RUTGER OTTO

var _gaq = _gaq || []; _gaq.push(['_setAccount', 'UA-39346016-1']); _gaq.push(['_trackPageview']); (function() { var ga = document.createElement('script'); ga.type = 'text/javascript'; ga.async = true; ga.src = ('https:' == document.location.protocol ? 'https://ssl' : 'http://www') + '.google-analytics.com/ga.js'; var s = document.getElementsByTagName('script')[0]; s.parentNode.insertBefore(ga, s); })();

[rutger-otto]

11 films in februari

  Een rondje film kijken in februari begon met het inhalen of nogmaals bekijken van films met (de grote) Philip Seymour Hoffman. Wanneer je hem zo eens achter elkaar in een aantal rollen voorbij ziet komen, weet je pas wat we gaan missen. Een fantastisch acteur die zich met zijn vele bijrollen toch onvergetelijk kon maken in een film.

  Hieronder wederom vijf persoonlijke favorieten en een rijtje overige titels die ik in februari zag. De links brengen je naar Letterboxd, waar ik bij iedere film uitgebreider over de film uitweid. Op Medium Bundel ik enkele van mijn stukjes in De Filmclub (kun je lid van worden en aan bijdragen).

  Februari 2014

  The Big Lebowski ***** | trailer | imdb

Het EYE filmmuseum in Amsterdam vertoonde naar aanleiding van PSH's dood The Big Lebowski op het witte doek. Het is één van mijn favoriete films aller tijden en dus zag ik mijn kans schoon. Zelfs de zoveelste keer bracht deze cultklassieker mij aan het lachen. Het plot is te krankzinnig om uit te leggen, dus ga 'm vooral kijken als je hem nog niet kent.

  Capote ****½ | trailer | imdb

Hij heeft veel bijrollen gespeeld, maar dat Philip Seymour Hoffman een hele film kan dragen, bewijst hij onder meer in Capote. Hierin speelt hij de flamboyante Truman Capote van The New Yorker. Gebaseerd op een gedeelte van zijn leven, een koelbloedig journalist die alles deed voor het verhaal. Must-see voor schrijvers.

  Dallas Buyers Club **** | trailer | imdb

Het schoolvoorbeeld van een Oscarwinnaar. Matthew McConaughey en Jared Leto wonnen terecht beeldjes voor mannelijke hoofdrol en bijrol. Gebaseerd op het leven van Ron Woodroof, een redneck-type die geïnfecteerd werd met aids en illegale pillen begon te verkopen aan patiënten. Erg overtuigend.

  12 Years a Slave **** | trailer | imdb

Over schoolvoorbeelden gesproken. Het kon niet anders dan dat 12 Years a Slave de Academy Award voor beste film in de wacht zou slepen. Als kijker wordt je nog eens met de neus op de feiten gedrukt, wat betreft de donkerste bladzijden van onze geschiedenis. Naar het waargebeurde verhaal van Solomon Northup is dit wel een heel wrange, rauwe prent over de slavernij die je gezien moet hebben. 

  Back To The Future **** | trailer | imdb

Ik keek de volledige trilogie en alle drie de films zijn de moeite waard. In de eerste is de balans tussen chaos, verhaal en humor echter het best. Deze serie is precies retro genoeg om hip te blijven. Met blauwe bliksem en spetterende vonken terug naar de toekomst? Hell yeah!

  Happiness ****

The Talented Mr. Ripley ****

Punch-Drunk Love ****

Back To The Future Part II ***½

Back To The Future Part III ***½

Limitless **

[rutger-otto]

17 films in januari

  Een rondje film kijken in januari. Afgelopen maand zag ik er 17, waarvan vijf op het International Film Festival Rotterdam. Voortaan licht ik elke maand de beste vijf films uit die ik zag. Deze voorzie ik van een klein stukje tekst en een aantal sterren. De links in de titels brengen je naar Letterboxd, waar ik uitgebreider over de film uitweid. Je kunt eveneens doorklikken naar de trailer en de imdb-pagina. Op Medium bundel ik enkele van mijn stukjes in De Filmclub (kun je lid van worden en aan bijdragen).

  Januari 2014

Her ****½ | trailer | imdb

De openingsfilm van het IFFR dit jaar was magisch. Vorig jaar opende een film waarin Joaquin Phoenix de hoofdrol speelt, dit jaar weer. Her gaat over een man die verliefd wordt op zijn Operating System, met de stem van Scarlett Johansson. Wie zou daar niet verliefd op worden? Spike Jonze maakte een film over liefde. Emotioneel en humoristisch. Zachte beelden en een prachtige soundtrack. Bindend kijkadvies.

