Podniosłem się ze swojego miejsca, kiedy usłyszałem hałas dobiegający zza otwartego okna. Podszedłem i zobaczyłem zbiegowisko. Ludzie krzyczeli, płakali, głośno komentowali całe to zdarzenie. Po jakimś czasie niektórzy zaczęli odchodzić. Widziałem wtedy na ich twarzach malujący się niepokój. Dostrzegłem kobietę w podeszłym wieku, na jej policzku pojawiła się łza. Nawet stojąca przy matce dwójka dzieciaków zakrywała oczy, aby uciec od wydarzenia, które je przestraszyło.
— Panie Emanuelu Sierra, zapraszam — usłyszałem głos za swoimi plecami.
Odwróciłem się. Zobaczyłem kobietę po czterdzieste. Zadbaną. Schludnie ubraną.
Wszedłem do gabinetu. Rozejrzałem się, a następnie usiadłem. Kiedy doszedł mnie odgłos zamykających się drzwi, wiedziałem, że nie ma już odwrotu. Kobieta zajęła miejsce znajdujące się naprzeciw mnie. Uśmiechnęła się ciepło, a ten uśmiech miał wprowadzać przyjemną, bezpieczną atmosferę.
— Stephanie Lange, jestem terapeutką — przedstawiła się. — Co pana do mnie sprowadza?
— Chciałbym, aby mnie pani wyleczyła — odpowiedziałem. — Chciałbym przestać… — zamilkłem. Nie dlatego, że jak większość ludzi chciałem zbudować odpowiednie napięcie, aby wyjawić prawdę. Po prostu to, co zamierzałem powiedzieć, mogło być dla tej kobiety czystym przerażeniem, a zatem zdołałoby ją to popchnąć do błędnego zachowania, które mogłoby kosztować wspaniały skarb – życie.
— Dobrze, że wie pan, iż pewnych czynności…
— Chciałbym przestać zabijać — wtrąciłem.
Uśmiechnąłem się, kiedy spojrzała na mnie. Spostrzegłem w jej oczach niewielki strach. Rozchyliła lekko usta. Dłonie jej zadrżały. Mocniej ścisnęła długopis, który trzymała w prawej ręce.
— Dlaczego? — spytała łamiącym się głosem.
— Chce pan przestać… – Przez krótką chwilę unikała mojego wzroku.
— Poznałem kogoś dawno temu, jednak ta osoba zniknęła z mojego życia. Przez te wszystkie lata starałem się z całych sił wymazać obraz człowieka, który wzbudzał we mnie dziwne uczucia.
— Udało się panu? — spytała.
— Jeszcze kilka dni temu powiedziałbym, że tak.
— Moje uczucia względem tej istoty się nie zmieniły. — Uśmiechnąłem się bardziej do siebie niż do niej. Ona jednak odwzajemniła gest.
Usłyszałem za oknem syreny. Dźwięk był na tyle głośny, że wciskał mi się do uszu, a następnie wbijał się do głowy. Terapeutka wstała. Niespiesznie podeszła do okna, a kiedy je zamknęła, spojrzała na mnie.
— Powinien pozostać po swojej stronie, nawet jeśli boli mnie serce i jestem sam — powiedziałem.
— Po swojej stronie? — Sięgnęła po szklany dzbanek. Następnie zaczęła powoli przelewać wodę do szklanki. Kiedy napełniła ją do połowy, odstawiła dzban. — Co oznacza dla pana jego strona?
— Powinien pozostać po swojej stronie, która należy do ludzi, a nie chcieć nieświadomie przejść na stronę zła. Poza tym spotkanie z nim to jak spotkanie ze smutkiem — wyznałem. — Nie oszukujmy się. Ludzie zabijają, dlatego są potworami. Uważa pani, że tacy ludzie jak ja zasługują na zrozumienie, pocieszenie, miłość…
— Nieważne, co uważam ja czy ten człowiek, tylko pan — powiedziała.
