Six Points of View

[sixpointsofview-blog]

Nowy głos pokolenia #2

Myślisz że żyjesz? Chwytasz każdą chwilę? Odpowiem krótko, mylisz się.  

Zastanawiałeś się kiedyś co powiesz swoim dzieciom, wnukom, osobom przypadkowo poznanym na ulicy, o życiu? O tym co cię spotkało, kogo poznałeś, co widziałeś i co przeżyłeś? My Nowe Pokolenie chcemy móc kiedyś opowiedzieć o historii. Historii która i może nie skończy się happy endem, ale będzie Naszą historią.

Może i jesteśmy nieodpowiedzialni i nie myślimy o tym co przyniesie jutro, ale za to wiemy co jest tu i teraz. Bo tylko ta chwila ma znaczenie, tylko ona się liczy. Nie przejmujemy się tym co było, a o tym co będzie nie myślimy. Dzięki takiemu stylowi życia wyciągamy z każdej chwili to co się da, to czego inni nie zauważają. Doprowadza czasem to do sytuacji którą większość osób unika i nie chciała by przeżyć, lecz to jesteśmy My, to jest nasza historia, jest to część nas. Dzięki takim sytuacjom stajemy się silniejsi i poznajemy siebie, nowego siebie.

Lecz jakby mogła brzmieć historia gdyby nie ludzie, gdyby nie osoby które wkroczyły w nasze życie i je odmieniły. To właśnie oni nas umacniają, wspólne chwile i wspomnienia są tym o czym inni mogą tylko marzyć. To te wspólne chwile nas związuje czymś czego nie da się stracić, czymś czego nikt nie będzie wstanie przerwać. Dają nam siłę, napędzają nas  utrzymują przy życiu. Bo czym jest samotne życie, w tym zmanipulowanym świecie w którym masz zaplanowany każdy dzień życia? Jest tym co cię pochłonie, dlatego właśnie to więzi tworzą najpiękniejsze historie.

Sprzeciw wobec dzisiejszej popkultury, całej tej otoczki która mówi nam jak mamy żyć, jak mamy spędzać wolny czas, jak mamy się zachowywać, wyrażamy tym jak żyjemy. To my decydujemy o tym co robimy, i jak to robimy. Jesteśmy głosem który zabrzmiał i długo ni ucichnie, który dotrze wszędzie i połączy nas wszystkich.

[sixpointsofview-blog]

Polski wyborca

W piękny, słoneczny sobotni poranek miałam wątpliwą przyjemność obejrzenia sondy na temat stanu wiedzy Polaków... Odsyłam dalej:

http://dziendobry.tvn.pl/wideo,2064,v/walka-o-trybunal-konstytucyjny,1488318.html

buga

[sixpointsofview-blog]

Hello December

Grudzień jest najpiękniejszym i najbardziej magicznym miesiącem w roku. Pewnie wielu z was zaplanowało sobie cały ten miesiąc na przedświąteczne przygotowania. Etap szukania prezentów dla bliskich i szał kupowania ozdób świątecznych oficjalnie został otwarty.

Nie trudno zauważyć, że centra handlowe, rynki miast, a nawet ulice bombardują nas świecącymi lampkami, ogromnymi choinkami i bombkami, a w sklepach słyszymy tylko świąteczne piosenki. Wszystko woła do nas „UWAGA! Idą święta”. Korzystając z tego faktu, chciałabym dodać coś od siebie. Dla niektórych początek grudnia jest zdecydowanie za wczesną porą na przeżywanie nadchodzących świąt (pomijając fakt, że już z początkiem listopada mogliśmy kupować mikołajki) i gdzieś tam mijając wszędzie te świąteczne dekoracje opuszcza nas ta prawdziwa magia świąt, a staje się to jedynie kiczem. Ja osobiście uwielbiam wystroje świąteczne. I teraz jest najlepszy czas, żeby o wszystkim pomyśleć, nie narażając się parę dni przed Wigilią na szukanie dwie godziny miejsca parkingowego i jeszcze raz tyle czekania w kolejce w kasie. Co takiego wspaniałego jest w tym okresie?

Najpiękniejsze oczywiście są świąteczne dekoracje, które sprawiają, że każdy dom prezentuje się wyjątkowo. Za sprawą świątecznych ozdób tworzymy w nim magiczną atmosferę.

(podobne produkty dostępne w sklepie DUKA)

(inspiracje w sklepach home&you i a-tab)

Święta  to wyjątkowe chwile, na które czeka każdy. Dekorowanie stołu jest również częścią świątecznego rytuału. Nie da się ukryć, że stół Wigilijny jest wówczas najważniejszym i wyjątkowym miejscem. 

(źródło: www.stylowi.pl, sklepy a-tab oraz DUKA)

Na pewno znajdą się osoby, które nie lubią mieć sztucznych choinek w domu, a z różnych innych powodów nie mogę postawić sobie prawdziwego drzewka. Można zatem poradzić sobie w inny sposób.

No i najsmaczniejsza część świąt – pierniki. 

Na koniec żeby oryginalnie i efektownie zapakować prezent nie trzeba kupować drogich pudełek czy ozdobnych papierów do pakowania. Przyda się wszystko co ma się pod ręką. Zwykły papier, parę wstążek no i oczywiście klej i nożyczki. 

(źródło: www.stylowi.pl)

So KEEP CALM Christmas is coming.

olsjo

[sixpointsofview-blog]

Ścianka myśli- polskie gwiazdy na podsłuchu

Autorzy serialu “Ścianka myśli” wiedzą jak inteligentnie ponabijać się z celebrytów. Polecam wszystkim śledzenie każdego odcinka na portalu plejada.pl.

Ag.

[sixpointsofview-blog]

Handball w najgorszym wydaniu

Rzekł kiedyś Mark Twain, że lepiej jest nie odzywać się wcale i wydawać się głupim, niż odezwać się i rozwiać wszelkie wątpliwości. Dziś trochę zmodyfikuję tę mądrość i udowodnię, że nie dotyczy tylko odzywania, ale także pisania. Pisania tekstów, które powinny być profesjonalne. A są co najwyżej przykre. 

Kontekst historyczny. Dawno, dawno, dwa lata temu, drużyna handballowego Górnika Zabrze wywalczyła brązowy medal mistrzostw Polski. Sukces smakował jak złoto, bo wiadomo, że dwa pierwsze miejsca w lidze zarezerwowane są dla Vive Tauronu Kielce i Orlen Wisły Płock. Rok później zabrzanie ponownie chcą walczyć o wysokie laury, niezłych zawodników w swojej ekipie mają, ale ponoć coś nie zagrało. Skończyli więc sezon na miejscu piątym. Prezes odrobinę się zdenerwował i stwierdził, że gwiazdy są na niebie, nie chce takowych w zespole, bo skutek przyniosło to, eufemistycznie ujmując, marny. Obniżył więc budżet, skompletował skład z mniej medialnymi nazwiskami, a na stanowisko trenera zatrudnił 39-letniego Mariusza Jurasika, który jest równocześnie graczem drużyny. Notabene najlepszym. I często jedynym.

