SouLighting

SouLighting is here to add some "light" to everyday routine. Enjoy the ride! Η SouLighting είναι εδώ για να δώσει λίγο "φως" στην καθημερινότητα.

[soulighting]

Vivian Maier: Street Photographer (eng/gr text) 

Vivian Dorothea Maier (February 1, 1926 – April 21, 2009) was an eccentric street photographer. Maier worked for about forty years as a nanny, mostly in Chicago's North Shore, pursuing photography during her spare time. She took more than 150,000 photographs during her career, primarily of the people and architecture of New York City, Chicago, and Los Angeles, although she also traveled and photographed worldwide.

During her lifetime, Maier's photographs were unknown and unpublished, and she never developed many of her negatives. A Chicago collector, John Maloof, acquired some of Maier's photos in 2007, while two other Chicago-based collectors, Ron Slattery and Randy Prow, also found some of Maier's prints and negatives in her boxes and suitcases around the same time. Maier's photographs were first published on the Internet in July 2008, by Slattery, but the work received little response. In October 2009, Maloof linked his blog to a selection of Maier's photographs on the image-sharing website Flickr, and the results went "viral", with thousands of people expressing interest. Critical acclaim and interest in Maier's work quickly followed, and since then, Maier's photographs have been exhibited in North America, Europe, and Asia, while her life and work have been the subject of books and documentary films.

 Η Vivian Dorothea Maier  (1 Φεβρουαρίου 1926 - 21 Απριλίου, 2009) ήταν μια εκκεντρική φωτογράφος δρόμου. Εργάστηκε για περίπου σαράντα χρόνια ως νταντά, ως επί το πλείστον στο Σικάγο, και αφιέρωνε τον ελεύθερο χρόνο της στη φωτογραφία. Πήρε πάνω από 150.000 φωτογραφίες κατά τη διάρκεια της καριέρας της, κυρίως από τους ανθρώπους και την αρχιτεκτονική της Νέας Υόρκης, του Σικάγο, και του Λος Άντζελες, παρόλο που επίσης ταξίδεψε και φωτογράφισε όλο τον κόσμο.

Κατά τη διάρκεια της ζωής της, οι φωτογραφίες της Maier ήταν άγνωστες και ανέκδοτες, και ποτέ δεν "εμφάνισε" πολλά από τα αρνητικά της. Ένας συλλέκτης από το Σικάγο, ο John Maloof, απέκτησε μερικές από τις φωτογραφίες της Maier το 2007, ενώ δύο άλλοι συλλέκτες, επίσης από το Σικάγο, οι Ron Slattery και Randy Prow, εντόπισαν ορισμένες από τις φωτογραφίες και τα αρνητικά της Maier σε κιβώτια και βαλίτσες περίπου την ίδια περίοδο. Οι φωτογραφίες της Maier δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στο Διαδίκτυο τον Ιούλιο του 2008, από τον Slattery, αλλά το έργο έλαβε μικρή ανταπόκριση. Τον Οκτώβριο του 2009, ο Maloof συνέδεσε το blog του με μια επιλογή φωτογραφιών της Maier στο Flickr, με αποτέλεσμα χιλιάδες άνθρωποι να εκφράσουν ενδιαφέρον. Η αναγνώριση και το ενδιαφέρον για το έργο της Maier ήταν αξιοσημείωτα και από τότε φωτογραφίες της Maier έχουν εκτεθεί στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Ασία, ενώ η ζωή και το έργο της έγιναν θέματα βιβλίων και ντοκιμαντέρ.

[soulighting]

The 10 Coolest music album covers (eng/greek text)

No1

Artist: The Beatles

Album: Abbey Road

Designer: Kosh/Iain MacMillan

 Quite simply, an utterly iconic image, with the Fab Four themselves at their coolest: John resplendent in a white suit, Paul barefoot. Perfectly in harmony, and utterly British. The crossing itself was given Grade II listed status in 2010 - there aren't many traffic artefacts that can boast that.

 Πολύ απλά, μια εντελώς εμβληματική εικόνα, με τους υπέροχους τέσσερις  στα πιο cool τους: Ο John περίλαμπρος στο λευκό κοστούμι, ο Paul ξυπόλυτος. Σε απόλυτη αρμονία, και απόλυτα Βρετανοί. Η συγκεκριμένη διάβαση ανακηρύχθηκε διατηρητέα (Grade II) το 2010.

 Νο2:

Artist: Van Halen

Album: 1984

Designer: Pete Angelus, Richard Seireeni, David Jellison, Margo Zafer Nahas

 A very naughty baby angel, with a mischievous look and cig in hand. Proof that Rock 'n' roll can corrupt anyone or anything. The Devil's got the best tunes, but this Angel's got Jump and Hot For Teacher underneath its cover.

 Ένας άτακτος "άγγελος μωρό", με πονηρό βλέμμα και τσιγάρο στο χέρι. Απόδειξη ότι το Rock 'n' roll μπορεί να διαφθείρει οποιονδήποτε και οτιδήποτε.

 Νο3:

Artist: Sigur Rós

Album: Ágætis Byrjun

Designer: Gotti Bernhöft

 The distinctive 'Alien Angel Foetus' design was created, remarkably, by Bernhöft using a Bic ballpoint pen but, using just this simple tool, he created the perfect visual representation of Sigur Rós' unique sound: otherworldly, eerily beautiful, and delicate.

 Το ξεχωριστό σχέδιο ενός εξωγήινου αγγέλου εμβρύου δημιουργήθηκε, εντυπωσιακά, από τον Bernhoft χρησιμοποιώντας μόνο ένα στυλό Bic. Με αυτό το απλό εργαλείο δημιούργησε την τέλεια οπτική αναπαράσταση του μοναδικού ήχου των Sigur Rós: απόκοσμο, παράξενα όμορφο και λεπτεπίλεπτο.

No4:

Artist: Johnny Cash

Album: American IV: The Man Comes Around

Photographer: Martyn Atkins

 All five of the covers for Johnny Cash's last era of recordings, the American series are fantastic, with the big, simple typeface utilising the strength of the legend's name. However, the coolest is for IV: The Man Comes Around, as it juxtaposes that strength with the visible weakness of the Man In Black himself: nearing death and reflecting on his life he looks downward and prepares to fade to black himself.

 Και τα πέντε εξώφυλλα των τελευταίων δίσκων του Johnny Cash, American series είναι φανταστικά με μόνη τη μεγάλη, απλή γραμματοσειρά που χρησιμοποιεί τη δύναμη του ονόματος του ίδιου του μυθικού καλλιτέχνη. Ωστόσο, το πιο cool είναι το IV: The Man Comes Around, καθώς αντιπαραθέτει αυτή τη δύναμη με την εμφανή αδυναμία του ιδίου του Man In Black: πλησιάζοντας το θάνατο και αντανακλώντας τη ζωή του, κοιτάζει προς τα κάτω και προετοιμάζεται να "σβήσει" και ο ίδιος στο "μαύρο".

Νο5:

Artist: Autechre

Album: Draft 7.30

Designer: Alex Rutterford

Matching the music of the famously obtuse and forward-thinking electronic band, Rutterford created this piece, entitled "Theme of Sudden Roundabout''. This is suitably abstract and unpredictable, yet compelling and beautiful; a cool, modern classic.

