει στα χαρτιά.

Εσύ. Εσύ, που η ψυχή μου, με το γλυκό της άγγιγμα σε κοσκίνιζε σε θάλασσες, ποτάμια και ουρανούς, σε μενεξέδες και χρώματα, συναισθύματα και δάκρυα. Γραβούρες ανήπωτης γοητείας, κρύβονταν στα ντουλάπια μου. Κανείς, να τ’αγγίξει. Κανείς δεν είχε την επιθυμία, ούτε εγω η ίδια. Η γοητεία του ανήπωτου.

[kataphygio]

Εμείς, σαν θάλασσα

Η θάλασσα τα δάκρυα της γης,

 καλύπτει της πληγές της, που όλο μεγαλώνουν

 φτάνουν στα πόδια μας και τοτε κλαίμε και εμείς. 

[kataphygio]

Ταξίδι

Για να σε βρω,

Φτερά απο βαρύ χρυσάφι έφτιαξα,

τ´ άφησα με ολη την αγαπη που είχα,

να αγγαλιασουν την έρημη  σαχαρα.

Σαν μαχαίρι να τρυπησουν την γη,  

σαν εραστές να αγγαλιασουν,

με την χρυσαφένια αντανάκλαση τους

το φως του φεγγαριού .

Έτσι, ώστε να τα βρεις.

Όμως σαν νεκροί, απ τους αέριδες - χάθηκαν.

Το φως το πραγματικό,

ποτε δεν ειχα άγγιξει.

Ποτέ δεν πέταξαν,

Και ποτέ δεν κατάφερα, να ζήσω το ταξίδι τους.

Σε βρήκα, τώρα πια

τα μάτια μου έχασα,

μες της φαντασίας τον βυθό

βούλιαξα, όπως τοτε τα φτερά μου στη γη.

Για να τα βρεις,

σαν να ταν παιχνίδι μυστηρίου.

Σαν να ταν ταξίδι, χωρίς γυρισμό και προορισμό. Για να σε βρω και να με βρεις.

[kataphygio]

Το άγγιγμα

Άγγιζα την θάλασσα με τα μάτια μου,

όταν έμπενε η άνοιξη για ακόμη μια φορά.

Εξομολογώντας μου τον βαθη της πόνο.

Έναν πόνο, που ποτέ δεν περίμενα.

Έναν πόνο, σαν αυτόν που όλοι έχουμε αφηερώσει δάκρυα.

Εναν πόνο, που όλοι φοβόμαστε να αντικρίσουμε κατάματα.

Η θάλασσα, τα δάκρυα όλης της γης.

Όπου θάλασσα, πληγή έχει τρυπώσει.

Επουλώνει της πληγές της γης αυτής.

Όσο μεγαλώνει ο πόνος, τόσο ψηλωνει την στάθμη της,

όσο πονούν τα μάτια μας,ποναεί και αυτή.

Μια θάλασσα, ίδια με ‘μας.

Η επιφάνεια τρέμει και δεν ησυχάζει.

Μια γη, που χωρίς αυτήν δεν θα ζούσε,

που χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχαμε.

Το άπειρο της, τα όνειρα μας.

Μ’αγγιζε η θάλασσα με τα μάτια της,

όταν έμπενε η άνοιξη για ακόμη μια φορά.

Εξομολογώντας της,  τον βαθή μου πόνο.

Το άπειρο της που σταδιακά,

με έπαιρνε μαζί της για πάντα, το άπειρο,

που πάντα γύρευα στην αγάπης μας,

το απειρο, που φοβάμαι τόσο να αντικρίσω κατάματα.

Αμόνι,  Μάρτιος 2016

[kataphygio]

Χρόνος

Καθώς βραδιαζε,

βράδιαζε και η καρδια μας.

Σκοτείνιαζαν τα σωθήκα μας

οι χτύποι της καρδιάς μαλακά

αγγίζονταν μεταξυ τους,

Ανοίγαμε τα μάτια,

να δούμε ο ένας τον άλλο βαθύτερα.

Όσο με κοίταζες,

ήξερα πως η βραδιά είχε πανσέληνο.