Cięcia kosztów odbyły się chyba także w załodze zarządzającej stroną internetową, PR-em i kontaktem z mediami. Nie wiem, jak przebiegało wybieranie nowego teamu w tym przypadku, ale wygląda to tak, jakby prezes chodził sobie po Silesii i pytał ludzi, czy nie chcieliby łatwej i przyjemnej pracy. Z tym, że tę pracę też można masakrować.

Koniec kontekstu historycznego. Idźmy do konkretów. A kwiatków jest tyle, że aż mi się buzia uśmiecha na myśl o możliwości znęcania się nad czyjąś ułomnością.

Hit numer jeden. Screena niestety nie mam, bo zaczęłam zapisywać hity z satelity dopiero, gdy zorientowałam się, że tego będzie więcej i stworzę folder o uroczej nazwie „Górnikowa beczka na każdy dzień”.

Tytuł artykułu „Dlaczego Dariusz Jurasik stracił głos”. Ludu, ludu. Trzymajcie mnie, bo do dziś mną telepie. Ja wiem, że można nie znać imion zawodników piątej ligi podwórkowej, ale Mariusz Jurasik to jednak ikona polskiej piłki ręcznej. Nawet moja mama wie, jak wygląda i rozpoznaje go w sklepie. A moja rozkoszna rodzicielka od lat ogląda ze mną siatkówkę i wciąż na Murilo woła Gorillo, a na Vissotto Risotto. Rozumiecie więc jej poziom zaangażowania i zrozumienia niektórych sportowych kwestii.

Mały update: Twitter jednak zawsze niezawodny. (@ag_zi)

I jeszcze ta kropka nienawiści na końcu zdania. Trzy razy tak, przechodzisz dalej.

Hit numer dwa.

Jak to mawiają: „co raz się zobaczyło, się nie odzobaczy”. Szkoda tylko, że w przypadku czwartej linijki screenowanego tekstu “coraz” powinno być pisane łącznie, w końcu coraz bliżej święta.

Dobrze, że Górnicy grają, a w meczach o stawkę nie mogą grać źle, ale istnieją również inne słowa, które mogą skutecznie to granie zastąpić. Ale po co. Grają w piłkę ręczną? Grają. To po co drążysz temat.

Miło wiedzieć, że po słabym meczu w Lubinie jutro Górnicy się zrehabilitują. Z tym, że sprawdziłam terminarz i niestety jutro żadnego pojedynku w Zabrzu nie ma.

Po drugie. Wiem, że się czepiam, ale gdzie tu sens i logika: „5 spotkań”, „dwa z nich”, „3 mecze”. Ja jestem kobietą i rozumiem, co znaczy być niezdecydowanym, ale jak już wybieram jedną wersję, to twardo idę i się jej trzymam jak rzep psiego ogona.

Teraz zamknijcie oczy, bo się wam wypalą. TYM CZASEM. Tym czasem, a może tamtym czasem, a może jeszcze jakimś innym. Mam sobie wybrać? Warszawski, nowojorski czy australijski. Chyba ostatecznie zdecyduję się na czas tadżykistański.

Nie wspominam już o tym, że ładnie byłoby teksty justować. Choć jestem w stanie ich rozgrzeszyć, bo sama walczę z Tumblrem.

„Mimo, że rywale zmagają się w II lidze, udało im się rzucić 20 bramek, przy 34 straconych na korzyść zabrzan”. Tłumacząc na język polski – goście stracili 34 bramki, które to były równocześnie golami zabrzańskiej ekipy. Tylko teraz po co pisać, że rywale stracili bramki na korzyść tych drugich? Nie wystarczy stwierdzić, że stracili i amen? Czyż to nie logiczne, że skoro stracili to raczej nie na konto króla Alberta tylko przeciwnika?

Powtórzenia „gości-gości” i „grający-grający” to niższy kaliber, więc nie będę się wyżywać.

Ale prawoskrzydłowy piszemy łącznie. Ja wiem, że można pomachać prawym skrzydełkiem, lewym skrzydełkiem, prawą nóżką i lewą także, ale pozycji prawo (spacja) skrzydłowego nie ma. Choć Word nie poprawia automatycznie tego błędu, więc rozumiem, że można nie wiedzieć.

Jedziemy dalej. Piękny lid artykułu. Szkoda tylko, że dopiero po jego przeczytaniu dowiadujemy się, że tak naprawdę to cytat. Bo po co zacząć cytat od myślnika. Myślniki są zbyt mainstramowe.

Przyznaję, że drugi akapit, zaznaczony przepiękną klamrą rysowaną w Paincie, czytałam dziesięć razy. Ostatecznie zrozumiałam. Łatwo nie było, ale chyba wiem, co autor miał na myśli.

„Bardzo fajnie prowadził ich grę”. Fajnie to sobie można w piłkę na podwórku kopać, a niefajnie jest, gdy piłkę zabiera kolega, którego mama woła na obiad. W gimnazjum przed testami miliony razy mi wpajali, że lepiej zacząć zdanie od „i” albo „a” niż wcisnąć w tekst słowo fajnie. Fajnie po prostu jest niefajne. Nawet Word się zgadza, bo podkreśla na czerwono.

W tym przykładzie jest czerwono. Nie wiem czy wynika to z wielu błędów, czy z tego, że akurat w tym dniu miałam zły dzień i musiałam się wyżyć, ale nie tym się przejmujmy.

„Równo sześć dni”. Konia z rzędem temu, kto znajdzie mi dzień trwający 25 godzin, a kolejny 23. Trudno byłoby znaleźć nierówne dni.

ILOŚĆ ZMIAN. Matko z ojca. Problem z ilością i liczbą jest równie złożony, co trudny i ciężki. Zmiany można policzyć. Jedna, druga, piąta, trzydziesta. Umiemy liczyć – stosujemy liczbę. Wody lecącej z kranu nie policzymy. No chyba, że zaczniemy jechać z kroplami. To inna sprawa. Stosunkowo jednak, jeśli wody nie policzymy, to używamy ilość wody. Proste, logiczne, a takie trudne do zapamiętania. Nie ciężkie. To nie waży tony, by było ciężkie do zapamiętania. To jest trudne.

Podsumowując, tak się w Internety nie bawimy. To nie jest blog 13-latki, a oficjalna strona poważnej drużyny, która występuje w rozgrywkach ligowych i przez kilka kolejek także międzynarodowych. Odsyłam również do konta na Twitterze, które od początku tego sezonu leży i kwiczy. Facebook jest historią na inną opowieść. Kocham w nim to, że można podglądać edycje postów. Tym samym widać wszystkie błędy, które miały być zatuszowane przez spryciarzy. Ale nie, czujne oko czuwa.

