Gevangen in het presidentschap
Obama is zijn laatste twee jaar als president in gegaan en het heeft het na de afgelopen maand lastiger dan ooit. Eric Holder, de minster van Justitie en goede vriend, stapte op, de resultaten van de aanvallen op IS zijn onzeker (de wereld is verdeeld over de aanvallen), een klimaattop waarbij de VS het antwoord schuldig moest blijven op de grote hoeveelheid CO2 uitstoot waaraan het land zich schuldig maakt en een immigratieprobleem dat niet direct lijkt te worden opgelost.
Dat Obama de ‘Second Term Blues’ mist, is niet verwonderlijk. Veel presidenten uit het recente verleden gingen in hun tweede termijn de mist in: Nixon met het Watergate, Reagan met het Iran-Contra schandaal en Clinton met de affaire met zijn stagiaire. In de tweede termijn is de glans er bij veel presidenten vaak af, ideeën zijn gesneuveld, de publieke waardering voor de president daalt en de vermoeidheid neemt toe; het swingt niet meer.
Veel van de problemen waar Obama tegenaan loopt, staan in direct verband met de verkiezingen voor het Congres komende november. Het is als volgt samen te vatten: onderneemt Obama nu actie, dan is het verlies in november voor de Democraten waarschijnlijk des te groter. Obama houdt zich dus even rustig.
Obama wil niet alleen als de eerste Afro-Amerikaanse president de geschiedenisboeken ingaan maar ook als de president die een goed lopende zorgwet introduceerde, iets bijdroeg aan de klimaatverandering en geen nieuwe oorlog ontketende; de drie P’s, peace, prosperity en progress. Obama heeft er voor gekozen zich rustig te houden tot en met de verkiezingen in november. De vraag is of hij ná deze verkiezingen nog wel kan werken aan zijn presidentserfenis?
De Republikeinen lijken in november af te stevenen op een kleine overwinning. Die overwinning zou inderdaad groter worden als Obama zich nu zou bemoeien met bijvoorbeeld het immigratieprobleem. Het toch al Republikeinse zuiden zou dan geheel in handen kunnen vallen van de Republikeinen. Maar laten we de gedachtegang van Obama doortrekken naar november. De republikeinen komen met 51 zetels in de senaat aan de macht, de democraten houden er 48 over en 1 zetel blijft onafhankelijk. De prozaïsche realiteit van de politieke loopgravenoorlog zal blijven bestaan. De Republikeinen zullen vrolijk doorgaan met het blokkeren van Obama’s plannen, om zo ook de erfenis van Obama te doen slinken.
De acties van de Republikeinen zijn vanuit hun perspectief ook niet helemaal onbegrijpelijk. Zij zullen alles proberen om de plannen van Obama te doorkruisen (zie Obamacare). Want de Republikeinen snappen terdege dat een goed einde van Obama’s presidentschap een goed begin is van zijn opvolgster Clinton (ja, ze maakt een goede kans!). De strijd tegen de Democraten zal dan ook fel worden voortgezet.
Obama zit nog twee jaar gevangen in het presidentschap. Welke kant hij ook op beweegt, swingen doet het al een tijdje niet meer, hij mist de blues!