Όσο με κοίταζες,

τόσο ξημέρωνε

τα αστέρια χόρευαν στον ουρανό

ο φεγγάρι έπερνε την θέση του

και ο ήλιος την δική του.

Εσύ την δικιά σου,

και εγώ την δικιά μου.

Όσο ξημέρωνε

έβλεπα τον ουρανό

ξανά, ξανά, ξανά.

Έξι παρά τέταρτο

ημέρα Κυριακή

στο μικρο νησί,

ο ιμάμης του μουσουλμανικού λαου

πάρα διπλα μετά την πράσινη γραμμή,

να τρυπά τα παράθυρα του μικρου δωματίου,

και ο ήχος αυτός να ‘ναι για μένα

η υπεθύμηση πως σε χάνω,

ο γυρισμός των νέων στα σπίτια τους,

οι καμπάνες που χτυπούν

και αυτές με την σειρά τους,

όλα να έχουν τον χρόνο τους.

Ακόμη να θέλω να ‘μαι

μαζί σου,

την ώρα που νυχτώνει, και φοβάμαι.

Ακόμη να θέλω να ‘μαι

μαζί σου,

μα η ώρα ξημερώνει.

Ο χρόνος τρέχει.

και εγώ μένω πίσω απ’ την ζωή σου.

Ο χρόνος τρέχει

κι εμείς προς διαφορετικούς προορισμούς ξυπνάμε.

Ο χρόνος τρέχει,

μα εγώ δεν τον εμπιστεύομαι.

Ο χρόνος τρέχει,

μα μονάχα πληγες γεύομαι.

[kataphygio]

Το άγγιγμα

Άγγιζα την θάλασσα με τα μάτια μου,

όταν έμπενε η άνοιξη για ακόμη μια φορά,

μ’ολη την αγάπη που έχω.

Εξομολογήθηκε τον βαθη της πόνο.

Έναν πόνο, που ποτέ δεν περίμενα.

Έναν πόνο, σαν αυτόν που όλοι έχουμε αφηερώσει δάκρυα.

Εναν πόνο, που όλοι φοβόμαστε να αντικρίσουμε κατάματα.

Η θάλασσα, τα δάκρυα όλης της γης.

Όπου θάλασσα,πληγή έχει τρυπώσει.

Επουλώνει της πληγές της γης αυτής.

Όσο μεγαλώνει ο πόνος,

τόσο ψηλωνει την στάθμη της,

όσο πονούν τα μάτια μας,

ποναεί και αυτή.

Μια θάλασσα, ίδια με ‘μας.

Η επιφάνεια τρέμει και δεν ησυχάζει.

Μια γη, που χωρίς αυτήν δεν θα ζούσε,

που χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχαμε.

Το άπειρο της, τα όνειρα μας.

Μ’αγγιζε η θάλασσα με τα μάτια της,

όταν έμπενε η άνοιξη για ακόμη μια φορά,

μ’ολη την αγάπη που έχει.

Εξομολογήθηκα τον βαθή μου πόνο.

Το άπειρο της που σταδιακά, με παίρνει μαζί της για πάντα,

το άπειρο, που πάντα γύρευα στην αγάπης μας,

το απειρο, που φοβάμαι τόσο να αντικρίσω κατάματα.

[kataphygio]

Τρύπες

Η δύσπνοια όταν είμαι κοντά στον θάνατο,

Μοιάζει σαν το καρφί στον τοίχο

Απέναντι από το κρεβάτι.

Εκεί που είχαμε την φωτογραφία μας πρώτα.

Τώρα έχει μείνει μια τρύπα

στον λευκό και γεμάτο υγρασία τοίχο.

Ένας τοίχος που μοιάζει με σύννεφο.

 Κάθε θάνατος , μια τρύπα.

Έχω πεθάνει πολλές φορές.

Η μια από εσένα.

Έχω γεννηθεί, επίσης

Αλλάζω συνεχώς, επίσης.

Πονώ γεμίζοντας τρύπες,

Κενές.

Τρύπες.

