I'd rather be in outer space 🛸
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
occasionally subtle
Not today Justin
Game of Thrones Daily
Monterey Bay Aquarium
ellievsbear
d e v o n
YOU ARE THE REASON
No title available
hello vonnie
gracie abrams
Stranger Things
Lint Roller? I Barely Know Her
Origami Around
oozey mess
RMH
No title available
@theartofmadeline
Xuebing Du
seen from Germany
seen from United States
seen from United Kingdom
seen from Brazil
seen from Singapore
seen from United Kingdom
seen from United States
seen from United Kingdom
seen from Malaysia
seen from United States
seen from United States
seen from Singapore
seen from Canada
seen from Netherlands
seen from United States
seen from Germany
seen from United States
seen from Brazil
seen from Italy
seen from United States
@moreklam
Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi öğrencileri tarafından 8 Mart Dünya Kadınlar Günü için hazırlanan, farklı kadınların yaşanmışlıklarını, mücadelelerini ve hayallerini konu alarak, umutlarını geleceğe taşıyan bir anlatı… “Ben 8 Mart 105 yaşındayım, paylaştıkça çoğalıp, çoğaldıkça güçlenelim diye sizinleyim…”
Hadi Yine İyisiniz!
Marka: Vodafone Freezone
Ürün\Hizmet: Haberleşme-İnternet
Çağımızın en büyük problemlerinden biri sosyal medya bağımlılığı. Özellikle akıllı telefonların yaygınlaşmasıyla birlikte gün geçtikçe ekranlara bağlı yaşar hale geldik. Bir de işin içerisine televizyon girince tam bir keşmekeş yaşanır oldu. Bugün ise bir telefon operatörü reklamında işlenen ailevi medya bağımlılığına değineceğiz.
Klasik telefon operatörlerinin reklamlarından hiçbir farkı yok reklamın. Bir aile akşam televizyon izlerken; genç kız elindeki telefonla sevgilisiyle mesajlaşmakta. Anne ve baba hipnotize olmuşçasına televizyon izlerken; kızlarının geçirdiği kıskançlık krizinin farkında bile değiller. İşin daha da vahimi kız, erkek arkadaşına attığı mesajla dışarıya çıktığını öğrenebilirken; aynı şekilde mesaj atıp yanında eski sevgilisinin olup olmadığını soramayacak kadar da aklını! yitirmiş. O anda saat tam 9 olur ve bedava konuşma saati başlar. Kız sevgilisini arayıp yanında eski sevgilisinin olmadığını öğrenir ve sakinleşir.
Tüm reklam bu basit ve komik kurgu üzerinden ilerlemekte. Bir farkındalığı yok anlayacağınız reklamın. Ama asıl önemlisi sosyal medya ve televizyon bağımlılığını bu kadar normalleştirerek işlemek ve bağımlılığa gelin bir katkı da siz verin mesajını kayıtsızca vermeye çalışmak. Tabii reklamın içerisinde teknik hatalar ve mantıksal çelişkileri de göz önüne alırsak reklam tam anlamıyla bir fiyasko.
Bir reklamcı adayı olarak kendime düstur edindiğim çok önemli bir şey vardır: ‘Rakip olduğunuz markanın reklamına benzer bir reklam yapacaksanız; ya daha iyisini yapın ya da hiç yapmayın. Çünkü yaptığınız reklam size değil rakip olduğunuz markanın imajına katkı sağlar.’ Vodafone’ da bir nevi Turkcell vari bir reklama imza atayım derken tüm reklamı rakibi olduğu markaya transfer etmiş.
Gerek reklamın sıradanlığı, gerek taklitçiliği gerekse sosyal medya ve televizyon bağımlılığını bu kadar basit bir olaymış gibi lanse etmesiyle reklam sınıfta kaldı. Benimse Vodafone’ a bir iyi bir de kötü haberim var: Kötü haber; reklam hem çok kötü hem de Turkcell reklamlarının bir kopyası gibi. İyi haber eğer dediğimiz gibi taklit edilen markaya dönüyorsa bu tür reklamların transferi; hadi yine iyisiniz.
Reklamı izlemek için tıklayınız.
yazar: serap aydın
Defolu Mal mı Satıyoruz, Reklam mı Yapıyoruz?
Günümüzde doğrudan satış yapmaya çalışan, satış amacı güden ve bunu hedef kitlenin gözüne sokarcasına yapan marka reklamları başarılı olamıyor. Bunun tek bir nedeni var; artık hedef kitle hikayelerini bir değere dönüştürebilen reklamlar görmek istiyor. Pazarda defolu mal satarcasına; ‘Gel abi, gel!’ diye bağıran reklamların devri çoktan geçti.
Reklam dünyasında günde yüzlerce reklamla karşılaşıyoruz. Bazen veri dumanından zehirlenmek üzere olduğumuzu hissediyoruz. Hafızamızın isli kuytularında reklamları birbirine karıştırıp; ‘acaba hangi markanın reklamıydı bu?’ diye düşündüğümüz çok oluyor. Tüm reklamları da genel itibariyle; çok cinsiyetçi, çok kapitalist, çok şekilci, çok bilmem ne! diye eleştirip duruyoruz. Tüm bunların tek nedeni reklam dünyasında ki tek tipleşme ve amacından sapmış, daha doğrusu tek amacı doğrudan satış yapmak olan reklamlar yüzünden. Oysa iyi bir reklam hiç kuşkusuz; iyi bir içeriktir. Peki iyi bir içerik nedir?
İyi bir içerik; değere dönüştürülmüş stratejik bir hikayedir. Sektörü bilmeyen, hedef kitlesini anlamayan, iyi bir strateji oluşturamayan reklamcılar tarafından yapılan reklamların hali ortada. Hedef kitlenin değiştiğini bir türlü anlamayan ve onlara kulak vermeyenler tarafından hazırlanan reklamların sürekli yaftalanıp bir şekilde bir nedenden ötürü suçlanması kaçınılmaz oluyor. Batan geminin mallarını kurtarmaya çalışan kişilerin aşırı cinsiyetçi ya da tüketim kültürü bezeli reklamlara imza atması da tesadüf değil. Çünkü hala onların gözünde acımasız bir sektördeyiz, neyi sattırabilirsek kar. Tabii globalleşen sektörü ve marka sadakati denilen yeni nesil açmazları saymazsak.