  Taxi Driver ****½ | trailer | imdb Hij stond al jaren op mijn watchlist, maar ik heb nu toch eindelijk de klassieker van Martin Scorsese gezien. De trompet die de regenachtige straten van New York verlicht, sleept je mee in het leven van taxichauffeur Travis Bickle. Een sociaal gestoorde Vietnamveteraan met slaapproblemen. Taxi Driver is een karakterstudie en arthousefilm, met een zeer krachtige rol van Robert DeNiro. Meesterwerk.

  Rush ****½ | trailer | imdb Gekscherend noem ik Rush 'Frost/Nixon met snelle auto's'. Bloedspannend, twee duidelijke rivalen en de tijdsgeest zeer goed gevangen. Gebaseerd op de waargebeurde strijd tussen Formule 1-coureurs Niki Lauda en James Hunt. Van begin tot eind spannend, bomvol tragiek en prachtig gefilmd. Het verhaal van Lauda en Hunt is er één dat je grijpt, al heb je niets met Formule 1.

  Nebraska **** | trailer | imdb De underdog tijdens aanstaande Academy Awards. Nebraska wist zes nominaties in de wacht te slepen. Na About Schmidt, Sideways en The Descendants maakte regisseur Alexander Payne wederom een tragikomedie van topniveau. Over een oude, verwarde man die samen met zijn zoon op roadtrip gaat om een geldprijs op te halen die hij helemaal niet heeft gewonnen. Grappig en emotioneel.

  Blue Jasmine **** | trailer | imdb Weer eens een film van Woody Allen die om een personage draait in plaats van om een stad. Cate Blanchett is weergaloos als Jasmine. Ze is neurotisch, slikt zware medicijnen met sterke drank, hoort stemmen en jaagt iedereen om haar heen op stang. Ze schakelt moeiteloos van totaal doorgedraaid naar schijnbaar in controle. Kom maar door met die Oscar.

The Spectacular Now ***

The Way, Way Back ***½

The Kings of Summer ***½

Synecdoche, New York ***½

Be Kind Rewind ***½

Nick and Norah's Infinite Playlist **½

The Ninth Gate **

The Square ***

The Selfish Giant **** (IFFR)

Big Bad Wolves *** (IFFR)

Only Lovers Left Alive **** (IFFR)

The Wind Rises **** (recensie in mei op Filmpjekijken.com)

[rutger-otto]

Muziekjaar 2013 in 10 albums

  Een top 10 van mijn favoriete albums van 2013. Dit was het jaar van albums op repeat en grijs draaien. Dat is met onderstaande platen gebeurd. Helaas weinig ruimte voor kleine, nieuwe bandjes. Waar mogelijk heb ik in de albumtitel een linkje naar Spotify gestopt.

1. Nick Cave & The Bad Seeds – Push the Sky Away

Iets mooiers dan Push The Sky Away werd dit jaar niet gemaakt. Duidelijk. Nick Cave & The Bad Seeds maakten de mooiste plaat in hun bijna 30-jarige bestaan. Getuige alleen al de prachtige nummers Higgs Boson Blues en Jubilee Street. Dit album is grote klasse.

  2. Atoms for Peace – Amok

Supergroepen zijn gedoemd te mislukken. Behalve als je Thom Yorke aan het roer zet. Amok hypnotiseert en betovert. Speels, sexy, zwaar elektronisch. Als je stil blijft zitten heb je verloren.  

    3. Kurt Vile – Wakin on a Pretty Daze

In de lente werd ik gegrepen door de nieuwe plaat van Kurt Vile. Bijna allemaal lange nummers die zomers, dromerig en meeslepend zijn. Wakin on a Pretty Daze geeft je een prettig, loom gevoel. Too Hard is het hoogtepunt van de plaat.

    4. Paul McCartney – New

Een onverwachte topper, deze van sir Paul McCartney. Ik raakte verslaafd aan de waanzinnige popliedjes van de oude Beatle. Hij maakte dit jaar één van zijn beste soloplaten. De eerste keer dat ik ‘hidden track’ Scared hoorde, heb ik een paar keer moeten slikken. Was even geleden dat ik zo geraakt werd door muziek.    

    5. Arcade Fire – Reflektor

Hun vierde langspeler is niet hun beste, maar Reflektor is wederom een groots album zoals alleen Arcade Fire ze kan maken. Iets dansbaarder dit keer, moest ook iets meer groeien, maar wederom prachtnummers. Deze band bezorgt je altijd weer een ticket naar een ander universum.   

