İçimdeki Karga ile Benim Hakkımda Yalan Yanlış Bütün Bilgiler / Börtü Böcek Hikâyeleri II
‘Klavuzumu buldum’ diye bağırdı Kaptan. Elindeki ki kıvrak dümeni bükerken çoktan başka denizlere açılmış olmanın verdiği rahatlıkla ‘Evreka, evraka’ diyecek kadar korsanlık günlerine uzaktı artık. Muhtemelen köşküne gelmeden önce soluğu bir hamamda almış ve ona bir ömürlük gibi gelen abaküs yerine parmakla bile sayılan sefer kirlerini bir göbek taşında bırakıp yeni hayatına demir alıyordu. Belki kendi bile henüz bunun farkında değildi.
‘Hilfsverb’ diye seslendiği yardımcı kaptan ondaki bu değişimi görebilecek bir dürbüne henüz sahip olmadığı için ‘Bir yanlışınız var sir’ diye seslendi. ‘Klavuz değil, kılavuz olacak. Bu Türkçe bir kelime’. Kaptan ‘Ulan ‘sir’ diyen adam bana akıl veriyor, fesüphanallah’ diye homurdandıktan sonra biraz saf ama en çok ironik bir ses tonuyla ‘Nasıl olur, biz hâla ‘ı’ ları kullanıyor muyuz?’ diye sordu. Aslında hafif sinirlenmişti çünkü Hilfsverb’in zihninde biraz otoritesinin kaybı söz konusu idi ve o bunu anlamıştı. Ona söz hakkı tanımamak için hemen cümlesine devam etti: ‘Neyse, ben kendisine danışırım. Sen zaten bana iyice uzaklaşmaya başladın Aux! Büyüdükçe sana bir haller oldu, çırakken böyle değildin!’ Sinirlendiğinde yardımcısına Hilfsverb yerine hep ‘Aux’ demeyi tercih ederdi. Adam susması gerektiğini kavrayıp sessizce köşkü terk etti. Dümenle kaptanı yalnız bırakması daha iyi olacaktı. Ne de olsa Kaptanın gemisiydi.
Güvertede her zaman yaptığı gibi nabız yoklamak ve aslında hiç inanmadığı, ona göre işçi sınıfı olan tayfanın yanına gidip ileride ne kadar iyi bir kaptan olacağını gösterebilmek için hoş beş ediyordu ki zihnini toplayamadığını fark etti. ‘Bu kılavuzda nereden çıktı?’ diye düşünmeden edemiyordu. Ne gerek vardı onca seneden ve onca senelik saadetten sonra. Dersaadeti elinden gidiyordu, hissetmişti. Ömrü hayatının en güzel, en büyük maceralarını Kaptanla beraber yaşamış, çok eğlenmiş, yeni yerler keşfetmiş ve Karundan fazla hazineler bulmuşken yeni biri, üstelik kaptandan da üstün bir kılavuz gemideki bütün düzeni bozacaktı, onun devri ve şımarıklığı bitmek üzereydi. Bunu anlamıştı. Bu duruma bir çomak sokmalıyım ama nasıl diye hin hin düşünürken limandan pek bir asil görünen, kabarık elbiseli bir kadının ‘Oğlum koşma, terlersin, tabakaneye bok mu yetiştiriyorsun? İskele kaçmıyor, baba gibi orada’ sözleri ile kendine geldi. İyi fikirdi. En kötü ihtimal izi kalır, mürettebatın yüreğine zehir tohumları saçarım, her yere kuşku serpmiş olurum diye için için gülmekle kalmadı, alenen sesli kişnedi. Bunu da feysbuğuna hemen bildirdi.