Συνδυάζοντάς το με τη διάσημη πρωτοποριακή μουσική αυτής της ηλεκτρονικής μπάντας, ο Rutterford δημιούργησε αυτό το εξώφυλλο, με τίτλο "Θέμα ενός Αιφνίδιου Κυκλικού Κόμβου '' Είναι ταιριαστά αφηρημένο και απρόβλεπτο, αλλά και επιβλητικό και όμορφο: δροσερό και μοντέρνα κλασικό.

Νο6:

Artist: AC/DC

Album: Back in Black

Designer: Bob Defrin

AC/DC's first album following the death of lead singer Bon Scott had a cover that was appropriately sparse, dark and powerful. A simple outline of the band's iconic logo together with the title in plain typography, it perfectly complemented the music itself: simple, heavy, no-nonsense, and brutally effective.

Το πρώτο άλμπουμ των AC / DC μετά το θάνατο του τραγουδιστή τους Bon Scott, είχε ένα εξώφυλλο που ήταν καταλλήλως αραιό, σκοτεινό και δυνατό. Με ένα απλό περίγραμμα του λογότυπου της μπάντας και με τον τίτλο σε απλή τυπογραφία, αντικατοπτρίζει τέλεια την ίδια τη μουσική: απλή, έντονη, καθόλου ανόητη και βάναυσα αποτελεσματική.

Νο7:

Artist: Meat Loaf

Album: Bat Out of Hell

Designer: Jim Steinman/Richard Corben

A crazy, yet brilliant cover befitting a crazy, yet album, the cover's concept was devised by Jim Steinman, the genius songwriter behind Bat Out of Hell. Naturally, it had a motorcycle erupting out of a graveyard with a giant bat looming over the tombstones in the background. Subtlety never was Meat's thing.

Ένα τρελό, αλλά ιδιοφυές εξώφυλλο που αρμόζει σε ένα τρελό άλμπουμ. Το θέμα του εξωφύλλου επινοήθηκε από τον Jim Steinman, τον ιδιοφυή τραγουδοποιό  πίσω από Bat Out of Hell. Φυσικά, είχε μια μοτοσικλέτα που "εκρήγνυται" μέσα από ένα νεκροταφείο ενώ μια γιγάντια νυχτερίδα κρέμεται απειλητικά στον ορίζοντα, πάνω από τις ταφόπλακες. Η λεπτότητα, δεν ήταν ποτέ κάτι που ταίριαζε στους Meat Loaf.

Νο8:

Artist: Björk

Album: Homogenic

Designer: Alexander McQueen

Björk has always looked to push the envelope musically, and that adventurousness has also extended into her approach to album art. McQueen ran with the theme of Björk as a 'warrior of love', creating this incredible image. The hair alone weighed 10 kilos - sometimes one has to literally suffer for their art

Η Björk πάντοτε προσπαθούσε να τραβήξει στα άκρα τη μουσική και αυτή της η εκκεντρικότητα έχει επίσης επεκταθεί και στην προσέγγισή της στα εξώφυλλα των άλμπουμ. Ο McQueen δούλεψε με το θέμα της Björk ως «πολεμιστής της αγάπης», δημιουργώντας αυτή την απίστευτη εικόνα. Τα μαλλιά και μόνο ζύγιζαν 10 κιλά - μερικές φορές πρέπει κανείς κυριολεκτικά να υποφέρει για την τέχνη του.

Νο9:

Artist: John Coltrane

Album: Blue Train

Designer: Reid Miles

An iconic image of a true jazz great, the cover of Coltrane's Blue Train was supposedly inspired by Picasso's Blue Period. The photo, taken by Francis Wolff, certainly captures the sax legend in a pensive, thoughtful and, well, blue mood; basically looking like the super-cool legend he was.

Μια εμβληματική εικόνα ενός μεγάλου τζαζίστα και ενός αξεπέραστου δίσκου. Το εξώφυλλο του Blue Train υποτίθεται ότι εμπνέεται από την "Μπλε Περίοδο" του Πικάσο. Η φωτογραφία τραβηγμένη από τον Francis Wolff, σίγουρα αιχμαλωτίζει τον θρύλο σαξοφωνίστα σε μια σκεπτική, στοχαστική και, επίσης, "μπλε διάθεση".  Βασικά κάνοντάς τον να φαίνεται ο super-cool θρύλος που ήταν.

Νο10:

Artist: The Sex Pistols

Album: Never Mind The Bollocks

Designer: Jamie Reed

Reed had no interest in putting the band on the cover of the Sex Pistols' only record - "They were ugly anyway'' - so he used what he termed "cheap hype", using ransom-note style lettering, brash colours and simplicity that anyone could recreate; the perfect representation of the DIY punk aesthetic. Utterly unforgettable and utterly cool.

Ο Reed δεν είχε κανένα ενδιαφέρον να βάλει το συγκρότημα στο εξώφυλλο του μοναδικού δίσκου των Sex Pistols - "Ήταν άσχημοι έτσι κι αλλιώς ''- έτσι χρησιμοποίησε αυτό που ονομάζεται "cheap hype", χρησιμοποιώντας γράμματα σε στυλ "σημειώματος για λύτρα", ορμητικά χρώματα και απλότητα που ο καθένας θα μπορούσε να αναδημιουργήσει. Η τέλεια απεικόνιση της DIY punk αισθητικής. Αξέχαστη και απόλυτα cool.

[soulighting]

Jack McDuff - Yeah, Baby. Our Video Clip title: A Tribute to Scooter Vespa through cinema

“Yeah, Baby”, Performed: Jack McDuff  feat: Jimmy Forrest Composed: Jack McDuff , Lp: Tough 'Duff , Release Date: July 12, 1960

Subscribe Here: http://www.youtube.com/user/TheSouLighting http://www.facebook.com/thesoulighting

"Brother" Jack McDuff (Sept 1926 – Jan 2001) was an American jazz organist and organ trio bandleader who was most prominent during the hard bop and soul jazz era of the 1960s, often performing with an organ trio. Born in Champaign, Illinois, McDuff began playing bass, appearing in Joe Farrell's group.Encouraged by Willis Jackson in whose band he also played bass in the late 50s, McDuff moved to the organ and began to attract the attention of Prestige Records while still with Jackson's group. McDuff soon became a bandleader, leading groups featuring a young George Benson, Red Holloway on saxophone and Joe Dukes on drums.McDuff recorded many classic albums on Prestige including his debut solo Brother Jack in 1960, The Honeydripper (1961), with tenor saxophonist Jimmy Forrest and guitarist Grant Green, and Brother Jack Meets The Boss (1962), featuring Gene Ammons, and Screamin’ (1962).After his tenure at Prestige, McDuff joined the Atlantic Records label for a brief period and then in the 70s recorded for Blue Note.

