sinopsis

@benonlardankactim

[sahnearkasi]

"dünyadaki varlığımı seninle tamamlamak istiyorum ben. ne zaman bundan daha iyi bir şey bulmaya kalksam elim boş dönüyorum. seninle bir bütün olmaktan daha güzel hiçbir şey gelmiyor aklıma. dünya barışı tamam lazım ama benim dünyam senden ibaretken senden ayrı bir şey düşünemiyorum ben. illa sen. hani der ya platon insanlar çift yaratılmıştır ve aşk insanın yarısını aramasıdır. benim yarım da sensin tamım da sensin. ben bir açıysam mesela tümlerim de bütünlerim de hep sensin. bu sana farklı açıları vermek olacak ama olsun, ben zaten sen tamamlıyorsun diye varım. sen varsan varım. sen yoksan hep yarım. hep yarım canım, hep yarım."

bilgisayar ekranımı kaplayan pdfe baktım. beyazlığı gözlerimi yoruyordu. aklımsa hiç durmadan konuşuyordu. platon üzerine çalışıyordum ve platon'u sevmiyordum. zihnim sürekli sevgi üzerine bir şeyler karalıyor ve ben de bunları unutmamak için not alıyordum ama işin komiği sevdiğim kimse yoktu. sevda bana uğramayalı yıllar olmuştu. yine de biri için sürekli bir şeyler biriktiriyordum. şiir, şarkı, kitap, mektup, fotoğraf, anı... bi' de kendimi yetiştiriyordum. kulağa tuhaf geldiğinin farkındayım. ama ona "şu anda sana güzel bir söz söyleyebilmek için on bin kitap okumuş olmayı isterdim." demek istemiyorum. ona her an güzel bir söz söyleyebilmek istiyorum. hayatıma birini beklemiyorum ama her an gelecekmiş gibi yaşıyorum. bu aslında belki de platon'un bahsettiği yarımızı aramanın kendinden menkul hali. bilemiyorum. doğrusu platon'da bu konu üstüne çalışmıyorum. ama çalıştığım her ne varsa her zaman aklımda henüz gelmemiş birini taşıyorum. bilimin aşkla kesiştiği nokta. yine de işlerime daha çok odaklanabilmeyi isterdim. bi' de varlığımın yarısını bulmayı.

"asiye, ben seninle karşılacağımı bilseydim başka türlü yetiştirirdim kendimi."

[sahnearkasi]

"seni sevmekten başka çarem yoktu benim. bir mucizenin gerçekleşmesini bekler gibi bekliyordum seni. doğrusu seni bir mucize sanıyordum. sanıyordum ki hayatımın ışıltısı artar. hani ben gece lambasının aydınlattığı bir masa başıydım ama seninle odama günün ilk ışıkları vururdu. kış gecelerinden yaz sabahlarına evrilirdim. bir mucize gibi bekliyordum seni. kendimce süreler tanıyordum gelişine. bu ayın sonuna kadar diyordum sonra ay sonu oluyordu, yeni ayın ortasına kadar diyordum. ay yine bitiyordu. arada da vazgeçiyordum senden. beklemek enerjiyi sıkıştırır, diyordum. kendimce kararlar alıyordum enerjiyi rahat bırakmak için. hissediyor muydun? bazen benden haberin olmadığını düşünüyordum ama sonra annen geliyordu aklıma, illa ki bahsetmiştir diyerek kendimi avutuyordum. biliyor musun bazen annenin paylaşımlardan bile kendime pay çıkarıyordum. enerjiyi rahat bırakmak istiyordum değil mi? ama bu kararlar gelin güvey olmalarımdan sonra alınıyordu çünkü ne kadar beklesem de ne kadar umutlansam da sen gelmiyordun. kış bahara evriliyordu, sen gelmiyordun. astrologlar hep baharı işaret ediyordu. ama belki de sen beni istemiyordun. nedense kendimi bu seçeneğe hiç ikna edemedim. sen ihtimalinden sonra kendimi tamamen kariyerime de veremedim. hep aklımın bi' köşesinde duruyordun. hep aynı köşesinde. bunları düşünürken o köşede sana 4+1 ev yapmak geçiyordu zihnimden. oysa zaten dört odacıklı bir kalbim vardı. yine de sende yerleşik yaşama geçmek istiyordum. ne zaman buraları terk etme isteğiyle dolsam yerim senin yanın olur sanıyordum. bana yuva olursun diye bekliyordum. ama sen gelmiyordun. niyeyse kendimi hiç gelmeyeceğine de inandıramıyordum. sadece zamanı değil gibi geliyordu. o zaman ne zamandı? bekliyordum ama gelmiyordun. ama geleceğine inanıyordum. geleceğini hissediyordum. fikirleri yanılsa da hisleri yanılmayan bir kadındım ben. o yüzden bekliyordum. çünkü biliyordum, gelecektin."