Aşçının yemek vaktini gösteren zil sesiyle neşesi iyice arttı. Genellikle havas bulduğu için Kaptanla beraber yemeği tercih etsede, geminin kömür dairesindekiler dahil herkesi görmek için yemek salonundan daha iyi bir mekan ve şuandan daha iyi bir zaman olamazdı. Yemekhaneye doğru giderken hemen yanında duran en iri tayfanın zehirleme için iyi bir başlangıç olacağını düşündü. Adam o kadar güçlüydü ki istese tek başına koca gemiyi değil karıştırmak, alobora bile ederdi. ‘Biliyor musun, kılavuzu karga olanın burnu boktan kurtulmazmış, dedem hep öyle derdi’ deyiverdi. Tayfanın kol kasları kadar beynide gelişmiş olsaydı ve midesinde ki yoğun asit miktarı kalan azıcık hücrelerine oksijen pompalamak için kullanılmıyor olsaydı ne dediğini belki anlayabilirdi. Suratına şapşal şapşal bakıp ‘İyi de bunun yemek ziliyle ne alası var?’ diye sormasaydı Hilfsverb, yaptığı işle, en çok da zekasıyla gurur duyacaktı. Puflayarak yemek salonuna doğru ilerlerken Mole’u görünce gözlerinden çıkan kıvılcım bir anda güneşi bile kıskandırdı. Yanına tilki kadar sinsice yaklaşıp hiç çekinmeden ‘Mole bilirim, sen bu gemide ki en boş boğaz tayfasın ve hiç şu atasözünü duydun mu?…’ diye bir girizgahtan sonra, aşçıdan önce bütün baklaları birbir çıkarttı. Sohbetten sonra 15 saniye gibi rekor bir sürede bütün emesenler çekilmiş, tekst mesajları yerine atılmış, tivitler yazılmış ve meiller değil şehri dünyanın dört bir yanını dolaşmıştı bile. Mayalardan sonra kurulan en büyük sosyal örgütlenmenin meyveleri çok çabuk sonuç veriyordu. Hatta Kaptanın Düş Defterine gizli gizli bakıp saldıracakları yerleri önceden o bölgedeki yerlilere ve diğer gemi kaptanlarına haber veren, bu şekilde rekâbeti artırıp, kendi de bir kaç toplu konut alacak kadar nemalanan Mole bile bu duruma şaşırdı. Evet, anlayacağınız üzere o aslında bir ajandı ve genellikle geceleri çalışırdı ama bu sefer haber ayağına gelmişti. Genellikle Mole sayesinde kendilerini korumaya alan aborjinler bile artık rahat bir nefes almış, Kaptan korkuları geçmişti. Çünkü kılavuzu kargaydı.
Herşeyden habersiz gözüken Kaptan, köşkünde aşçı yamağının bizzat içine düşüp sonra içsin diye getirdiği hoşafı kaşıklarken bir türlü kapatamadığı delikten fırlayan fareyi gördü. Fare telaşla Kaptana ‘İstersen benimle gelebilirsin, ben son haberden sonra kaçıyorum’ dedi ve bavulunu alıp bir anda toz oldu. Kaptan farenin arkasından ‘Gördüğüm en oportünist mahlukatsın, bir daha geri dönme!’ diye kükredi. Tam o sırada yemek müziği olarak taş plaktan ‘Arkanı dön ve çık, istenmiyorsun artık…’ diye bir ezgi dönüyordu ki kaptan bunun bir tesadüf olmadığını, hatta hayatta tesadüf diye bir şey olmadığını bilecek kadar büyük dalgalarla savaşmıştı. Farenin arkasından sadece kıs kıs güldü geçti. Bu yaptığına halk arasında dalga geçmek diyorlardı ki pek az kimse bilse de Kaptanımızın tam da göbek adı buydu. ‘Dalgacı’ ve kişiliğini çok iyi tanımlıyordu. Kaptan her kıs kıs güldüğünde yaptığı gibi sol pazusundaki Hindistanda alizarinden yaptırdığı dalga dövmesini tuttu. Bu aslında onda bir tik olmuştu.
Köşkte durum bu iken, Hilfsverb’in yemek salonu diyerek sözde asilleştirdiği yemekhanede cılız ve 15 yaşında olmasına rağmen 9 yaşında gibi ufak tefek gözüken aşçı yamağının koca hoşaf kazanına nasıl düştüğünü öğrenen tayfa, kargayı da kılavuzu da çoktan unutmuş, aşçıyla günlük nafaka kavgasına tutuşmuşlardı. En çok gürültüyü tabi ki de Pavlov’un köpeği gibi yemek ziline endeksli en kaslı tayfa çıkarıyordu ki İngilizlerin dediği gibi içi boş bir tenekeydi. Ondan biraz daha zeki olan diğerleri, şişman aşçının nasıl olup da bu kadar semirdiğini tartışıp onu pişirmenin aslında gemi için ne kadar ekonomik ve akıllıca olacağını, hem 1 aylık erzaklarını garantiye alacaklarını hem de aşçıyı 1 ayda yeseler kafadan 2 ay kâr edeceklerini hesaplamaya çalışıyorlardı. Kaptan köşkten megafonuyla ‘Irkçılık ve ayrımcılık yapmayalım. Aşçının bir suçu yok. Yemeğinizi yiyin.’ diye bağırdığında herkes garipliği fark etti ama sanki gökyüzünden gelmiş gibi algıladıkları sese biat etmeyi daha uygun bulup hiçbir şey olmamış gibi yemeklerine geri döndüler.