Ο "Brother" Jack McDuff (17 Σεπ 1926 - 23 Ιαν 2001) ήταν ένας Αμερικανός οργανίστας της τζαζ που εμφανιζόταν κατά τη διάρκεια της hard bop and soul jazz περιόδου των 60s, συνήθως σε μπάντες τρίο.   Γεννήθηκε στο Champaign του Ιλινόις και ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας μπάσο, όταν εμφανιζόταν στο γκρουπ του Joe Farrell. Ο Willis Τζάκσον (στου οποίου την μπάντα έπαιξε επίσης μπάσο στα τέλη των '50) τον έπεισε να παίξει όργανο και έτσι άρχισε να προσελκύει την προσοχή της Prestige Records.. Σύντομα πλέον είχε το δικό του γκρουπ ή ήταν επικεφαλής σε μπάντες που περιλάμβαν ονόματα όπως ο τότε νεαρός κιθαρίστας  George Benson, ο  σαξοφωνίστας Red Holloway και ο τυμπανίστας Joe Dukes. Ο McDuff  ηχογράφησε πολλά κλασικά albums στην Prestige,  όπως το σόλο ντεμπούτο Lp Brother Jack (1960), το Honeydripper (1961), με τον τενόρο σαξοφωνίστα Jimmy Forrest και τον κιθαρίστα Grant Green, το Brother Jack Meets The Boss (1962) με τον Gene Ammons, και  το “Screamin “ το 1962.

Μετά την Prestige έγινε μετακόμισε στην Atlantic Records και στα 70s άρχισε να  ηχογραφεί για την Blue Note.

More Information/Περισσότερες Πληροφορίες: http://en.wikipedia.org/wiki/Jack_McDuff

Our video clip “Scooter Vespa Tribute” included scenes from the films/ Το βίντεο κλιπ μας “Scooter Vespa Tribute” περιλαμβάνει σκηνές από τις ταινίες: Quadrophenia (1979), by Franc Roddam, Revenge of the Pink Panther (1978) by Blake Edwards, La noia (1963) by Damiano Damiani, Roman Holiday (1953) by William Wyler and Les poupées russes (2005) by Cédric Klapisch.

Το video δεν προορίζεται για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων. Το ακουστικό περιεχόμενο, τα video και οι στίχοι δεν ανήκουν σε εμένα. Οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο. Το video είναι για ψυχαγωγικούς σκοπούς.

I do not own the copyright to this recording, videos and lyrics. The photos are downloaded from the web. The video is only for entertainment purpose.

[soulighting]

Along time before Smart there was Peel P50. The Tiniest & Cutest CarEver Made (eng/greek text)

The Peel P50 is a three-wheeled microcar originally manufactured from 1962 to 1965 by the Peel Engineering Company on the Isle of Man. It was listed in the 2010 Guinness Book of Records, as the smallest production automobile. It has no reverse gear, but a handle at the rear allows the very lightweight car to be physically manoeuvred when required.

Designed as a city car, it was advertised as capable of seating "one adult and a shopping bag". The vehicle's only door was on its left side, and equipment included a single windscreen wiper and only one headlight. Standard colours were Daytona White, Dragon Red and Dark Blue. The 1963 model retailed for £199 when new (about £1,400 in 2010, or $2,200 USD). 50 of them were produced, and only 27 of them are known to be still in existence.[4]

In 2010, production of a replica version was started by a newly formed company, called Peel Engineering Ltd based in England (not to be confused with the original Peel Engineering Company from the Isle of Man). Externally this car was very similar to the original but with many major mechanical differences in the suspension, steering and drivetrain. Driven by an electric motor and with a top speed of 16 km/h (10 mph), this version was produced as a display vehicle and was not road legal. In 2011 production commenced on new road legal petrol & electric versions. Most colours from the original are used in the 2010 models with only Dark Blue being replaced by Capri Blue.

Production is located in Sutton-in-Ashfield, England.

In 1963, as a publicity stunt, a Peel P50 was taken to the top of Blackpool Tower in the lift and driven around the observation balcony.

 On 15 February 2013 at the Bruce Weiner RM Auction a genuine 1964 Peel P50 (Registration number ARX 37B) achieved in excess of $120,000.

 Το P50 Peel είναι ένα τρίτροχο microcar. Αρχικά κατασκευάστηκε το 1962-1965 από την Peel Engineering Company στη Νήσο του Μαν. Το 2010 μπήκε στο Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες, ως το μικρότερο αυτοκίνητο παραγωγής. Δεν έχει όπισθεν, αλλά μια λαβή στο πίσω μέρος που επιτρέπει στο πολύ ελαφρύ αυτοκινητάκι να κάνει μανούβρα όταν χρειαστεί.

Σχεδιασμένο ως αυτοκίνητο πόλης, διαφημίστηκε για την ικανότητά του να εξυπηρετήσει “έναν ενήλικα και μια τσάντα για ψώνια". Διαθέτει μόνον μία πόρτα στην αριστερή πλευρά του οχήματος, και ο εξοπλισμός περιλαμβάνει έναν ενιαίο υαλοκαθαριστήρα και έναν μόνο προβολέα. Βασικά χρώματα ήταν τα: Daytona White, Dragon Red και Dark Blue. Το μοντέλο του 1963 είχε τιμή £ 199 (λίρες Αγγλίας) καινούργιο, περίπου £ 1.400 το 2010, ή $ 2200 δολάρια ΗΠΑ. Κατασκευάσθηκαν μόνον 50 αυτοκίνητα και από αυτά θεωρείται ότι σήμερα υπάρχουν μόνον 27.

Το 2010, ξεκίνησε η παραγωγή μιας έκδοσης ρεπλίκας από μια νεοσυσταθείσα εταιρεία, που ονομάζεται Peel Engineering Ltd με έδρα την Αγγλία (δεν πρέπει να συγχέεται με την αρχική Peel Engineering Company από τη Νήσο του Μαν). Εξωτερικά αυτό το αυτοκίνητο είναι παρόμοιο με το πρωτότυπο, αλλά με μεγάλες μηχανολογικές διαφορές στην ανάρτηση, καθώς και στο σύστημα διεύθυνσης και μετάδοσης. Κινείται με ηλεκτρικό κινητήρα και με τελική ταχύτητα των 16 χλμ/ώρα (10 mph). Αυτή η έκδοση παρήχθη ως όχημα επίδειξης και δεν ήταν νόμιμο για το δρόμο. Το 2011 άρχισε και η παραγωγή του νόμιμου για τον δρόμο οχήματος σε δύο εκδόσεις βενζίνης και ηλεκτρικό. Υπάρχουν περισσότερα χρώματα από την αρχική έκδοση και μόνον το Dark Blue έχει αντικατασταθεί από το Capri Blue. Η παραγωγή γίνεται στο Sutton-in-Ashfield της Αγγλίας.

Το 1963, σε μία ακροβατική επίδειξη  το P50 Peel μεταφέρθηκε στην κορυφή του Blackpool Tower με το ασανσέρ και έκανε βόλτα στο μπαλκόνι.

Στις 15 Φεβρουαρίου 2013 στην δημοπρασία Bruce Weiner RM ένα γνήσιο Peel P50  του 1964 (αριθμός καταχώρησης ARX 37Β) πουλήθηκε 120.000 δολάρια.

[soulighting]

High-Tech in the1950′s: HighWay Hi-Fi (eng/greek text)

  Before there was the in-car CD player, before there was the in-car tapeplayer, before there was the in-car 8-track player, even before there was thein-car 45 RPM record player, there was the Highway Hi-Fi. 

