obscured poetry @medyostalker - Tumblr Blog

Posts

Alam ko naman na day 1 pa lang wala na akong pag-asa e. Traydorin ka ba naman ng calculator mo sa mismong araw ng exam. Pero bat masakit pa rin kahit expected na? Masakit pero wala namang luha. Di ko alam bat ganon. Kasalanan ko ba na hindi ako nakapasa? Kasalanan ko ba?

Aaaaaaaaaaaaa!!

Day 1 of CELE and guess what happened? Nagloko calculator ko 😭 dont get me wrong, i already changed the batt naman few days ago lang kasi nga na lowbat. Then turned out okay naman siya, nagamit ko naman ng maayos mga isang araw bago submission kasi nag review pa ako ng slight. Tapos diba sinubmit siya sa PRC for check up then kanina lang din binalik sa amin tapos ayun biglang “low battery”. First subject today tapos ganun nangyari, wala din akong dalang battery or extra calcu. Ginawa ko pinupukpok ko siya para bang remote na mahina na yung battery. Tas minsan naandar naman siya matagal, pero madalas talaga di nakakayanan yung mga complex na equations. Grabe nakaka down. Bigla talaga ako nanlamig at nabura lahat ng mga pinag aralan ko. Gusto ko na lang talaga kanina tapusin na lang ang araw at saka umuwi at umiyak kaso bukod sa sayang, meron pang another exam bukas. Kaya ayun, dinaan ko na lang talaga sa dasal at nairaos din ang araw na to. Bukas ulit!

Share ko lang a kasi sobrang nakaka humble down ang experience na ‘to. Gusto kong balikan at basahin sa sunod kapag okay na ko :)

1 month na lang, board exam na.

1 month na lang, hindi ko pa ako nakakalahati sa mga kailangang ikabisa. Hindi ko din pinaalam sa pamilya ko na magte-take ako ngayong april. Ganon din naman, alam man nila o hindi, wala din namang magbabago kung paano nila ako itrato. Ayos lang, sanay na naman ako. Matapos ko ba naman iraos ang kolehiyo dahil pinagsabay ang pag-aaral at trabaho, wala naman din akong narinig na kumusta. Kahit nga noong birthday ko last February, ni isang tawag wala.

Naghalo halo na nararamdaman ko. Pagod, stress, pressure, lungkot, frustration. Di ko na alam. Di ko na alam. Sana lang ay mairaos ko to, at balang araw makukuha ko rin lisensya ko sa civil engineering.

Kaya ko pa. Kaya pa.

Hi tumblr! Its been a while na din pala. You know its getting worst when i already chose to tell everything here rather than twitter.

Its the 20th of May and 8 days na lang before our exit exam sa CE. I really can’t tell if kakayanin ko ba or not because I know na hindi pa talaga enough yung mga pinagaralan ko. Pero ang mas nakakainis pa ay wala din naman akong gana magstudy. :( Nakakaramdam ako ng burnout. Napapagod na ako pagsabayin trabaho at aral. Ngayon pa talaga na 8 days na lang, end of college na (hopefully).

Ano ba dapat kong gawin :( Work pa ako maya 3 am hanggang 12 pm kasi tapos na rd ko. Parang wala lang din naman akong ginawa nung rd na kahit na sana mag study, mas madami pa ata tulog ko.

Sobrang taas pa naman ng expectations ng mga tao. :( Kasalanan ko ba na sobrang achiever ko nung hs tapos eto ako ngayon 6 years na sa college kasi palagi na lang pagod mag aral. Dagdag pa yung mga problema sa bahay. Sana talaga makapagtapos na ako kasi 2 years na lang mag co-college na kapatid ko, kailangan ko better income. 🥲

Lord… di ko na po alam.

Umay sa lahat.

1 month na lang, final judgment na. Marami pa akong concepts na hindi gets. Sa tatlo, HGE pa lang ang na focus ko talaga. Yung mga formula sa SEC at MSTE sobrang blurry pa sa utak ko.