    6. Queens of the Stone Age - …Like Clockwork

Eindelijk een album van Queens of the Stone Age dat ik meteen van begin tot eind goed vond (en vind). Lompe stonerrock is het grotendeels nog steeds, maar op ...Like Clockwork wordt ook daadwerkelijk mooie, opbouwende muziek gemaakt. Bewijst bijvoorbeeld The Vampyre of Time and Money.

    7. Arctic Monkeys – AM

Als we alle Arctic Monkeys albums op een rijtje zetten, is AM één van de mindere. Dat komt door de achtergrondkoortjes en R&B-invloeden. Neemt niet weg dat alles wat deze band aanraakt in goud verandert. AM heb ik weken op repeat gehad. Niet te zwaar tillen aan mijn eerste regel dus, kun je nagaan hoe geniaal deze band is.

    8. The National – Trouble Will Find Me

Trouble Will Find Me pakte me minder hard bij de lurven dan voorganger High Violet deed. The National, herfstband bij uitstek, bracht het album net voor de zomer uit. Nu de dagen korter worden werkt het wat mij betreft beter. Heerlijke nummers, wederom.  

    9. David Bowie – The Next Day

De terugkeer van David Bowie zorgde ervoor dat ik The Next Day begin dit jaar aardig grijs gedraaid heb. Eerste single Where Are We Now? overtuigde meteen. Bowie maakt nog steeds prima muziek, al schiet het album alle kanten op.

    10. Tim Knol – Soldier On

Vooruit, een stukje Neerlands trots. Tim Knol bracht zijn derde album uit, met de fantastische titeltrack Soldier On. Qua stijl is hij wat meer popnummers gaan maken. De lijn naar de laatste soloplaat van Anne Soldaat is ook snel getrokken. Die Knol is een feest om naar te luisteren.

[rutger-otto]

Offline is een magazine en podcast ineen

  Wanneer ik met de laptop open een langer artikel of verhaal tegenkom, komt het nauwelijks voor dat ik meteen begin met lezen. Simpele verklaring: teveel open tabbladen, teveel afleiding. En dus lees ik dit soort longreads vaak op de iPad of iPhone. Veel rustiger.

  Sinds de opkomst van smartphones en tablets is er behoorlijk met publiceren op mobiele apparaten geëxperimenteerd. Lange tijd werden kranten en tijdschriften letterlijk gekopieerd naar de kleine schermen gekopieerd in pdfjes. Sommige media doen dat nog steeds. Aan de andere kant waren (en zijn) er apps die met toeters en bellen alles uit de kast trokken (en trekken) om maar zo interactief mogelijk te zijn. Teksten die krampachtig aangevuld worden met filmpjes en audio, wat tot enorme downloadbestanden leidt.

  The Magazine was een van de eerste publicaties die het begreep. Abonneren kost een klein bedrag, waar je elke twee weken vijf nieuwe teksten voor terugkrijgt. Bovenin een plaatje, dan een lap tekst en hier en daar een linkje naar meer informatie. That’s it. Geen poespas, gewoon lezen. Dat wil je.

  Later snapte NRC het ook met haar NRC Reader, waar je elke dag ongeveer acht geselecteerde artikelen uit de papieren krant kunt lezen. Mooi, rustig vormgegeven. Ook Volkskrant komt binnenkort met een gelijksoortige dienst.

    Elk artikel wordt door een voorleesprofessional ingesproken. Tik ergens op de tekst en je kunt aangeven dat de stem het lezen van je overneemt. Dit is geen gimmick, maar daadwerkelijk goed geproduceerd met een intro en eindmuziekje. Het magazine lijkt dan ineens een podcast – mij deed het meteen denken aan de voorleesonderdelen uit het fantastische The Organist.  

  De eerste editie van Offline bevat toffe verhalen die een leestijdhebben tussen de acht en achttien minuten, bijvoorbeeld van Josh Gondelman (een van de schrijvers achter het populaire Twitter-account @SeinfeldToday) en humorist Danny Wallace over zijn ontmoeting met een wildvreemde die hem op Twitter uitschold. Het gaat overigens niet alleen over Twitter; er zijn ook verhalen over glutenvrij eten en de ‘terugknop’ van internetbrowsers.

  Hopelijk behoudt Offline dit niveau in de komende uitgaven op het gebied van zowel onderwerpen als schrijven en audio. Met vijf artikelen in de maand kunnen de makers er in ieder geval genoeg aandacht aan schenken om er wat moois van te maken.

  Download Offline voor iOS.

