[notebooknight]

I am stuck in place

No where to go

No where to hide

Time past

But I stay

Everything goes forward

Everyone go past

But I am here

And I don't know why

[notebooknight]

In my head

Thoughts blur and dissolve

like smoke on water

I think too much

but don’t know what about

Each one slips away in my hands

I can’t hold on to a single one

Words fall through my fingers like sand

Images fade before I can name them

I wish I could keep just one thought

hold it

and know

But everything flows

and I stay still

no plan

nowhere to go

not knowing what to do

[notebooknight]

Jestem światłem co wśród drzew się sączy

gasnę szybko chmurą w deszczu zdławczy.

Jestem wiatrem co liść w taniec miota

lecz szybko gdzieś sie wypląta.

Jestem kroplą co spada z nieba

by zmącić lustro gdy spokóju potrzeba.

Burzę ciszę co tkwi w naturze

I to we mnie najcięższe trwają burze.

[notebooknight]

A small lift

No trumpet of joy

no grand escape

just a lighter breath

that doesn’t scrape on the way out

The sky wears a pale blue

thin as watercolor

and for once

I don’t mind looking up

I take a sip of my tea

a smile paint on my lips

And I feel softer

The weight is still present

a stone in the pocket

but today it doesn’t drag

it simply rides along

and i watch a single cloud

float wherever it pleases

And that pleases my hope

[notebooknight]

My father's eyes

My name is he

Time returns like déjà vu

a wheel of fate turning and turning

The hours repeat themselves

I walk I breathe I see

and there he is again

When I smoke

when I choose

when the mirror opens

hes eyes appears

He reflects

and I hate that silver glaze

that summons him

again and again.

[notebooknight]

Gravity

For years the ritual was my bridge:

spark. inhale. drift.

a slow green climb out of the gray

Now the jar half empty

and so am I

The buzz dies before the exhale

no giggles no glow

just a fog that feels like home

I keep chasing that first sky high hush

trying to smoke the sunset back

after the sun already gone

Maybe it’s not the plant

Maybe it’s the pull

Gravitys got its hands on me

and no cloud of smoke

can teach the earth

to let me go

[notebooknight]

“You're a bad person” someone whispers.

“You're a bad daughter” I look for that voice.

“You're a bad friend” the sound arrives like a bullet.

“You're a bad granddaughter” the glass repeats to me.

“You're a bad student,”

the eyes in the frame keep staring at me.

[notebooknight]

Kraj mówi: jesteś wolna

a na dłoniach odciskają się plany innych

Niewidzialne kraty pachną kredą i godzinami lekcji

a ja chcę biec

tam gdzie decyzja jest oddechem

nie obowiązkiem

Nie chcę imienia które brzmi jak zawód

Nie chcę tytułu w rubryce kadr

Chcę by moje imię

znaczyło:

świt po własnej stronie nieba

Wpychają mnie w kostium pracownika

przycinają skrzydła pod tabelę godzin

Ale moje serce ma puls wolniejszy

jakby wiedziało

że czas nie należy do państwa

[notebooknight]

I smoke every day.

The smoke blurs my vision,

lays a fog over the cracks,

makes the breaks feel like gentle curves.

But it must stay hidden

from the blue watchers

who can’t stand the shape of my happiness.

[notebooknight]

Nie chcę być formowana dłonią systemu,

Nie chcę, by moje imię znaczyło „do pracy”.

Wolność — nie znaczy pasywność.

Wolność — to wybór.

[notebooknight]

"Cover it. Bury It. Forget It."

I run.

But it chases me inside.

Teeth of memory, claws of guilt.

I hide—them.

Not "scars"—but confessions.

Not "skin" - but a map of the past.

Let no one read.

Let no one know.

Beneath the fabric—my skin screams.

Thin cotton.

It was supposed to be armor.

But it’s see-through shame.

Did you really think you could hide a scream?

They’re still there.

Those lines.

Sentences without letters .

They hurt— Me.

“Cover it,” the mirror yells.

“Drown it,” whispers my head.

“They know,” hisses the silence.

Bury it.

Bury it.

Bury what reminds you

That yesterday—you lost again.

Bury it in yourself—

Until it rots.

