Thumblr

[robertthum-blog]

Als ik dik was zou ik alleen nog maar broeken van spareribfluweel dragen

R. Thum

[robertthum-blog]

Toch gelijk

Scepticijewel

[robertthum-blog]

Meselfie

Mezelf.

Ik kan niet met, ik kan niet zonder

[robertthum-blog]

Bedass

Wanneer ik ’s avonds naar bed ga doe ik het licht niet uit. Ik doe het donker aan.

[robertthum-blog]

Zie je wel

Aangezien er mensen zijn die me kortzichtig noemen, heb ik besloten om morgen langs de opticien te gaan.

[robertthum-blog]

Dinee

Terwijl Venus’ fluistering de palmbladeren laat sidderen van genot bedrijven Neptunus en Gaia de liefde in de branding. De vlam van de olielamp danst sensueel mee op de noten van Miles Davis’ My Funny Valentine. Het licht zegeviert op één vierkante meter van de duisternis en het enige dat mij eraan herinnert dat ik me niet aan de hemel bevind, zijn mijn voeten die liefdevol het fijne zand masseren. Voor me staat een kristallen glas Krug auditie te doen voor jacuzzi. Ik voel me zo vrij en gun mijn smaakpapillen hun bad. Te-Freud-en kijk ik op wanneer mijn tafeldame van vanavond mijn hoofdgerecht van kreeft en kogelvis uitserveert. Wanneer ik bevestiging van sublimiteit zoek aan de overzijde van de tafel en deze onbeantwoord blijft, realiseer ik me het volgende;

Solo romantisch dineren is narcisme ten top.

[robertthum-blog]

Ik zeg Ik kom niet uit mijn woorden Ik denk Ik kom niet uit m’n worden Ik schrijf Ik kom niet uit mijn woorden

[robertthum-blog]

Witzt

Voor me staat de minst getinte persoon ooit. Ik kom tot drie mogelijke oorzaken:

1. Ze zijn bij Ravensburger vergeten hem een nummertje te geven.

2. Hij heeft het pigment van een zaadcel. Een zogeheten pigmentatie achterstand.

3. Wit licht is licht waarin geen kleur is te zien. Het ziet er uit als wit, maar bestaat in feite uit een combinatie van alle zichtbare kleuren. ~Wikipedia~

Hij werkt voor United Colors of Benetton.

[robertthum-blog]

A Day At The Park

De ouverture van getsjilp en gefluit van een ieders gevederde vriendjes wordt overstemd door de kakofonie van net niet ultrasone stemmetjes van het rond banjerende kroost. “Gaan jullie verderop maar lekker Glee spelen dan kan papa hier even lekker rustig door vozen met mama”.

Klote spinnen. Op zonne-energie werkende kontwevers die, wanneer je net lekker ligt, je sneller met het web verbinden dan een WIFI netwerk.

Wanneer ik me net heb ontdaan van Peter Parker’s bukkake hoor ik het monotoon zoemen van de bijen. Die nadat ze het stuifmeel uit ieder bloemkelkje om me heen hebben gebeft, de okergele pasta in m’n gehoorgang voor stuifmeel aanzien om vervolgens als Martin Gaus met een vibrator in zijn rectum de spelonken van mijn oor in te vliegen om deze eens grondig oraal uit te lepelen.

En dan de verzengende hitte die zorgt voor een potpourri van niet te verklaren geuren, welke mijn reukzin prikkelen als een bungeejump in een badkuip gevuld met gebruikte injectienaalden van Pete Doherty.

Dezelfde stand op de thermometer die zorgt dat schaamtegevoel verdampt zoals je smaakpapillen doen na het kauwen op een Trinidad Moruga Scorpion peper. Iedere vrouwspersoon in de leeftijdscategorie van 12 tot 66 voelt zich plots genoodzaakt mee te gaan met de mode. Met onverbiddelijke zelfverzekerdheid flanerend in een korte, boven de heupen gedragen, short. Dat in deze categorie 95% de beschikking heeft over benen met het reliëf en aanzicht van blauwe kaas en spekteugels waar zelfs de Olympische springruiter equipe geen raad mee weet, is uiteraard geen reden om het dragen te laten. Het is BBQ seizoen. Geloof me, ik besef me dat terdege. Het wordt ingeluid door klapperende dijen bijeengehouden door een net van spataders. Het hier bovenstaande geeft me het gevoel alsof er hete kooltjes op mijn netvlies liggen te smeulen. In ieder geval geeft dit schouwspel wel een andere dimensie aan het grillen van vlees.

Ik denk dat ik morgen weer ga.

[robertthum-blog]

Fast Foot

Aangezien jij in de veronderstelling bent het recht te hebben mijn voet als weegschaal te gebruiken om je Body Mess Index te bepalen, eigen ik mezelf het recht toe op deze wijze repliek te geven. Ik grijp deze gelegenheid met beide handen en één voet aan, gezien je mijn andere voet op dit moment nog aan het verzwelgen bent met de jouwe.