It was the brainchild of Dr. Peter Goldmark, the man who headed up CBS Labs and who had developed the LP for Columbia. He was actually inspired by his son asking for adventure stories that he could listen to in the car, instead of the boring stuff on the radio. Goldmark decided on an in-car record player. He did some calculations and figured out that, to get 45 minutes of sound on a side (since the thought of people zooming down the highway while changing records was probably pretty gruesome), he'd need to design a 7-inch record, playing at 16 2/3 RPM, with triple the number of grooves per inch that an LP had (there were 550 of them), and utilizing a 0.25 mil stylus. It only took Goldmark's team six months to develop the “ultramicrogroove” record and the player. 

He tried to pitch it to CBS management, but William Paley, the head of the company, somehow got the notion that if there were a record player in cars, people would listen to that instead of his radio stations. So Goldmark went off to Chrysler (since that was the kind of car he was driving at the time) to try and interest them in it. After seeing a demonstration that the device worked as well on Chrysler's "torture track" as it did on a highway, management was enthusiastic. 

Christened the "Highway Hi-Fi," it was first released in the Fall of 1955, under the dashboard of various 1956 models. Goldmark found out at the last minute that the suspensions of Plymouths and Dodges and DeSotos were nowhere near as solid as those of a Chrysler, and the unit had to be redesigned for the less expensive lines.

Υψηλή τεχνολογία στη δεκαετία του '50: HighWay Hi-Fi 

Πριν από το CD-player αυτοκινήτου υπήρχε το κασετόφωνο, πιο πριν υπήρχε το 8-track player, και ακόμη πιο πριν και από το 45 RPM πικάπ, υπήρχε το Highway Hi-Fi.

Ήταν το πνευματικό τέκνο του Δρ Peter Goldmark, ο οποίος ήταν επικεφαλής στη CBS Labs και είχε αναπτύξει το LP για την Κολούμπια. Για τη δημιουργία του record car player εμπνεύστηκε από το γιο του που του ζητούσε να ακούει περιπετειώδεις ιστορίες στο αυτοκίνητο, αντί για τα βαρετά πράγματα που έπαιζε το ραδιόφωνο. Έτσι ο Goldmark το αποφάσισε. Έκανε μερικούς υπολογισμούς και κατάλαβε ότι, για να πάρει 45 λεπτά ήχου σε μια πλευρά (καθώς η σκέψη να οδηγείς στην εθνική οδό και ταυτόχρονα να αλλάζεις τα 45άρια δισκάκια ακούγεται αρκετά φρικιαστική), θα έπρεπε να σχεδιάσει έναν 7-ιντσών δίσκο, που να παίζει σε 16 2/3 στροφές, με 3πλάσιο αριθμό αυλακώσεων ανά ίντσα από ένα LP (υπήρχαν 550 αυλάκια), και χρησιμοποιώντας μια "βελόνα" 0,25 χιλιοστών. Η ομάδα του Goldmark χρειάστηκε έξι μήνες για να δημιουργήσει τον «ultramicrogroove" δίσκο και το πικάπ.

Προσπάθησε να πείσει τον επικεφαλής της CBS William Paley, όμως εκείνος δεν ήθελε ούτε καν να ακούσει για κάτι τέτοιο θεωρώντας ότι αν υπήρχε πικάπ στο αυτοκίνητο ο κόσμος θα άκουγε αυτό και όχι τους ραδιοφωνικούς του σταθμούς. Έτσι, λοιπόν, ο Goldmark απευθύνθηκε στην Chrysler (επειδή τέτοια μάρκα αυτοκινήτου οδηγούσε εκείνη τη περίοδο). Μετά από μια επίδειξη που η συσκευή λειτούργησε, η διοίκηση της Chrysler ενθουσιάστηκε.

 Το βάφτισαν το "Highway Hi-Fi και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το φθινόπωρο του 1955, ενώ το 1956 μπήκε κάτω από το ταμπλό διαφόρων μοντέλων. Ο Goldmark ανακάλυψε την τελευταία στιγμή ότι οι αναρτήσεις των Plymouths, Dodges και DeSotos δεν ήταν τόσο σταθερές όσο εκείνες της Chrysler, οπότε η συσκευή έπρεπε να επανασχεδιαστεί και για τα πιο φθηνά μοντέλα αυτοκινήτων.

 http://imperialclub.com/Repair/Accessories/HiWay/records.htm

[soulighting]

Irving Penn: Beyond Beauty (eng/greek)

Penn was born on June 16, 1917 in Plainfield, New Jersey, to Harry Penn and Sonia Greenberg. Penn attended the Philadelphia Museum School of Industrial Art (now the University of the Arts) from 1934 to 1938, where he studied drawing, painting, graphics, and industrial arts under Alexey Brodovitch. While still a student, Penn worked under Brodovitch at Harper's Bazaar which published several of Penn's drawings. Penn worked for two years as a freelance designer and making his first amateur photographs before taking Brodovitch's position as the art director at Saks Fifth Avenue in 1940. Penn remained at Saks Fifth Avenue for a year before leaving to spend a year painting and taking photographs in Mexico and across the US. When Penn returned to New York, Alexander Liberman offered him a position as an associate in the Vogue magazine Art Department. Penn worked on layout for the magazine before Liberman asked him to try photography.  Penn's first photographic cover for Vogue magazine appeared in October 1943. Penn continued to work at the magazine throughout his career, photographing covers, portraits, still lifes, fashion, and photographic essays. In the 1950s, Penn founded his own studio in New York and began making advertising photographs. He was a master of both black-and-white and color photography. He published more than nine books of his photographs and two of his drawings during his lifetime. Penn was one of the first photographers to cross the chasm that separated magazine and art photography, narrowing the gap between art and fashion at the same time. His pictures reveal a taste for stark simplicity whether he was photographing celebrity portraits, fashion, still-lifes, or remote places of the world. O Irving Penn γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου 1917, στην Plainfield, New Jersey. Παρακολούθησε το Philadelphia Museum School of Industrial Art (τώρα University of the Arts) από το 1934 εως το 1938, όπου σπούδασε ζωγραφική, γραφικά, και βιομηχανικές τέχνες υπό τον Alexey Brodovitch. Ενώ ήταν ακόμα σπουδαστής, ο Penn εργάστηκε υπό τον Brodovitch στο Harper's Bazaar ,το οποίο δημοσίευσε αρκετά από τα σχέδια του Penn. Ο Penn εργάστηκε για δύο χρόνια ως ανεξάρτητος σχεδιαστής και έκανε τις πρώτες του ερασιτεχνικές φωτογραφίες πριν πάρει τη θέση του Brodovitch ως art director στο Saks Fifth Avenue το 1940. Παρέμεινε στο Saks Fifth Avenue για ένα χρόνο πριν φύγει για να περάσει ένα χρόνο ζωγραφίζοντας και βγάζοντας φωτογραφίες στο Μεξικό και σε όλες τις ΗΠΑ. Όταν ο Penn επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, ο Alexander Liberman του πρόσφερε μια θέση ως συνεργάτη στο καλλιτεχνικό τμήμα του περιοδικού Vogue. Εργάστηκε στη διάταξη του περιοδικού πριν ο Liberman του ζητήσει να δοκιμάσει τη φωτογραφία. Το πρώτο εξώφυλλο του Penn για τη Vogue εμφανίστηκε τον Οκτώβριο του 1943. Συνέχισε να εργάζεται για το περιοδικό σε όλη τη σταδιοδρομία του, φωτογραφίζοντας εξώφυλλα, πορτρέτα, νεκρές φύσεις, μόδα, και φωτογραφικά δοκίμια. Στη δεκαετία του 50, δημιούργησε το δικό του στούντιο στη Νέα Υόρκη και άρχισε να κάνει διαφημιστικές φωτογραφίες. Ήταν master τόσο της ασπρόμαυρης όσο και της έγχρωμης φωτογραφίας. Δημοσίευσε περισσότερα από εννέα βιβλία με φωτογραφίες και δύο με σχέδιά του κατά τη διάρκεια της ζωής του. Ήταν ένας από τους πρώτους φωτογράφους που διέσχισε το χάσμα που χώριζε τη φωτογραφία περιοδικού από τη φωτογραφία τέχνης, γεφυρώνοντας παράλληλα το ρήγμα ανάμεσα στην τέχνη και τη μόδα. Οι φωτογραφίες του αποκαλύπτουν μια γεύση έντονης απλότητας είτε φωτογράφιζε πορτρέτα προσωπικοτήτων, μόδα, νεκρές φύσεις, είτε απομακρυσμένα μέρη του κόσμου.