---

I don’t want to feel anymore.

But I do.

I don’t want to remember.

But I do.

I don’t want to breathe.

But the inhale pierces me—like a knife.

---

Do you hear it?

It’s not an echo.

It’s memories

walking through the doors

you thought you slammed shut.

---

And when the blood finds its path again—

There will be no silence.

No questions.

Just one:

“Why did you do it again?”

---

And once again—

I failed.

------------------------PL

„Zakryj, zakop, zapomnij”

Uciekam.

Ale to we mnie goni.

Zęby wspomnień, pazury winy.

Ukrywam — Je.

Nie „blizny” — tylko wyznania.

Nie „ciało” — tylko mapę przeszłości.

Niech nikt nie czyta. Niech nikt nie zna.

Pod tkaniną – moja skóra krzyczy.

Cienka bawełna.

A miała być pancerzem.

A była prześwitującą hańbą.

Czy naprawdę myślałaś, że da się ukryć krzyk?

One tam są.

Te linie.

Te zdania bez liter.

One bolą.

„Zakryj to” – krzyczy lustro.

„Utop to” – szepcze głowa.

„Oni wiedzą” – syczy cisza.

Zakop.

Zakop.

Zakop to, co przypomina,

że wczoraj znowu zawiodłaś.

Zakop w sobie –

Aż zgnije.

---

Nie chcę już czuć.

Ale czuję.

Nie chcę już pamiętać.

Ale pamiętam.

Nie chcę już oddychać.

Ale wdech sam się wbija — jak nóż.

---

Słyszysz?

To nie echo.

To wspomnienia wchodzące drzwiami, które myślałaś, że zatrzasnęłaś.

---

I kiedy krew znów znajdzie drogę —

Nie będzie ciszy.

Nie będzie pytania.

Tylko jedno:

„Czemu to znowu zrobiłaś?”

---

I znów zawiodłam.

Poprawiona wersja ("Desperacja ukrycia")

[notebooknight]

[notebooknight]

"Desperation of Hiding"

I run.

I hide.

I hide them—

Traces of thought,

Regret flickers in me—

Shards of envy, jagged, buried deep.

The past hunts me.

Run.

Cover it!

It shows—on my thighs.

Hidden beneath a veil of cotton,

So thin.

And you—

You wanted to wear it like armor?

They mustn't see.

They can’t.

I have to bury it—

Inside.

In a cage of bone and silence.

Only the heart will hear

That cry of want.

Blood seeping through the seams—

Do hearts bleed?

They do.

The Memories do

Spilled across the body like ink on parchment.

Why did you do it?

Did it help?

(silence)

Each word—a warning of pain.

Each breath—a weight of guilt.

So choke.

Feel shame.

They are there.

They are you.

Can you feel it?

That—

Heavy blade of blame

Dressed as feeling.

Now comes judgment.

Cover it.

Silence it.

Bury it.

Quick—hide it!

Yes.

Bury it.

Bury it in blood,

Let the sea of tears rise over your mouth.

Sink six meters down—

they cough,

They die.

Drown them.

They know.

Drink.

Drink it!

Drink the poison—

Poured by your own hand,

Drawn with a red blade

That glided like butter.

You added another brick

To your wall of shame.

How will you hide that now?

It breaches the sky.

You can’t hide it anymore.

They already know.

About the poem written

On flesh,

In a shadowed corner,

By a moment of impulse,

The stained artist—

Wound-tight soul.

They—

The memories of last night.

They are Sharp.

They burn.

They scream.

---

Time passes.

Rough stitching.

Thick thread.

A white seam

Frays,

Pulls loose.

Valleys rise—waves from the past

Lifting

On the surface of what strength remains.

You won’t escape them.

Hide.

NOW.

The valleys turn to hills—

Built on fumes of memory,

Tearing their way

Down to bone.

They found them.

I failed.

They already know.

----------------PL oryginalna wersja

"Desperacja ukrycia"

Uciekam.

Ukrywam się.

Urywam – je.

Te ślady myśli,

Tli się we mnie żal tych - skal zawiści

Ta przeszłość mnie goni.

Uciekaj.

Zakryj to!

Na udach – widoczne.

