Aqua Utopia｜海の底で記憶を紡ぐ
blake kathryn
❣ Chile in a Photography ❣
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
he wasn't even looking at me and he found me
ellievsbear
Product Placement
No title available
art blog(derogatory)
Monterey Bay Aquarium
if i look back, i am lost
NASA
⁂
𓃗
Keni
noise dept.
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
h
official daine visual archive
roma★
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Malaysia
seen from United States
seen from Singapore
seen from United Kingdom
seen from Brazil
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Türkiye
seen from Malaysia
seen from Serbia
seen from United States
seen from Malaysia
@mavilerleboya-blog
Sen aşkını doya doya yaşarken o kendine engeller koyuyorsa bu onun sorunu. Bir insan eksik yaşıyorsa, ve bu eksikliği bildiği halde tamamlamak için uğraşmıyorsa sen ne yapabilirsin ki onun için? Hayatı ıskalama lüksün yok senin. Onun varsa, bırak o lüksü sonuna kadar yaşasın.
Nazım Hikmet Ran - ‘’ Aşk Üzerine ‘’
Güzelce bir kadındı Tomris, alımlıydı. Aşık olmayı da bilirdi, aşık etmeyi bildiği kadar. İyi de rakı içerdi, cihanda sulhtu rakı içerken. Ağdalı değil, nağmeli severdi. İçtikçe keyiflenir, keyiflendikçe güzelleşirdi. Gülüşünün altında dokunaklı hikayeler yatardı. Şiir severdi, okuyunca eritirdi masadaki en sert erkeğin yüreğini. İnsanın derinliklerine dokunurdu dalgıç bakışlarıyla, konuşunca bahar çicekleri açardı zemheri ayazlarında bile. Kimisine ona aşık olmak yeterdi, kimisine ömrünü ona vakfetmek, kimisine de ömrünce uzaktan seyretmek, hiç uzun bir yolda yürüdüğünü görmeden. Şiir eleştirisi yapar, sınırlarını şiirsellikle zorladığı öyküler yazardı genç yaşından beri. Memleketin dev gibi şairlerinin içini çeken de belki ondaki bu şiir aşkıydı. Niceleri aşık olmak için adaklar adarken, “Daha nen olayım isterdin, onursuzunum senin.” diyecek kadar aşık olmuştu Cemal Süreya ona. Ay ışığında bileğinden, ayakta dudağından, kapı aralığında soluğundan, yatakta kasığından öpecek kadar sevdi fakat ikisi de evliydi karşılıklı aşka düştüklerinde, aşk yasa dışıydı, gizliydi. Yıldızlar söndü, bu aşk da bitti. Turgut Uyar’ın sonsuz aşkının kucağına bıraktı Tomris’i. Hakkını vere vere, layığıyla başının tacı etti Turgut Tomris’i. Kalbinin saati bozulup, artık hep ondan duracaktı fakat Tomris hayatının geri kalanında boyuna birinci seçilmekten yorulacaktı. En acısını da belki Edip Cansever çekti. Sevdiği kadın efsane aşklar yaşarken, o uzaktan sevmeye devam edecekti. Şöyle yazdı bir rakı masasında, peçetenin üzerine: Tomris rakıyı sevdi, bense Tomris’i. Bu aşk dörtgeninin içinde, en tuhafı; her köşenin ayrı ayrı çok sevmesiydi. Edip Cansever: “Cemal Süreya’ya içki içmesini ben öğrettim.” diyordu, Cemal Süreya Edip’e şiir yazmasını kendinin öğrettiğini savunuyordu. Bu tatlı atışma sırasında bile Turgut Uyar’ın aklına Tomris’ten başka bir şey gelmiyordu. “Bu ikisi bunu tartışırken, ben de gittim Tomris’le evlendim..” İkinci Yeni akımının üç dost yıldızı; Cemal Süreya, Turgut Uyar ve Edip Cansever, birbirlerini çok bekletmeden, tersine bir hareketle, sırayla kayıp gittiler bu dünyadan gökyüzüne. Tomris Uyar’da 62 yaşında, Temmuz güneşine, bir kısmı kendisine yazılmış şiirlere ve şairlerinin anılarına veda etti. Ama ne zaman bu üç yürek işçisi bir yerlerde anılsa, Tomris Uyar’ın da kullakları muhakkak çınlamaya devam etti.