Ünlü reklamcı David Ogilvy: “Tüketici moron değildir. Herhangi bir şeyi satın almak için onu sade bir slogan ve bir kaç sıkıcı görselin ikna ettiğini zannetmek, onun zekasını aşağılamaktır. O verebileceğiniz tüm bilgileri ister,” der. Tam olarak Ogilvy’da iyi bir içerikten söz ediyor. Çünkü hedef kitle artık farklı şeyler görmek, duymak istiyor. Değer üretmeyen markaların reklamları bırakın satış yapmayı, artık tüketici de bir önyargıya bile neden olabiliyor. Çünkü bence iletişim çağının yanında aynı zamanda; bir ‘tepki çağında’ da yaşıyoruz. Tek amacınız sattırmak olduğunda ve bu uğurda tüm değerleri ayaklar altına aldığınızda hedef kitle adeta tepenize biniyor. Reklam dünyasının tek ihtiyacı değer üreten bir yöne evrilmek, durum böyle olunca da hedef kitleyi daha fazla dinlemeli ve anlamalı markalar. Zira sanılanın aksine; ‘Reklam üretici için değil, tüketici içindir.’
yazar: serap aydın
Kendine Ait Bir Hediye
marka: Arçelik
ürün: Teknolojik ev aletleri
Yine aylardan Mayıs ve yine dört bir tarafımız anneler gününe özel hazırlanan reklamlarla kuşatılmış halde. “Fedakar anne”, “Merhametli anne”, “Titiz anne”, “Şefkatli anne”, “Koruyan, kollayan anne”… Kafamızı çevirdiğimiz her noktadan, her köşeden sistemin etiketleriyle mamulleştirdiği ve dolaşıma soktuğu anne figürü çıkmakta ve bu kodlar doğrultusunda anneye alınacak hediye bile kadının ilgi ve beğenisine hitap etmekten çok evin ihtiyacını gidermeye yönelik bir “hediye” durumunda. Yıllar önce Virginia Woolf “Kadının kendine ait bir odası olmalı” demiş. Bugün baktığımızda kadının kendisine ait bir hediyesi bile yok.
Arçelik’te diğer markalar gibi tek boyutlu hale getirilen anne şablonunu kullanıyor ve “Üzme anneyi” gibi pek “lütufkar!” isteğiyle müşterisine tüketim davetiyesini gönderiyor. Hakkını yemeyelim Türk pop müziğinin standartlaşmış tını ve sahne şovlarını parodileştirmesiyle diğer reklam filmlerinden daha yaratıcı ve ilgi çekici bir görünümü var. Ama tüketim pazarına sürekli sunulan; kadını aile bağlamı dışında düşünmeye olanak tanımayan, ev merkezli anne anlatısıyla başka bir standartlaşmanın örneğini veriyor. ANNE= EV + (temizlik, ütü, çamaşır, yemek, vs.) denklemini yeniden formüle eden reklamımız anne ve ev kavramlarını homojen bir kurguda iç içe geçirerek algı dünyamızda bütünleştiriyor. Reklamın diğer ve asıl önemli parçasında ise o gün en sevdiği pantolonunu giymeyi planlarken hayal kırıklığına uğrayan kahramanımız var. Başka pantolonlarla avutulamayan gencimizi memnun edebilmek için “fedakar anne” ütüsünden, saç kurutma makinesine kadar tüm imkanları seferber eder. Annenin söz konusu pantolonu giyilecek hale getirmeye çabalarken o kaygılı, mahçup yüz ifadesi de alıcıyı da bir çıkış noktası aramaya yönlendiriyor resmen. Ataerkil normların hakim olduğu ortalama bir ailede erkek çocuğun yetiştirilme sürecini düşündüğümüzde reklam senaryomuzun ve göstergelerinin sempatik çakma popçu temsilinde eril ideolojiyi nasıl meşrulaştırıldığını hatta estetize ettiğini de anlayabiliriz. Paşalar gibi büyütülen istekleri ikiletilmeyen, temizliği annesi tarafından yapılan, suyu, yemeği kız kardeşi tarafından önüne getirilen mini prensimizin pantolonu ıslak olduğunda evde bir krizin çıkması, şımarıklıklar, kaprisler gayet beklenilen bir sondur. Allah’tan beyefendinin pantolonu nemli nemli giymesine de, annelerin üzülmesine de razı gelmeyen birileri varmış ki reklamın sonunda 34 dakikada yıkama kurutma fonksiyonuna sahip Arçelik ürünüyle tanışıyoruz. Kadını çocuğunun, kocasının karşısında zor durumlardan kurtaracak ürünleri tasarlayan Arçelik’e sonsuz teşekkürler.
Reklamı izlemek için tıklayınız.
yazar: öznur durukan
Cinsiyetçiliğin nirvanasına ulaşmış anneler günü reklamları!
Marka: Profilo
Ürün: Teknolojik ev aletleri
Not: Profilo’ nun anneler günü reklamı üzerinden tüm cinsiyetçi reklamları yermek için yazılmış bir yazı okumak üzeresiniz! İyi okumalar...
Nihayetinde markaların velinimet olarak gördüğü ticari günlerden biri olan: Anneler Gününe gelmiş bulunmaktayız. Markaların, kutsal günleri arasında bulunan bu günlerde reklamların ulvi görevi tıpkı bütün bir yıl olduğu gibi toplumsal cinsiyet rolleri üzerinden kadına yüklenen misyonları bir güzel pekiştirmek ve anneler için sahte bir değer üretmektir. Annelerimizi sevindirelim , annelerimiz her şeyin en iyisine layıktır gibi sloganlarla güya annelere verilen değer belirtilmektedir!(?) Reklamlardaki bu genel görüşün aksine söz konusu reklamlarla Annelik yapmacık bir şekilde yüceltilmekte ve bu yüceltme tüketim amaçlı olarak kullanılmaktadır.
Toplumsal cinsiyet rolleri algısıyla ‘söz konusu anne olunca’ özellikle beyaz eşya, koltuk takımı, nevresim, çarşaf, tabak, çatal, tencere vb. üreten markalar tarafından dört bir yanımız tüketim mesajlarıyla dolduruluyor. Çünkü annelerin toplumsal yaşamdaki görev ve sorumlulukları ev işleri, çocukların bakımı, ev ahalisine hizmet vb. olarak görülüyor bunların ötesindeki alanlarda annelerin ismi çok fazla dillendirilmiyor. Bir anneye hediye almak söz konusu olduğunda onun bir birey olduğu hatırlanmamakta cinsiyetçi bir algıyla kadına biçilen en önemli rol olan annelik rollü üzerinden değerlendirme yapılmaktadır. Nede olsa anneler gününde ona sevginizi ve verdiğiniz değeri göstermenin en kestirme ve doğru yolu ona küçüklü büyüklü ev aletleri, koltuk takımları vb. almaktan geçer! Kadınları sadece anne kalıbına sıkıştıran ve anneleri de sadece ev hizmetçisi konumuna indirgeyen bu algıları ve bu algıların ete kemiğe bürünmüş hali olan reklamlar silsilesini hiddetle kınıyorum.
Markalar, yapmış oldukları viral reklam çalışmalarıyla anneler gününde sahte bir anne sevgisi aşılama yarışı içerisine girerler tıpkı bu yıl olduğu gibi. Profilo da ev aletleri teknolojisi üreten bir marka olarak anneler günü gibi bir fırsatı kaçırmamış. Anneler günü için cinsiyetçiliğin nirvanasına doğru hızla ilerleyen bir reklam filmi hazırlamış. Reklam, öğrencilik, öğrenciliğin getirdiği maddi imkansızlıkları ve bu imkansızlıklara öğrenciler tarafından nasıl çözümler üretildiğini konu almış. ( ütünün üzerinde sucuk pişirmek, saç düzleştiricisini ütü olarak kullanmak, yastık kılıfı olarak t-shirt kullanmak ve daha nice yaratıcılık abidesi fikir bir arada bulunuyor) Malumunuz öğrenci evlerindeki elektronik alet yetersizliğinden dolayı bu tarz yaratıcı fikirler üretmek öğrencilerin baş meziyeti haline gelmiş durumda. Reklamda bütün bu görseller akıp giderken; jenerikte ‘Ben annemi özledim’ türküsünün reklamın konusuna göre cinsiyetçi ifadelerle uyarlanmış şekli yer alıyor. Buradaki sorunlu nokta anne kavramının kısırlaştırılması yani annenin sadece ev işlerinden sorumlu bir meta haline getirilmesi!