konuşmaktan dilimin damağıma yapışmıştı sanki. önümde duran suya uzandım. su boğazımdan akarken nefesim de tazelenmiş gibi hissettim. bakışlarını üzerimde hissediyordum. bardağı sehpaya bırakırken yönümü ona çevirerek oturdum. başımı koltuğa yasladım, yüzüne baktım. lambaderin loş ışığında koca salonda üçlü koltukta dip dibe oturuyorduk.

"geç kaldım mı?"

anlamamıştım. boş bakışlarıma karşın gülümsedi.

"bekledin ya beni, geç kaldım mı?"

bir kırkırtı döküldü dudaklarımdan.

"geç kalmasan bekler miydim?"

"çok daha geç kalabilirdim." dedi. bunu hiç düşünmediğimi fark ettim bir an. sanki ondan başkası olmaz gibi gelmişti bana hep. yarımlığımı yalnız o tamamlardı, dilimden yalnız o anlardı sanki.

"iyi ki yetiştim."

"iyi ki bekledin."

güldüm.

"beklemesem de gelir miydin?"

[sahnearkasi]

"seni sevmekten başka çarem yoktu benim. bir mucizenin gerçekleşmesini bekler gibi bekliyordum seni. doğrusu seni bir mucize sanıyordum. sanıyordum ki hayatımın ışıltısı artar. hani ben gece lambasının aydınlattığı bir masa başıydım ama seninle odama günün ilk ışıkları vururdu. kış gecelerinden yaz sabahlarına evrilirdim. bir mucize gibi bekliyordum seni. kendimce süreler tanıyordum gelişine. bu ayın sonuna kadar diyordum sonra ay sonu oluyordu, yeni ayın ortasına kadar diyordum. ay yine bitiyordu. arada da vazgeçiyordum senden. beklemek enerjiyi sıkıştırır, diyordum. kendimce kararlar alıyordum enerjiyi rahat bırakmak için. hissediyor muydun? bazen benden haberin olmadığını düşünüyordum ama sonra annen geliyordu aklıma, illa ki bahsetmiştir diyerek kendimi avutuyordum. biliyor musun bazen annenin paylaşımlardan bile kendime pay çıkarıyordum. enerjiyi rahat bırakmak istiyordum değil mi? ama bu kararlar gelin güvey olmalarımdan sonra alınıyordu çünkü ne kadar beklesem de ne kadar umutlansam da sen gelmiyordun. kış bahara evriliyordu, sen gelmiyordun. astrologlar hep baharı işaret ediyordu. ama belki de sen beni istemiyordun. nedense kendimi bu seçeneğe hiç ikna edemedim. sen ihtimalinden sonra kendimi tamamen kariyerime de veremedim. hep aklımın bi' köşesinde duruyordun. hep aynı köşesinde. bunları düşünürken o köşede sana 4+1 ev yapmak geçiyordu zihnimden. oysa zaten dört odacıklı bir kalbim vardı. yine de sende yerleşik yaşama geçmek istiyordum. ne zaman buraları terk etme isteğiyle dolsam yerim senin yanın olur sanıyordum. bana yuva olursun diye bekliyordum. ama sen gelmiyordun. niyeyse kendimi hiç gelmeyeceğine de inandıramıyordum. sadece zamanı değil gibi geliyordu. o zaman ne zamandı? bekliyordum ama gelmiyordun. ama geleceğine inanıyordum. geleceğini hissediyordum. fikirleri yanılsa da hisleri yanılmayan bir kadındım ben. o yüzden bekliyordum. çünkü biliyordum, gelecektin."