[sixpointsofview-blog]

Nuvole Bianche

Tydzień temu pisałam o tegorocznych kampaniach świątecznych, które marki modowe skrupulatnie zamieszczały już w listopadzie na swoich kontach social media. Dzisiaj chciałam podzielić się reklamą, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie, pomimo, iż nie jest to typowa reklama świąteczna jakby się mogło wydawać. Podobnie jak reklama londyńskiego domu handlowego John Lewis jest naprawdę wzruszająca. O dziwo w żaden sposób nie jest związana z modą,  bo jest to reklama hiszpańskiej loterii,  jednakże jest to maleńkie arcydzieło, które warto zobaczyć.

Uwaga! Łza kręci się w oku!

Muzyczne tło stanowi utwór Ludovico Einaudi - "Nuvole Bianche".

[sixpointsofview-blog]

Ustawki z paparazzi, czyli zdjęcia „z zaskoczenia”

Tematem tabu w show- biznesie są tzw. „ustawki”. Wszyscy to robią, ale nikt się do tego nie przyznaje. Gwiazdy uwielbiają robić z nas idiotów.

Na czym owe ustawki polegają? Sprawa jest bardzo prosta. Wystarczy zadzwonić do znanego portalu plotkarskiego, podać dzień i godzinę rzekomego, „przypadkowego” pobytu w danym miejscu. Przypuśćmy, że chodzi o zwykły spacer z nową dziewczyną.  Umówieni celebryci pojawiają się w parku i zaczyna się pajacowanie. Paparazzi w gotowości czekają na rozwój akcji, aby wziąć się do pracy. Główni bohaterzy rozpoczynają swoje show, czyli obejmowanie się i całowanie, a fotografowie „z ukrycia” robią zdjęcia zakochanej parze. Wszystko oczywiście odbywa się w atmosferze totalnej nieświadomości naszych fotografowanych gołąbeczków.

(źródło: http://www.pudelek.pl)

Na zdjęciu widzimy ustawkę zakochanego Rafała Maślaka- mistera Polski 2014, z świeżo upieczoną dziewczyną.

Rozpoznanie ustawek od rzeczywistych zdjęć z ukrycia nie jest wcale takie trudne. Przede wszystkim chodzi o ich jakość i zachowanie fotografowanych celebrytów.

Wiadomo, że portale plotkarskie nie żyją z samych ustawianych sesji, ale również z przypadkowych zdjęć zwykłych przechodniów, którzy mieli szczęście spotkać znane osoby i je sfotografować, najczęściej w kompromitujących dla nich sytuacjach. Wtedy widzimy, że jakość zdjęć nie powala, a miny celebrytów nie są już takie słodkie i uśmiechnięte, ponieważ nie dzieje się to za ich zgodą. Dlatego, fotografie z ustawek zazwyczaj są wysokiej jakości, są robione z bliska i przede wszystkim, nasi bohaterowie wyglądają na nich pięknie i schludnie.

(źródło: http://www.pudelek.pl/)

Tutaj widzimy prężącą się przy wózku Iwonę Węgrowską, która twierdzi, że nigdy nie miała ustawek z paparazzi. Przecież wszystkie mamy, trzy tygodnie po urodzeniu dziecka wyglądają tak samo obłędnie, jak na zdjęciu prezentuje się nam Iwonka, no i przede wszystkim na każdy spacer ze swoją pociechą zakładają szpilki i stosują pełny makijaż. Powinniśmy się zastanowić, czy czasem Węgrowska nie prowadzi tutaj pustego wózka, bo to też jest bardzo możliwe.

Umawianie się z paparazzi jest procesem podobnym do pozowania przy ściankach, ponieważ cel jest tutaj dokładnie taki sam. Po prostu, chodzi tu o autopromocję ale i również o ocieplanie wizerunku. Nic nie rozczula tak bardzo jak zdjęcie celebryty z własnym dzieckiem lub pieskiem.

Wszystko w pewnym sensie dałoby się zrozumieć, no bo przecież trzeba się promować, aby być na językach wszystkich, jak to na prawdziwego celeba przystało. Jednakże, jedna rzecz jest tutaj bardzo zastanawiająca. Dlaczego nikt nie chce się przyznać do tego, że umawia się z paprazzi na ustawkę? Czy gwiazdy naprawdę myślą, że odbiorca jest półgłówkiem, który nie potrafi rozróżnić idealnie wykadrowanego zdjęcia od tego zrobionego na szybko z ukrycia? Kiedy zorientują się, że nie jesteśmy niewykształconymi baranami, którym można mydlić oczy? Tego niestety nie wiemy, ale z pewnością z niecierpliwością wyczekujemy cudownego oświecenia naszych celebrytów.

Dodam jeszcze tylko, że ustawki są niebezpieczną grą z mediami. Paparazzi, którzy są zapraszani przez znane osoby na ustawiane zdjęcia, czują się zaproszone na stałe, do każdej sytuacji dotyczącej życia prywatnego danej gwiazdy i wykorzystują to jak najbardziej się da. Nie zawsze dzieje się to za zgodą celebrytów. Jeśli raz się sprzeda, to już nie ma od tego ucieczki. Dlatego najbardziej absurdalne wydaje się wytaczanie procesów przez osoby znane, przeciwko portalom plotkarskim za naruszenie prywatności, na co początkowo  sami przyzwolili.

Ag.

[sixpointsofview-blog]

Sprzedawca strachu

Jeden z najbogatszych pisarzy świata. Rzemieślnik i artysta. Autor powieści, które natychmiast zaraz po premierze trafiają na szczyty list bestsellerów. Stephen King nie bez powodu nazywany jest Mistrzem grozy.

Carrie Briana de Palmy, Lśnienie Stanleya Kubricka z genialną rolą Jacka Nicholsona, Skazani na Shawshank z Timem Robbinsem czy Zielona mila z Tomem Hanksem. Są to filmy wybitne, które weszły do kanonu światowej kinematografii, dlatego większość z nas powinno znać nazwisko Stephena Kinga. Jest to bowiem autor wszystkich powieści, których wyżej wymienione filmy są ekranizacjami. Nie bez powodu King jest nazywany mistrzem horroru, jego książki sprzedają się w takich ilościach na całym świecie, że w liczeniu zer można się pomylić. Jest autorem ponad 60 powieści, i za każdym razem wytwórnie filmowe biły się o prawa do ich ekranizacji. W czym tkwi sekret jego sukcesu? Horrory Kinga uświadamiają ponurą prawdę – to człowiek jest źródłem autentycznej grozy. Większość powieści nie przedstawia typowego dla znanych nam horrorów motywu wampirów, wilkołaków, zjaw i demonów. Autor porusza tematykę, w której zło emanuje z wnętrza człowieka. Autor sięga daleko w głąb ludzkiej natury i wydobywa z niej to co najciemniejsze. Spośród wszystkich powieści Kinga, z którymi miałam do czynienia postarałam się wybrać 3, które moim zdaniem są najlepsze.