Bu ve benzeri reklamlar hiçbir yaratıcılık ve değer yaratımı olmaksızın toplumsal cinsiyet olgularından beslenip hatta yeri geldiğinde onları besledikleri sürece toplumda zaten yerleşik durumda olan cinsiyetçilik en ağır şekilleriyle nesilden nesile aktarılmaya devam edecek gibi görünüyor. Örneğin 5-6 yaşlarındaki bir erkek çocuğun pembe kazak giymeyi reddedip ardından ’ Erkek adam pembe giymez.’ diye bir cümle kurabiliyor olması bize, toplumun bu konudaki genel tutumunun ne kadar hastalıklı olduğunu gösteriyor. Bu ve benzeri yanlış algıların değişmesinde reklamların rolünün büyük olacağı su götürmez bir gerçek. Toplumsal yaşamda, eşitsizliklere neden olan tüm cinsiyetçi söylemlerin ve kadını aşağı sayan kalıpların buharlaşıp yok olmasını umarak yazımı noktalıyorum.
Reklamı izlemek için tıklayınız!
yazar: serap arkıl
Hep aynı reklam...
marka: Cola Turka
ürün: kola
Bu reklam analizimde anneler günü reklamlarıyla biraz farklılık yapıyorum daha genel yorumlarda bulunmak istiyorum. Çünkü analiz yaparken hepsi birbirinin aynısı olan reklamlardan hangisini tercih edeceğime karar veremedim. Malum hepsinde de mantık hep aynı ne yazık ki...
Antik Yunan mitolojisindeki pek çok tanrı ve tanrıçanın annesi olan Rhea onuruna verdikleri yıllık ilkbahar festivali kutlamalarıyla başlayan anneler günü, farklı ülkelerde farklı tarihlerde kutlanmaktadır.
Günümüzde tüketim çılgınlığına ulaşmak için bir araç olmaktan öteye geçemeyen özel günlerden biri olan anneler günü, Yunan mitolojsindeki gibi festival kutlamalarıyla kalmadı tabii... Zaten Türkiye’de mayıs ayının ilk günlerinden itibaren kadının toplumsal statüsünü hep aynı seviyeye indirgemeye çalışan, anneler günü reklamlarıyla sık sık karşılaşmak mümkün.
Reklamlarda sürekli olarak çocukların annelerinden isteklerini görmekten gına geldi. Neymiş efendim en iyi benim annem yemek yaparmış, iyi kahır çekermiş, ben hep nazlanırmışım, ben ağladığımda sadece annem bakması gerekiyormuş, annem beni facebookta takip edip hesap sorarmış, anneme ben teknolojiyi öğretecekmişim çünkü kendisi bilmiyormuş, reklamlarda adeta ben annemi devamlı olarak üzmekle görevlendirilmiş bir psikopatmışım gibi aksediliyor. Bu tabi genel bir yorum sadece Cola Turka değil, diğer markaların reklamlarından da bahsediyorum.
Kadınları devamlı olarak yeren bu tür reklamlarla bir de anneler ödüllendirilmişcesine hava oluşturuluyor ya ona çok kızıyorum. Tamam madem anneler günü var ve bu bir gelenek haline geldi, o zaman kutlayalım ama kutlarken al bu porselen takımı sana bana yemek yap, bu ütü sana gömleğimi ütüle, elektrikli süpürge aldım odamı temizle gibi saçma düşüncelere iten reklamlara kanmayalım. Sürekli onlara yapmaları gereken işler varmış gibi davranmayalım. Reklama bakılırsa çalışan anne hiç yok. Oysa toplum sizin anlattığınız gibi tek tip değil, zaten insanları böyle standardize eden reklamları anlamak da mümkün değil de neysee...
Kadına cahil muamelesi yapan reklam kime sempatik gelir merak ediyorum. Teknolojiden anlamayan annelerimize sosyal ağları kullanmayı öğreten çocukları olacakmış. Kadın neden sürekli toplumda hor görülüyor, aşağılanıyor. Reklamlara kalırsa, kadının toplumdaki görevi; sadece soyun devamlılığını sağlayan bir araç olmakla birlikte teknolojiden bihaber sadece çocuk doğurup, ona bakmaktır. Ama kadın bundan ibaret değil bu yüzden kitle iletişim araçlarını yönlendiren kesimin, bu çirkin tablodan vazgeçmesi gerekiyor.
Kadınlar teknolojiden gayette iyi anlıyor ve anneler facebook’ta arama motoruna: ‘üst kat komşum Neriman Hanım’ yazarak arama yapmıyor. Kadınları bu kadar acizleştirmeye hakkınız yok. Her anne ya da her kadın iyi yemek yapacak diye bir kural da yok zira toplumda iyi aşçı olan erkekler de var. Neyse ki duygusal anlam yükleyerek masumlaştırılıp, toplumu etkisi altına alıp mekanikleştiren cinsiyetçi reklamların bir kısmından 11 mayısta kurtuluyoruz.
Bu arada kadınlar ya da anneler sadece mayıs ayının ikinci haftası değil her zaman değerlidir. Sonuç olarak sayın Cola Turka, uzun zamandır reklam yapmadın yapmadın, anneler gününde yaptın, bari diğer markaların reklam standartlarının dışında kalıp, daha gerçekçi reklamla anlatsaydın kadınları da reklam harcamalarına değer bir şey ortaya çıksaydı.
Reklamı izlemek için tıklayınız.
yazar: sevda orha
Anneler Günü ve Kadın Sendromu
Marka: Bingo
Ürün: Deterjan
Ve beklenen gün geldi: Anneler Günü. Tabii ki fırsattan istifade tüm markalar sırasıyla bu güne özel kampanya ve reklamlarını yayınladılar. Durum her zaman ki gibi içler acısı. Sırf bu haftaya özel olarak bile; kadın ve cinsiyetçi söylemler üzerinden gidebiliriz. Ama bugün Bingo’nun Anneler Günü özel reklamını inceleyeceğiz.
Reklam ‘Kuzumun Kokusu’ sloganıyla hazırlanmış. Son ana kadar reklam o kadar doğal ve etkileyici ki beğenmemek elde değil. Bir bebeğin doğum anını hastaneden vermek, anne ve bebeğin o ilk buluşmasının duygusunu yakalamak çok zordur ve yapaylığa kaçabilir ama reklam bunu aşarak oldukça doğal olmayı başarmış. Annelerin bebekleri ilk kucaklarına alışları ve sarf edilen o sevgi sözcükleri görülmeye değer. Ta ki o ana kadar.. Bebeklerin kendilerine has o muhteşem kokularını bir anda tecimleştirip bunun üzerinden kar elde edilmeye çalışılan ana kadar.