Devlet nedir? Pekala; şimdi kulak verin. Çünkü size ulusların ölümünden bahsedeceğimi. Bütün maddelerin en soğuğunun adı devlettir. Onun yalanı da soğuktur. Ve ağzından şu yalan sızar: “Ben devlet, ben halkım.” Bu yalandır. Ulusları meydana getiren yaratıcılardır. Onlar bu ulusların üstüne bir iman ve bir aşk gerdiler. Böylece hayata hizmet ettiler. Birçokları için tuzak kurup buna devlet diyen bozgunculardır. Onlar kitlelerin üstüne bir kılıç ve yüz tutku astılar. Henüz halk var olan yerde devlet anlaşılmaz bir şeydir. Örf ve hukuka karşı kötü bir kasıt ve bir günah sayılarak ondan nefret edilir. Size şu işareti veririm: her ulus kendi “iyi” ve “kötü"sünden bahseder, bunu komşu anlamaz. O, dilini örf ve hukukunda yaratmıştır. Fakat devlet, bütün iyi ve kötü dillerle yalan söyler. Ne söylese yalandır ve sahip olduğu her şey çalmadır.
(via misscatherinearnshaw)
Ne güzel demiş Mehmet Akif: "Ağlarım, ağlatamam. Hissederim, söyleyemem."
Aşk, seks ve merak —————————————
Nar ağacının altında bir kaplumbağaya rastladım. Utangaç bir yağmur yağıyordu. Çimenler kaygan bir yeşillikle parlıyordu. Kızıl misketler gibi dallara asılmış minik narların öpüşecek gibi açılmış çatallı uçlarında asılı kalmış su damlaları, kırmızı yansımalarla pırıldayarak düşmeyi bekliyorlardı. Çimenlerin üstünde kayan kaplumbağa arada bir fıtrattan kırışık boynunu kabuğunun dışına uzatarak merakla çevresine bakınıyordu. Durdum. Kaplumbağaya baktım. Zorla bir iki adım attı, sanırım beni fark edip durdu, başını içine çekti. Seyrek damlalarla yağan yağmurun omuzlarımı ıslatmasına aldırmadan oradaki bir taşa oturdum. Bu tenha bahçede ikimizden başka kimse yok. O benden korkuyor, ben onu inceliyorum. Bana çok çaresiz ve önemsiz gözüken bu canlının bir hayatı var. Ot yiyor, bir yerden bir yere gidiyor, korktuklarından sakınıp hayatta kalmaya uğraşıyor, türünün devamını sağlamak için çiftleşiyor. Hakkında bildiklerim bu kadar. Onun varlığının tabiatın büyük çarklarının işleyişi açısından mutlaka bir işlevi var. Benim de var. Aramızdaki benzerlik de galiba burada bitiyor. O yaratıldığı dünyaya bir katkıda bulunmuyor, milyonlarca yıldır aynı hayatı yaşıyor, belli zamanlarda belli amaçlarla çiftleşiyor, kaprisleri, ihtirasları, utangaçlıkları, zevkleri yok, aşık olmuyor, duygusal acılar çekmiyor. Her davranışını bedeninin ihtiyaçları belirliyor. Benim türüm öyle değil. Biz yaratıyor, bize verilen hayatı bizden sonrakilere mutlaka bir şeyler ekleyerek aktarıyoruz, hayatımızı bedenimiz kadar duygularımız da belirliyor, aşık oluyoruz, sadece üremek için değil zevk için de sevişiyoruz. Aşk, bağlanmak, özlemek, kıskanmak, sahiplenmek, sadakat beklemek gibi duygularımız olduğu için kaplumbağaların çiftleştiği bir dünyada biz sevişiyor ve bu sevişmelere bir kaplumbağanın aklına gelmeyecek anlamlar yüklüyoruz. Ruhumuzla tenimiz arasındaki ilişkileri hiç durmadan kurcalıyoruz. Kaplumbağa aşık olmayı bilmiyor. İki kişinin yıldız yağmurları arasında bir günahkar hayalden bir başka günahkar hayale loş bir odada terli bedenleriyle meteor alevleri saçarak dolaşmasını, ruhlarını bedenlerinin arzularına teslim etmesini, zihnin bulanıklaştıkça aydınlanan gizliliklerinde saklı olan isteklerin fısıltılarla paylaşılmasını, her şeyin mümkün olduğu sihirli vahalarda her ağacın altında başka biri olunmasını, en şiddetli yasakların en çılgın zevklerle parçalanmasını da bilmiyor. Bu iki duygudan hangisi daha güçlü diye de sormuyor kendisine? Bunların arasında insanların iddia ettikleri kuvvetli bağlar var mı diye de sorgulamıyor. Yüzlerce