[soulighting]

"When a man loves a woman"... Once that woman is Monica Vitti...

Akiko Tsuruga - When A Man Loves A Woman (film: L'eclisse, 1962) with Monica Vitti

“When a Man Loves a Woman”, Performed: Akiko Tsuruga, 

Composed: Calvin Lewis, Andrew Wright 

Cd: Harlem Dreams, Release Date: May 19, 2004

Akiko Tsuruga is a jazz composer, Hammond B-3 organist and pianist from Osaka, Japan (this talented musician began playing the Organ at the age of three). She launched her career in jazz immediately after graduating from the Osaka College of Music. While living in Osaka, she had opportunities to play with world-renowned jazz musicians from the United States. Grady Tate, in particular, had the strongest influence on her professional career and convinced her to move to the U. S, Dr. Lonnie Smith is one of Akiko’s greatest mentors, and she considers him as her biggest influence. Her talent also drew Lou Donaldson’s attention, and soon he chose her (2007) as his quartet’s organist.

The track “When a Man Loves a Woman” is included in her debut cd “Harlem Dreams” (2004). Starting with this release, Akiko had caused a stir that would make her an international star on the jazz scene.

Showcased by her striking Hammond Organ solos, flawless timing, originality and

vivid creativity that brims with electrifying vitality, this debut CD showcases a track

set of exhilarating compositions like Rapid Shave, Kiko, Let's Hang Out and Cisco

where they also showcase her breezy original composing skills. Plus you also get

enduring classic takes on jazz standards like The Breeze And I, Harlem Nocturne,

These Are Soulful Days and The Jitterbug Waltz, as she performs with serendipity

and near-perfect artistry while she is backed with a significant jazz combo. Hailed

as one of the finest and admired debut recordings in jazz history. 

Highly recommended.

The Italian drama movie “L'eclisse” (1962) was directed by Michelangelo Antonioni (Alain Delon, Monica Vitti και Francisco Rabal)

More Information/Περισσότερες Πληροφορίες:

http://akikotsuruga.com/en/

Η Akiko είναι Ιαπωνικής καταγωγής και είναι συνθέτης, οργανίστας (Hammond B-3) και πιανίστας της τζαζ (άρχισε να παίζει όργανο στην ηλικία των 3 ετών). Ξεκίνησε την καριέρα της στην τζαζ, μετά την αποφοίτησή της από το Μουσικό Κολέγιο Οσάκα. Ενώ ζούσε στην Οσάκα, έπαιξε με παγκοσμίου φήμης μουσικούς της τζαζ, ενώ ο Grady Tate, είχε την εντονότερη επίδραση στην καριέρα της και την έπεισε να μεταβεί στην Αμερική. Ο  Lonnie Smith είναι ένας από τους μέντορες της Akiko του και εκείνη τον θεωρεί ως την μεγαλύτερη επιρροή της. Το ταλέντο της επέστησε επίσης την προσοχή του Lou Donaldson, ο οποίος το 2007 την επέλεξε για το κουαρτέτο του.

Το κομμάτι “ When a Man Loves a Woman” περιλαμβάνεται στο 1ο της cd “Harlem Dreams” (2004), με το οποίο προκάλεσε μια αναταραχή που θα την έκανε αστέρι της διεθνούς τζαζ σκηνής.

Το 1ο της αυτό cd προβάλλοντας τα εντυπωσιακά σόλο στο Hammond, την πρωτοτυπία και ζωντανή δημιουργικότητά της που ξεχειλίζει από ηλεκτρισμένη ζωτικότητα, επιδεικνύει τελικά ένα σετ από συναρπαστικές συνθέσεις όπως τα Rapid Shave, Kiko, Let's Hang Out και Cisco,  όπου επίσης προβάλλονται οι πρωτότυπες συνθετικές της ικανότητες. Πλέον μπορείτε να πάρετε μια διαφορετική γεύση από κλασσικά τζαζ κομμάτια, όπως τα The Breeze And I, Harlem Nocturne,

These Are Soulful Days και The Jitterbug Waltz που τα ερμηνεύει με τέλειο μεράκι. Χαιρετίστηκε ως μία από τις ωραιότερες ηχογραφήσεις σε ντεμπούτο άλμπουμ στην ιστορία της τζαζ.  Προτείνεται ανεπιφύλακτα.

Η Ιταλική τανία “L'eclisse” (1962) είναι του  Michelangelo Antonioni (Alain Delon, Monica Vitti και Francisco Rabal).

[soulighting]

Under the lights of Acropolis and Parthenon...

SouLighting - Happy New Year

“La Bonne Année” Perormed: Mireille Mathieu

Composed: Catherine Desage, Francis Lai 

Cd: Films et Shows Release Date: November 13, 2006

  Film: La bonne année (1973) 

Director: Claude Lelouch

Cast: Lino Ventura, Françoise Fabian, Mireille Mathieu

[soulighting]

Young Man With a Horn, 1950, A Jazz Tribute (Harry James dubbed Kirk Daglas, Doris Day) eng sub

Film: Young Man with a Horn (1950)

Director: Michael Curtiz Actors: Kirk Douglas, Lauren Bacall, Doris Day

Soundtracks: Young Man with a Horn (1950)

Featuring trumpeter Harry James and singer Doris Day

Subscribe Here:

http://www.youtube.com/user/TheSouLighting

http://www.facebook.com/thesoulighting

The USA drama/music/romance movie “Young Mn with a Horn” (1950) was directed by Michael Curtiz (cast: Kirk Douglas, Lauren Bacall, Doris Day)

Aimless youth Rick Martin learns he has a gift for music and falls in love with the trumpet. Legendary trumpeter Art Hazzard takes Rick under his wing and teaches him all he knows about playing. To the exclusion of anything else in life, Rick becomes a star trumpeter, but his volatile personality and desire to play jazz rather than the restricted tunes of the bands he works for lands him in trouble.