[rutger-otto]

Wes Anderson's korte film Castello Cavalcanti

  In afwachting van The Grand Budapest Hotel heeft Wes Anderson een korte film geschoten voor Italiaans fashionlabel Prada. Hij heeft zijn vaste acteur Jason Schwartzman opgetrommeld om de hoofdrol te spelen in Castello Cavalcanti.

  De korte film gaat over de coureur Jed Cavalcanti die in september 1955 met zijn racebak crasht bij het Italiaanse Castello Cavalcanti. Met zijn auto in de prak, vraagt hij de dorpelingen om hulp. En wat blijkt: hij kent die mensen.

  In minder dan acht minuten krijg je een volledige dosis Anderson voor de kiezen. Felle kleuren, scherpe dialogen, strakke shots en Jason Schwartzman.

  En wil je meer weten over de stijl of het werk van Wes Anderson, dan is Museum of Wes Anderson wellicht een aardig instapfilmpje. Gemaakt door ene Rob Sale, als informatiefilmpje over de regisseur. Met dezelfde soort quirky stijl en een respectabele hipstersnor.

[rutger-otto]

La Grande Bellezza is van grote schoonheid

  Jep Gambardella (Toni Servillo) is 65 jaar oud. Hij schreef op jonge leeftijd een boek dat hem tussen de crème de la crème van cultureel begaafd Rome deed scharen. Nu, journalist, vrijgezel, gesetteld in een appartement dat uitkijkt op het Colosseum, merkt hij dat het leven waar hij ooit van droomde uit niets meer dan maskers en leegte bestaat.

Het is slechts mijn interpretatie van La Grande Bellezza, waarvan er nogal een aantal rondzwerven op het net. Het gaat namelijk ook over vergankelijkheid en pretentieloos leven. Deze inzichten zijn er allemaal uit te halen, al ligt het aan jou welke je als eerst ziet. Daar ligt een deel van de rijkdom in La Grande Bellezza.

  Een ander (zeer groot) deel is te danken aan Toni Servillo. Hij is de voornaamste reden dat je deze film zou moeten kijken, want hij speelt Jep werkelijk briljant. Wat een heerlijke schurkenkop. In elke scène draagt hij een ander pak, nooit in dezelfde kleur. Tot in de puntjes verzorgd. Altijd lijkt hij in totale controle. Jep leeft van feestje naar feestje en gaat pas slapen wanneer Rome ontwaakt. Soms filosofeert hij met vrienden over zaken als het leven en soms fileert hij iemand met zorgvuldig gekozen woorden om een masker te breken en een ego bloot te leggen. Jep is zowel een aimabele, charmante verschijning als een keiharde.

   “Ik wilde niet een mondain persoon zijn. Ik wilde de koning worden van het mondaine leven. Ik wilde niet alleen deelnemen aan de feesten. Ik wilde de macht hebben om ze te laten mislukken.”

  Nog een rijkdom: Rome. Kudo’s voor regisseur Paolo Sorrentino. De stad is prachtig. De kleuren, de composities, de camera die zachtjes meezwaait. Echt heel mooi gefilmd. De soundtrack maakt het geheel nog eens een stapje groter. Sorrentino maakte hiervoor This Must Be The Place. Het bizarre en absurde uit die film zit ook in La Grande Bellezza, hoewel het hier een stuk subtieler is verwerkt.

  Je moet misschien even wennen aan het tempo en de opzet, maar uiteindelijk merk je dat La Grande Bellezza precies zo’n film is die je eraan herinnert waarom je films kijkt. La Grande Bellezza is – inkoppertje – van grote schoonheid.

  Volg mij ook op Letterboxd.

[rutger-otto]

The Grand Budapest Hotel is Wes Anderson's nieuwste

  Hoera, mijn allerfavoriete regisseur is terug met een trailer voor zijn nieuwe film. De titel: The Grand Budapest Hotel.

  De regisseur: Wes Anderson.

  De indrukwekkende cast: Tony Revolori, Ralph Fiennes, Harvey Keitel, Bill Murray, Adrien Brody, Willem Dafoe, F. Murray Abraham, Tom Wilkinson, Mathieu Amalric, Jeff Goldblum, Jude Law, Edward Norton, Saoirse Ronan, Jason Schwartzman en Tilda Swinton.

  De trailer:  

  Het word ‘quirky’ is voor Wes Anderson uitgevonden. The Grand Budapest Hotel gaat een typische Anderson-film worden, met kleurgebruik, esthetiek van de beelden, muziek, thematiek en al zijn vaste acteurs. Dankzij de trailer weet ik in ieder geval weer waarom Wes Anderson mijn favoriete regisseur is. Ik wil meteen al zijn films weer kijken.

