Benimki bir öfke ya da birine duyulan kırgınlık değil artık.İçimde bir yerlerde bir şalter attı benim. Ne zaman oldu, tam olarak hangi yarada pes ettim bilmiyorum ama bir gün uyandım ve içimdeki o kavganın bittiğini hissettim. İnsanların "hayat" dediği, hırsla koştuğu, tutunmaya çalıştığı o sahneden sessizce arkamı dönüp yürüdüm ben.Dışarıdan bakanlar beni duruyor sanıyor. "Ayağa kalkmıyor", "hiçbir şey yapmıyor", "vazgeçmiş" diyorlar. Anlamıyorlar. Ben durmuyorum, ben tükendim. Bir insanın koşmaya halinin kalmamasıyla, koşmak istememesi aynı şey değil. Benim artık hiçbir şey için mücadele edecek, bir şeyleri düzeltmeye çalışacak, yeni bir hayal kurup onun peşinden sürüklenecek dermanım yok.Artık iyi bir şeylerin olmasına dair bir beklentim de kalmadı, kötü bir şeylerin olma ihtimali de korkutmuyor beni. O hissizlik eşiğini çoktan geçtim. İnsanların küçük mutluluklar dediği şeylere bakıyorum, güzel evet, ama benim içimde onları hissedecek bir yankı odası bile kalmamış.Bana hayata dönmemi, risk almamı, çabalamamı söylüyorlar. "Böyle yaşanmaz" diyorlar. Haklılar belki, dışarıdan bakınca bu yaşamak değil. Ama bilmiyorlar ki ben içimdeki o yangını söndürmek için az uğraşmadım. Şimdiki bu sessizlik, bu hareketsizlik... Bir pes edişten ziyade, savaşmayı bırakmış bir ruhun kabullenişi.Ben artık bir şeyleri zorlamıyorum. Kimseye bir şey ispatlamaya, hayatı yakalamaya ya da kendimi kurtarmaya çalışmıyorum. Bıraktım. Su aktığı yere gitsin, gün ne zaman biterse bitsin. Benim hikâyem koşarken değil, durduğum o yerde çoktan bitti zaten.
discoholicmusic
amandla
pixelskylines
germansingergirl