Pierwszą książką, która zasługuje na uwagę jest Cmętarz zwieżąt. Błąd nie jest kwestią mojej pomyłki. Powieściowy cmętarz stworzyły dzieci, które wiadomo zawsze miały problem z ortografią. Jest to mroczna i posępna opowieść o ojcu, który decyduje się wskrzesić swojego tragicznie zmarłego syna. Dziecko powraca, ale nie jest już tym miłym chłopcem. Nawet zdaniem Stephena Kinga jest to powieść tak przerażająca, że miała się nigdy nie ukazać. Po pierwsze nie ma w niej Happy endu, po drugie to dzieci staja się czymś złym i podłym, wreszcie po trzecie, każdy pozytywny bohater ginie albo popada w obłęd. Powieśc zekranizowano w 1989 roku. Film, którego tytuł brzmi Smętarz dla zwierzaków (Pet sematary) nie przeraża tak jak powieść. Winę ponosi ciężka reżyserska ręka Mary Lambert, która opowieść o śmierci dziecka i jego potwornym powrocie naszpikowała tanimi „strasznymi” chwytami, czyli trochę mgły, dużo posępnej muzyki i stukanie łańcuchami. Książka jest genialna, niestety nie można powiedzieć tego samego o filmie.

Ci, którzy nie znają przeszłości, zwykle ją powtarzają… i nie chcą słuchać ostrzeżeń.

Na moim drugim miejscu jest napisana w 1986 roku powieść Misery. Skąd pomysł na tą powieść? W tym roku King był już literackim bogiem i miał miliony swoich wyznawców, którzy niestety coraz bardziej utrudniali mu życie. Zaczepiali go w sklepach, wystawali pod jego oknami, chodzili do tych samych knajp. Powoli, ale skutecznie King poznawał ciemną stronę sławy. Wtedy stworzył powieść, która odzwierciedlała to, co sam przeżywał. Tak właśnie powstał Paul Sheldon – autor bestsellerowych romansów, który postanawia uśmiercić swoją główną bohaterkę imieniem Misery i stworzyć całkowicie nową powieść. Wypadek to nie jedyny kłopot, z którym musi zmierzyć się pisarz. Uwięziony w domu swojej fanki, zostaje uznany za zaginionego. Fanki, która ogarnięta obsesyjną miłością i fascynacją do książek o Misery, zdolna jest do wszystkiego. Książka jest o wiele bardziej brutalna od filmu, który został nakręcony w 1990 roku przez Roba Reiner’a. A co ciekawe miała być jeszcze bardziej okrutna, ponieważ opiekunka Annie miała zabić pisarza, a z jego skóry zrobić okładkę książki napisanej na jej cześć. Tak na szczęście się nie stało. W zasadzie zbyt wiele się tu nie dzieje. Mamy tylko parę zamkniętą w domu na pustkowiu, ale to wystarczyło do stworzenia jednego z najbardziej klaustrofobicznych horrorów. Reżyser od razu zaznaczył, że film ma być pozbawiony wszelkich elementów przemocy i w sposób bardzo subtelny jeszcze mocniej uwypuklił opowieść o pojedynku, jaki rozgrywają między sobą kat i ofiara. Perfekcyjnie ukazuje bezsilność człowieka całkowicie uzależnionego od drugiej osoby. Jest to tytuł, z którym zdecydowanie warto się zapoznać, przynajmniej dla fenomenalnego aktorstwa. Dodatkowo aktorka Kathy Bates, dzięki kreacji Annie Wilkes, z nikomu nie znanej aktorki stała się ikoną i wielką gwiazdą. Za swoją rolę otrzymała Oscara.

No i w końcu trzecie miejsce zajął Worek kości. Opowieść o cierpiącym na niemoc twórczą pisarzu, który zmaga się z demonami przeszłości. Poruszająca opowieść o rozpaczy i uczuciach, które są w stanie przetrwać wszystko - nawet śmierć. Trzynaście lat po wydaniu książki Mick Garris zaadaptował literacki triumf Kinga i zamienił go w tanią opowieść o duchach. To zaskakujące zwłaszcza, że filmowy Worek kości ma świetnego głównego bohatera – Pierce Brosnan grający Mike’a Noonana. O ile zmienione wątki powieści dałoby się jeszcze wybaczyć, to prostackich uproszczeń już nie. Nastrój zastąpiony zostaje dosłownością, a bohaterzy zaczynają wygłaszać coraz większe banały „o życiu”. Naturalna charyzma Pierce’a Brosnana nie były w stanie uratować tej produkcji. Jeśli mogę coś doradzić, to zdecydowanie polecam powieść. Jest absolutnie mistrzowska.

King w każdej książce zawiera cząstkę siebie, opisuje świat, który dobrze zna. Choć każde jego dzieło zawiera w sobie motywy bardzo do siebie podobne, standardowo akcja rozgrywa się w stanie Maine, musi być pisarz i alkoholik (najlepiej żeby to była jedna i ta sama osoba), człowiek psychopata, wątek zjawisk nadprzyrodzonych, no i dosyć uproszczone rozwiązanie na koniec. Jednak  każda historia ma swój osobisty potencjał. Liczba ekranizacji i adaptacji dorobku tego autora jest na prawdę imponująca i żaden inny pisarz nie może się pochwalić takim szczęściem. Szkoda tylko, że znaczna część ekranizacji to produkcje po  prostu niedopieszczone.

olsjo

[sixpointsofview-blog]

Nowy głos pokolenia #1

Nowa fala, nowe pokolenie, nowe wzorce i nowy odbiór świata. Tak jak zawsze stworzyło swój apel, wyraziło sprzeciw wobec wszechobecnej kulturze zakrytego "czystego" ciała. Powstał nowy kanon piękna, tego co nasze i nam bliskie. Czy na pewno ?

Zwykłe porno, tani sposób przyciągnięcia uwagi, wzięli by się za coś pożytecznego, gołe baby i pseudo muzyka, nie rozumiem tego. To tylko niektóre z pojęć które można usłyszeć o tym co panuje w dzisiejszym undergroundzie. To już nie tylko muzyka to też fotografia, tatuaże, piercing, ubrania i autorskie teledyski.  

My osoby nowego pokolenia poszukujemy tego co nowe, tego co stoi w opozycji to wszech obecnej telewizyjnej wizji świata. Piękno to nie tona tapety czy tysiące operacji plastycznych. Stworzyliśmy własny kanon, kanon osoby która jest naturalna. Dla niektórych może być to sprzeczność, jak osoba która ma tatuaże czy kolczyki może być naturalna? Dla nas to oczywiste, są to rzeczy które mieliśmy w głowie i nosiliśmy je tam długi czas, aż przenieśliśmy je w bardziej widoczne miejsce. Jest to część nas. Część której nie musimy codziennie poprawiać by przypodobać się innym, by wyglądać chociaż odrobine jak osoby które widzimy w telewizji, na plakatach czy też na okładkach magazynów.  