konuşmaktan dilimin damağıma yapışmıştı sanki. önümde duran suya uzandım. su boğazımdan akarken nefesim de tazelenmiş gibi hissettim. bakışlarını üzerimde hissediyordum. bardağı sehpaya bırakırken yönümü ona çevirerek oturdum. başımı koltuğa yasladım, yüzüne baktım. lambaderin loş ışığında koca salonda üçlü koltukta dip dibe oturuyorduk.

"geç kaldım mı?"

anlamamıştım. boş bakışlarıma karşın gülümsedi.

"bekledin ya beni, geç kaldım mı?"

bir kırkırtı döküldü dudaklarımdan.

"geç kalmasan bekler miydim?"

"çok daha geç kalabilirdim." dedi. bunu hiç düşünmediğimi fark ettim bir an. sanki ondan başkası olmaz gibi gelmişti bana hep. yarımlığımı yalnız o tamamlardı, dilimden yalnız o anlardı sanki.

"iyi ki yetiştim."

"iyi ki bekledin."

güldüm.

"beklemesem de gelir miydin?"

[sahnearkasi]

"Serhat." dedim, "Nolur, incitmeden sev beni."

Kalbimin üzerinde keskin bir sızı hissettim. Yanağımı yasladığım yumruğumdan uzaklaştırdım, sırtımı doğrulttum.

"Eski hiçbir şeyden bahsetmeyeceğim sana. Bahsetmeye değer hiçbir şey yaşamadım. Yalnızca korktuğumu bil. İncinmekten, en güvendiğim yerden vurulmaktan korkuyorum."

En güvendiğim kısmı yüzünü belli belirsiz gülümsetse de yetmedi yumuşatmaya.

"İnsanın en güvende olduğu yer ailesidir, Serhat. Ben seni doğduğum aileye tercih ettim seninle bir aile olabilmek için."

Onunla bir aile olmak... Nabzımın hızlandığı duyabiliyordum.

"Heyecanım öyle büyük ki!"

Bunu o da duysun isterdim. Kendimi dinlemeyi bırakıp gülümseyerek baktım yüzüne. Oturduğu yerde öne kaydı, elleri masadaydı.

"Heyecanımız eşken korkunun bahis olması canımı sıkıyor. Korkun heyecanına baskın gelecek kadar mı büyük ay ışığım?"

Hitabı gülümsememi daha da büyütürken bu adamı sevmeyi sevdiğimi tekrar fark ettim.

Kafamı sallayarak "Hayır, asla." dedim. "Aksine heyecanım her şeye sağır olabileceğim kadar büyük. Ama şimdi kulak ardı edersem de sonra katlanırsa diye... Bil diye. İzin verme diye."

"Beni çok sev diye işte."

Dişlerimi göstererek gülümsedim. Bakışları yumuşadı. Masanın üzerindeki elini uzatıp elimi tuttu. Gözlerime baktı, baş parmağı elimin üzerine hafifçe okşarken derin bir nefes aldı.

"Seni öyle çok seviyorum ki bundan fazlasını hayal bile edemiyorum."

Tekrar belli belirsiz tebessümünü kondurdu.

"Sevmek seni sevgilerin en yücesiyle / Birlikte geçmiş, gelecek bütün çağları aşmak"*

Gülüşüm kıkırtıya dönüşürken boştaki elimi dudaklarıma bastırdım. Bu adamı çok seviyordum.