Γεμάτες στιγμές και αναμνήσεις,

στα σύννεφα μου επάνω

Μέχρι να γεμίσω ολόκληρη πληγές απ’ αυτές.

Χάνω στο τέλος την ζωή μου,

κερδίζοντας την και πάλι από την αρχή.

[kataphygio]

Σιωπή που ταξιδεύει στην πλάτη επάνω

Σε έχουν καταπιεί λύκοι,

λες και είσαι η ζωή τους,

κι εσύ κατοίκισες μέσα τους,

λες και βρήκες τον εαυτό σου.

Λες και βρήκες προστασία,

στη ζωή που έψαχνες.

Λύκος και εαυτός,

εαυτός και λύκος.

Λύκος είναι ο εαυτός.

Ουρλιαχτά κατάποσης  ζωής.

Ουρλιαχτά,που βουλιάζουν στις θάλασσες.

Ζωή μέσα απ' την κατάποση των ουρλιαχτών. Λύκος, που φωνάζει σιωπές.

Ζωή σου,  ο  λύκος.

Μια ζωή χωρίς εαυτό. μια  χαμένη πυγολαμπίδα στο σκοτάδι.

Κάτι ζωές , που τις καταβρόχθισαν οι λύκοι. Ζωή αποψινή, σε κάτι σιωπές κάτω απ' το ελπιδοφόρο σεληνόφωτος.

Σε κάτι σιωπές κάτω απ' τον καυτό ήλιο Κάτι σιωπές ,που μας έκαψαν μέσα απ' τα ουρλιαχτά τους.

Κάτι ζωές που μας καταβρόχθισαν όλους.

Κάτι ξενιτιές μακριά από τη ζωή.

Κάτι ξενιτεμένοι και οι λύκοι της πόλης,

τα σιωπηρά ουρλιαχτά τους,

στο βάρος,της γερής ξενιτεμένης πλάτης.

[kataphygio]

365 Πλυντήρια

Κάνουμε κύκλους μέσα σε ένα πλυντήριο.

Πλύση για μαύρα ρούχα,

τους ακούμε να φωνάζουν.

Κάθε φορά που παει να τελειώσει η πλήση,

την ξαναβάζουν,

ξανά, ξανά, ξανά.

Μας ξεθοριάζουν,

γιατί μας λεν ευάλωτα και ευαίσθητα.

Μας πνίγουν στο ατέλειωτο νερό.

Μας ζαλίζουν, να ξεχάσουμε

αν βγήκαμε,

πότε μπήκαμε ,

πότε βγήκαμε,

αν βγήκαμε.

Κάνουμε κύκλους μέσα σε ένα πλυντήριο

χτυπάμε στο κυκλικό και μεταλλικό τοίχωμα του

και πονούμε.

Πνιγμένοι στην ‘’καθαρότητα’’ τον ψυχών τους

κάνουμε βουτιές

πάνω κάτω, δεξιά αριστερά,

περιτριγυρίζομαστε γύρω από τον εαυτό μας

μέχρι που πνιγόμαστε μαζί,

μέχρι που εμείς οι ίδιοι,δίνουμε νόημα στα πλυντήρια τους,

ή μέχρι που εμείς οι ίδιοι, αναρωτιόμαστε αν είμαστε τα ρούχα  ή αυτοί.

[kataphygio]

Κάπου εκεί

Όταν η ησυχία τρυπά

με τον θόρυβο της τα αυτιά μου,

και ο ταβάνι γίνεται

ο καμβάς των σκέψεων μου,

κάπου εκεί

σε συναντώ,

Κάπου εκεί

σχεδόν κάθε βράδυ,

Κάπου εκεί,

με χάνω.

Μέσα σε ψευδαισθήσεις ,

ταξιδεύοντας με τα μάτια ανοιχτά

και κλειστή την συνείδηση μου.

Κάπου εκεί

η  τυφλότητα του σκοταδιού

μ’ αγκαλιάζει σαν κρυφός εραστής

να μην την δεις εσύ.

Εσύ,

που δεν πρόκειται να χαθείς ποτέ.

