είμαστε ροδάκινα

[klapsamono]

Σήμερα άγγιξα την ματαιότητα των θέλω μου .

Αύριο θα ξυπνήσω πιο δυνατή

Όσο κι αν με πονάει ξέρω πως τώρα πρέπει να φύγω και να κοιτάξω εμένα .

Όσο κι αν με πονάει πρέπει να κοιτάξω εμένα .

Αύριο θα είναι μια αληθινή μέρα .

Στο υπόσχομαι .

[klapsamono]

Γιατί δεν ολοκληρώθηκε ποτέ μια στιγμή, αληθινή και εύκολη

Μονάχα μια στιγμή .

[klapsamono]

Κι εκείνοι που τρελάθηκαν,δεν το διάλεξαν

Μια σκέψη φυτεμένη ,τώρα ένα ποτιστήρι ζωγραφισμένο με άγριο λουλούδα, προσεκτικά χύνει τα δάκρυα που μαζεύτηκαν μέσα του.

Μέρες και νύχτες αδιάκοπης βροχής,

έπρεπε να αδειάσει,

ήταν πολύ βαρύ

και κάπως φθαρμένο.

Τα λουλουδάκια του είχαν ξυθεί και μικρά μικρά κομματάκια βαφής τα έπαιρνε ο αέρας και τα πετούσε στο παλιό μωσαϊκό .

[klapsamono]

Κι εκείνοι που τρελάθηκαν, δεν το διάλεξαν.

[klapsamono]

Ποιά είναι εκείνη η δύναμη που σε κάνει να κλαίς μπροστά μου ;

[klapsamono]

Προσπαθείς, συνέχεια προσπαθείς και το ξέρεις.

Προσπαθείς να είσαι ένας καλός μικρός άνθρωπος,δεν ξέρεις τίποτα και δεν θα ξέρεις πότε, μονάχα θα προσπαθείς,θα παρατηρήσεις.

Ήρθε εκείνη η μέρα να μπείς σε εκείνο το πλάνο που βαρέθηκες πια να κοιτάς,που σε βαραίνει και σε πονάει • εκείνα τα βήματα που έκανες πίσω ίσως θα φταίνε.

Βήματα πίσω γρήγορα και άτσαλα, τον δρόμο σου καλύπτουν δάκρυα , θολώνει η σκέψη σου και τα μάτια σου ,δεν ξέρεις τι βλέπεις τι ακούς και που θα φτάσεις.

Εκείνα τα βήματα τώρα είναι η ώρα να σου δείξουν τον δρόμο για να μπορέσεις ξανά να πας μπροστά ,κι ακόμη πιο μπροστά, εκεί που κανείς πια δεν θα σε αγγίζει ,κάτι βράδυα μοναχικά με ένα κορμί δίπλα σου απλά να υπάρχει για να υπάρχει,για όλους εκείνους που δεν υπήρξαν ποτέ όταν θα έπρεπε .

Σε παρακαλώ μην σταματήσεις,το φώς σου ανήκει ,είναι δικό σου ,μην προσπαθείς να το βρεις μέσα στους άλλους. Δεν θα τα καταφέρεις ποτέ.

[klapsamono]

Εκείνη η πληγή ποτέ δεν κλείνει. Είναι εκεί πάντα εκεί να σε καθιστά πάντα στο πίσω μέρος μιας σκηνής που θολά θα θυμάσαι ,ή κάνεις πως θολά την θυμάσαι. Χωρίς να ξέρεις πού πας και τι είσαι,ένα σύννεφο φορτισμένο ,σε κάνει να κλαίς χωρίς να το ξέρεις.

Γιατί κλαίς;

[klapsamono]

Ένα σούρουπο ένιωσες τον ήλιο μέσα σου να αντριώνει.

Ένα βράδυ ολόκληρο βαυκαλίζεις.

Ένα μεσημέρι τα δάκρυα σου τρέχουν στα μάγουλα κάποιου.

Εκείνο το απόγευμα στο γρασίδι γέλασες με την καρδιά σου στα χείλη να τρέμει.

Το πρωί η γη τρέμει από ένα τρένο που ίσως θα σε σώσει.

[klapsamono]

Τι είναι αυτό που σου λείπει και σε κρατάει ξύπνιο τα βράδια;ποιο είναι αυτό που σου λείπει και όλοι το βλέπουν και σε αποφεύγουν ; Πότε θα πάρεις πριν δώσεις και μείνεις μόνο με κάτι να σε βαραίνει που δεν μπορείς να δεις ,μέσα σου το ήξερες από πάντα , ειλικρίνεια ντύθηκες για να μαζέψεις τα κομμάτια σου ,να κρύψεις τα χτυπήματα σου και πάλι κανέναν δεν έπεισες ...