yıldan beri birçok filozof, birçok psikiyatr aşkın arkasında sevişmenin hayalinin bulunduğunu söylüyor. Ama kimse bundan emin değil. Hiç sevişmediği birine aşık olabiliyor insan. Hiç aşık olmadığı biriyle de sevişebiliyor. Üstelik delice aşık olduğu biriyle sönük sevişmeler yaşayıp, hiç de aşık olmadığı biriyle delice sevişiyor. Schopenhauer gibi filozoflar, Freud gibi doktorlar aşkın köklerinde bedensel arzuların izlerini sürerken, neredeyse bütün kadınlar sevişmeyle aşkı sıkı bağlarla birbirine bağlamaya çalışırken nasıl oluyor da hayat bu iki grubun da iddialarını böylesine sarsıcı bir biçimde yalanlamaya uğraşıyor? Freud, ruhun, bedenin arzularını değişik biçimlerde tercüme ettiğini iddia ederken kadınlar da, bedenin ruhun arzularını ifade etmekte bir araç olduğunu söylemeye yatkın duruyorlar genellikle. Aslında kadınları anlamak daha kolay. Beden insanlar tarafından öylesine hakir görülmüş, onun arzuları öylesine aşağılanmış ki bir kadın ruhundan bir şey katmadan yalnızca bedeninin isteklerine ayak uydurduğunda bütün “erdemini ve namusunu” kaybettiğini öğrenerek büyümüş. Binlerce yıldır böyle bu. Bir iki kuşakta kolayca değişebilecek bir inanç değil. Aşksız bir sevişmenin, bir kadının bilincinin gizli bölmelerinde nasıl değerlendirildiğini, kendisini bundan dolayı farkında olmadan nasıl suçlayabileceğini kim bilebilir? Bir kadın sadece sevişmek için değil ama “o erkekle” sevişmek istediği için, “o erkeği” sevdiği için seviştiğini düşündüğünde, ruhun her zaman affedilmeye hazır istekleri, bedenin her zaman suçlanan arzularına kendi damgasını vurmuş oluyor, “aşk” sevişmeyi kutsuyor, onu ruhun erdemli çeşmesinde yıkayarak yeniden vaftiz ediyor. Belki de birçok kadın, seviştiği erkeğe aşık olduğuna ya da en azından onu sevdiğine kendisini bu yüzden inandırıyor. Sanırım her kadın, yalnız kaldığında “Sen aslında bir orospusun” diyen kötü kalpli bir cadı taşıyor ruhunda ve hiç kimseden korkmadığı kadar korkuyor ondan. Ve sürekli olarak onu kandırmaya uğraşıyor. “Ben sevişmekten hoşlandığım için sevişmiyorum. Ben onunla sevişmekten hoşlandığım için sevişiyorum.” Acaba içlerindeki suçlayan cadıyı kandırabilmek için seviştikleri bir erkeği sevdiklerine inanan kadınlar, kendi etkilerinde kalarak gerçekten de aşık olurlar mı seviştiklerine? Sevişme ya da biraz daha gerçekçi olarak söylersek, iyi bir sevişme aşkın kapısını açar mı kadına? Peki kendi kendine söylenen bir yalandan gerçek duygular çıkabilir mi? Eğer böyleyse, cinsellikle aşk arasında kuvvetli bir bağ kuran Freud en azından kadınlar konusunda haklı çıkabilir. Ama erkekler… Onların böyle bir cadıları yoktur içlerinde, erdemle sevişme arasında bir ilişki de kurmazlar pek. Ama onların da çok iyi seviştikleri kadınlara bağlandıklarını görüyoruz bazen. Adına aşk diyemeyeceğimiz bedensel bir arzu, ruhu da yatıştırıp huzura kavuşturan bedensel bir mutluluk bir erkeği bir kadına bağlayabilir mi? Böyle bir bağlılığın adı aşk olur mu? Ve hangisi daha uzun sürer, aşk mı bedensel bağlılık mı? Aşk, en yakıcı, en güçlü, en şiddetli haline başladıktan çok kısa bir süre sonra ulaşabiliyor, çok süratli bir şekilde kendi sınırlarına dayanıyor, daha başladığında gidebileceği, açılabileceği çok fazla alan kalmıyor. Büyük bir imparatorluk gibi neredeyse bütün ruhu ve bedeni kaplıyor. Her duygu gibi hareket etmek, kıpırdamak, yeni biçimlere girmek isteyen aşkın başladıktan bir süre sonra yaptığı her harekette gerilemekten başka bir çaresi kalmıyor. Belki de bu yüzden bir aşkın ancak “engellendikçe” sürebileceğini söylüyorlar, o engelin