  The Grand Budapest Hotel draait vanaf 7 maart in Amerikaanse bioscopen. Een Nederlandse releasedatum is nog niet bekend. Ik ben benieuwd of Anderson zijn ultieme nichefilm voor de massa Moonrise Kingdom gaat overtreffen.

[rutger-otto]

Gravity beneemt je de adem en laat je zweven

  Heel zelden zie je van die films die een nieuwe standaard zetten. Die de lat hoger leggen. Die je wegblazen en je meenemen naar een andere wereld. Die iets doen wat je nooit eerder gezien hebt. Gravity is zo’n film.

  Even rustig beginnen. Down to earth. Het verhaal van Gravity is bloedstollend in de manier waarop het verteld wordt, maar het script op zich stelt niet heel veel voor. De achtergronden en dialogen waarmee vooral het personage van Sandra Bullock, Ryan Stone, wordt neergezet, is vooral tegen het einde op het randje van geloofwaardig.

  Dat is mijn minieme puntje van kritiek waar ik de film niet op af ga rekenen. Want ik ben in alle opzichten overrompeld door Gravity. Het deed me soms denken aan de eerste Alien, maar dan zonder alien. De spanning, de beelden, Sandra Bullock die werkelijk fantastisch speelt als - ik zeg het gewoon - de Ripley van deze film. Een thriller in de ruimte was altijd al het beste met de alien zo min mogelijk in beeld, maar Gravity bewijst dat aliens overbodig zijn. De ruimte op zich is angstaanjagend genoeg. Hoe de oneindige vrijheid van het heelal zo verschrikkelijk benauwd en beklemmend kan werken. Dat je je bedenkt wat we er in godsnaam te zoeken hebben als nietige mensen. Regisseur Alfonso Cuarón weet dat gevoel op indrukwekkende wijze over te brengen.

  Op technisch gebied heb ik zo’n film nooit eerder gezien. Dat je als kijker lijkt te zweven is een groot compliment aan de makers van Gravity. De camera lijkt nergens aan vast zitten. Het beeld draait en vliegt in lange shots rondom satellieten en langs de sterren. Op de achtergrond is daar de prachtige aarde. Als de veilige thuishaven die altijd in beeld blijft, maar volledig buiten bereik is.

  Sandra Bullock en George Clooney waren niet de eerste keuzes voor Gravity, maar ik ben blij dat Robert Downey Jr. het niet is geworden, want Bullock (al genoemd voor een Oscar met deze rol) en Clooney zijn fenomenaal. Het benauwde gevoel van het altijd dreigende tekort aan zuurstof blijft de hele film lang voelbaar, zeker wanneer je letterlijk ín de helm van Bullock kruipt en je niets meer hoort dan haar piepende gehijg.

  Het heelal is een stille plek. Gravity gaat daar erg goed mee om. Het enige dat duidelijk hoorbaar is, is het radiocontact en de – overigens sterke – soundtrack. Overig geluid klinkt gedempt. Alsof je onderwater bent.

  Dit is de film van het jaar. Alsjeblieft, ga deze film bekijken in 3D, op het beste scherm mogelijk. Zit achterover en laat je meevoeren met deze achtbaanrit. Gravity is bloedstollend mooi en nagelbijtend spannend  Ervaar de ruimte en wees de aarde op je blote knieën dankbaar voor zwaartekracht en zuurstof.

    Deze tekst staat ook op Letterboxd, waar je me kunt volgen.

[rutger-otto]

Een rondje films kijken in juli

  In de vakantie weer eens tijd gehad om wat films in te halen. De afgelopen maand zag ik er vierentwintig. Op Letterboxd schreef ik over allemaal een stukje.

  Mijn vijf favorieten van de maand:

  Brazil *****

Eindelijk Terry Gilliam’s meesterwerk Brazil gezien. Stond al jaren op mijn watchlist en overtrof al mijn verwachtingen. Schitterende decors en personages en een aangrijpende en komische aanklacht tegen bureaucratie en totalitarisme. Deed sterk denken aan 1984 van George Orwell. Beste film die ik deze maand zag.

  Spring Breakers ****

Een fantastische roes, geregisseerd door Harmony Korine. Voor mij één van de beste films van dit jaar tot nu toe. Voornamelijk deze scène is genieten. James Franco en de Disneymeisjes in een film die je of compleet haat of die je écht tof vindt. Voor mij het laatste.

  Batman: The Dark Knight Returns, Part 1 & Part 2 ****/*****

Twee animatiefilms die de beroemde graphic novel van Frank Miller verfilmen. Vooral deel twee is fantastisch. Beide films komen een stuk beter uit de verf dan The Dark Knight Rises van Christopher Nolan.

