Mualla inan bana kaldırımlar da ağlar, hem de öyle bir ağlar ki neye uğradığını şaşırırsın.Seni anlattığım kaldırımlar çatladı,kanlandı.Senin kalbimde yarattığın ızdırap onlara bile fazla geldi.Dilsiz kaldırımlara seni anlattım bağıra bağıra ağladılar Mualla.Şimdi hâlâ diyebilir misin sevgi baldan öte bir lezzettir diye.Senin gibi insanlar Mualla,işte onlara bal gelir ama benim gibi göğüs kafeslerinde yangın başlayan adamlara işkence ile öldürülüyormuşsun gibi gelir.Şimdi söyle bana Mualla,sen mi insansın yoksa kaldırımlar mı senden daha vefalı?Tüm hücreleri adını seslenecek kadar sevdalanan bu adamı para için mi terk ettin?Ben sanırım sen ve senin gibi kadınları hiç anlamayacağım Mualla.Sizi sahilde pahalı arabaları ile dolaştıran,bir düzine poşetler ile sizi yanında tutan ama sizin kalbinize hiç dokunmayan adamları niye istediğinizi anlamayacağım.Ben senden sonra kimseyi de sevemeyeceğim çünkü korkağım.Yine biri beni Tanrı gibi gördüğü bir adama tercih eder diye ödüm kopuyor.Olsun Mualla.Ben kaldırımlarda yaşarım,kaldırımlara giderim akşamları ve onlara çiçekler ekerim ucuzundan,belki de yol kenarından kaçırdığım bir çiçektir bu,ben cebindeki metelikle ilgilenmeyen o kaldırımda elbet sıcak bir şekilde ölürüm.Ama sen Mualla, sımsıcak evinde donarak öleceksin ve seni gören olmayacak.