The key role of the trumpeter is played by Kirk Douglas, but the real trumpeter is Harry James.

“Young Man with a Horn” is a 10" LP album, released by Columbia Records as CL-6106 on March 13, 1950, featuring trumpeter Harry James and singer Doris Day.

The LP was enormously successful commercially, spending 11 weeks at the No. 1 spot on Billboard's album charts, albeit non-consecutively. Doris Day and James shared the 5% royalty for album sales.

More Information/Περισσότερες Πληροφορίες: 

http://www.imdb.com/title/tt0043153/combined

http://en.wikipedia.org/wiki/Young_Man_with_a_Horn_%28soundtrack%29

Το Αμερικάνικο μουσικό ρομαντικό δράμα “Young Mn with a Horn” (1950) έχει σκηνοθετηθεί από τον Michael Curtiz και παίζουν οι Kirk Douglas, Lauren Bacall, Doris Day).

Στην άσκοπη νιότη του ο Rick Martin καταλαβαίνει ότι έχει χάρισμα στη μουσική και ερωτεύεται με την τρομπέτα του. Ο θρυλικός τρομπετίστας Art Hazzard παίρνει τον Rick υπό την προστασία του και του διδάσκει ό, τι ξέρει για το παίξιμο της τρομπέτας. Αποκλείοντας οτιδήποτε άλλο στη ζωή του , ο Rick γίνεται ένας σταρ της τρομπέτας, αλλά η ευμετάβλητη προσωπικότητα του και την επιθυμία του να παίζει τζαζ, και όχι την περιορισμένη μουσική των συγκροτημάτων για τα οποία εργάζεται για τα εδάφη του τον βάζει σε μπελάδες.

Τον βασικό ρόλο του τρομπετίστα υποδύεται ο Kirk Douglas. Στην πραγματικότητα όμως ο τρομπετίστας είναι ο Harry James.

Το soundtrack της ταινίας  είναι ένα 10ιντσο LP, που κυκλοφόρησε από την Columbia Records (CL-6106) στις 13 Μαρτίου 1950, με τον τρομπετίστα Harry James και την Doris Day.

Το LP ήταν τεράστια επιτυχία παραμένοντας για 11 (όχι όμως διαδοχικές) εβδομάδες στο Νο 1 του Billboard. Η Doris Day και ο James μοιράστηκαν μόλις το 5% των δικαιωμάτων για τις πωλήσεις του LP.

[soulighting]

A Shot in the Dark The World's Most Expensive Photograph (eng/gr)

Peter Lik has been shooting expansive scenes of Mother Nature his whole life. Born in Melbourne, Australia to hardworking Czech immigrants, he never took the gift of life's beauty for granted. Peter's catalogue of work can be traced back to the essential moment when, at 8 years of age, the gift of a Brownie Kodak camera from his parents set him on a course for destiny. Since his first, fateful snapshot of a spider web in the family garden, Peter has followed his calling to capture and share the most beautiful places on earth.

It was after a trip to the United States in 1984, that Peter discovered the panoramic camera format, a defining moment in his career. Challenged with the dare to "Go big or go home," Peter did both. For the next two decades, Peter would travel back and forth between the United States and his native Australia, honing his craft and establishing his prominent position in the world of fine art photography. In the late 90s, Peter took a giant leap forward, taking on a massive project now known as "Spirit of America." After fifty thousand miles and 1,000 rolls of film, Peter had revealed landscapes from all 50 United States, completing the "biggest challenge of my life." From there, it was only onward and upward for this remarkable success story. More landmarks for Lik came in 2011 and 2012, when his iconic images "Ghost" and the highly awarded "Inner Peace," would both be featured on display at the Smithsonian National Museum of Natural History in Washington D.C. It was on the heels of these major accomplishments that Peter jumped straight into the heart of mainstream culture by starring in the NBC-produced TV series, "From the Edge with Peter Lik". In 2014, Peter shattered all world records by selling the most expensive photograph in history. "Phantom," his black & white masterwork depicting a ghostlike image at Antelope Canyon, was acquired for an astounding $6.5 million. To accompany this sale, Peter's images "Illusion" and "Eternal Moods" were also acquired for $2.4 million and $1.1 million, respectively. Along with his sale of "One" for $1 million in 2010, Peter now holds four spots out of the top twenty most expensive photographs ever sold. These historic acquisitions not only gained Peter international acclaim, they secured his position as a leader in the field of fine art photography. Peter continues to chase the elusive "perfect shot" with greater passion than ever before. When asked about his favorite image, Peter replies: "I haven't taken it yet." Ο Peter Lik φωτογράφιζε σκηνές της Μητέρας Φύσης ολόκληρη τη ζωή του. Γεννημένος στη Μελβούρνη της Αυστραλίας από σκληρά εργαζόμενους Τσέχους μετανάστες, ποτέ θεώρησε δεδομένο το δώρο της ομορφιάς της ζωής. Η δουλειά του φαίνεται να ξεκινάει στην ηλικία των 8 ετών όταν μια φωτογραφική μηχανή Kodak Brownie που του έκαναν δώρο οι γονείς του τον έθεσε στην τροχιά του πεπρωμένου του. Από το πρώτο, μοιραία στιγμιότυπο του ιστού μιας αράχνης στον κήπο της οικογένειας, ο Peter Lik ακολούθησε την κλήση του να συλλαμβάνει και να μοιράζεται εικόνες από τα πιο όμορφα μέρη πάνω στη γη. Ήταν μετά από ένα ταξίδι στις Ηνωμένες Πολιτείες, το 1984, που ανακάλυψε την πανοραμική κάμερα, σε μια καθοριστική στιγμή στην καριέρα του. Αντιμετωπίζοντας την πρόκληση "Go big or go home", ο Peter Lik έκανε και τα δύο. Για τις επόμενες δύο δεκαετίες, ταξίδεψε εμπρός και πίσω μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και την πατρίδα του την Αυστραλία, ακονίζοντας την τέχνη του και εδραιώνοντας την εξέχουσα θέση του στον κόσμο της καλλιτεχνικής φωτογραφίας. Στα τέλη της δεκαετίας του '90, ο Peter έκανε ένα τεράστιο άλμα προς τα εμπρός, αναλαμβάνοντας ένα τεράστιο έργο το οποίο είναι γνωστό ως «Πνεύμα της Αμερικής". Μετά από πενήντα χιλιάδες μίλια και 1.000 ρολά φιλμ, αποκάλυψε τοπία και από τις 50 Ηνωμένες Πολιτείες, ολοκληρώνοντας την "μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής μου." Από εκεί και μετά ήταν μονόδρομος αυτή η αξιοσημείωτη ιστορία επιτυχίας. Περισσότερα ορόσημα για τον Lik ήρθαν το 2011 και το 2012, όταν τα έργα του "Ghost "και το πολυβραβευμένο "Inner Peace" εκτέθηκαν στο Smithsonian National Museum of Natural History στην Ουάσιγκτον. Στηριζόμενος σε αυτό το σημαντικό επίτευγμα ο Lik πήδηξε κατ 'ευθείαν στην καρδιά της mainstream κουλτούρας, πρωταγωνιστώντας στην τηλεοπτική σειρά του NBC "From the Edge with Peter Lik". Το 2014, ο Peter Lik σάρωσε όλα τα ρεκόρ με την πώληση της πιο ακριβής φωτογραφίας στην ιστορία. Το ασπρόμαυρο αριστούργημά του "Phantom", που απεικονίζει μια φιγούρα σαν φάντασμα στο Antelope Canyon, αποκτήθηκε για την εκπληκτική τιμή των $ 6,5 εκ. Επίσης τα έργα του "Illusion" και "Eternal Moods" πουλήθηκαν για $2,4 εκ. και $1.1 εκ., αντίστοιχα. Μαζί και με την πώληση του "One" για $1 εκ. το 2010, ο Lik κατέχει πλέον τέσσερις από τις κορυφαίες είκοσι πιο ακριβές φωτογραφίες που πουλήθηκαν ποτέ. Αυτές οι ιστορικές πωλήσεις όχι μόνο του έδωσαν διεθνή αναγνώριση, αλλά και εξασφάλισαν τη θέση του ως ηγέτη στον τομέα της καλλιτεχνικής φωτογραφίας. Ο Peter Lik συνεχίζει να κυνηγάει την άπιαστη "perfect shot" με μεγαλύτερο πάθος από ποτέ. Όταν τον ρωτούν για την αγαπημένη του φωτογραφία, ο Lik απαντά: "Δεν την έχω κάνει ακόμα."