  Annie Hall ****½

Zag de klassieker van Woody Allen. Heerlijke (romantische) komedie die eens wat anders doet dan het gros van de films in dat genre. Eén van de betere Woody Allen-films die ik tot nu toe heb gezien. Oh, en ik hou van Woody Allen-films. Wil ze nu allemaal zien. In juli keek ik van Allen ook Zelig.

  Inception ****½

Inception heb ik door de hype toen nooit durven kijken, want hij zou alleen maar tegenvallen. FOUT! Heerlijke mindfuck/droomfilm van Christopher Nolan, waarbij je niet te kritisch op consequentie van het script moet letten en gewoon wat goedgelovig moet zijn.

Mud ****

Upstream Color ***½

Badlands ****½

The Avengers ***

Zelig ***½

Repo Man ***½

Monsters University ***

The Blue Umbrella ****

The Man with the Golden Gun ****

The Iron Giant ****½

The Blues Brothers ****

After Hours ***½

Leaving Las Vegas ****

Pacific Rim ***½

Trance ***½

Life of Pi ****½

Man of Steel **½

Drive ****

  Je kan me volgen op Letterboxd.

[rutger-otto]

Mijn nieuwe, journalistieke project: De Interviews

  Verhalen achter verhalen zijn soms mateloos interessant. Ik vind het mooi om te zien hoe een artikel ontstaat, welke gesprekken er worden gevoerd. Daarom vind ik de film Frost/Nixon geweldig. Het plannen en organiseren van lange, uitputtende en spraakmakende interviews met een president met als doel zijn bekentenis van het Watergate-schandaal. Het is het meest spannende voorbeeld om aan te geven dat deze verhalen heel interessant kunnen zijn.

  Daarom ben ik begonnen met een nieuw project: De Interviews. Ik spreek journalisten en andere vakmensen die met interviewen te maken hebben. Deze gesprekken bundel ik als interviews op de website, aangevuld met aanbevelingen: links naar interviews op het web die de moeite waard zijn om te lezen, zien of luisteren.

  Woensdag ging De Interviews online. Het eerste interview is er een met de uitgever van De Correspondent, Ernst-Jan Pfauth. De eerste aanbevelingen staan inmiddels ook op de site.

  Een nieuw project, een nieuw avontuur. Hopelijk leerzaam. Een combinatie van nice-to-know en need-to-know. Neem eens een kijkje. Wees welkom.

[rutger-otto]

Nagenieten van Best Kept Secret

  Beste concert: Arctic Monkeys. De band die velen naar Best Kept Secret lokte tijdens de bekendmaking van de eerste lichting namen maakt het hele weekend al de moeite waard. Twee nieuwe nummers en een greatest hits-show (kan niet anders wanneer je vier van zulke albums hebt gemaakt) doen de zandbak voor Mainstage ontploffen. Alex Turner is tegenwoordig een showman en die rol gaat hem goed af. Resultaat: een golvende mensenmassa die uit volle borst meezingt. Zere voeten na een dag.

  Beetje jammer: Kurt Vile. Heeft helaas hetzelfde probleem als pas geleden in Paradiso. De zomerse shoegaze van Kurt Vile komt niet helemaal uit de verf op BKS en dat ligt alweer aan het geluid. Drums te hard, Vile’s stem te zacht. Zó jammer.

  Leukste verrassing: Swim Deep. Spelen vroeg op de eerste dag, maar weten de tent van Stage Two voor zich te winnen. De relatief onbekende band vermaakt uitstekend met opzwepende indierock. Er kan zelfs een prima cover van Cyndi Lauper’s Girls Just Wanna Have Fun vanaf.

  Vroegste pit: Traumahelikopter. Amper vijf minuten nadat punkband Traumahelikopter op het podium staat, wordt voorin al overtuigend geduwd en getrokken. Het is twee uur ’s middags. Puik werk.

  Vroegste crowdsurf: ook Traumahelikopter. Supermooi feestje zo vroeg op de dag. Ik klok acht over twee wanneer de eerste crowdsurfer over de handen gaat. Vanaf dat moment houdt het niet meer op. Steeds zijn er minstens twee crowdsurfers in de lucht. Zanger Mark Lada neemt zelf ook nog een duik en later gaat ook de gitarist nog. Traumahelikopter speelt op de rottige tijd van twee uur ’s middags en slechts een halfuurtje, maar dat lijkt het feest alleen maar mooier te maken. Gekkenhuis in Three!