Bir bebeğin doğal kokusunu bir deterjanla verebileceğini söyleyecek kadar iddialı olan markanın özgüveni beni hayrete düşürüyor. Evet markalar için iddialı olmak her zaman önemlidir. Ama bir bebeğin kokusunu ‘Kuzunuzun Kokusu’ sloganıyla adlandırmak ne kadar itici ve basit. Marka bu reklamla yakalamaya çalıştığı hedef kitleye ulaşabilir mi orası da ayrı bir muamma. Bu da yetmezmiş gibi kadını anne kimliği altında tek işi evle ilgilenmek, çamaşır, bulaşık yıkmak olan bir birey gibi konumlandırmaları da gözümüzden kaçmıyor. Zira ben anneme Anneler Günü’nde deterjan alamam, çünkü bu anneme bir hakarettir benim nazarımda.
Bir özel günün reklam analizinin de sonuna geldik. Gönül isterdi ki bir kere de övelim, ‘işte mükemmel reklam!’ diyelim. Ama gelin görün ki ne kapitalist sistem, ne tüketim toplumu ne de şartlar buna elvermiyor. Çünkü buralarda varlık alanı sadece ev olan kadına tahammül vardır! Bu nedenle toplumumuzda baş gösteren ‘Kadın Sendromu’ o kadar hastalıklı ki tedavisi bu Anneler Günü’ne de yetişmedi. Daha eşit Anneler Günü’nde görüşmek dileğiyle..
Reklamı izlemek için tıklayınız.
yazar: serap aydın
Hedef Kitlesini Kızdıran Reklam!
Marka: Doğadan
Ürün: Bitki çayı
Bitki ve meyve çayı konusunda oldukça aşina olduğumuz marka Doğadan yeni reklam filmiyle sosyal medyada oldukça eleştirildi. Şimdi gelelim o reklam filmine.
Reklamda ilk önce kadınlar hakkında oldukça rahatsız edici bir şekilde dış ses başlıyor bizi anlatmaya. Daha doğrusu anlatamamaya başlıyor desek daha yerinde olacak. Bu şekilde reklamda hedef kitlesini yeren ve kızdıran bir markayla karşı karşıyayız.
Bilindiği gibi medya toplumsallaşma sürecinde ve toplumsal cinsiyet ilişkilerinin düzenlenmesinde önemli rol oynamaktadır. Toplumun değişip dönüşmesinde oldukça önemli bir noktada konuşlanan medya, kadınları çeşitli basmakalıp ifadelerle lanse ederek, kadınlar üzerinde oluşan olumsuz ön yargıları pekiştirmektedir. Bu şekilde empoze ettiği basmakalıp ifadelerle toplumu kendisi yapılandırmak istiyor. Bu da demek oluyor ki medya toplumdan faydalanıp zenginliğine zenginlik katarken toplumu da kuklası olarak görmekten kendini alamıyor. Kadın, reklamcının ve reklam verenin gözünde adeta bir tüketim aracı olma rolünü üstlenmiş. Çünkü kapitalist sistem gereği daima üret, sen ürettikçe değersizleş, toplum tüketsin, bu döngü bu şekilde giderek artsın, hiç bitmesin.
Reklamlar zaten kapitalist sistemi besleyen yegane kaynak. Reklamlarla birlikte insanlara tüketme arzusu, hipodermik şırınga etkisi gibi sürekli enjekte edilmek isteniyor. Tabi burada tek amaç ürünün satışını yapmak değil, toplumu da ürettikleri ürünler gibi standardize etmek. Toplumu kadınlar ve erkekler olarak iki farklı gruba ayırıyorlar. Sonrasında toplumda tüm bireyler, tek bir makine üretimiymiş gibi aynı şeyleri beğenip, aynı şeylere sahip olmak istiyor. Tek tip toplum yaratarak bizim kendi istediğimiz gibi değil de onların istediği şekilde yaşamamızı istiyorlar. Bu da endüstrileşmenin, seri üretimin biricik arzusu tabii...
Kısacası ön yargıları besleyen ve koruyan stereotip ifadeleri reklamlarda kullanma akımı ve aşılanmak istenen tüketme arzusu başladığından beri bilinçli toplum kesiminin reklamlarla mücadelesi bitmek bilmedi. Fakat bu mücadele yavaş yavaş etkisini gösteriyor. Bunu söyleme nedenim ise Doğadan’ın yaptığı cinsiyetçi reklama karşı başlatılan imza kampanyasının başarılı bir şekilde son bulması ve tabii reklam filmini hazırlayan Plasenta ekibi ve Doğadan’ın kadınlardan özür dilemesidir. Diğer markaları bilmem ama en azından Doğadan cinsiyetçi reklamlara karşı artık daha dikkatli olur diye umuyorum.
Reklamı izlemek için tıklayınız.
yazar: sevda orha
Hangi Kadın? Hangi İstekler?
Marka: Doğadan
Ürün: Bitki çayı
“Sakin ol, sadece kadınız.” Doğadan’ın son reklam filminin cinsiyetçi tanımlar bombardımanına tutulurken tam anlamıyla bu hatırlatmayı yapma isteğini hissettim.
“Kadınlar ne ister?” Diye başlayan reklamımız kadının ne istediğine karar vermesine bir an olsun fırsat bırakmıyor. Bizim ne istediğimize dair önceden düşünmüş daha “yetkili merciler!” vardır çünkü. Erkek dış ses bu yetkinin özgüveniyle virgül aralarında bile nefes almadan, dur durak bilmeden kadınların istekleri hakkında o pek değerli tespitlerini sıralamaya başlar. Beynimize darbe darbe inen her “… ister” de biraz daha yükseliyor cinsiyetçi söylemlerin dozu. Yaygınlaşmış eril kanaatlerle yoğrulan göstergeler devasa bir sorunlar yumağına dönüşmüş kadın imgesi kurguluyor adım adım. Nereden gelir, nasıl ulaşılmıştır bu ortak kanaatlere? “Her kadın daima 34 beden olmak ister” gibi büyük bir cümlenin, böylesine iddialı genellemenin iktidarı nereden gelir? İşin aslı kadın realitesini anlatır gibi görünen egemen söylemin yanılsamalar evreninde epistemik şiddete maruz kalmışızdır. Nelerdir bu yanılsamalar evreninin yapı taşları peki?
-Doymak nedir bilmezcesine tekrar tekrar ayakkabı ve çanta isteyen meta sevici bir kadın.
-Mükemmel bir erkeği eğer kendisine çanta alırsa kalpten sevecek kadar duygusuz, mala ve paraya tapan bir kadın.
-34 bedene sahip olmayı, Kilo yapmayan bir pastayı, selilüdün moda olmasını isteyecek kadar dış görünüşüyle kafayı bozmuş, fiziğine takık, özgüvensiz bir kadın.