My nie tworzymy siebie, my sobą Jesteśmy. Jesteśmy nowym głosem który zna trudy dzisiejszego świata. Głosem który czasem się zatraca i może brzmieć jak bełkot, ale to my szukamy tego co prawdziwe a nie podążamy ślepo za tęczowymi obrazem świata. Słodki happy end, to nie jest coś co do nas przemawia.

[sixpointsofview-blog]

Christmas adverts

Święta Bożego Narodzenia to jeden z moich ulubionych momentów w roku. Kocham je głównie za tę atmosferę, klimat, czas spędzony z rodziną przy jednym stole czy przy wspólnym leniuchowaniu. Lubię mieć wszystkich przy sobie. Jestem świątecznym maniakiem i z pewnością gdybym mieszkała w Stanach Zjednoczonych brałabym udział w konkursach na najbardziej udekorowany dom.

Marki modowe i projektanci wykorzystują ten czas w stu procentach. Wymyślają coraz to ciekawsze kampanie świąteczne, które przyciągają masę ludzi. Najczęstszymi motywami są góry prezentów, przytulne i pięknie udekorowane wnętrza mieszkań z bogato zdobionymi choinkami, oraz odświętne stroje gwiazd czy modelek biorących udział w kampanii. Dzięki mediom społecznościowym, na których marki zamieszczają takowe kampanie, możemy przyglądać się temu spod ciepłego koca i zachwycać się atmosferą bijącą ze zdjęć.

 W tym roku sezon kampanii reklamowych na pewno nie zawiedzie nawet najbardziej wymagającego konesera. Myślę, że to jeszcze za wcześnie, abym mogła powiedzieć, że któraś z kampanii jest najlepsza, bo doskonale wiem, że na kanałach social media jeszcze pojawi się wiele, choć nie ukrywam, że jak co roku mam markę, na której kampanię czekam wyjątkowo niecierpliwie. Jednak wybrałam kilka, które na chwilę obecną mnie osobiście zachwycają.

Burberry to marka, którą zachwycam się za każdym razem. W tym roku do kampanii zaprosiła „brytyjskie talenty” z dziedziny kinematografii, muzyki i mody, a także osoby związane z produkcją filmu „Billy Elliot”, którym to kampania jest inspirowana. Dodatkowo twarzami specjalnej sesji zostali min Naomi Campbell, Rosie Huntigton-Whiteley, James Bay i George Ezra i ulubieniec kreatora – Romeo Beckham.  Poza pięknymi zdjęciami, za które odpowiedzialny jest Mario Testino, jest również film, w którym klimat Świąt Bożego Narodzenia buduje magiczną atmosferę.

Do każdej sesji H&M zatrudnia najlepsze modelki, projektantów, jak i gwiazdy. W tym roku ambasadorką kampanii świątecznej została wokalistka Katy Perry. Zdjęciom towarzyszy również krótki filmik, w którym można usłyszeć specjalną piosenkę wykonaną przez Katy. Konwencja reklamy jest równie słodka i cukierkowa jak sama gwiazda muzyki pop. Kusi bajkowymi postaciami, kolorami oraz lekką i przyjemną dla oka stroną wizualną.

"Happy Holidays from The Hilfigers", czyli najnowsza kampania Tommy Hilfiger jest dokładnie taka, jak wyobrażam sobie święta (Nie, ja nie żartuję). Co mam na myśli? A to, że zdjęcia są zrobione we wnętrzu przepełnionym świątecznymi bibelotami, choinkami oraz ogromną liczbą prezentów i fantastycznie komponuje się ze świątecznym klimatem

Ostatnią świąteczną reklamą jest ta zaproponowana przez brytyjską sieć domów towarowych John Lewis. Różni się od tych, które właśnie omówiłam, a to głównie dlatego, że wzrusza do łez. Pokazana z perspektywy małego dziecka, którego uderza samotność starszej osoby. Przesłanie jest krótkie - w święta nikt nie powinien być sam. Jednak mimo wszystko warto poświęcić chwilę i ją zobaczyć.

[sixpointsofview-blog]

Co z tą Polską?

Myślałam, że za szybko nie powrócę do tematu nowego rządu, ale nie da się nie skomentować ostatnich wydarzeń. W środę minął dopiero miesiąc od wyborów, a już tyle się wydarzyło. Tempo nowej władzy jest zadziwiająco szybkie. W polityce, w Internecie – wszędzie wrze! Ale jak tu się dziwić, skoro demokracja w zastraszającym tempie upada. Tak, użyłam tego stwierdzenia. I to niestety nie tylko moje zdanie.

Pierwszy tydzień rządów Prawa i Sprawiedliwości sprawił, że powstał Komitet Obrony Demokracji. To chyba o czymś świadczy. Ruszyła także strona ,,Liczba dni do końca kadencji PiS”, gdzie można sprawdzić ile dni na spełnienie obietnic zostało obecnemu rządowi. Ludzie po prostu boją się, że zamiast Polskę rozwijać, zburzymy ją i zbudujemy od nowa. Tylko po co? Daje się słyszeć głosy, że te spontaniczne ruchy powstały w odpowiedzi na zawłaszczanie państwa przez Prawo i Sprawiedliwość. Sama lepiej bym tego nie ujęła.

Rząd chce mieć wszystko pod kontrolą, dosłownie wszystko. Ostatnie wydarzenia pokazują, że nawet w teatrach możemy za chwilę spodziewać się cenzury. Obawiam się, że lada chwila powrócimy do tzw. ,,drugiego obiegu”. Ale chyba nawet to mnie już nie zdziwi. Jedni powiedzą ,,no dobrze, biorą się szybko do roboty”, ale czyim kosztem? Patrzyłam w środę na obrady Sejmu (oczywiście odbywające się ,,pod osłoną nocy”) i nie mogłam uwierzyć w te wypowiadane przez obóz rządzący bzdury i ich szydercze śmiechy podczas wystąpień opozycji. No i co ważne - zachowanie Marszałka, który powinien być bezstronny.

I teraz mały apel. Panie Prezydencie, bardzo chciałabym, żeby Pan chociaż udawał, że nie jest partyjny. Podpisanie właściwie w jeden dzień nowelizacji ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, ułaskawienie Mariusza Kamińskiego, co jest sprawą wręcz skandaliczną, dają do myślenia. No tak, zrobił to Pan ,,aby uwolnić wymiar sprawiedliwości od tej sprawy”. Proszę pamiętać, że nie tylko zwolennicy Prawa i Sprawiedliwości głosowali na Pana (oni są być może przyzwyczajeni do takich praktyk), ale również inni ludzie, którzy Panu zaufali. Wiele osób zastanawiało się nad celem nocnych spotkań Andrzeja Dudy z Prezesem i chyba można podejrzewać, że właśnie wtedy omawiane i planowane są działania, których skutki obserwujemy od kilkunastu dni. Tylko szkoda tej naszej demokracji.

buga

[sixpointsofview-blog]

Komentator i prezenter Polsatu Jerzy Mielewski opowiada o tym, co niewidoczne w światłach kamer, kulisach pracy w telewizji, systemie prowadzenia studia meczowego i komunikacji z kibicami. Dorota Kubieniec: Zaczniemy bardzo kreatywnie. Jak można dostać pracę w telewizji? Jerzy Mielewski: - Przede wszystkim trzeba być pięknym, utalentowanym i doświadczonym. Żartuję oczywiście. Od …

Zaskocz mnie.