  Meest betoverend: Sigur Rós. Duh! Sta je daar op een strand. Bos links, Victoriameer rechts, Sigur Rós in het midden. De regen is gestopt, Hoppípolla is gestart en de visuals van kleurrijk vuurwerk spatten van de schermen.  De oogjes gaan dicht en dromen mag. We vergeten de zere voeten van drie dagen lopen eventjes. Wanneer Popplagið minutenlang voorbij trekt en steeds heftiger wordt, is de trance compleet. Betoverend mooi, de afsluiter van Best Kept Secret 2013.

[rutger-otto]

Kanye promoot Yeezus met een American Psycho spoof

  Een maniakale gek of een muzikale god? Ik durf het niet te zeggen nadat ik Yeezus heb geluisterd, de nieuwe van Kanye West. Een lekker luisteralbum vind ik het niet, een donker experimenteel kunstwerk wel. Grote muziekwebsites delen ondertussen hoge en maximale scores uit. Lees recensies van Rolling Stone, Pitchfork en Consequence of Sound. Tja.

  Zij spelen de beroemde ‘hakbijl’-scène na. Natuurlijk spreekt Bateman dit keer niet over Hip and Square, maar over New Slaves, afkomstig van Yeezus. De clip is bijna één op één nagemaakt van de originele clip. En dat is grappig gedaan.

      Als je het aandurft, kun je Yeezus hier luisteren via Spotify.

[rutger-otto]

De ontrafeling van het literaire mysterie J.D. Salinger

  Een kluizenaar. Een mysterie. Teruggetrokken. Zo leefde schrijver J.D. Salinger de laatste 45 jaar van zijn leven. Hij wilde privacy en anonimiteit en verdween van 1965 tot zijn overlijden in 2010 uit het openbaar.

  Salinger is één van de meest besproken schrijvers in de geschiedenis van Amerikaanse literatuur, terwijl hij nog geen 40 verhalen heeft gepubliceerd. De grootste reden daarvoor is natuurlijk de prachtige klassieker The Catcher in the Rye, dat verscheen in 1951 en nog steeds door nieuwe generaties wordt omarmd (en terecht). In 1965 publiceerde hij zijn laatste werk en dat was dat. Time Magazine begon Salinger’s werk met zijn privéleven te linken en dat kon de schrijver niet verdragen. Weg was-ie.

  Aardig is ook hoe de film tot stand is gekomen. Shane Salerno klinkt misschien niet bekend, maar schreef mee aan Hollywood-blockbusters Armageddon, Shaft en Savages. Ondertussen heeft hij zich de afgelopen acht jaar dus bezig gehouden met een documentaire over J.D. Salinger. Salerno stak maar liefst twee miljoen dollar uit eigen zak in het project en interviewde 150 mensen.

  Een aantal van die mensen zien we terug in de trailer. Literaire grootheden als Tom Wolfe, maar ook mensen uit de directe omgeving van Salinger en wat Hollywoodacteurs die vertellen wat Salinger voor hen heeft betekent.

  De trailer is misschien een tikkeltje overdreven spannend gemaakt (die muziek!), benieuwd ben ik wel. Gaan we hiermee iets meer te weten komen over J.D. Salinger? Shane Salerno zegt een aantal vragen beantwoord te hebben, anderen blijven een raadsel.  De grote vraag is natuurlijk of Shane Salerno het is gelukt om J.D. Salenger voor zijn camera te krijgen, voor zijn dood.

    De film verschijnt in september in Amerika. Hopelijk volgt Nederland niet lang daarna.

[rutger-otto]

In oktober galmt de mooiste stem ter wereld weer door de HMH

  Bob Dylan keert dit jaar na vier jaar terug naar de Heineken Music Hall. De plek waar ik hem voor het eerst zag. Ik was negentien jaar, buiten onweerde het en Dylan bulderde met zijn band door de zaal. Het was prachtig. In 2011 zag ik hem opnieuw, in Ahoy, De setlist was minder spannend en het geluid was matig. Maar het was Bob Dylan en ik genoot.

  Vorig jaar stuurde ik een stuk naar de Volkskrant, toen bekend werd dat Dylan het album Tempest uit zou brengen. In het artikel vroeg ik me af of dat eindelijk weer eens een album van formaat zou worden. Achteraf gezien beantwoord ik die vraag overigens met een volmondig ‘JA’. In de rest van het stuk schreef ik over hoe de liefde voor Bob Dylan in mijn leven is geslopen, met dank aan Martin Bril. Mijn artikel kopte ‘De mooiste stem ter wereld’ en is op de website van De Volkskrant te lezen.

  Op 30 oktober staat de 72-jarige artiest in de HMH. Met een beetje geluk wordt dat voor mijn derde keer. Want goed of slecht, Bob Dylan live is altijd memorabel. 