-Yaşını kimsenin bilmemesini ama doğum gününün hatırlanmasını isteyecek ve sürekli aranmayı beklerken “neden arıyorsun” diye soracak kadar mantıksız ve dengesiz bir kadın
-Söylediklerinin yapılmasını söylemeden yapılmasını isteyecek kadar ruh hastası bir kadın...
Uzar gider. Çok daha fazlası reklamın içinde mevcut.
Adeta arzu dünyamıza “ayna tutmuş!” bu reklamın anlamsal işlevi cinsiyetçi söylemsel bağlamın içinde hareket ederken biçimsel işlevi toplumsal tüketim pratiklerini taklit eder. Dış sesin olabildiğince “ söyleyeceklerimi daha hızlı, ara vermeden, düşünmelerine bile izin vermeden söylemeliyim” mantığyla cinsiyetçi örüntülerle imlediği kadın kitlesel tüketimin endüstriyel bir ürünü olmuştur. Bu kadın imgesi üzerinden özdeşleşme sağlanabilir, “aaa vallahi beni anlatıyor” denilebilir, erkek arkadaştan şiir okuması beklenebilir, türlü esprilere malzeme çıkarılabilir… Bolca ve sürekli bir biçimde tüketilir yani bu kadın. Bunun yanında Doğadan yumuşak içimli yeşil çayımızı da yanında alabiliriz. Onun da yapılmışı varmış zaten.
Reklamı izlemek için tıklayınız.
yazar: öznur durukan
Özgün Reklamları Beklerken..
Marka: Yataş
Ürün: Hourglass Air Yatak
Reklamlar aile hayatını nasıl sabote edip, mahremiyeti tamamen ortadan kaldırıyor gelin hep beraber inceleyelim.
Bu sefer ki reklamımız Yataş Hourglass Air Yatak reklamı. Yataklarda meydana gelen ray problemleri ve sonucunda ortaya çıkan rahatsız edici sesi anlatmak için reklamda cinsellik ve fantezileri kullanılmış. Buna gerek var mıydı? Bence tabii ki de yoktu. Çünkü bu reklamı yediden yetmişe herkes izleyecek ve bir yatak reklamını cinsellik kullanarak anlatmaktan daha kolay bir yol olamazdı zaten. Diğer yatak reklamlarını hatırlayacak olursak genel olarak üzerinde durulan konu; sağlık problemleri olmakla beraber cinsellik de ara ara kullanılmıyor değil. Ama Yataş reklamında cinsellik ve fantezi çağrışımı had safhada. Öyle ki reklamın bir ara gidişatından gerçekten de cinsel bir video izliyor hissine kapılıyorsunuz.
Reklamda ayrıca eşler arasında yatak yüzünden meydana gelen çatışma da fazla gereksiz ve abartılmış. Fi tarihinden kalmış bir yatağı değiştirmek bu kadar güç olmasa gerek. Yatak değişince mutlu aile tablosuna evrilen görüntü de gerçekten çok inandırıcı!
Özetle cinsellik ve aile içi küçük bir konudan meydana gelen çatışmayı kullanan reklam oldukça başarısız. Artık reklamlardan daha özgün kurgular beklemekle beraber klasik öğretilerinde bir an önce sona ermesini umuyor ve iyi günler diliyoruz.
Reklamı izlemek için tıklayınız.
yazar: serap aydın
Patos: Pat diye sus!
Marka: Patos
Ürün: Cips
Reklamlar, her geçen gün hayatımızın gerçeği olmaya çalışıyorlar fakat kendi içeriklerinin her geçen gün gerçeklikten uzaklaştığını görüyoruz her geçen gün satmak istedikleri ürünün özelliklerinden ve amaçlarından uzaklaştıkları da aşikar.
Reklamın temel amacı, öncelikle var olan ürünü tüketiciyle bir fikir yoluyla buluşturmak ayrıca sonrasında o ürünün tercih edilmesini yani iknayı gerçekleştirmektir. Reklamın günümüzdeki etkisi ve markalar adına ayrıca bir imaj çizdiği gerçeği her geçen gün daha fazla önem kazanıyor.Çünkü artan marka sayısıyla beraber rekabet hızla artırıyor ve bunun sonucunda farklılaşmak, ayırt edilmek zorlaşıyor. Bu nedenle markalar izleyiciye sundukları bu saniyelik görsel ve işitselin harmanlandığı mecrayı doğru ve etkili kullanmak durumundalar. Başka bir deyişle neyin nasıl sunulduğu, fikrin nasıl piştiği reklam sürecinin en önemli basamaklarıdır.
Reklamlar aynı zamanda markaların adına söz söyleyen onlar adına vaatlerde bulunan markaların ideallerinin, düşüncelerinin, hedeflediklerinin ve kimliklerinin canlı kanlı göstergeleridirler. Bu yüzdendir ki reklam asla tek başına reklam değildir! Bizlere öylesine hikayeler anlatmazlar. Reklamlarda markalar bizzat kendi kimliklerini konumlandırırlar.
Geçenlerde film izlerken Patos’un yeni reklamıyla rastlaştım. Reklamın teması tam olarak sinema , cips ikilisinden oluşuyordu. Bu nedenle de reklamı kapatmayı tercih etmedim bulunduğum durumla alakasından olsa gerek…Reklamın hikayesi hedef kitle olarak baz alınan genç bir grup arasında geçiyordu. Anlatılan hikayede gençlerin kadın- erkek ilişkilerinde ilk konuşmayı gerçekleştirmek için kullandıkları sinemaya davet etme olayından yola çıkılıyordu. Bir türlü karşı tarafla konuşmaya cesaret edemeyen bir gence hem cinsi tarafından hemen bir tavsiye verildi Al patosu ye ve patlat içindekini.(Yok orda tam olarak şöyle söyleniyordu: Patos’u yiyeceksin, pat diye söyleyeceksin!) Bir ürün hem de bu ürün bir cips bu problemi koskoca cesaret problemini saniyeler içerisinde çözüveriyordu hem de öyle konuşmaya falan da gerek kalmadan…Problemi sunuyordu ve hiç de alakası olmayan bir yöntemle problemi ortadan kaldırıveriyordu reklam. Abartı reklamın ana temasını oluşturuyordu. Bir cips markası cesaretlendirebilme misyonunu yükleyivermişti kendisine.
Reklamın marka için yüklediği misyona bakacak olursak ürünün özellikleriyle alakası olmadığını görebiliyoruz. Bir cips markası hangi nedenle veya nedenlerle kendisini bu misyonla konumlandırmak ister? Nasıl bir bakış açısıdır diye sormadan geçemedim doğrusu.
Reklamdaki toplumsal cinsiyet algısından da bahsetmemek olmaz sinemaya davet edecek kişi tabi ki klasik bir şekilde bir erkek; daveti kabul eden davet edilen kişi de bir kadın olarak anlatılmış. Hiç şaşırmadığımız bir durum aksi olsaydı eminim hepimizi şaşırtmış olurlarda. Ama burada bunlardan önemlisi kadına biçilen rolün kolay kandırılabilir amiyane tabirle salak ,her şeye inanan bir rol olarak karşımıza çıkması. Bu klişeleşmiş, bireyleri kalıplara sokan ve toplumsal cinsiyet rollerini yeniden inşa eden söylemlerin artık reklam genleriyle nesilden nesile aktarılmamasını temenni ediyorum.