kilitlediği kapının ardında yeni bir dünya olduğuna duyulan inanç, aşkın daha büyüyebileceğine inanması, sürekli olarak mücadele edeceği bir hedefi olması onu canlı tutuyor, gerilemek yerine hep ileri atılmaya çalışıyor. Geri çekilmesine vakit kalmıyor. Sevişmeler, büyümek ve canlı kalmak için engellere muhtaç değil. Aksine, o, önündeki engeller çekildikçe güçleniyor, yarattığı bağımlılığı artırıyor. Çünkü, sanılanın aksine sevişme sadece bedenle ilgili bir duygu değil. Zekayla ve hayal gücüyle de ilgili. Ve, hayal gücü neredeyse sonsuzdur. İnsanların koyduğu o kadar çok yasak vardır ki bunları bedeninizle aşmanız çok zordur ama hayal gücü her yasağı aşar, yapılamayacak her şeyi, terden gümüşi ışıklara batmış iki beden hayallerini birleştirerek yapabilir. Sanırım, iki bedeni sevişmenin salıncağında en güçlü biçimde sallayan, yasakları birlikte yok eden ortak hayal güçleridir. Hayal gücü bedenden de ruhtan da daha güçlü ve dayanıklıdır, ruhla beden yorulduğunda bile o yorulmaz, aksine sürekli olarak kendi diriliğini, arzusunu, canlılığını ve en karanlık yerlere yolculuk etme isteğini bedene ve ruha kabul ettirir. Şeffaf bir karanlığın kapladığı gülümsemeleriyle aynı hayalin içinde sürekli değişip bir başkası olarak, bir başkasının gövdesinin bilinmeyen ama sezilen ürpertilerini yaşayarak, karşısındaki gövdenin biçim değiştirip bir başkasına dönüştüğünü, bir başkasının ellerinin kendisine dokunduğunu hissederek, çoğalıp kalabalıklaşarak, bütün bu değişimi, kalabalığı, tek bir gövdeye yüklemek, o gövdeye öylesine sonsuz ve tahmin edilemez hazlar verir ki bu hazdan vazgeçmek neredeyse imkansızlaşır. Bu, aşk mıdır? Değildir bence. Bu, aşktan daha güçsüz bir duygu mudur? Değildir bence. Bu, aşka dönüşür mü? Dönüşebilir. Peki, aşıklar böyle bir sevişmeyi yaşayabilir mi? Bunun cevabını tam olarak bilebilmek kolay değil ama aşk sahiplenmek isteyen, endişelerle, huzursuzluklarla, kuşkularla dolu bir duygudur, bu endişeler hayal gücünü sürekli yolundan saptırır, bir batakhanede sevişme hayalinin yerine sakin bir evin hayalini tercih eder, sevdiğinin gövdesini hayalinde bile olsa bir başkasının gövdesi yerine koymaktan çekinir, sevişmeleri hayal gücünün sonsuzluğundan belli ve huzurlu bir hayalin sakin sularına çekmeye uğraşır. Hazzın gücünü azaltabilir aşk. Onun yerine ruhun fırtınalarını, özlemlerini, kendi varlığını bir başkasının varlığıyla doldurmanın başka hiçbir şeyle kıyaslanamayacak olağanüstü tecrübesini, bir süreliğine de olsa ölümün ürkütücülüğünü yok etmeyi, mutluluk hayallerinin doyumunu, bedeniyle değil ruhuyla dokunmanın şefkatle şehveti harmanlayan zevkini koyar. Bir hazzı bozar, bir başka haz yaratır. Bir sevişmeden geriye unutulmaz sahneler kalırken, bir aşktan geriye unutulmaz duygular kalır. Aşık olduğun biriyle, sanki o aşık olmadığın biriymiş gibi sevişebilir misin? Gündüzleri kurduğun mutlu hayaller, geceleri yerini hayal gücünün sonsuzlukta dolaşan şiddetli değişimlerine bırakabilir mi? Her zaman mucizeler olur. Sevişmeler aşkı doğurabilir bazen, aşklar sevişmeleri… Ve bazen ikisi birleşiverir. Bunun ne zaman, nerede, nasıl olacağını kimse bilemez. Olup olmayacağını da. Ama sanırım sürekli bunu ararız biz. Aşık olduğumuz biriyle, sanki o aşık olmadığımız biriymiş gibi sevişmek. Kaplumbağanın bilmediği bir istek bu. Hiç aramadığı. Kafasını çıkartıp arada bir bana bakıyor. Onu nar ağacının altında bırakıp kalktım. Onunkinden daha zor hayatımız, onunkinden daha karmaşık. Ve onunkinden daha zevkli. Biz onun hiç aramadığı bir şeyi… Bir mucizeyi arayarak yaşıyoruz.