Sport w wydaniu telewizyjnym. O kulisach pracy, medialności siatkówki i dominacji Polsatu Sport.

[sixpointsofview-blog]

Z czym Polacy chodzą najczęściej do łóżka?

Z misiem, z różowym kocykiem czy z ulubionym „jaśkiem”? Takie odpowiedzi można było usłyszeć od niektórych przechodniów w sondzie ulicznej, na którą ostatnio się natknęłam. Całkowicie przez przypadek. Jak już w tytule zostało napisane, główne pytane brzmiało „Z czym najczęściej zdarza ci się chodzić do łóżka”. Pytanie powodowało więcej uśmieszków, heheszków i zdezorientowania niż odpowiedzi. Przecież jest to zwyczajne pytanie, wyraźnie zaznaczono Z CZYM. Czy łóżko tylko i wyłącznie kojarzy się ludziom z seksem? - Z czym? No z żoną. - A może z książką? - A to nie.

No właśnie, a jak jest z seksem w literaturze?  Był w literaturze od zawsze, tylko dobrze zakamuflowany, w formie aluzji. Łatwo można było zostać oskarżonym o obrazę moralności, o czym mógł się przekonać autor „Pani Bovary” Gustave Flaubert, gdzie w sposób bardzo delikatny coś tam czytelnikowi podsunął i już stanął przez sądem. Często ludzie doklejali książce, w której występował przeklęty seks łaty „brudnej książki, a dzisiaj są to bestsellery. Wiele pozycji było ocenzurowanych, chociaż tym dziełom daleko do dzisiejszych. Dzisiaj seksu w literaturze jest sporo, ale coraz rzadziej możemy znaleźć sugestywne i wysmakowane opisy scen łóżkowych. W większości mamy do czynienia z listą marnych podniet dla starych panien. A taka obecność seksu, seksu bez cenzury, powoduje, że nic, ale to kompletnie nic, nie zostaje dla wyobraźni. Oto przykład:

,, […] Hmm... Wciągam go głębiej do ust, aż czuję w gardle i znów wypuszczam. Mój język zawija się wokół żołędzi. To mój własny lód o smaku Christiana Greya. Ssę mocniej i mocniej, wkładając go głębiej  i głębiej […]”. Cytat oczywiście z książki najczęściej wymienianej jako najlepszy erotyk 2014 roku „50 twarzy Greya”. Właśnie można tu jeszcze mówić o erotyku, czy trafniejsze jest traktowanie tego już jako pornografię? Ludzie! Może tabu gdzieś tam zanika, ale dobry smak dalej istnieje! Premiera filmu w 2015 roku ściągnęła do kin taką rzeszę wyznawców Greya, że zaczęłam się zastanawiać czy tak wielu ludzi naprawdę to czytało i są zachwyceni (mówię tu nawet o gimbazie), czy po prostu wokół tego zrobił się taki szum, stało się to tak modne, że niektórzy po prostu szli za tłumem.

Żyjemy w czasach, w których temat seksu przestał być tematem tabu, a stał się jedynie towarem, który tak a propos, całkiem nieźle się sprzedaje. Seks w książce powinien zachęcać do jej przeczytania nawet tych, którzy stawiają wyjątkowy opór słowu pisanemu. U większości autorów dominują pornograficzne opisy seksu, które mają urozmaicić codzienność niewyżytym pannom czekającym kolejną dekadę życia na przybycie księcia z bajki, bo wszyscy faceci, którzy chodzą po tym świecie to świnie. Jeśli wziąć pod uwagę ogólny spadek czytelnictwa, to jest to całkiem niezły pomysł.

Zrobiłam mały przegląd w jednym z najbardziej znanych sklepów kulturowych jakim jest Empik i pierwszą rzeczą, jaką od razu można było zauważyć to to, że dział erotyki doczekał się honorowego miejsca, zaraz naprzeciwko wejścia, a na nim takie tytuły jak Sztuka uwodzenia, Dotyk Crossa, Pan i jego niewolnice, Kusiciel. Ostatnio nawet na rynku księgarskim debiutowała słynna Sasha Grey wraz z powieścią o wiadomej tematyce pt. Klub Julietty. Nie ukrywam, że zawsze półki z Crossami, Greyami i innymi nieszczęściami omijałam szerokim łukiem, ale mam wrażenie, że one są teraz wszędzie. Dla mnie są to książki kompletnie niestrawne. Ich treść oparta jest raczej na stereotypowych fantazjach seksualnych. Wbrew pozorom, niełatwo jest pisać o seksie, niezależnie od statusu pisarza w świecie literatury. Dowodzi tego przyznawane co roku wyróżnienie Bad Sex in Fiction Award dla autorów najgorszego opisu aktu seksualnego w prozie. Nominowanym do tej niechlubnej nagrody był m.in. Stephen King. Celem nagrody jest zwrócenie uwagi na niewyrafinowane, niesmaczne, często bezcelowe stosowanie opisów seksualnych w powieści współczesnej.

(źródło: www.matras.pl)

Kultura bardzo śmiało porusza tematykę seksu i erotyki, łamiąc kolejne tabu i licząc na rozgłos. Seks w przestrzeni reklamowej i popkulturowej spowszedniał, opatrzył się, stał się niemal przezroczysty. Natomiast w literaturze i sztuce dalej może budzić kontrowersje. Książki erotyczne stały się tak powszechne, że nawet ich najbardziej skrajne odmiany nie przeszkadzają, a wręcz sprzyjają wzrostowi zainteresowania. Te, w których nie brakuje brutalności i uprzedmiotowienia kobiety, mogą liczyć na uwagę mediów, krytyki i czytelników.

[sixpointsofview-blog]

Piękno, nagość, tatuaże.

Czekajcie na więcej...

[sixpointsofview-blog]

Ściankowy savoir - vivre

Ścianka sponsorska, czyli miejsce święte dla każdego szanującego się celebryty; „ściana płaczu” do której modli się o sławę i pieniądze. Mała różnica jest tylko taka, że ścianka celebryty jest kartonowa, ale co tam, jaka religia, taka Ściana Płaczu.

(źródło: http://hello.net.pl)

Dzisiaj, na każdym bankiecie, czy imprezie, na której pojawiają się gwiazdy, pozowanie przy ściance jest obowiązkiem. Nieważna jest zabawa czy spotykanie się z ludźmi, ważne jest zdjęcie zrobione przy kartonowym obiekcie pożądania każdego celebryty.