Ukryte pod warstwą materiału,

Cienkiej bawełny

A ty jak stal ją ubrac chciałaś?

Nie mogą tego zobaczyć.

Nie mogą!

Muszę to ukryć!

We mnie?

W klatce z kości milczenia,

Tylko kier usłyszy wołanie chcenia

Zakrwawi przez niego - kier

On krwawi?

One krwawią.

Wspomnienia – przelane na ciało.

Czemu to zrobiłaś?

Było ci lepiej?

*cisza*

Każde słowo – cios ci zapowiada.

Każdy oddech – winy gór ci dokłada.

Więc duś się.

Wstydź się.

One są

One są tobą

Czujesz to?

Ten

Ciężar odpowiedzialności

Uczuciem co cie ugodzi

--

Czas na osąd.

Zakryj to!

Ucisz to!

Schowaj!

Ukryj!

Zakop!

TAK

Zakop

Zakop W sobie – zakryj falami krwi.

W morzu łez utoniesz

Sześć metrów pod taflą - kaszlą

Umierają

utop!

Oni wiedzą!

Wypij.

WYPIJ TO!

Wypij truciznę – Przez łatwiznę.

Sama ją sobie przecież nalałaś

Krwawym ostrzem,

Jak po maśle, przejechać musiałaś.

Kolejną cegiełkę hańby

dodałaś.

Jak chcesz ukryć ten mur?

Już wystaje poza horyzont.

Nie ukryjesz go.

Oni już wiedzą.

O wierszu pisanym

Na ciele.

W skrytym kącie,

Chwilą natchniętą

Skalany Artysta duszą napiętą

One – wspomnienie wczorajszego wieczoru

żarliwe.

Ostre.

One krzyczą

--

Miną czas.

Szyte

Nicią grubą.

Biały szew

rozpruwa się

Ciągnie.

Tworzą doliny,

Fale przeszłości,

Unoszą się

Na powierzchni wytrwałości.

Nie pozbędziesz się ich.

Ukryj.

SZYBKO

Doliny zamieniły się w wzgórza,

Na oparach przeszłości

By dogryźć sie aż do mojej kości.

Znaleźli je

Zawiodłam

oni już wiedzą.

[notebooknight]

"Just a Game"

I was twelve.

He—sixteen.

It was summer.

Sunlight. Freedom. Lightness.

But inside me—

something heavier.

He asked me to play.

I didn’t want to.

He insisted.

And grandma...

Smiling. Calm. Warm.

"They’re not stuck indoors, they’re playing together.

How nice, how good it is they’re having fun."

Me—uncertain.

I felt his gaze.

Sharp. Expectant. Strange.

She was happy.

Maybe I should?

"Let’s play truth or dare."

Truth.

"Ugh, you’re so boring."

"Let’s play dares."

And so the game began.

That moment

still weighs on me.

He marked me—

with his slimy hand.

"It’s just a game."

I don’t want to.

"It’s just a game."

It hurts.

"It’s just a game."

Grandma noticed.

She stood between us.

Rescue?

Not really.

A sunny day.

Summer.

Scorching heat.

The water—cold, a relief.

"Let’s go to the pool."

Everyone jumps in, laughing.

I’m tired.

I go rest.

I sit alone—

in a basin of oppression.

Then him—

He joins me.

Says something.

I don’t know.

I can’t hear.

I’m afraid.

His hand—

I feel it.

Cold. Strange.

It touches—me.

What are you doing?

I look into his eyes.

I see no answer.

He says something.

Explains himself?

I turn away.

I look at the adults.

Maybe someone will help.

But I can’t speak?

Something freezes me.

Him.

His stare—

a lock with no key.

He slammed me shut

inside him.

he left a mark—

hidden deep in tangled memories.

But it returns.

And—

It burns me from within,

this fear that maybe

I’m overreacting?

---------------------PL

„Tylko zabawa”

Miałam dwanaście lat.

On – szesnaście.

Były wakacje.

Słońce, swoboda, lekkość.

Ale we mnie było coś cięższego.

Namawiał mnie do gry

Nie chciałam

nalegał

A babcia…

Uśmiechnięta, spokojna, szczęśliwa

„Nie siedzą w domu, bawią się razem,

Jak to dobrze, że się bawią.”