Reklama nereden bakarsak bakalım ağzına kadar morluklarla dolu . Yarattığı problem ve daha sonrasında bu probleme kendi ürünüyle cevap vermesi arasında hiçbir bağlantı yok. Reklamlarda anlatılan hikayenin de bir parça da olsa içerisinde mantık ve inandırıcılık barındırması gerekir diye düşünüyorum. En azından klişeden uzak olması iyi reklamın ön koşulu olmalı. Yakın gelecekte reklamlardaki mor zihniyetlerin azalarak yok olmasını dileyerek yazımı noktalıyorum.
reklamı izlemek için tıklayınız
yazar: serap arkıl
Hayallerin Gücü: Honda
1938 yılında, SoichiroHonda daha öğrenciyken, sahip olduğu her şeyi küçük bir atölyeye yatırmış, piston ringleri konusunda kafasındaki fikirleri geliştirmeye koyulmuştur.
Çalışmalarını Toyata şirketine satmak istediği için gece gündüz çalışmış, dirseklerine kadar yağlara batmış, o atölyede yatıp kalkmış, sonuç alacağına dair inancını hiçbir zaman yitirmemiştir. İşlerini sürdürebilmek için karısının mücevherlerini de rehin koymak zorunda kalmıştır. Sonunda piston ringlerini tamamlayıp Toyata’ya sunduğunda bunların Toyata standartlarına uymadığı söylenmiştir. Onu tekrar okula yolladıklarında, öğretmenleriyle arkadaşları ona gülüp durmuş, tasarımlarının çok saçma şeyler olduğunu söylemişlerdir.
Ama o, bu tecrübenin acısına odaklanacağı yerde, amacına olan konsantrasyonunu sürdürmüştür. İki yıl daha geçtiğinde Toyata ona hayalindeki anlaşmayı sunmuştur.
İhtirasıyla inançlarının sonuç verişi; ne istediğini bildiği, eyleme geçtiği, nelerin iyi sonuç verdiğine dikkat ettiği, istediğine ulaşıncaya kadar yaklaşımını sürekli değiştirdiği içindir.
Fakat o sırada ortaya yeni bir sorun çıkmıştır. Japon hükümeti savaşa hazırlanmaktadır. Fabrikasını kurmak için gerekli betonu ona vermemişlerdir. Peki, o zaman vaz mı geçmiştir? Elbette, hayır. Bunun ne büyük haksızlık olduğuna mı konsantre olmuştur? Hayır! Rüyasını ölmüş mü saymıştır? Asla!
Yine tecrübelerini kullanmaya karar vermiş, başka bir strateji geliştirmiştir. Ekip arkadaşlarıyla kendi betonlarını yapabilecekleri yeni bir süreç geliştirmiş, fabrikasını öyle kurmuştur.
Savaş sırasında o fabrika iki kere bombalanmış, imalat tesislerinin önemli bölümleri mahvolmuştur. O zaman Honda’nın yaklaşımı ne olmuştur? Ekibiyle ABD ordusunun fırlatıp attığı benzin tenekelerini biriktirmeye başlamıştır. Bunlara Başkan Truman’ın hediyeleri adını vermiştir. Çünkü amacı bunları kendi üretiminde hammadde olarak kullanmaktır. Savaş sırasında Japonya’da bu maddeler bulunmamaktadır.
Bütün bunları geride bıraktığında, bu kez de büyük bir deprem fabrikasını yerle bir etmiştir. Honda o sırada piston işini Toyata’ya satmaya karar vermiştir.
Savaştan sonra Japonya’da müthiş bir benzin kıtlığı başlar. İnsanlar yiyecek alışverişine bile arabasıyla gidemez olur. Honda çaresizlikle, bisikletine küçük bir motor takınca, komşuları da aynısından istemeye başlarlar. Bir iki derken S.Honda’nın elindeki motorlar tükenir. O zaman yeni icadı için motor yapacak bir fabrika kurmaya karar verir. Ama sermayesi yoktur. Daha önceleri yaptığı gibi bu seferde ne yapıp edip bir yolunu bulmaya karar verir.
Japonya’da bulunan 18.000 bisikletçi dükkanına birer mektup yazarak, icadının yapacağı hareketlilikle Japonya’yı yeniden ayağa kaldırabileceklerini söyler. Bunlardan 5000 tanesi istediği sermayeyi vermeye razı olur.
Bu motorlu bisikleti ancak azimli bisiklet severlere satabiliyordu, çünkü çok büyük ve ağır şeylerdi. Bunun üzerine bir değişiklik gerçekleştirerek, çok daha hafif ve küçük bir motorlu bisiklet modeli yarattı.
Daha sonra bunları ABD ve Avrupa’ya ihraç etmeye girişir. 1970’li yıllarda da çok tutulan otomobilleriyle ortaya çıkar. Kendisine Japon imparatorluk nişanı verilir.
Bugün Honda şirketi, Japonya ve ABD’de 100 binden fazla kişi çalıştırmakta, Japonya’nın en büyüt oto üreticilerinden biri sayılmaktadır.
Etkileyici bir hikayeye sahip olan reklamlar benim için her zaman ayrı bir yere sahiptir; özellikle hikayesini biliyorsam. Yoğun geçen vize dönemi dolayısıyla ara verdiğim yazılarıma devam etmek için reklamları incelerken, karşıma Honda’nın bu muhteşem reklamı çıktı. Kendisini çok beğendiğim bu başarılı reklamın kahramanı Soichiro Honda’nın hayat öyküsünü moreklam okuyucularıyla paylaşmak istedim. Okuduktan sonra başarmaya dair yepyeni umutların içimde yeşermesini sağlayan bu hikaye umarım sizin de hoşunuza gider.
Yazar: Enes Balıkçı
Reklamı izlemek için tıklayınız.
Reklamlar ve Değer Yargıları
Gelin hep beraber; reklamların tek gerçeği sadece ürünü sattırıp kar elde etmek midir yoksa varlığını borçlu olduğu topluma karşıda görevleri var mıdır sorusuna cevap arayalım!
Malumunuz üzere tüketim kültürünün hızlıca yayılmasında ve dünyanın McLuhan’ın deyimiyle küresel bir köye dönmesinde reklamların başarısı yadsınamaz. Gerek ürünün marka olma aşamasında gerekse farkındalık oluşturmada reklam adeta birer köşe taşıdır. Hedef kitlenin çoğu tarafından reklamlar sadece görkemli birkaç saniyelik gösteriler olmasına rağmen; her zaman söylediğimiz gibi bir reklam sadece bir reklam değildir! Reklam adeta bir toplumun aynası ve popüler kültürün bize dayattıklarıdır.