Ahmet Altan, Aşk, seks ve merak (Hürriyet / Pazar, 5 Ağustos 2007) Görsel: Frederic Leighton, Orpheus ve Eurydice, 1864
Yok aşk değil, uyuşmak, anlaşmak, bütün o boktan şeyler değil. Yok yok aşk değil, aşk hiç değil. Onun bir sözcüğüyle yaşamımda yer alan her şeyi çöpe atmak isterdim. Gel gelelim aşk değil bu, aşk hiç değil.
Bir şey arayan bir kadının aradığı şeyle karşılaştığında kendine iskambillerden kurduğu bir hayatın yıkılması gibi bir şey bu. Doppler etkisi.. Ona yaklaşarak yok oldum.
Lale Müldür - ‘’ Anemon ‘’
Belki. #kendimenot Bazı günler Yok yere düşünmek Yok yere merak etmek birilerini, Onlar da o gün Bizi düşündüğü Bizi merak ettiği için mi? | #ezgihoscan #ezgidennot #edebiyat #1kitap1fotograf #yazı #söz #kitaplar #kitap #okumahalleri #gününsözü #siirsokakta
Hikâyeye göre günün birinde Franz Kafka, olağan yürüyüşlerini yaptığı parkta küçük bir kıza rastlamış. Kız ağlıyormuş. Oyuncak bebeğini kaybetmiş ve bu onu oldukça üzmüş.
Kafka bebeği onun yerine aramayı önermiş ve ertesi gün aynı noktada buluşmak üzere sözleşmişler. Bebeği bulamaması üzerine Kafka küçük kıza bebeğin ağzından bir mektup yazmış ve buluştuklarında kendisine okumuş:
“Lütfen benim için kederlenme, dünyayı görmek için uzun bir yolculuğa çıktım. Sana başımdan geçenleri anlatacağım.” Bu birçok mektubun ilkiymiş. Kafka küçük kızla her buluştuğunda sevgili oyuncak bebeğin hayali maceralarını özenle yazdığı mektuplardan ona okurmuş. Küçük kız da bu şekilde avunurmuş.
Derken gün gelmiş, görüşmelerin artık sonu gelmiş. Kafka son görüşmede küçük kıza bir oyuncak bebek getirmiş. Küçük kız, aslından oldukça farklı olan oyuncak bebeğe şaşkınlıkla bakakalmış. Bebeğe iliştirilmiş bir not küçük kızın şaşkınlığını gidermiş: “yolculuğum beni çok değiştirdi.”
Uzun yıllar sonra, artık bir yetişkin olmuş olan küçük kızımız, gözü gibi baktığı bebeğinin, gözünden kaçırdığı bir çatlağının içine sıkıştırılmış bir mektup bulur. Kısaca şöyle yazmaktadır: “Sevdiğin her şeyi er ya da geç kaybedeceksin, ama sonunda sevgi başka bir surette geri dönecek.”
sincerely relatable tumblr posts!