Allereerst was een verontschuldiging allerminst op zijn plaats geweest. In jouw geval begrijp ik het ergens wel. Aan je mammoetbenen te zien staat de evolutie al sinds het Pleistoceen stil met als gevolg dat je tot op heden nog geen spraakvermogen hebt kunnen ontwikkelen.

Daarbij is het lichaam een tempel, en heb jij dit op autistische wijze letterlijk genomen. Je benen zijn als twee pilaren van vleesmarmer. Die van de tempel waar de Griekse godin Cellulitis vereerd wordt.

Wanneer autisme in de categorie van het Syndroom van Asperger daadwerkelijk de oorzaak is van het uitblijven van excuses, wil ik daar ook nog wel even op inhaken. Hoewel deze vorm van autisme het eerder geconstateerde gebrek aan taalvaardigheid tegenspreekt, maakt het me wel duidelijk waarom je het consumeren zo intens koestert. De bij deze stoornis horende dwangmatige verzamelwoede uit zich in dit geval dan ook zeer waarschijnlijk in het verzamelen van proviand. In je spekbuidels welteverstaan.

Tot slot wil ik een advies meegeven; eet misschien ietwat meer van de bijna gelijknamige groente. Goed voor de lijn, of in jouw geval linies. Goed voor de economische situatie van de telers gezien de waarschijnlijke kwantiteit der consumptie. En niet geheel onbelangrijk, goed voor de bloedtoevoer naar mijn voet en die van toekomstige slachtoffers.

Vooreerst,

Robert

[robertthum-blog]

Amsterdam

Amsterdam,

Daar waar de Boer het land bewerkt en kampioenen oogst

Daar waar Frank de Boer Kampioen 4 op een rij is Daar waar “jonguh”, “ouwuh” is

Daar waar duiven met hun tot gesmolten wattenstaafjes gemuteerde poten, als roekoeloze kamikaaskoppen, meutes toeristen belagen

Daar waar meer blauw op straat zorgt voor meer rood op de stoep

Daar waar daklozen de monarchie een warm hart toedragen door tegen het Paleis aan te slapen

Daar waar vuilnis en fietsen de stadsaders met grachtengordelroos besmetten

Daar waar Johan de scepter hoort te zwaaien, maar wordt uitgezwaaid met scepsis

Daar waar kosten noch moeite worden gespaard om Noord en Zuid met elkaar te verbinden terwijl Oost- West al jaren niet meer thuis best is

Daar waar zelfs moslims “joduh” als geuzennaam scanderen wanneer men kampioen wordt

Daar waar culturele verdraagzaamheid met rasse(n) schreden plaatsmaakt voor gegeneraliseerde eenzaamheid

Daar waar gek normaal is en Normaal een band uit de Achterhoek

Daar waar de zorgen voor morgen zijn en er morgen altijd weer een dag is

Daar waar het levenslied de klaagzang overstemt

Al lijkt het alsof ik van twee walletjes eet, de jouwe zijn voor mij nog steeds de enige

Blijf jezelf, altijd

Robert

[robertthum-blog]

Even voorstellen

Ik ben zo wit dat ik schijn. Ik huis niet in een hemels lichaam, ik ben een hemellichaam. Wanneer ik naar de zonnestudio ga, bruin ik het solarium. Ik ben elektromagnetisch kampioen op de 750 nanometer en vernietig ieder spectrum op mijn weg op oogverblindende wijze. Ik ben Robert Thum oftewel RAL 9016.

[robertthum-blog]

Dagtrippende

“Het zonnetje schijnt dus laten we er een dagje op uit trekken!”

Ik haat treinen vol met dagjesmensen.

Oma die op het ritme van de schommelende trein met haar Dependslip tegen me aan staat te daggeren. Dezelfde deining zorgt dat opa mij bestuift met okseldauw waardoor mijn gezicht schittert in het dappere sprankje zonlicht dat mij nog weet te bereiken. Ondertussen wordt de sluimerstand van mijn trommelvliezen ruw verstoord door decibellen gevuld met kleinkindertongen die vandaag als klepels dienst doen.

NS & ProRail, jullie zijn er weer klaar voor. Nu ik nog.

[robertthum-blog]

Open verzoek

Beste Mo en Latif,

Er gaat hier volgens mij iets faliekant mis in het vertalingsproces;

Wanneer moeder natuur dan eindelijk eens besluit de temperatuur in ons over het algemeen koude kikkerlandje op te schroeven, hult men zich in een dunner jasje.

Geen döner jasje dus.

[robertthum-blog]

Pijnloos gadeslaan

Terwijl ik tracht mijn bestelling aan de ober door te geven onderzoek ik het luid klagende gebroed aan de tafel voor mij op horentjes en hoefjes. Op het moment dat ik me realiseer dat er in deze tijden een gerechtvaardigd taboe geldt op het staren naar kinderen door volwassen mannen met mijn voornaam, doorploegt de baarster van deze krijsende creatuur mijn blikveld met haar indrukwekkend beledigende uiterlijk. “Weet jij het soms beter?” Nog voordat de door mijn hoofd spokende spreuk “Maak eerst het ene af voordat je aan het ander begint” een serieuze optie wordt, besluit ik haar te antwoorden met stilte.

~ Als blikken konden doden, zat bier in melkpakken ~