Gün geçtikçe değer yargılarından uzaklaşan reklamlar adeta toplumu hissizleştirip, bizleri sadece birer tüketiciye dönüştürme çabalarına hız kesmeden devam etmektedir. Şimdi hep beraber 1900’lü yıllara ait aşağıdaki reklamlara baktığımızda; değer yargılarının her geçen gün nasıl yozlaştırıldığına daha iyi tanık olacağız:
1900’lü yıllara ait reklam örneklerinde ‘Zayıf Olmayı Bırakıp Kilo Alın’ mesajı verilerek adeta ideal olarak dayatılana karşı bir başkaldırış bir isyan sezilmektedir. Oysa bugün ki reklam örneklerine baktığımızda tam aksine ideal olan hiç sorgulamadan kabul eden bir hedef kitle ve bu hedef kitleyi çok güzel bir şekilde ayakta uyutan! toplum mühendislerine sahibiz.
Tüketicinin sürekli doyumsuz haz isteğinin değişim metaforu ile yeni bir kişilik oluşturmaya çalışan markaların artık buna dur demesi gerekiyor. Zira artık küreselleşen dünyada büyük markaların ayakta kalabilmelerinin tek yolu kar elde etmeye çalışmak değil aynı zamanda toplumsal sorumluluklarının farkında ve toplumun değer yargılarına saygılı olmalarından geçmektedir. Özellikle reklamların etik kurallarını hiçe sayarak tüm argümanları tüketim üzerine kurması ve topluma yapılan işle hiçbir artı değer katmaması oldukça can sıkıcı bir hal almaya başladı.
İçeriksiz ve tek tip bir yaşam ve algılama tarzıyla toplumda hakim olmaya çalışan reklamların günümüz için vaat ettikleri ortada. Zaten tüketim kültürünün temel özelliği de değerlerin aleladeleştirilmesidir. Örneklerini 1900’lülerde gördüğümüz, kategorize etmeyen, dışlamayan ve aynılaştırmayan reklamların artması tek temennimiz. Umarız bir gün de biri çıkıp ‘Birbirimizden farklı olduğumuz için güzeliz!’ der ve eskiye döneriz.
yazar: serap aydın
Migros Bize İyi Geldi!
Marka: Migros
Reklamların asıl amacı ihtiyacımız olmayan nesnelere karşı ihtiyaç duygusu uyandırmaktır. Önce problemi verir ardından da çözümü sunar reklamlar. İşte bu kurguyu iyi işleyen bir reklam; Migros reklamı.
Migros reklamında ‘İyi Geldi Di Mi?’ sloganıyla, aslında hepimizin hayallerini süsleyen; doğal, bol yeşilli bir dünyaya götürüyor önce bizi, ardından ise ‘Sizi buraya götüremeyiz, ama oradaki doğal ve sağlıklı besinleri sizlere getirebiliriz:’ diyerek hedefi adeta on ikiden vuruyor. Bizse içimizden ‘işte aradığımız reklam bu!’ nidaları atıyoruz tabii.
Zira bir reklam problemi sunup ardından çözümü vermezse, amacına ulaşamaz ve daha da önemlisi eyleme yöneltemez hedef kitlesini. Günümüzde reklamlar bunu doğru bir şekilde işlediğinde ise farkındalığı sağlayıp, markayı görünür kılabiliyor. Migros reklamında ise aslında toplumda son zamanlarda çok fazla konuşulan, gelecek nesilleri dahi etkileyeceği söylenen zararlı besin tartışmasından pay çıkarılarak, tabiri caizse toplumun ve özellikle ailelerin kanayan yarası olan doğal ve sağlıklı besin sorunsalına vurgu yapılarak bir eyleme teşvik ediliyor. Eğer beni kullanırsanız daha sağlıklı ve doğal beslenirseniz mesajı verilerek hedef kitleye ulaşılmaya çalışılıyor. Tabii reklamda kullanılan doğal, içten ve bizden olan görsel öğelerin kullanımı da oldukça başarılı.
Sonuç olarak; reklama alıcı gözüyle baktığımızda; neden-sonuç ilişkisi iyi bir şekilde kullanılıp reklam içeriği de bu kurguya göre yerinde bir şekilde organize edildiği ve markayı farklı kılmak uğruna klasik söylemler kullanılmadığı için oldukça başarılı bir reklam. Slogandan hareketle; Migros bize iyi geldi!
Reklamı izlemek için tıklayınız.
yazar: serap aydın
Kazı alanı:Reklam dünyası!
Dünyanın en aptalca yalanlarından biridir ‘Reklamın iyisi kötüsü olmaz’ ifadesi. Hayır efendim her şeyin olduğu gibi reklamında iyisi kötüsü olur. Bu sadece reklam dünyasının saçmalıklarını örtmek için uydurulmuş bir kılıftan başka bir şey değildir. Böyle bir kılıf olmasa nasıl saklayabilirlerdi gerçek yüzlerini öyle değil mi?
Reklamlar tıpkı kitaplarda yazıldığı gibi sadece bireylerde davranış değişiklikleri meydana getirmek için yada insanları tüketim toplumuna kazandırmak için öylesine yazılmış şirin metinler değildirler.Bunlardan daha fazla içlerinde toplumsal, kültürel olguları barındırırlar.Toplumların yaşayışlarına adeta bir ayna görevi görürler. Reklamlar, sizin yaşantınızın,toplumunuzun düşünce yapısının onlarınherhangi bir olaya karşı bakış açılarının ete kemiğe bürünmüş halleridir. Bu yüzden etkileri de oldukça büyüktür. Sizlere sadece bir ürünü vaat etmezler sizlere sizi anlatıp sizler için aslında var olmayan ihtiyaçlar üretip o ihtiyaçları giderme yöntemini gösterirler. Zaaflarınızı, boşluklarınızı ve (sözde)eksikliklerinizi çok iyi hesaplayıp bunları nasıl tamamlayabileceğinize sizi inandırmaları sadece 1- 2 dakikalarını alır. Çünkü sizleri çok iyi tanıyorlardır!
Reklamlar; genelde ürünlerin satışını teşvik etmek için onların diliyle iknayı(!) gerçekleştirmek için basit ve risksiz olanı tercih ederler. Toplumsal kalıpları, ötekileştirmeleri, basmakalıp davranış modellerini ve toplumsal rolleri süsleyip ,cilalayıp sonrasında kitlelere sunarlar. Toplumsal hayatta sürekli burun buruna yaşamak zorunda kaldığımız toplumsal sorunları ( toplumsal cinsiyet eşitsizliğini, tecavüz, taciz, kadın ve erkek bedenlerinin birer meta haline getirilmesini, çocuk istismarını…) normalleştirirler ve sürekli yineleyerek genel bir duyarsızlık hali oluştururlar. Bütün bunların yanında risk almayı başarıp farklılaşabilen, değer yaratabilen reklamlar da mevcut. Fakat bunlar özellikle ülkemiz bazında düşünürsek; sayıca bir elin parmaklarını geçemiyor.
Görüldüğü gibi reklamları üstünden biraz kazıdığımızda altından çok da hoş şeyler çıkmıyor. Dışarıdan baktığımızda çok renkli gibi görünen bu ışıltılı(!) dünyaya azıcık kapılarımızı araladığımızda tüm renklerin bir anda yok olduğunu sadece siyah rengin hakim olduğunu görüyoruz. Sürekli maruz kaldığımız bize tüketmemizi adeta emreden bu evren, aslında bir yerden sonra bizi tüketmeye başlıyor. Her şeyi; bütün duyguları, düşünceleri, değerleri hatta kişileri nesne konumuna indirgiyor.