*Ümit Yaşar Oğuzcan, Her gün Seninle

[sahnearkasi]

“Deniz” dedi, “Onlar değişmiş olabilir. Herkes değişir biraz. Herkes kendisi olmak için değişir biraz. Ama sen hep çok güzel kalacaksın.”

Onun bu sözleri yüzünü gülümsetti. Onun gözünde güzel olmayı sevmişti.

[sahnearkasi]

hikayemin sonu | bir.

Hayatın bu kadar güzel olduğunu çok yenilerde öğrendim ben. Evet, yine bir gideri vardı ve güzeldi ama bu kadar olduğunu yeni öğrendim. Ağaçlar yeşil, gökyüzü mavi amenna ama yürürken ansızın durup ciğerlerini havayla doldurup o havanın serinliğini hissetmeyi yeni öğrendim ben. O serinlikte kişisel huzurumun gizli olduğunu yeni sezdim. Ne zaman başladı olanlar olmaya ve benim aklımı başıma getirmeye, tam olarak bir gün veremesem de bundan aslında yıllar öncesiydi. Temeli doğuştan saflığımı görmezden gelip kendimi akıllı sandığım ama aslında enayiliğe kaçacak bir iyi niyet beslediğim yıllardı. Aşkı hep uzakta arardım ve bir gün zengin olacağıma inanırdım. Zengin oldun mu derseniz, zenginlik aslında nedir derim. Zamanla kelimelerin anlamlarının değiştiğine şahitlik ettim. İnsanların değiştiğini görmekten çok daha iyi olsa da en acısı insanları hiç tanımadığınızı fark etmekti. Bu geç fark ediş de aslında kibrimde boğulup kendime yakıştıramadığım enayiliğimdendi. İnanın, gerçek bir enayilik bu. Saflık diyerek yumuşatmaya hiç niyetim yok. Çünkü siz kendinize acısanız da size acımayan başka birileri elbet çıkacak karşınıza ama eğer kendinizin en ağır eleştirmeni ve dürüstü olursanız hiçbiri çıkamaz karşınıza. Kulak verin sözlerime. Bundan yıllar önce birileri bana bunları söylemiş olsaydı size bugün çok daha farklı bir hikaye anlatabilirdim. Bi ihtimal anlatacak bir hikayem de olmayabilirdi ama işte nasılsa “yaşadığım her an aleyhime bir delil doktorların ve devletin nazarında”.

[sahnearkasi]

telefondan izlediğim videosuna gülümseyip gözlerimin yaşarmasını es geçtim. aklıma binbir türlü soru üşüşürken fısıldadım:

“tebrik ederim.”

çok uzun bir yol yürümüş ve sonunda hak ettiğini kazanmıştı. geride bıraktığımız virajlı yoldan sonra onun hayatını böyle çiçek açmış görmek beni çok gururlandırıyordu. onun haberi yoktu. bir köşede, köşeme çekilmiş içten içe onunla gurur duyuyordum. tekrar fısıldadım:

“tebrik ederim.”

her şey gönlünce olsun deniz.

[sahnearkasi]

“amcam iyi adamdı ama biraz dikkatsizdi. bir gün otobüse biniyor. şimdi düşünüyorum da ne işi vardı acaba çarşıda. otobüsten iniyor sitenin önündeki durakta. üst geçitin merdiveninden gidiyor eve. sitenin kapısını falan tercih etmiyor. merdivenden inince hemen onların bloğun önüne çıkıyor. amcam akıllı adamdı işte ama biraz dikkatsizdi. tam merdivenden inecek, aşağı basamağa ayağını uzatıyor, uzatmasıyla yere çakılması bir oluyor. amcam boşlukları karıştıyor. yol kenarındaki demirlerden birini kırmışlar. nasıl kırmışlarsa artık… o boşlukla merdivenin olduğu yeri karıştırıyor, ölüyor amcam. bir dikkatsizliği ilk defa bu kadar pahalıya mal oluyor amcama. hayatına karşılık geliyor. yani demem o ki… niye anlattım ki şimdi ben bunu? bilmem.”