Ja byłam niepewna

Czułam jego wzrok –

ostry, wymagający, obcy

Ona szczęśliwa.

Może powinnam?

„Zagrajmy w prawdę czy wyzwanie.”

Prawda.

„Ale ty nudna jesteś.”

„Zagrajmy w wyzwanie.”

I tak zaczęła się zabawa.

Spadło na mnie to jak pianino z nieba

Ciężkie, głośne, nachalne.

skalał mnie dłonią oślizgłą

„To tylko zabawa.”

„Nie chcę.”

„To tylko zabawa.”

„To boli.”

„To tylko zabawa.”

Babcia zauważyła

Stanęła pomiędzy

Ratunek?

Nie bardzo

---

Dzień słoneczny

Wakacje

Skwar

woda chłodna – wybawienie

„Chodźmy do basenu.”

Wszyscy skaczą, śmieją się.

Zmeczona.

siadam w kącie –

w zbiorku mojej opresji.

Znów on.

Dosiada się

Coś mówi

Nie wiem. Nie słyszę.

Boję się.

Jego dłoń.

Czuję ją

Zimna. Obca.

Dotyka mnie.

„Co ty robisz?”

Patrzę mu w oczy.

Nie widzę odpowiedzi

On coś mówi

Tłumaczy się?

Odwracam się

Patrzę na dorosłych.

Może ktoś pomoże.

Ale nie umiem mówić?

Coś mnie mrozi.

On

Jego wzrok – jak zamek bez klucza.

Zatrzasnął mnie w sobie

---

Został we mnie znak.

Ukrył się w gąszczu wspomnień

Ale wraca.

I

Wypala mnie od środka ten strach że może:

Przesadzam

[notebooknight]

"I’m Not Sleeping Because..."

Why aren’t you sleeping?

I’m not sleeping because I’m

Sad.

Or maybe I sleep too much

Because I’m

Sad?

No—

That’s not it.

It’s not sadness.

Not anger.

Not disappointment.

Not shame.

It’s more like—

Nothing?

Nothing I can name.

There’s something in me,

But it feels like emptiness.

Not the usual kind—

It’s not that I lack thoughts,

Not that I lack feelings.

It’s just—

Everything is missing?

Like a void

Pulling me in.

Quietly.

Day by day.

No screams.

It absorbs me—

And everything else.

Even my happiness?

That too, maybe.

Or maybe—

It’s my fault.

Yeah.

Probably.

Almost certainly.

It’s my fault

Because I don’t speak.

Because I don’t go out.

Because I don’t search.

Because I disappear.

Maybe that’s why

I’m afraid of the dark.

Or maybe,

I’m just

Afraid.

Of not knowing

What comes next.

I don’t feel stable.

That—

I can say for sure.

I don’t feel stable.

I don’t feel safe.

Because in the dark,

I don’t know

What to expect.

I’m afraid.

Not

Of darkness—

I’m afraid

Of the unexpected.

------------------------------PL

"Nie śpię, bo..."

czemu nie śpisz?

nie śpię bo jestem

smutna

albo śpię

za dużo

bo jestem

smutna?

nie, to nie to

to nie jest smutek

ani złość

ani rozczarowanie

ani zażenowanie

to jest raczej

nic?

nic co można nazwać

jest we mnie coś

Jest jakby pusto?

ale nie tak zwyczajnie

nie brak mi myśli

nie brak mi uczuć

tylko brak

wszystkiego?

jak otchłań

co wciąga

po cichu

z dnia na dzień

bez krzyku

wchłania mnie

Wraz z nimi -

I moje szczęście?

to chyba też

a może to

moja wina

raczej tak

raczej na pewno

To moja wina

bo nie odzywam się

bo nie wychodzę

bo nie szukam

bo znikam

może dlatego boję się ciemności?

a może po prostu

boję się

nie wiedzieć

co będzie

nie czuję się stabilnie

tak

to mogę powiedzieć

to wiem na pewno

nie czuję się stabilnie

nie czuję się pewnie

bo w ciemności

nie wiem

czego się spodziewać

boję się

nie

ciemności

boję się

nieoczekiwanego

---