Di ko na alam.

Nauumay din ako mag-aral. Nagtatrabaho ako from 3 am to 12 pm, tapos onwards sarap na lang din itulog imbes na mag study.

Di ko na talaga alam.

Sana kayanin. Sana talaga.

#civil engineering #rants

feelingsoftheday

I hope I end up with someone who’s always in the mood for me.

feelingsoftheday

Your soulmate will know exactly how to treat you, don’t settle.

netflixandnudez

They have to find me first.

comfortfrogblog

you will feel so alive again.. like so incredibly alive. i dont know when that will be but it will be. u are gonna feel so alive that ur cheeks hurt from smiling oh man oh man i promise that day is coming. you do have a future, you do have good things coming, and you’ll survive everything that’s thrown at you until you reach that day

whjwiwowpwlsskwjwbwbkwkwlwnw

im sorry for lashing out because i dont want to push away women from radical feminism but also im kind of not sorry because women in the sex industry defending the sex industry are part of the problem. you are contributing to the legitimisation of prostitution and commercial porn, ensuring its continuance, thereby damning the next generation to the same destiny long after you have left the industry instead of using your experience to work towards a future where girls, women and other marginalised groups are not sold to be used for sexual gratification. i understand having to cope but i have no patience for women downplaying the harm and inherent abuse for their own short term gain being useful little idiots so sex buyers dont face any repercussions

I used to experience issues in searching for metaphorical words that can communicate the amount I adore someone or something; in any case, I find myself so moronic right now that I really can't get the proper timing on when would it be a good idea for me to put this vital symbol every paragraph or story ought to have - the period, or should I say the stop sign. I know without a doubt a ton of images that portray the end. The red light on traffic; the double bar utilized toward the finish of each and every melodic piece to show where it closes; the lower part of the sea; or the finish line on every racing game I used to play. It’s only entertaining to think the amount I intend to place an end in our story around midnight and again in the first part of the day, I always end up finding myself putting a semi-colon to keep the narrative going. Perhaps, I already figured out where those supposed dots on our tale tumbled to. Those dots interface with one another and chose to form a circle - where souls of us decided to run around with nowhere to go.

- Kate, 071822

alhwrites

If the person you’re with never changes, will you be happy with them for the rest of your life? Because if they haven’t changed by now, there’s a very good chance they never will. You’ve told them the things they need to work on, you’ve told them what they do that hurts you, you’ve told them how they could fix the problem—probably multiple times—and they’re still actively choosing to not correct that behavior. That is them disrespecting your boundaries and not giving a fuck about how they’re making you feel. Is someone like that really someone you’re comfortable being with? Or have you been settling? I ask you again, if nothing in your relationship were to change, and it were to continue on forever as it has, as it is now, would you be happy with that life, truthfully? With that person? Is that something you can gladly accept? If the answer is no, I urge you to please quit seeing their potential and consider if they truly are the partner for you and if you genuinely see yourself completely satisfied with them based on what they’ve shown you so far. Don’t look at what they could be or what they could do. Look at what they are and what they are doing. Prioritize your contentment; if the voice inside your head is telling you that the person you’re with isn’t right for you, please pay attention to that. Intuition exists for a reason. Don’t stay if you know you’ll probably regret doing so later. You deserve the love you’ve always dreamed of having, and it’s somewhere out there waiting for you. I promise.

— alhwrites

palaging-sumasaiyo

6 Things I realized after watching Paubaya M/V by Moira Dela Torre

______________________________________________

OO.1 | Hindi nakakatuwang mag-biro ang tadhana. Masakit. Nakakapanlumo. Malungkot.