[soulighting]

We wish you a Merry Christmas in our own jazzy way (for the next 45 seconds)!!!

Silent Night, Holy Night - Kirk Douglas (dubbed by Harry James) - Young Man with a Horn, 1950

“Silent Night, Holy Night”

Music by Franz Gruber (1818)

Played by Kirk Douglas (dubbed by Harry James)

Film: “Young Man with a Horn”, 1950 by Michael Curtiz

Subscribe Here:

http://www.youtube.com/user/TheSouLighting

http://www.facebook.com/thesoulighting

The USA drama/music/romance movie “Young Mn with a Horn” (1950) was directed by Michael Curtiz (cast: Kirk Douglas, Lauren Bacall, Doris Day)

Aimless youth Rick Martin learns he has a gift for music and falls in love with the trumpet. Legendary trumpeter Art Hazzard takes Rick under his wing and teaches him all he knows about playing. To the exclusion of anything else in life, Rick becomes a star trumpeter, but his volatile personality and desire to play jazz rather than the restricted tunes of the bands he works for lands him in trouble.

The key role of the trumpeter is played by Kirk Douglas, but the real trumpeter is Harry James.

Το Αμερικάνικο μουσικό ρομαντικό δράμα “Young Mn with a Horn” (1950) έχει σκηνοθετηθεί από τον Michael Curtiz και παίζουν οι Kirk Douglas, Lauren Bacall, Doris Day).

More Information/Περισσότερες Πληροφορίες: 

http://www.imdb.com/title/tt0043153/combined

http://en.wikipedia.org/wiki/Young_Man_with_a_Horn_%28soundtrack%29

Στην άσκοπη νιότη του ο Rick Martin καταλαβαίνει ότι έχει χάρισμα στη μουσική και ερωτεύεται με την τρομπέτα του. Ο θρυλικός τρομπετίστας Art Hazzard παίρνει τον Rick υπό την προστασία του και του διδάσκει ό, τι ξέρει για το παίξιμο της τρομπέτας. Αποκλείοντας οτιδήποτε άλλο στη ζωή του , ο Rick γίνεται ένας σταρ της τρομπέτας, αλλά η ευμετάβλητη προσωπικότητα του και την επιθυμία του να παίζει τζαζ, και όχι την περιορισμένη μουσική των συγκροτημάτων για τα οποία εργάζεται για τα εδάφη του τον βάζει σε μπελάδες.

Τον βασικό ρόλο του τρομπετίστα υποδύεται ο Kirk Douglas. Στην πραγματικότητα όμως ο τρομπετίστας είναι ο Harry James.

[soulighting]

Who knows what love is? Miss Ingrid Bergman, Mr Yves Montand and Mr Anthony Perkins in a love triangle are searching for the answer. Do they finally make a go of it???

Bob Devos - You Don't Know What Love Is (film: Goodbye Again, 1961)

“You Don't Know What Love Is”, Performed: Bob DeVos, 

Composed: Gene DePaul, Don Raye

Cd: Breaking the Ice, Release Date: June 8, 1999

Bob deVos is an American jazz guitarist whose playing style is similar to that of Kenny Burrell and Wes Montgomery. He is most noted for his work with organist Richard Holmes

DeVos started in jazz as a student of Harry Leahy and Dennis Sandole. In 1970, when Sandole sent his leading students out to audition for the organist Trudy Pitts, deVos was chosen to step in for Pat Martino. 

Since 2005, Mr. DeVos has headed his own Bob DeVos Organ Trio (Dan Kostelnik on Hammond B3 organ and Steve Johns on drums). 

Mr. DeVos is currently on the music faculty at Lehigh University and teaches privately.

The track " You Don't Know What Love Is" is included in his first solo cd "Breaking the Ice", 1999 (highly recommended).

The organist Charles Earland,  the drummer Vincent Ector  and the conga man Master Henry Gibson contribute with their skills to the high quality of this album.

"You Don't Know What Love Is" a popular song of the Great American Songbook, written by Don Raye (lyrics) and Gene de Paul (music) for the Abbott and Costello picture Keep 'Em Flying (1941), in which it was sung by Carol Bruce. 

The video clip scenes are from the France/USA drama/romance movie “Goodbye Again”, 1961 ( by director Anatole Litvak, with Ingrid Bergman, Yves Montand and Anthony Perkins).

More Information/Περισσότερες Πληροφορίες:

http://www.bobdevosjazzguitar.com/

http://www.allmusic.com/album/breaking-the-ice-mw0000241125

http://www.imdb.com/title/tt0054936/combined

  Ο Bob deVos είναι ένας Αμερικανός κιθαρίστας της τζαζ, με στυλ παιξίματος παρόμοιο με του Kenny Burrell και του Wes Montgomery. Είναι πιο γνωστός για το έργο του με τον οργανίστα Richard Holmes.

Ξεκίνησε την jazz ως μαθητής των  Harry Leahy και Dennis Sandole.  Το 1970, όταν ο Sandole έστειλε τους καλύτερους μαθητές του για  οντισιόν στον οργανίστα Trudy Pitts, επιλέχθηκε για αντικατάσταση του Pat Martino. 

Από το 2005, είναι στο δικό του τρίο με τους Dan Kostelnik  (Hammond B3) Steve Johns (ντραμς). 

Επίσης, πλέον, διδάσκει στη μουσική σχολή του Πανεπιστημίου Lehigh.

Το κομμάτι " You Don't Know What Love Is" υπάρχει στο cd "Breaking the Ice" του 1999 (είναι το πρώτο του σόλο cd - προτείνεται ανεπιφύλακτα).

Ο οργανίστας Charles Earland, ο ντράμμερ Vincent Ector  και ο conga man Master Henry Gibson συμβάλλουν με το παίξιμό τους στην υψηλή ποιότητα του άλμπουμ.