[sahnearkasi]

ağlayarak telefonun ekranına dokundum.

çalıyor, çalıyor, çalıyor…

ekranda 00:00 belirdiği an hoparlöre dokundum.

“alo.”

yanağımda yol çizmeye niyetlenen göz yaşımı sildim elimin tersiyle.

bir “alo.” daha.

sesimi toparlama çabasına girmeden cevap verdim kapatma ihtimalinden korkarak.

“nasılsın?”

duraksadı. sesimi tanımış mıydı acaba? beni bilmiş miydi?

“neyin var?”

bu soruyu duymak içimde bir yerleri olabildiğince kırmıştı.

“hangi birini anlatayım?”

“beni aramanı gerektireni.”

hıçkırığımı tutamadım. ondan sonra da tutma gereği duymaksızın ağladım. ben ağladım, o bekledi. aramayı sonlandırmadı. biraz sakinleşince konuşabildim.

“seni çok sevmiştim.”

“sevgi bu kadar acıtan bir şey olmamalı.”

düşünmeden cevapladım.

“yanlış insan olduğun için bu kadar acıtıyor.”

konuşmadı. bu kez ben bekledim.

“yanlış insan olduğumu bilmek canımı sıktı.”

“benim de canımı çok yakıyor.”

sustuk beraber. sonra birden “beni neden sevmedin?” diye sordum. düzelttim ardından. “neden beni sever gibi yaptın?”

“doğruları söyle yalnızca, lütfen.”

“çünkü…” dedi, durdu.

“bilmiyorum.”

“ne?” dedim istemsiz.

“gerçekten bilmiyorum.”

kocaman bir hayal kırıklığıydı. koskocaman!

“sen, benim bir damla gözyaşıma bile değmezsin.”

“evet, değmem.”

“sus, lütfen. konuşma.”

gözlerimden ardı ardına yaşlar akıyordu. hiçbirini silmeye kalkışmadım. beni hiçbir zaman sevmemişti. sever gibi yapmıştı. gerçekten sever gibi yapmıştı. onun beni gözleriyle getirdiği noktada öylece kalakalmıştım. gerçekten öylece!

“iyi misin?”

sesini duyar duymaz aramayı sonlandırmadığımı fark ederek telefonu kapattım. iyi değildim, bir süre de iyi olmayacaktım. ben tam bir yıkım, o tam bir hayal kırıklığıydı. kötülüğün k’sini yakıştıramadığım adam bana hayatımın en büyük kötülüğünü yaşatmıştı. gözümden akan yaşı sinirle silip derin bir nefes verdim. üstesinden gelebilirdim, yapabilirdim, başarabilirdim. ama önce doyasıya ağlamalı, acımı doruklarda yaşamalıydım. bu da geçerdi, giden benden olurdu. olan olurdu ve ben elbet toparlardım. sonuçta dünyada ilk duygularıyla oynanan insan ben değildim ve son olmayacaktım. teselliye bak, dedim nefretle. bir süre kendimle de iletişime geçmemeliydim. ben ne yapacaktım! bu acı nasıl geçecekti! üstelik bu acının taze anıydı. asıl acı zamanla başlayacaktı! ben ne yapacaktım!

[sahnearkasi]

Oturma odasının kapısında usulca içeri süzülüp ardından kapıyı kapattı.

“Nasıl gidiyor?”

Onu öylece kapının önünde dururken görmek içimde dirseklerimi masaya, yüzümü de avuç içlerime koyup onu izleme isteği doğurdu. Çok güzeldi.

Gülümsedim kocaman. “Senin kadar güzel değil.”

Ansızın gelen iltifatıma hazırlıksız yakalanıp bir an duraksadı. Arkasına dönüp kapıya baktı. Sonra bana dönüp kocaman gülümsedi.

“Annenler duyacak.”