Hilfsverb olan biteni göremeyecek kadar sinirlenmişti. Yaptığı bütün kötülükleri ilk başta kavrayamayan buyüzden de sevinemeyen bütün film karakterleri gibi özellikle başını olmak üzere bütün bedenini bir karamsarlık kaplamış, sinirden gözleri yaşarmıştı. Ağlarken avucunun içine almaya çalıştığı tayfaya görünmemek ve madara olmamak için soluğu güvertede aldı. Açık hava ve artık batmakta olan gün ışığı ona iyi geldi. Ayın aylık bir periyot olarak o gece de kabak gibi -batı değil, o kaptan adayı iyi bir denizciydi ve bunun bir göz yanılması olduğunu biliyordu- doğması ve biraz ürperti veren hafif meltem nihai hedefini bir anlığına unutturmuş, bütün sıkıntısını geçirmişti. Manzaranın tadına varırken fitne için fesatların asla boş durmaması gerektiğini hatırlayan Hilfsverb eline fısıltı gazetesini aldı. Kör fener ışığında pek görmese de hafif esinti haberleri kulağına kadar getiriyordu. 5. sayfada duyamadığı ve zar zor okunacak puntolarla yazılmış bir ilan gördü. Nedense birden heyecanlandı. Koşarak Kaptanın hemen yanındaki onunkinden daha küçük olmasını hâla kabullenemediği kamerasına gitti. Çalışma masasında duran büyüteci eline alıp elinden fırlatması en fazla 2-3 saniye sürdü. Artık ne büyük bir iş yaptığını biliyordu ve bir yandan bunun için sevinirken bir yandan da aynı iş yüzünden canının tehlikeye girdiğinden korkmaya başlamıştı. Bu şaşkınlıkla siması şekilden şekile girip önce sırıtan bir surata hemen sonrasında ise küçük dilini yutmuş gibi bir hâle bürünüyordu. O an onu fotoğraflayan biri olsa resimler peşpeşe eklenip oynatıldığında film karesi gibi bütün hayatının gözlerinin önünden geçtiği anlaşılacaktı. Ama maalesef bu ‘Oscar goes to Hilfsverb’ ödüllük sahne hiç var olmadı. Ürkekçe büyüteci tekrar eline alıp nefesini tuttu ve yazıyı tekrar tekrar okudu:
‘Hilfsverb! Ne düşündüğünü biliyorum!!!’ KARGA
Bir anlık tereddütten sonra koşarak kaptan köşküne gitti. Kaptan hoşafın son yudumunu tam ağzına dayadığı kaseden içmek üzereyken ‘Sakın’ diye bağırdı. ‘Yamak o hoşafa düşmüş!’ Kaptan sakin sakin soğuk hoşafı mideye indirdikten sonra ‘Biliyorum, kazan çok büyük karıştırırken hep düşüyor’ dedi. Hilfsverb bir an için afalladı, ‘Nasıl? Hep mi düşüyor’ ‘Evet, buraya aslında 8 yaşındayken ama 4 yaşında gibi görünürken ilk kez geldiği günü hatırlıyor musun? İşte ilk kez o gün düştü ve aşçı oluncaya kadar hep düşecek. Zaten ben şimdiki aşçıyı yamaklığından tanırım, o da düşerdi.’ dedi. Hilfsverb iyice allak bullak olmuştu. ‘İyi de sen köşkünden bile çıkmıyorsun ki bunu nereden bilebilirsin?’ diye tam söylediği anlaşılmayan bir serzenişte bulundu. Kaptan babacan bir sesle ‘Ahh, Hilfsverb, ahh, işte bu yüzden ben kaptanım. Sen ise bir yardımcı. İşte sen bunu hiç anlayamadın zaten’ dedi.
Hilfsverb bu cümleye çok bozulmuştu ama nihai hedefi için belli etmemeye çalıştı. Gururuna hakim olup sakin bir sesle, ‘Kaptan ben aslında şey için gelmiştim, sen şu Kılavuzdan emin misin? Bak ben sağda solda şöyle şeyler duydum… Bu Karga kötü olmasın Kaptan’ deyiverdi bir çırpıda. Kaptan ‘hımmm, mmmm, öyle mi?’ tarzında inanmış gibi düşünceli sesler çıkardığında Hilfsverb’de bu sefer Kaptanın düşüncelerinden emin, zafer kazandığını erken düşünen acemilerin talihsizliğine uğradığını göremedi. ‘Evet, Kaptan!’ diyerek balık gibi zıpladı. ‘Bak şimdiden tehditler savurmaya başlamış bile, bu adam kötü, niyeti gemiyi ele geçirmek, seni beni saf dışı bırakmak’ derken iç cebine üçe beşe katlayarak yerleştirdiği fısıltı gazetesini ve büyüteci uzattı. Kaptan gazeteye baktıktan sonra kafasını kaldırıp Hilfsverb’in pişkin yüzüne baktı, sonra tekrar gazeteye bakıp, tekrar Hilfsverb’e baktı. Bu hareketi o kadar çok ve sık aralıklarla yapmıştı ki karnında çalkalanan hoşafında etkisiyle en sonunda Hilfsverb’in çirkef yüzü ve gazetedeki o küçücük yazı midesini bulandırmıştı. Tiksintiyle Hilfsverb’e bakıp ‘Oynama benimle Aux! Ben seni çok iyi biliyorum. Sen yeterince kaptan oldun artık, hadi kendi denizine yelken aç’ diye kükredi. Sinirlenince hakikaten gür çıkan sesi, dört bir yanı dağlarla kaplı şehirde yankılanıp Hilfsverb’in kulağına, oradan da beynindeki algı merkezine ulaştığında çoktan çekmecesinden çıkarttığı Hilfsverb adına düzenlenmiş ‘Kaptanlık Nişanı’nı yakasına takmıştı bile. ‘Hadi sağlıcakla kal evlat, şu köşeyi dön sen kendine yeni bir gemi bulursun, çoktan bulmadıysan eğer’ sözleri Hilfsverb’in birebir yüzüne karşı söylenmiş son nasihatı oldu. Söylentiye göre gemideki en kaslı tayfa bile cümledeki dalgayı anlamıştı artık.