Po przybyciu na salony, wszyscy goście ustawiają się w kolejce, aby paparazzi zrobili im zdjęcie. Krążą legendy o długości kolejek, podobno nie ma takich nawet do cateringu w trakcie bankietu. Czyżby gwiazdy przestały jeść, aby wyglądać perfekcyjnie przy ściance? W takiej sytuacji nie pozostaje nam nic innego, jak tylko współczuć i ze spokojem pójść do własnej lodówki po ciasto z kremem, bo przecież my nie pozujemy i perfekcyjnie wyglądać nie musimy.

Jeśli ktoś myśli, że ustawienie się do zdjęcia przy tekturze, to błahostka, nawet nie wie jak bardzo się myli. Każdy celebryta powtarza, że to bardzo trudna praca, która wymaga ćwiczeń i solidnego przygotowania się.

Po pierwsze, wymaga to pracy nad mimiką (oczywiście przy lustrze), po drugie, założenie olśniewającej sukni i zastosowanie odpowiedniego makijażu, to nie jest takie hop- siup, jak się nam, zwykłym wyjadaczom chleba, wydaje. Wszystko to, wymaga kilkunastu godzin przygotowań. W tym miejscu, po raz kolejny powinniśmy współczuć naszym biednym gwiazdom.

Po co tak naprawdę pozuje się przy ściance? Dlaczego wchodzi to w ramę absurdu?

Jest to doskonały sposób na autopromocję. Jeśli dany piosenkarz nie nagrał przez ostatnie dwa lata chociaż jednej piosenki, a pragnie, żeby o nim znowu mówiono, przychodzi na bankiecik, pajacuje przy ściance i na drugi dzień znajduje się na portalu plotkarskim z psem w nazwie.

Ścianka jest miejscem na lansowanie się i promowanie. Nie trzeba wykazać się intelektem i światłością umysłu, należy tylko uśmiechnąć się do zdjęcia i po sprawie,  jesteś na językach wszystkich.

Żyjemy w kulturze ekshibicjonizmu co doskonale przejawia się w instytucji ściankowej. Można tam zaprezentować nowego chłopaka, świeżo zrobiony biust, karpie usta, no i oczywiście piękną kreację od znanego projektanta.

Później, w portalach plotkarskich czytamy tytuły : „Biust Iwony Węgrowskiej na pokazie”; „Nogi Justyny Steczkowskiej na koncercie”; „ Świeżo napompowane usta Edyty Górniak na imprezie”. Wygląda na to, że poszczególne części ciała celebrytów wiodą osobny byt i potrafią funkcjonować osobno. Ciekawe.

Sposób w jaki fotografowie/paparazzi mówią o gwiazdach pozujących przy ściance jest urzekający i pieszczotliwy. Mianowicie, taka osoba nazywana jest po prostu „ryjem”. Myślę, że to określenie mówi wszystko. Dzisiaj w show- biznesie nie jest się aktorem, czy piosenkarzem, ale “ryjem”, promującym się i zarabiającym przy kawałku plandeki z wypisanym logo sponsora. Aby być sławnym, wystarczy zapozować. Co kogo obchodzi co dany artysta ma do powiedzenia, wystarczy, że wygląda. W show- biznesie brylowanie przy ściance to powinność.

Warto wspomnieć o ściankowej etykiecie obowiązującej każdego celebrytę. Sprawa wygląda następująco: każda osoba ma 90 sekund perfromansu przy kartonie. Istotne jest ciągłe poruszanie się, postawa statyczna nie jest mile widziana. Najlepiej przeznaczyć 5 sekund na każdy obiektyw aparatu. Wskazana jest zmiana mimiki (uśmiech z zębami, bez zębów, wydymanie ustek), żeby później było z czego wybierać, bo zdjęcia muszą się przecież sprzedać.

Im mniej ubrań na sobie, tym więcej błysków fleszy. Królowymi w rozbieraniu się, są dwie panie, które przed swoim pamiętnym pozowaniem były bezimienne, ale jak widać bardzo efektowne. Pierwsza z nich to Patrycja Wojnarowska, która mówi o sobie, że jest aktorką, ale nikt inny tego nie robi. Pokazała pośladki na imprezie i swoje 5 minut sławy miała.

(źródło: http://www.kobieta.pl)

Kolejna,  nazywa się Monika Pietrasińska, czyli aktoreczka z kultowego serialu „Miłość na bogato”, gdzie piło się szampana na śniadanie. Postanowiła zaprezentować nam na ściance dolną część ciała. Efekt osiągnięty, mówiono o niej przez tydzień.

(źródło: http://www.pudelek.pl/)

Jak wiadomo, kamera i obiektyw aparatu dodają ok. 8-10 kg więcej, w związku z tym, nasze gwiazdki wyćwiczyły pozy do zdjęć, które pozwalają na to, żeby wyglądać szczupło i cudownie. Dlatego wszyscy przed aparatem ustawiają się jednakowo. Oto one:

Pierwsza podstawowa poza, którą stosują wszystkie celebrytki wygląda następująco:

(źródło: http://www.zeberka.pl/)

Czyli, nóżka do boku, ręka na bioderko, ustka wydymać i jesteśmy sexy.

Kolejnym powszechnym sposobem na piękne zdjęcie, jest po prostu ustawienie się profilem. Istotne jest tutaj, aby wybrać sobie profil korzystniejszy. Honorata Skarbek swój już wybrała.

(źródło: http://www.pudelek.pl/)

Jeśli dana gwiazda ma dość pyzatą twarz, wystarczy spuścić głowę w dół i wtedy wydaje się dłuższa i szczuplejsza. Maffashion jest mistrzynią w kombinacjach związanych z twarzą.

(źródło: http://www.zeberka.pl/)

Trik na wydłużenie nóg na zdjęciu jest następujący. Wystarczy jedną nożkę wystawić do przodu, wydaje się wtedy dłuższa. Tą drugą nie trzeba się przejmować, bo jej przecież nie widać za tą pierwszą. Jeśli gwiazda dodatkowo ma potrzebę, żeby wyglądać zalotnie, może położyć rękę na głowie, tak jak robi to Edyta Herbuś.

(źródło: http://www.pudelek.pl)

Ostatnie ustawienie, które ułatwia dobrą prezencję, polega na odwróceniu się tyłem i odchyleniu głowy do boku. Tutaj Doda pozwoliła sobie na dodatkową swawolę w postaci gestu dłonią.

(źródło http://www.pudelek.pl)

Pozowania w stylu Iwony Węgrowskiej nikt nie poleca. Zdjęcie mówi chyba samo za siebie.

(źródło: http://polki.pl/)

Sposobów ustawiania się do zdjęć jest wiele. Jeszcze więcej jest osób chętnych do fotografowania się przy ściance, bez której egzystencja celebryty nie ma sensu. Kawałek tektury, ale jaka moc sprawcza.