Masakit dahil kahit anong gawin mong iyak, mahirap kalabanin ang tadhana, hindi mo siya kayang salungatin. Nakakapanlumo dahil alam mong wala kang magagawa, hindi mo, o niya kasalanan na naubos na ang pag-ibig. Wala kang pwedeng sisihin na natapos na ang lahat. Nakakalungkot na wala kang pamimilian kundi pagtanggap o pagkamuhi, at madalas pareho lang sila ng binibigay na sakit.

OO.2 | Madalas taksil ang mga pangako, madali nila tayong madaya. Nakakagago. Nakakadismaya.

Mas magaling kasi mangako ang mga taong nagmamahal, at mas mabilis mapaniwala ang mga taong masaya na nakakatanggap ng pagmamahal. Totoong mass mabilis tayong ma-uto, at minsan pumapayag tayong magpa-uto. Hindi natin ito kasalanan. Dalawa lang madalas ang hantungan ng mga pangako: ang mapanindigan ang mga ito o ang mabitawan kasabay ng taong ginawan mo ng pangako. Kayang kaya tayong dalhin ng mga salita sa panandaliang pakiramdam ng saya, pero taksil ito dahil kaya rin tayo nitong wasakin kung gugustuhin niya.

OO.3 | Totoo ang pagmamahal na marunong magpatawad. Kuntento. Magaan. Masaya.

Isang beses tinanong ko ang sarili ko kung bakit kahit alam kong mapapagaan ng pagpapatawad ang pakiramdam ko, hirap pa rin akong gawin. Ang sagot lang na nakuha ko ay dahil siguro, sadyang hindi ito madaling ibigay. Minsan, kailangan natin ng panahon para magdesisyon at madalas kailangan natin ng mahabang oras para maging handa. Pero naisip kong ang totoong nagmamahal, bago pa man siya gawan ng kasalanan ng taong mahal niya, may parte sa puso niya na nagpatawad na agad. Natatagalan lang dahil ang nangangailangan na lang ng panahon ay ikaw, at kung handa ka na bang sabihing pinapatawad mo siya.

OO.4 | Hindi kailanman naging madali ang magpaubaya ng isang bagay na minsan nang naging sa'yo. Hindi rin madali maging matapang.

Kung nagawa mo nang magpaubaya, napaka tapang mo; at isa ka sa mga taong kinatatakutan ko. Hindi ibig-sabihin nito na ikaw ang sumuko, na ikaw ang naunang maubusan ng pag-ibig, o ikaw ang mas duwag dahil hindi mo piniling ipaglaban ang alam mong sa'yo. Nagpaubaya ka dahil tanggap mong hindi siya sa'yo magiging masaya, na hindi ka isang bagay na ginagamit lang na dahilan para sumaya. Dahil alam mong hindi ka nagkulang, binigay at kaya mo pang ibigay ang lahat. Dahil alam mong 'yon ang tamang gawin, at mas alam mong hindi ka nabubuhay nang mayroong kahati. Kung kaya mong gawin ito, alam mong nararapat sa'yo ang mundo ngunit hindi ito nararapat sa iyo.

OO.5 | Nauubos ang nagmamahal, pero hindi nauubos ang pagmamahal. Marami ka pang kaya ibigay.

May mga taong nauubos, pero walang taong nauubusan ng pag-ibig. Nauubos ang taong nagmamahal dahil iniisip niyang natatapos ito sa kung hanggang saan lang ang kaya niyang ibigay. Love's ability goes beyond that. Ang totoong nagmamahal ay natuto munang magmahal ng sarili. At kung totoong minamahal mo ang sarili mo, hinding hindi ka mauubusan ng pag-ibig.

OO.6 | Makakabangon ka ulit. Walang duda.

Hindi natatapos ang lahat sa natapos na pag-ibig. Kahit gaano pa kabigat, kahit gaano ka pa patayin ng sakit, makakabangon at makakabangon ka ulit. Sa paraang alam mo na dahil sinanay ka na ng panahon, sa pinili mong paraan ng pagkalimot, o sa kung paano mo man pinilit gamutin ang lungkot.