Hilfsverb gerçekten dumura uğramıştı. Sevinse mi, üzülse mi bilemedi. Kaptanın son iyiliği, nişanesi yakasındaydı ama sudan çıkmış balığa dönmüştü. İşin doğrusu bunu daha önceden gecelerce düşünmüş, hatta kendine yedek bir gemi -üstelik filikalı- bulmuştu bile. Kısacası herşey çoktan hazırdı. O her zaman dört ayak üstüne düşmeyi bilirdi ama ne de olsa senelerce gemiyi sondan bir önce terk edeceğini düşünmüştü ve aslında sıkıntısı bundan da büyüktü, kendi gemisinde nasıl fitne ve fücur yapacaktı ki? İnsan yediği ekmeğe tükürür müydü? Bu duygularla karanlık sokaklara daldı gitti.
Hilfsverb henüz limandan bile çıkmadan Fare elinde bavulla kafasını köşke uzattı, ‘Kralmışsın Hacı kaptan, ver elini öpeyim’ dedi. Kaptan düş defterine dalmış oralı bile olmadan ‘Geç, geç oportünist, gitmene hiç izin vermemeliydim, böyle kro lafları güverteme getirmezdin’ diye mırıldandı. Düş defterini saatlerce dolduran Kaptan, defterin güvenliğinden emin olup(!) senelerdir ilk defa derin bir uyku çekti. Ertesi sabah ilk iş Mole’u yanına çağırdı. ‘Yazdıklarımı yaydın mı ona?’ diye sordu. Mole sanki ne dediğini anlamıyormuş gibi saf saf kör taklidi yapmaya kalktı. Kaptan ‘Al şu gözlüğü gündüz de görürsün böylece. Şimdi cevap ver bakalım’ diyerek elindeki gözlüğü uzattı. Mole ıkına sıkına başıyla onay verdi. Kaptan bunun üzerine keyiflenip ‘O zaman ver bakayım şu 2000 altını, bini sende kalsın. Fareyi de alıp Hilfsverb’e taşının.’ diye emrini verdi.
Hilfsverb elleri titreyerek 3 metrelik notu açtığında heyecandan düşüp bayılmak üzereydi. Gece şehrin ücra köşelerinde ne yapacağını düşünerek dolanırken Mole’un yaptığı açık arttırmayı duymuş. Bu kıymetli parşomeni 3000 altına almış, bu kadar ucuza kaptığı için sevinçten ne yapacağını bilememişti. Şimdi ise bir anda kafasından aşağıya kaynar sular dökülmüştü. Yazıyı görünce gözlerine inanamadı, gene gazetedeki gibi okunmayacak kadar küçük yazılardı, büyütecini eline aldı:
‘Sevgili Hilfsverb!
Ben yıllarımı alan düşlerim sonucu kılavuzumu buldum. Meğer ben hep karga, o da hep benmiş. Bu limana demir atalı çok oldu. Kaptanlığı bıraktım, uzun süredir kılavuzluk yapıyorum. Hiçbir şey göründüğü gibi olmayabilir. Bu da son nasihatim olsun. Sana iyi seyirler…’
Dalgacı Karga
1)Herhangi bir İngilizce Sözlük; aborigine= yerli halk
2) Türkiye Türkçesi Ağızlar Sözlüğü; seyir=düş
3)Herhangi bir Almanca Sözlük; Hilfsverb= Yardımcı fiil
4)Herhangi bir İngilizce Sözlük; Auxiliary, auxiliary verb= Yardımcı fiil
5) Herhangi bir İngilizce Sözlük; Mole= Köstebek, mol
izzy806
2087
areudirty
kianamaiart