Odwróciłem od niej wzrok.
— Jak zaczęła się wasza historia? — spytała.
— To miłe wspomnienie, skoro pan tak zareagował.
— Wtedy to była banalna historia.
Siedziałem na rozgrzanym złocistym piasku, a obok przy moich stopach znajdował się otwarty futerał. Położyłem gitarę na kolanie. Moje palce dotknęły instrumentu, zacząłem grać. Uwalniałem muzykę płynącą we krwi. Pozwalałem jej przesączyć się do strun i wypłynąć poprzez melodię. Na początku skupiłem się na muzyce, ale w końcu podniosłem głowę i popatrzyłem na otaczających mnie ludzi. To było miłe, że zatrzymali dla mnie swój czas. Jak zawsze zacząłem się przyglądać każdej osobie. Mogłem śmiało przyznać, że szukałem wzrokiem tylko jego – Aarona. Kilka dni temu usłyszałem, jak ktoś wołał go, gdy zbyt intensywnie wsłuchiwał się w moją muzykę. W słowa, w których jest tyle treści.
Tego dnia też tam był. Trzymał w dłoniach klapki, którymi kołysał w takt melodii. Spostrzegłem, że stojąc boso, bawił się piaskiem. Trochę dziecinne zachowanie, a jednak było w tym coś uroczego. Skórę miał jasną, nieskazitelną, wąskie usta, duże brązowe oczy, czarne włosy i, co najbardziej mnie w nim urzekło, piękny, niewinny, aż dziwnie dobiorę słowo – czysty uśmiech. Kiedy nasze oczy się spotkały, prawie straciłem głowę, serce biło zbyt głośno, ale dałem radę i opanowałem to przyspieszenie tętna. Podtrzymywałem spojrzenie. Nie przestawałem śpiewać, bo widziałem, jak mój głos sprawiał, że jego przepełnione bólem oczy zmieniały się.
Zakończyłem występ, a ludzie zaczynali się rozchodzić. Jednak on jak nigdy przedtem został ze mną. Podszedł i usiadł obok. Nie przestawał na mnie patrzeć. Kiedy odwróciłem wzrok i powoli chowałem gitarę do futerału, nieśmiało odezwał się do mnie:
— Tak — odpowiedziałem, podając mu gitarę.
Trącił kilka strun. Dopiero wtedy spostrzegłem, że ten ból powrócił. Nosił go chyba zbyt długo. Zaczął niepewnie grać. Całkiem nieźle.
W końcu muzyka umilkła. Szkoda, bo wiedziałem, że odejdzie. Znów będę się zastanawiał, czy jutro minie to samo miejsce.
— Aaron — powiedział cicho.
— Emanuel — rzekłem, patrząc na jego twarz.
Uśmiechnął się do mnie. Z przyjemnością odwzajemniłem ten gest.
— Nie raz chciałem podejść, ale…
— Onieśmielam cię? — wtrąciłem żartobliwie.
— Ty mnie też — oznajmiłem, przybliżając się do niego.
— Tak? — spytał zaskoczony.
Popatrzyłem na niego bardzo intensywnie, pozwalając mu głęboko oddychać, a ciszy, która po chwili nastała, rozgościć się na dłużej. Po jakimś czasie zmienił pozycję. Przesunął się w taki sposób, że dotykał plecami moich pleców. Lekko opierał się o mnie. To było delikatne muśnięcie, zaledwie cień dotyku.
— Dzisiaj po raz pierwszy jestem wdzięczny mojemu słabemu ciału za to, że zatrzymało się na dłużej, aby posiedzieć w ciemnościach z nieznajomym. Ta chwila przywróciła mi oddech — oznajmił Aaron.
Dostępność na stronie Ridero. Małgorzata Szczepańska Pamiętam Cię
kianamaiart
yousharknotpass
romaincrisis
annaxmalina
dededos
izzy806
gummygunk