Δεν υπάρχεις μα σε βλέπω,

σε αγγίζω,

σε νιώθω,

σε απεχθάνομαι.

Και φθείρομαι.

Φθείρομαι.

Φθείρομαι.

Εξαφανίζομαι.

Έτσι, όπως εξαφανίστηκες και εσύ.

Σε απεχθάνομαι.

Με απεχθάνομαι κάτι βράδια σαν κι αυτό.

[kataphygio]

Ξύπνησα αλλά ακόμη κοιμόμουν

Εκείνο το ξημέρωμα έτρεξα σαν τίγρης να πάρω λουλούδια, λες και ήταν η τροφή μου. Ένα χαμόγελο και μια ικανοποίηση λες και ήταν η τέχνη στα χερια μου.

Εκείνο το ξημέρωμα έτρεξα και έπεσα στον γκρεμό της μοναξιάς, της απομόνωσης με ένα χαμόγελο και με ικανοποίηση λες και ήταν η τέχνη στα χέρια μου.

Εκείνο το ξημέρωμα έτρεξα και ανακάλυψα πως κοιμόμουνα σε ένα βαθύ σκοτάδι. 

Εκείνο το ξημέρωμα ξύπνησα και ακόμα κοιμόμουνα αγκαλιά με τα λουλούδια την τέχνη και την μοναξιά μου, μέσα στο σκοτάδι. 

[kataphygio]

Έρωτας που να ‘ναι αέρας

Ανίκητε και αεράτε έρωτα,

που όλα τα διαπερνάς,

εμπλέκεσαι σε φουρτούνες, καταιγίδες, 

καλοκαιρινές βραδιές και ανοιξιάτικες μέρες.

Δεν αφήνεις εποχή για εποχή,

εμένα πως να αφήσεις;

Διαπεραστικέ και δροσερέ έρωτα, 

που αγγίζεις τα σωθικά μου 

και δροσίζεις την φλογερή καρδία μου.

Την έρημο της λογικής, γιατί δεν θες να αγγίξεις;

Απόγεια του μυαλού, ούτε να αντικρίσεις;

Έλα χόρεψε μαζί της.

Έτσι όπως χορεύανε τα μάτια.

Έτσι και με την άμμο του μυαλού, 

που πότε δεν τόλμησα, 

ούτε εγώ ούτε αυτή να αγγίξει.

Έλα, αέρα άγγιξε την.

Έλα, αέρα εξαφάνισε την.

Και μαζί της εξαφανίσου και εσύ. 

[kataphygio]

02:02 π.μ

Αν με ρώταγαν , θα έλεγα πως το πρωινό που πρωτογνωριστήκαμε ήταν γεμάτο από λυρικές φράσεις που εγώ τις γέμιζα με όνειρα που διέσχιζαν το τέλμα της θλίψης και της μοναξιάς μου. Θα με χαρακτήριζαν ποτήρι που ξεχείλιζε. Θα σε χαρακτήριζαν σαν την κανάτα που το γέμιζε. Ακολούθησαν σύντομες σιωπές, μέσα στις ξαφνικές φωτεινές εκρήξεις βλεμμάτων, που πήραν μέρος σε όλο το σκηνικό.

[kataphygio]

Δέθηκα

Με έδεσα με την πέτρινη καρδιά σου.

Που πατώ; Άνθρωπε που πατάς;

Δέθηκες για να με αγκαλιάσεις,

υποτίθεται αγαπάς.

Πατάς ο,τι αγαπάς,

γιατί φόβος και τρόμος είσαι,

γιατί ο τρόπος μου, σε φοβίζει.

Με φοβίζεις, μα σ’αγαπώ.

Ο,τι φοβάμαι το αγαπώ.

Ο,τι αγαπώ το φοβάμαι.

Η απώλεια σου,

Η απώλεια του χάους του ονείρου.

Φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι.

Το φόβο της ζωής φοβάμαι.

Τη ζωή φοβάμαι.

Την πραγματικότητα σας.

Με έδεσα, λες και είμαι άνθρωπος

λες και είμαι εσύ,

λες και ζω όλα τα άλλα.

Δέθηκα.

Ακούς;