Onun bu şapşal haline gülerken kafamı sağa sola salladım. Önümdeki kitaba baktım. Yanımdaki sandalye çekildi. Başımı kaldırıp aşık olduğum yüzüne bir daha baktım.

“Yapabileceğim bir şey var mı?”

Bunu söylerken kitabımı önüne çekmiş göz gezdiriyordu. Kitabın üstüne koyduğu elini tuttum. Bakışlarını bana çevirdi.

“Hep böyle yanımda ol, hep böyle güzel olalım, yeter bana.”

Gülümsedi. Gözleri kısıldı. Kapıya bir bakış attı ardından. Kahkahama engel olamayınca kızgın bakışlarının hedefi oldum. Ama yılmadım. Tuttuğum elini dudaklarıma götürüp öptüm. Sonra diğer elimin başparmağıyla okşadım.

“Annemler benimle ancak gurur duyar bu saatten sonra. Böyle güzel bir adamı bulduğum için, sevdiğim için.”

Gözleri kısıldı yine. Çok güzel oldu. Hani bilsem, annem ansızın açmayacak kapıyı ya da bilsem utanmayacak, tutup göz kapaklarından öpecektim.

İki gözümün çiçeği!

[sahnearkasi]

“Bekledim. Ne yalan söyleyeyim, bekledim ulan. Gelmeyeceğini biliyordum ama yine de bekledim. Gözümü ayırmadım telefondan. Televizyonun ışığının her yansımasında ekrana, bir heyecana kapıldım. Biliyordum ama yine de heyecanlandım. Umut böyle bir şey oğlum, umut böyle bir şey. Umut böyle insanın kendisini kandırma çabası gibi bir şey. Oysa görüyorsun ya sen ne kadar çabalarsan çabala, o olmadıkça böyle mal gibi kalıyorsun. Umut ettiğinle kalıyorsun. Kendini kandırma çabanla. Yani demem o ki gün sonunda yine sana konuşuyorum.”

Kafamı anladığımı anlatmak ister gibi, söyleyecek tek kelime bulamadığımdan, aşağı yukarı salladım. Bardaktaki yarım kalan suyu dikti kafasına. “Bak işte, böyle su içersin ancak üstüne.” demesini bekledim ama demedi. Bir daha ağzını bıçak açmadı. Gözlerini pencereden ayırmadı. Saate baktım ben de, dıta benzer bir ses çıktı, akreple yelkovan kavuştu. Ortamdaki sessizliği bozmamaya çalışarak konuştum.

“Mutlu yıllar abi.”

[sahnearkasi]

“aynen kardeşim, şiir miir, astroloji falan filan. öyle şeylere ilgi duyuyorum. bir de o var işte. içim en çok ona gidiyor. büyük bir iç çekiyorum her görüşümde. yıllardır işlevini yerine getirmekten başka bir işe yaramayan kalbim onu görünce varlığını hatırlıyor, varlığını hatırlatıyor. görsen bi’ , şiir gibi. bu şiirler de onun için zaten. bu burçlar, tutulmalar falan. hepsi ben ona tutulduğum için. hepsi bir umut bulabilmek için.”

[sahnearkasi]

Ahşap merdiveni, gıcırtıları eşliğinde ben önde o arkada çıkarken… olduğum basamakta durup arkama döndüm. Mecburen durduğunda boylarımıza baktım. Ondan bir basamak üstte olmama rağmen ancak çenesine geliyordum. Gülümsedim. Neye gülümsediğimi bilmeden gülümsedi. Daha çok gülümsedim. İçimde açtırdığı çiçekler sayesinde alabildiğine gülüp kocaman sarıldım. Hep bunu yapmak istemiştim.

“Tahmin ettiğim gibi güven veriyor.”

Biraz daha sokuldum. Ufalıp göğsünde yaşamak istedim. Göğsünden ayrılmadan başımı kaldırıp sordum:

“Burası benim evim olsun mu bundan sonra?”