şiir bu hayatta birazdır
sen beni terk ettin kendime çok zarar verdim zarifoğlu okudum kuşlarla oyalandım onlar için maaşımı düzenli almaya başladım onlar için sen gittin kendimden bir bardak kan aldım çünkü ben kendimden bir bardak kan aldım iki kirpiğim düştü üst üste yedi sigara içtim aynaya baktım nasıl da yakışıklıyım bunu görmeliydin bunun ekonomik bir getirisi yok ama seni seviyorum allah var saçların var bütünlük ve annem var
sen beni terk ettin şiir aslında bu hayatta birazdır ama ölmek çoktur çok ölmek hiçbir şeyi değiştirmeyendir böylece bilboardlar, dolmuşlar ve gitmişler arasından -benim böyle bir c’m vardı öylece ağlamıştım kahrımdan çokça- sanki hiçbiri annesi tarafından öpülmemiş işte ben o adamların arasından geçtim işte müsait bir yerde inecek var diyemediğimden dünya bitmedi saçlarını tuttum -insan saçlarını tuttuğunda sıkılıyormuş- hastalık koktum bir defadan ayağa kalktım acelem var deyip boynumu kırdım
sen beni terk ettin ezberimdeki dualar bir bir gitti evler gitti şehirler denizler “sensiz yapamam” dediğin cümle gitti ayakları üzerinde duramayan atlar gördüm nutkum tutuldu doktorlara anlattım doktorlara “sen beni terk ettin” bilmiyorlar rabbime anlattım rabbim “sen beni terk ettin” sabret dedi bir şeye benzetmek gerekiyorsa ayrılık bir şeye benzemiyor bunu iyice belledim yalnız sen beni terk ettin baktım bir şehri taşıyorlar
işte bu da son dizem sana işte sana işte sana işte
-ismail aslan
Bizler güçlü görünen ya da güçlü olmaya zorlanan ama aslında ışığını kapatıp yatağına yatınca anne karnındaki cenin gibi muhtaç ve anne kucağındaki bebek gibi sevilmeye ihtiyacı olan kadınlarız.
Dışarı da başı dik, yalnızlığı kendine ödül olarak gören ama içten içe gözlerinize “elimden tutar mısın?” diye bakan kadınlarız.
Bu iki yüzlülük, bu hep zorunluluk.
Bu toplumda, bu berbat toplumda başka türlü değer göremedik biz.
Bize en çok yalnızlığı yakıştırdınız.Teşekkürler…
Gururumuzla, duygularımızla, vicdanlarımızla oynadınız.
Her biriniz, her birimizle oynadınız.
Aslında kendi yarattığınız canavarın eline düştünüz.
Nasıl mı? Anlatayım…
Zamanında bir kadını üzdünüz, değer vermediniz, maddi manevi kullandınız, istediğiniz zaman sevdiniz, canınız sıkılınca heff dediniz.
Sonra bir kadına aşık oldunuz.Ama farkında değilsiniz ki o kadın da zamanında sizin bir başkasına yaptığınız hödüklüğü, sözüm ona şerefsizliği başkası tarafından yaşamış.Bak, sizin yaptığınızın aynısını bir başkası sizin aşık olduğunuz kadına yapmış.O kadının zamanında canı yanmış, aynı sizin canını yaktığınız kadın gibi.Ama aşık olduğunuz kadının canını yakan adama hep lanet ettiniz, bu kadın nasıl üzülür ya dediniz, kıyamadınız. Halbuki zamanında bir başka kadına öyle bir kıydınız ki…
Şimdi siz o kadından hiçbir şey yaşamamış gibi bir davranış bekleyemezsiniz.
O kadın korkak, ürkek, acabaları olan ve inanın ki güvene aç bir kadın.
Sırtını size dayadığında devrilmeyeceğinden emin olmak istiyor.Ama siz de mükemmel bir insan olmadığınızdan fire veriyorsunuz.Kadın da ister istemez ürküyor ve yine mi üzüleceğim diye kendini çekiyor.
Sonra kadın tripçi oluyor, olay büyüten oluyor, nazlı oluyor.
Ardından kadın diyor ki, ben yalnızken en azından üzülmüyordum.Mutlu değildim belki evet ama mutsuz edenim de yoktu.Yaşayıp gidiyordum diyor ve o eski arkadaşına, onu hiç terk etmeyecek, kapısını kapatmayacak arkadaşına, yalnızlığına geri dönüyor.Tıpkı yıllardır görmediği bir dostunu görmüş gibi sımsıkı sarılıyor.
Tebrikler! Bizi manevi olarak sizler yarattınız beyler…
Peki ya sözcüklerle pek bir şey söylenemiyorsa, ya en iyi sözcük kötüyse..
Herta Müller - ‘’ Keşke Bugün Kendimle Karşılaşmasaydım ‘’
İncinmek değil bu, kırılmak ya da hayal kırıklığı olduğunu söylemekte yeterli değil. Benim içimi ortadan ikiye ayırdılar. Bunu böyle bilsinler, bunu sen de böyle bil.
Eğer bir filmimiz olursa soundtrack'i bu olsun..