[klapsamono]

Δεν είμαι καλά για περισσότερο από μία Δευτέρα..

[klapsamono]

Να μην ξεχάσω , πώς διελυσες κάθε σημείο αυτοπεποίθησης που μου είχε απομείνει κάθε μικρή τσαλακωμενη γωνία που είχε κρυφτεί προσεκτικά την έκαιγες να μην υπάρχει,να μην εξέχει, και μετά αφού πλέον δεν είχες κάτι άλλο να βάλεις φωτιά με πέταξες σε τσιμεντένιο δάπεδο•

[klapsamono]

Εμένα η θλίψη μου έχει κόκκινο χρώμα.οταν κλείνω τα μάτια μου η μυρωδιά της με τρυπάει στο στομάχι.σαν ένα παλιό με υγρασία υπόγειο ,δίνη ονείρων μου .

[klapsamono]

Σεπτέμβρης

Νύχτες του Σεπτεμβρη ,μια πόλη ακόμα μουδιασμενη

Αγγιγματα πλέον ασήμαντα.

Νύχτες του Σεπτεμβρη χωρίς συναυλίες μονάχα στις παραλίες κουτάκια διπλώνουν και σκεπάζουν τις μέρες που δεν ξέραμε ποιοι ήμασταν.

και γιατί να είμαστε εδώ όταν στο παγκάκι δεν είναι καποιος να δούμε μαζί τα ηλιοβασιλέματα αυτού του Σεπτεμβρη που δεν έμοιασε σε κανέναν .

Νύχτες Σεπτεμβρη ζήτησα κουράγιο να κάτσεις δίπλα μου έστω για λίγο να δούμε όσα δεν μας αφήσαμε να δούμε ,μέχρι να βαρεθουμε και απλά να χαθούμε ,

Νύχτες Σεπτεμβρη ζητάω χαμόγελα δίπλα στην θάλασσα ξημερώματα με μια ψύχρα να εξαναγκάζει αγκαλιές αληθινές η όχι .

Πως να σταματήσω ότι δεν έχει τελειωμό

Τελευταία νύχτα του Σεπτεμβρη

Ας είναι τουλάχιστον ήρεμος αυτος ο αποχαιρετισμός.

Για ποιον επόμενο Σεπτεμβρη Περιμένω τώρα ξανά;

Πόσους ακόμα αποχαιρετισμους μπορώ να κουβαλήσω , συγχώρεση δίχως κανέναν εγωισμό δεν ξέρω εάν έχω άλλο κουράγιο να σου προσφέρω.

Νύχτες Σεπτεμβρη νιώθω τα μάγουλα μου να καίνε και την καρδιά μου να τρέμει .

Μια μπύρα τώρα έχει ξεθυμανει,πονάω ακόμα μέσα στα χρόνια,ο πόνος εύχομαι να σταματήσει τώρα πια , βαρέθηκα να πονάω για έναν Σεπτέμβρη που δεν είδα ποτέ.

[klapsamono]

Σταγόνες βροχής μου δανείζουν δάκρυα τρέχουν παράλληλα με τα φώτα πίσω μου μέσα σε ένα λεωφορείο σκοτεινής διαδρομής, βραδιά του χειμώνα χωρίς σκοπό για το αύριο, μια ρουτίνα δημιούργησα, από την σκέψη μου ξέφυγα νόμισα, δεν τα κατάφερα, δεν προχώρησα. Θα πατήσω το κουμπί θα γυρίσω σπίτι να κοιμηθώ να ξυπνήσω αύριο και πάλι από την αρχή. Μακριά από την σκέψη μου ανάμεσα σε φωνές, μηχανικες κινήσεις, ίσως περάσει η μέρα χωρίς να κλαψω στον δρόμο για τη στάση ίσως σήμερα δεν χρειαστεί, μπορεί να είμαι τελικά πιο δυνατή.

[klapsamono]

Γιατί αυτό που νιώθω δεν έχει σαπίσει ακόμα μέσα μου, είναι εκεί, τόσα χρόνια παρασίτει δίπλα στην ευτυχία μου που με κόπο απέκτησα.

[klapsamono]

Είναι μερικές φορές που μου είναι αληθινά δύσκολο να σκέφτομαι τι μπορεί να είχε συμβεί εάν μια φορά μέσα σε αυτά τα χρόνια είχαμε συγχρονίσει τα συναισθήματα μας. Τόσο δύσκολη σκέψη που με κάνει να επιστρέφω σε σένα ακόμα κι αν ξέρω πως δεν έχω τίποτα να δώσω πλέον.

[klapsamono]

Πάλι στα ίδια, απέναντι σε μια πόρτα που πια αδιαφορώ να ανοιξω°