Gülümsedi. Bütün evren onunla gülümsedi. Alnıma uzun bir öpücük, burnuma minik bir buse bıraktı.

“Ben senin evin, sevgilin, eşin, baban, ağabeyin, arkadaşın olacağım. Biri bitse biri kalır,seni her zaman kollayacağım.”

• Gülümsedi. Bütün evren onunla gülümsedi. : Nazan Bekiroğlu / İsimle Ateş Arasında

[sahnearkasi]

“Kız yurtdışında çalışıyormuş.”

“Bunlar üniversitede tanışmamışlar mıydı? Ne yapıyormuş orada?”

“Öyle tanışmışlar ama bilmiyorum. Yurtdışında çalışıyormuş dediler.”

“Evlenince gelir artık buraya.”

“Yani.”

Yengelerimin konuşması es verince yanlarına gitme gereği duydum. Dedikodumuzu benimle de pekala yapabilirlerdi. Odanın kapısını itmemle ikisinin de gözleri beni buldu. Baş selamı verip boş gördüğüm ilk koltuğa oturdum.

“Üniversitede tanıştık. Okul bitince o stajını yapıp Kanada’ya gitti yüksek lisans için.”

“Ha, sen 3 yıldır kızı bekliyorsun.”

Gülümsedim. Büyük yengem haklıydı. Daha da beklerdim.

“Ay utandı abla bu.”

Utanmış mıydım sahiden? Bu hallerimi görmeliydi. Görmeli, çok sevdiğini söylediği ve o söyledikçe büyüyen yanaklarımı küçük avuçlarının içine almalı, koskocaman gülümsemeliydi bana.

“Eee?”

Merak saçan gözlerle devam etmemi bekliyorlardı. Tam ağzımı açmış devam edecekken küçük yengem atladı:

“Oğlum, bu kız gitmeden niye nişanlanmadınız siz?”

Gülümseyen yerlerim düştü.

“O da benim eşekliğim yenge. Dilim varmadı bir türlü.”

Kınar gözlerle bakıp “Allah bilir sen zor da açılmışsındır.” dedi.

Düşünmek istemezcesine cevapladım: “Oraları hiç karıştırma yenge.”

Bu diyalogtan sonra küçük yengem bir daha hiç dahil olmadı muhabbete.

“Olan olmuş Ayten. Çocuklar nihayetinde anlaşmış. Baksana gözleri parlıyor ondan bahsedince. Anlat yengem sen.”

Gözlerim parlıyormuş. Bunu da görmeliydi. Güneşte renginin açıldığını söylerdi gözlerimin, gözlerim şimdi ondan bahsetmekle parlıyormuş. Utanırdı bunu duysa. Çok utanırdı.

“Yüksek lisansı bitti yenge. Orada üniversitede doktorasına devam edecek.”

Yengem ağzını açacak oldu, müsaade etmedim.

“Ben gideceğim yanına. Orada bir yuva kuracağız. Yenge, böyle şey gibi hissediyorum, o neredeyse benim yuvam orada gibi. Doğduğum büyüdüğüm evdeyken bile öyle hissediyorum. Bir şeyler eksik sanki.”

Bunları da duymalıydı. Az konuşuyorsun, derdi. Yokluğunda ne çok konuşur hale geldim.

“Yengem sen bayağı bayağı seviyorsun bu kızı.”

Gülümsedim. “Bayağı bayağı seviyorum.”

Bunu ona söylerken ne çok zorlanmıştım. Dağa, taşa haykırabilirdim oysa. Bir şehrin ortasında durup bütün insanlığa anlatabilirdim. Ama işte, ne zaman ona söyledim, o zaman anladım. Ona söylemekle daha da büyüyordu içimdeki sevgisi. Seven sevdiğine sevdiğini söylemeliydi gerçekten. Buradan seslensem oradan duyar mıydı?

“seni seviyorum.”

“seni çok seviyorum.”