Sonuç olarak reklam dünyasının yeniden ürettiği bireylerin yaşamlarına hiçbir şekilde değer katmayan basmakalıp algıları tez zamanda bir kenara bırakıp daha yaratıcı ve yenilikçi çalışmalara imza atmalarını umarak yazımı noktalıyorum…
yazar: serap arkıl
Ee tabi temiz ilan
Marka: Hürriyet Emlak
Markalaşmayla birlikte markalar için ihtiyaç haline gelen reklamcılık sektörü, her geçen gün daha çok yaygınlaşarak yeni boyutlarla karşımıza çıkmakta. Tüketim toplumlarında markaların birbiriyle olan rekabeti de bilindiği gibi reklamı olmazsa olmaz bir hale getirdi. Ee tabi buna bir de teknoloji eklenince internette reklamcılık sektörüne de el attı ve sanırım kitle iletişim araçlarından en yaygın kullanılan olmayı da başardı.
İnternet ilanlarıyla birlikte semt semt gezip konut aramak da maziye karışacak gibi görünüyor. Günümüzün teknoloji çılgınlığında Hürriyet Emlak’ta internetin nimetlerinden yararlanmayı gözardı etmedi tabi. Bilgisayarınızı karşınıza alıp hiç yorulmadan gönlünüzce ev arıyorsunuz. Fakat eski ilanların hala sitede olması da can sıkan bir başka olay. Hürriyet’te bunu fark etmiş olacak ki hemen duruma el koyup bir reklam metni hazırlamış.
Şimdi bu reklam filmini retorik açısından inceleyelim. Reklam retoriğine göre önce bir sorun sunulur tabi hemen sonrasında bir çözüm önerisiyle hedef kitle harekete geçirilmek istenir. Buna göre, internette eski ilanlar sürekli karşımıza çıkarak bize zaman kaybettirmekte ve doğru ilana ulaşırken engellerle karşılaşmaktayız. Ev arayan insanlar, aradığı evi internette buluyor fakat eve bakmaya gittiklerinde evin tutulduğunu ve bunun eski bir ilan olduğunu öğreniyorlar. Reklam retoriğine göre sonrasında çözüm olarak ise hemen dış ses geliyor: ‘’Tutulmuş evlere tekrar tekrar bakmak istemiyorsanız, temiz ilanlar için Hürriyet Emlak’a gelin!’’ diyerek hedef kitleyi harekete geçirmeyi amaçlıyor.
Reklamın sonunda ise bizlerin misafirperverliğinden bahsediyor. Burada da reklamlarda kültürün işlendiğin görüyoruz. Misafirperver bir toplum olduğumuz için evi kiralamaya gelenlere de ev sahibi: ‘’Yine bekleriz.’’ diyerek kültüre de bir gönderme de bulunuyor.
Kısacası günümüz kitle iletişim araçlarını başarılı ve tabi faydalı kullanan Hürriyet Emlak’a teşekkür ederiz.
Reklamı izlemek içim tıklayınız.
yazar: sevda orha
Hassas olmaya var mısın?
Marka:Nivea Men
Ürün:Tıraş jeli
Nivea Men reklamına da ilham veren Muhteşem Yüzyıl sayesinde ; uyuyan Osmanlı , medyadan tutunda siyasi söylemlere günlük konuşmalarımıza kadar her yerde uyanmaya başladı.Padişahlar,cariyeler!,şehzadeler , sultanlar havada uçuştu.Çocukların ismi Hürrem konuldu.Tarihi konular yeniden tartışılmaya , konuşulmaya başlandı.Dizi açısıdan iyi bir gelişme oldu ve bir ilki gerçekleştirdiler.Ancak; her şeyin moda olduğu bu dönemde yeni bir akımla karşılaşıp her alanda bunu görmek bazen sıkıcı olabiliyor.
Moreklam olarak incelemelerimizde kadına biçilen roller üzürine konuştuk, erkeğin başrolde olduğu reklamlara az değindik.Ele alacağim reklamda ise, başrolde erkeğin bulunduğu bir tıraş jeli reklamı var.Reklamın konusuna geçecek olursak ; bir padişah Nivea Men’in hassas ciltler için ürettiği tıraş jelini kullanıyor ve bir kılıçla tıraş oluyor. Konsept olarak özellikle müzik olarak bize hoş gelebilir fakat; reklam içerisinde öyle bir cümle kullanılıyor ki toplumsal cinsiyet tavan yapıyor.Söylem şöyle;”Sen yine ortamlarda hassas değilim, dersin”. Önce şu soruların cevaplarını verelim ;Hassas olmak kötü bir şey midir? Bir erkeğin hassas olması utanılacak bir şey midir?Tabii ki değildir.Fakat erkeklere yüklenen “aslan,güçlü,sağlam ,adam gibi adam ” gibi dayatılan ve yüklenen misyonlar yüzünden hassaslık erkeğine üzerine yakışmayan, iğreti duran bir şeymiş gibi görünüyor.Diğer yandan ise hassaslık kadına yüklendiği zaman ona cuk oturan ve kadınlığa yakışır bir misyon olarak karşımıza çıkıyor.Ve böylece kadın ve erkek arasındaki toplumsal cinsiyet penceresine açılan bir kapı olarak hassaslık ;reklamlarda , dizilerde ve hayatlarımıza kötü bir şeymiş gibi yerleşiyor.Hassas olmak bunlardan sadece bir tanesi; daha yüzlerce kadına ve erkeğe yakıştırılan ve birinden birini aşağılayan ifade var.
Reklamda öne çıkan sorun ve ürünün sağladığı çözüme bakacak olursak da burada hassas ciltler sorun; çözüm ise hassas ciltlere özgü üretilen Nivea Men tıraş jeli..Göze çarpan diğer bir detay ise ; padişahın tıraşını bir kılıçla yapıyor olması.Muhtemelen verilmek istenen mesaj ise şöyle” Hangi alet ile tıraş olmanız önemli değil ister tıraş bıçağı isterse kılıç ile tıraş olun .Önemli olan Nivea Men tıraş jeli kullanmanız!”
Birçok reklam eleştirdik ; kiminde açıkça tecavüze davetiye çıkaran bir çikolata reklamı kiminde ise kadını evde ve mutfakta bir robot gibi gösteren ev aletleri reklamı..Bu reklamda ise konu erkeğe özgü bir konu olan “sakal tıraşı”..Tabii ki burada kadın kullanılsaydı gibi bir eleştiri yapamayız.Ancak ;hassaslığın saklanması gerekecek ve utanılacak bir şeymiş gibi gösterilmesi erkekler açısından oldukça rahatsız edici bir durum.
Başka bir reklam eleştirisinde görüşmek üzere ..Esen kalın efenim
yazar:deniz adıyaman
Reklamı izlemek için tıklayınız