Widzimy do czego może doprowadzić pogoń za sławą i pieniędzmi. Nikomu nie przeszkadza robienie z siebie lalki salonowej, której głównym zajęciem jest wyglądanie. Kiedy lalka przemówi, wolimy, żeby milczała i nadal wyglądała, bo do niczego innego się nie nadaje. Takie osobistości serwuje nam show- biznes.

Nie pozostaje nic innego, jak tylko zacytować mistrza Norbiego, który po sfotografowaniu się przy ściance, wypowiedział takie oto słowa:

“Ryj pokazany, ryj sprzedany”

(źródło: www.plotek.pl/)

Ag.

[sixpointsofview-blog]

#ForzaLOTOSTrefl, czyli tak się bawi w marketing

W sezonie 2014/2015 LOTOS Trefl Gdańsk, drużyna siatkarska grająca w najwyższej klasie rozrywkowej, zrobiła postęp sportowy zdobywając po kilku latach słabszych występów srebrny medal mistrzostw Polski, a w marketingu zostawiła za plecami największe tuzy sportowego podwórka. 

Gdańska drużyna jest doskonałym przykładem mądrego zarządzania i harmonii w szeregach. Dwa lata temu stwierdzono, że w sport można zainwestować i drużynę zasiliło kilkunastu siatkarzy o sporym potencjale. Równocześnie pion PR-owy stanął na wysokości zadania i nie zniweczył starań sponsorów i siatkarzy, a mecze w gdańskiej arenie były najlepszymi widowiskami na całej siatkarskiej mapie Polski. Co więcej, trend ten utrzymuje się także obecnie, a kibice pięknie odpłacają się za cały włożony trud. Zapełniają bowiem jedną z największych hal w naszym kraju niezależnie od tego, z jakim rywalem grają ich ulubieńcy.

Co robią marketingowcy tego klubu? Myślą i nie kombinują. Szukają sposobów prostych i kreatywnych, które o dziwo coraz trudniej znaleźć. Strzałem w dziesiątkę było zatrudnienie szkoleniowca Andrei Anastasiego, który wcześniej trenował polską reprezentację. Włoski trener jest sam w sobie doskonałą reklamą, a w połączeniu z pomysłami w stylu „kibice, robimy sobie selfie z Andreą” efekt był taki, że kilka tysięcy kibiców po ważnym meczu zeszło na parkiet hali i strzeliło sobie fotę z selfiesticka.

Jedziemy dalej. Na krzesełkach w hali rozłożono wydrukowane podobizny siatkarzy występujących w drużynie. Efekt? Miliony zdjęć kibiców na Twitterze i Instagramie oznaczanych hasztagiem promowanym przez klub #róbmyswoje. Anastasi zresztą nagrał piosenkę, gdzie po polsku próbuje #robićswoje, co także w swoim czasie było hitem internetów. 

Ostatnio kibiców, którzy zakupili karnety, w hali ERGO Arena spotkała miła niespodzianka. Na siedzeniach otrzymali spersonalizowaną kartkę „Krystianie/Zosiu/Marianie/Klementyno, cieszymy się, że jesteś z nami. Bla, kibicuj nam. Idźmy wspólnie po zwycięstwo. Bla”. Pracy mało, bo przy zakupie karnetów trzeba podać dane personalne, wydrukowanie kartek i rozłożenie ich na odpowiednie miejsca to też nie rozszyfrowanie wzoru na dietyloamid kwasu lizergowego. A jaki zaciesz wśród kibiców, „chcą mnie, mówią mi po imieniu, kochają mnie, jestem królem!”.

Zawodnicy biorą także udział w projekcie „siatkarz z klasą”. Wielu z nich jest opiekunami klas w trójmiejskich szkołach. Młodzież przychodzi do hali i wspiera swoich, a do tego zaraża się miłością do sportu. Proste, logiczne. Rzadko spotykane.

Geniusz tkwi w prostocie. Brak geniuszu tkwi zaś w głupocie. I robieniu z kibiców maszynki do zarabiania pieniędzy. Ale o tym kiedyś.

dokub

[sixpointsofview-blog]

Walka o władzę w partii

Po przegranych wyborach Platformy Obywatelskiej nastał czas rozliczeń. Jeszcze w tym samym dniu, kiedy zostały ogłoszone wyniki wyborów, zaczęła się pewnego rodzaju walka o władzę w partii. Niektórzy mówili, że potrzebne jest ,,nowe rozdanie”. To prawda, jednak trzeba przyznać, że Ewa Kopacz spisała się nieźle wchodząc w rolę premier. Należy podkreślić, że po 8 latach rządzenia wynik 24% dla partii nie jest wynikiem złym, a na pewno nie można zaliczać go do porażki, a sama Ewa Kopacz uzyskała najlepszy indywidualny wynik w kraju – 230 tys. głosów.

Wiele czynników wpłynęło na przegraną Platformy Obywatelskiej i mówię tutaj m.in. o aferach, ale dużą rolę odegrała słaba kampania wyborcza, co można było już zauważyć w czasie kampanii prezydenckiej. Trzeba przyznać, że w tej kwestii bardzo dobrze spisało się Prawo i Sprawiedliwość, ponieważ mieli wszystko bardzo dobrze zaplanowane w obu kampaniach. Poza tym co zawiodło? Myślę, że duży wpływ na malejącą sympatię dla Platformy Obywatelskiej miał awans Donalda Tuska na Przewodniczącego Rady Europejskiej. Jako charyzmatyczny premier wszystko ,,trzymał w ryzach” i jak trzeba było ratował wizerunek partii.

Wielkim zaskoczeniem, chyba dla wszystkich, była ostatnia rezygnacja Ewy Kopacz z kandydowania na szefa partii. Domyślam się, że po tym ogłoszeniu co poniektórzy ,,zacierają ręce”. Myślę, że jej, jak niektórzy to nazywają, ,,kapitulacja” na pewno w dużym  stopniu wynika z przegranych wyborów na szefa klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, które wygrał Sławomir Neumann.

Najbardziej ,,łasy” na stanowisko szefa partii wydaje się być Grzegorz Schetyna, który po tym, jak Donald Tusk awansował na Przewodniczącego Rady Europejskiej, wrócił w szeregi Platformy Obywatelskiej i to w te pierwsze. Dotychczas chęć kandydowania deklarują również Borys Budka (minister sprawiedliwości w gabinecie Ewy Kopacz) oraz Tomasz Siemoniak (minister obrony narodowej w gabinecie Ewy Kopacz), któremu osobiście kibicuję. Kandydaturę można zgłaszać do 30 listopada, tak więc wiele może się zmienić do tego czasu. Ważne jest, aby nowy przywódca jednoczył partię, bo tylko wtedy będzie mogła być skuteczną opozycją.

buga