[sahnearkasi]

Oturduğu yerde biraz kaydı. Çardağın üstündeki pakete uzanıp bir sigara çıkardı. Sigarayı dudaklarının arasına yerleştirirken ceketinin cebinden çakmağını çıkardı. Ateşleyip bir nefes çekti. Dumanı havaya bırakırken konuştu.

“Bir adam var.” dedi.

Burukça gülümsedi. Başını kaldırdı, sigarasından bir nefes daha aldı. Gözlerini kapatarak üfledi.

“Canan.” dedi. Efendim mahiyetinde bir “hım” çıktı ağzımdan. “Canan.” dedi tekrar. “Bir adam var.” Bu kez ben burukça gülümsedim. “Canan, bu evli bir adam.”

Gülüşümü yavaşça çözdüm. Gözlerini açıp uzunca bir nefes daha aldı o da. Tek kelime etmedim. Bekledim. O an, konuşması saatler de alsa beklerdim. Beklemeliydim çünkü. Bazen bu gereklilik eki, hayatımız için tahmin ettiğimizden daha önemli bir hal alıyordu.

“Tanışmıyoruz biz. Yani o beni tanımıyor.”

Gözlerini çardağın kenarına sabitlemiş, yüzü Ay ışığında aydınlanırken anlatıyordu.

“Ben onun eşini tanıyorum. Eşinin arkadaşlarını falan.” Duraksadı. Gözlerini yüzümü buldu.

“Canan, şuram yanıyor.” Sol işaret parmağıyla göğüs kafesini hayali bir daire içine aldı.

Gözlerimi uzunca açıp kapadım. Diyecek tek bir sözüm yoktu.

“Onu gördüğümde bilmiyordum. Yani evli olduğunu. Şimdi biliyorum ama ne değişiyor? Bir şeyi değiştiremiyorum Canan. Gücüm yetmiyor.”

İki elini de masaya koydu. İsyan ediyordu. Kendisine, yüreğine, kaderine. Benimse elimden ellerini tutmak dışında başka bir şey gelmiyordu. Ellerini tuttum. Eğdiği başını kaldırdı.

“Canan, ben yüreğimle ne yapacağım böyle?”

Zar zor sesimi bulup konuştum.

“Geçecek.” dedim.

Dilimden başka bir şey gelmedi. O an, ona destek olabilecek bir cümle kurmayı çok istedim. Ama işte beceremedim.

“Canan.” dedi son bir kez daha. Uçurumdan düşüyormuş da son bir umut tutunmaya çalışıyormuş gibi.

“Canan, bu acı nasıl geçiyor?”

[sahnearkasi]

yani, ne bileyim Nevin... böyle olmamalıydık. hiçbir şekilde böyle olmamalıydık. böyle imkansız, böyle başıboş, böyle karşılıksız, böyle batmaya ve yitmeye yakın... hak etmedik bunu Nevin. ben ve sevgim. ben ve gençliğim. tamam, ben bu aşkın seven tarafıydım, o olmazı. ama olmaza sevdalandım diye suç benim mi? beni sevemedi diye suç onun mu? suç yok ki Nevin. aşkta suç olur mu hiç? olsa olsa kaza kurşunu olur. kazaydık, kader olamadık. hayır, kızmıyorum. ... aslında çok kızgınım. kırgın mıyım yoksa? içimde bir şeyler kırık dökük alev almış. niye sevmedi beni! kimler kimleri seviyor bu dünyada, beni niye sevemedi? beni neden sevmeyi denemedi? Nevin, sen söyle. Neden sevmedi beni?

[sahnearkasi]

Mahmut abinin gözlerinde Nazlı ablayı görmeyi çok severdim. gözleri, vernik atılmışçasına parlardı. aşk demek ki böyle bir şeydi, tahtayı verniklemişsin gibi insana canlılık ve parlaklık veren. Mahmut abinin de gözleri ışıl ışıl olurdu her defasında. Ortamı bir başına aydınlatırdı. aşktan.