[rutger-otto]

Het Sedaris-virus heeft mij nu ook te pakken

  In de Selexyz Broese kocht ik vorige week mijn eerste boek van David Sedaris. Let’s Explore Diabetes with Owls. Op de voorkant een uil op een spuit. Fantastisch, je begrijpt dat ik het niet kon laten liggen.

  David Sedaris. Zesenvijftig jaar oud. Niet al te lang. Open, vriendelijk gezicht. Draagt altijd een klein notitieboekje en een pen bij zich. Schrijft alles op wat hij meemaakt. Hij is geïnteresseerd in zijn lezers. Vraagt ze naar eigen zeggen het hemd van hun lijven. Deelt soms kleine cadeautjes aan hen uit. Dingen waar ze iets aan hebben (paracetamol, condooms). Tijdens signeersessies geeft hij soms voorrang aan een categorie mensen. Rokers, want die leven minder lang, dus hun tijd is kostbaar, maar ook anderen hoeven niet te wachten.

     In zijn thuisland is David Sedaris waanzinnig populair. En niet alleen daar. Hij verkoopt miljoenen van zijn boeken over de hele wereld. Ook veel Nederlanders zijn fan. Vandaar dat de schrijver vorig jaar aanschoof bij Twan Huys in College Tour, dat Aaf Brandt Corstius als een klein meisje om ieder woord van Sedaris lachte in een vreselijk chaotische Madiwodovrijdagshow én dat hij te gast is in de eerstvolgende Literaturfest na de zomerstop. “Hij verkoopt met gemak Carré uit voor een lezing”, vertelde host Ernst-Jan Pfauth me. Het bewijst hoe populair de Amerikaan hier is.

  Het is duidelijk dat ik er laat bij ben. Let’s Explore Diabetes with Owls is Sedaris’ negende bundel sinds 1994. Het voordeel is wel dat ik veel kan inhalen, want David Sedaris heeft ook mij overtuigd. De Amerikaan, openlijk homo, vertelt in geuren en kleuren over zijn leven. Over het ouderlijk huis, over drugs, over rondreizen. Ietwat aangedikt, soms met een gevoelige snaar, altijd met humor en vaak onvoorspelbaar.

    Sedaris schrijft in een stijl die je doet schaterlachen van absurditeit. Soms gewoon van herkenbaarheid en eerlijkheid. Want als je je aan mensen ergert die de rij voor de koffiebar ophouden, ben je niet alleen.

  Het beste verhaal uit de bundel? A Guy Walks into a Bar Car. Deze essay heeft vrijwel alles wat goed is aan Sedaris. Melancholie, spijt, verlies, liefde, drugs en humor. Als je benieuwd bent maar het boek niet hebt, geen probleem. Het complete artikel staat op de website van The New Yorker. Lees en laat je besmetten met het David Sedaris-virus.

[rutger-otto]

Hoe Kurt Vile zich de schaduw in speelde

  Kurt Vile is mijn soundtrack bij de zon. Een blauwe hemel, een zomers zonnetje en een biertje in je hand. In die hoedanigheid moet je Kurt Vile zien en horen. Hij speelt nummers van zes, zeven minuten waarin eigenlijk niets gebeurt. Vile sleept je mee, doet je wegdromen, brengt je in trance met zijn gitaarspel en z’n wat eentonige maar warme stem. Zijn jongste album Wakin on a Pretty Daze staat al weken op repeat.  

  Gisteren waren alle ingrediënten aanwezig om maximaal van de muziek van Kurt Vile te genieten. Het geluk was dan ook dat hij in Paradiso speelde. Grote zaal, niet helemaal vol. Vile droeg een Flaming Lips shirt, waarna hij bij mij al weinig meer fout kon doen. Maar fout ging er genoeg. Dat kun je lezen in mijn verslag voor muziek.nl. 

[rutger-otto]

Je kunt dit jaar niet om Editors heen

  Wij Nederlanders zijn gek op Editors en Editors op ons. De komende maanden treden de Britten op in de Gashouder, op Lowlands en in Ziggo Dome. Je moet het wel heel bont maken, wil je ze dit jaar missen. Het nieuwe album heet The Weight of Your Love. Dat is niet niks. Fraaie hoes ook. Het duurt nog tot juli voordat de plaat te koop is, maar de eerste single is alvast uit.

  Gisteren én eergisteren bezochten de Britten 3FM alvast voor de nodige zelfpromotie. Bij Giel speelden ze een akoestische versie van Nothing (afkomstig van de nieuwe plaat).  En dat klinkt mooi. Mooi, mooi, mooi!