To "You Don't Know What Love Is" είναι ένα δημοφιλές τραγούδι του Great American Songbook, γραμμένο από τον Don Raye (στίχοι) και Gene de Paul (μουσική) για την ταινία των Abbott και Costello Keep 'Em Flying (1941), όπου το τραγούδησε η Carol Bruce.

Οι σκηνές του clip είναι από το Γαλλο/Αμερικάνικο ρομαντικό δράμα  “Goodbye Again” (1961) του Anatole Litvak, με τους Ingrid Bergman, Yves Montand και Anthony Perkins.

[soulighting]

Have you ever felt the desire to go on stage and sing??? Enjoy the famous "Here in my Heart" in a "drunk" jazzy version of 1':30'' duration by Richard Harris!!!

Richard Harris - Here In My Heart (film: This Sporting Life, 1963) with eng, gr subs

"Here in My Heart", Performed: Richard Harris, 

Composed: Pat Genaro, Lou Levinson, and Bill Borrelli, 

Film: This Sporting Life, 1963

  Subscribe Here:

http://www.youtube.com/user/TheSouLighting

http://www.facebook.com/thesoulighting

"Here in My Heart" is a popular song, written by Pat Genaro, Lou Levinson, and Bill Borrelli and published in 1952.

A recording of the song by Al Martino made history as the first No1 on the UK Singles Chart, on 14 November 1952. "Here in My Heart" remained in the top position for 9 weeks in the UK, setting a record for the longest consecutive run at No1 (a record which, over 50 years on).

Other versions, recorded by Vic Damone, and Tony Bennett, were also recorded around the same time. A R&B version was also recorded that year, by Wini Brown and her Boy Friends. 

In 1961, Martino re-recorded the song, although it only reached No86 on the Billboard Top 100 chart. He had previously rerecorded the song in an unsuccessful rockaballad version for MGM's Cub label.

In 1963, Richard Harris performed this song in the film This Sporting Life, although he would not release his first album until four years later, with 1967's Camelot).

The independent UK drama movie was directed by Lindsay Anderson, with Richard Harris and Rachel Roberts.

Richard Harris was a genuine star of cinema on screen and a fiery hell raiser off screen, (born 1930 in Limerick, Ireland, to a farming family). He was was an excellent rugby player, with a strong passion for literature. Unfortunately, a bout of tuberculosis as a teenager ended his aspirations to a rugby career, but he became fascinated with the theater and skipped a local dance one night to attend a performance of "Henry IV". He was hooked and went on to learn his craft at The London Academy of Music and Dramatic Art, then spent several years in stage productions. 

More Information/Περισσότερες πληροφορίες: 

http://en.wikipedia.org/wiki/Here_in_My_Heart

http://www.imdb.com/title/tt0057578/combined

http://www.imdb.com/name/nm0001321/bio?ref_=nm_ov_bio_sm

Το "Here in My Heart" είναι ένα διάσημο τραγούδι του 1952, γραμμένο από τους Pat Genaro, Lou Levinson, και  Bill Borrelli.

Η ηχογράφησή του από τον Al Martino έγραψε ιστορία ως το μακροβιότερο Νο1 στα UK Singles Chart, (από τις 14 Νοεμ. 1952 παρέμεινε στην 1η θέση για 9 εβδομάδες, ρεκόρ που έσπασε μετά από 50 χρόνια).

Την ίδια περίοδο υπήρξαν άλλες εκτελέσεις από τον Vic Damone και τον Tony Bennett. Μία R&B έκδοση ηχογραφήθηκε το ίδιο έτος, από την Wini Brown and her Boy Friends. 

Το 1961, ο Martino ξανα-ηχογραφεί το τραγούδι, που πήγε όμως μόνον στο Νο86 του Billboard chart Top 100. Το είχε επίσης πριν ηχογραφήσει ως μια αποτυχημένη rockaballad έκδοση για την ετικέτα Cub της MGM.

Το 1963, ο Richard Harris το τραγούδησε στην ταινία This Sporting Life, (4 χρόνια πριν κυκλοφορήσει το πρώτο του άλμπουμ Camelot το 1967).

Η ανεξάρτητης παραγωγής αγγλική δραματική ταινία σκηνοθετήθηκε από τον  Lindsay Anderson, με τους Richard Harris και Rachel Roberts. 

O Richard Harris ήταν ένα γνήσιο αστέρι στην οθόνη και ένας «φλογερός ταραξίας» εκτός οθόνης (γεν. το 1930 στο Λίμερικ, της Ιρλανδίας, από μια αγροτική οικογένεια). Ήταν εξαιρετικός παίκτης του ράγκμπι, με έντονο πάθος για τη λογοτεχνία. Δυστυχώς, ο αγώνας της φυματίωσης στην εφηβεία τερμάτισε τις φιλοδοξίες του για μια καριέρα στο ράγκμπι, αλλά γοητεύθηκε από το θέατρο και έχασε ένα βράδυ τον τοπικό χορό, μόνο για να παρακολουθήσει την παράσταση "Henry IV". Εθίστηκε, πήγε να μάθει την θεατρική τέχνη στο The London Academy of Music and Dramatic Art, και στη συνέχεια πέρασε αρκετά χρόνια στο θέατρο.

[soulighting]

"If you can't stand it, don't drink it"!!!

Jimmy Bruno - Groove Yard (film: This Sporting Life, 1963) Cd: Live at Birdland, 1997

“Groove Yard” Performed: Jimmy Bruno  Composed: Carl Perkins

Cd: " Live at Birdland", Release Date: June 24, 1997 

Subscribe Here:

http://www.youtube.com/user/TheSouLighting

http://www.facebook.com/thesoulighting

Jimmy Bruno, born July 22, 1953 in Philadelphia, Pennsylvania, is a master jazz guitarist and jazz educator.

He started playing at the age of 7. He began his professional career at the age of 19, touring with Buddy Rich.

Among his many credits, he is the only guitarist to have ever led Frank Sinatra's band. He played for many years in Los Angeles before returning to the Philadelphia area. He counts Johnny Smith, Hank Garland, Joe Pass, Tal Farlow, Wes Montgomery, Howard Roberts, Jim Hall, and Pat Martino amongst his influences.

In March, 2011 Jimmy opened up Jimmy Bruno's Guitar Workshop, a website that allows students to learn directly from Jimmy through video lessons. 

The track “Groove Yard” is included in the cd " Live at Birdland", 1997. This excellent set from guitarist Jimmy Bruno can easily be divided into two. The first 4 tracks (which include "Move" and "Grooveyard") showcase Bruno in a trio with bassist Craig Thomas and drummer Vince Ector; the guitarist mostly swings quite hard. The other 6 tracks feature the great altoist Bobby Watson, who takes spirited solos on "Segment," "Au Privave," and "Anthropology," adding to the intensity and drive of this high-quality bop set. 

The independent UK drama movie “This Sporting Life” (1963) was directed by Lindsay Anderson, with Richard Harris and Rachel Roberts.

Ο Jimmy Bruno γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1953, στην Πενσυλβάνια και είναι ένας Αμερικανός master κιθαρίστας και διδάσκαλος της τζαζ.

Παίζει από ηλικία 7 ετών και ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην ηλικία των 19, περιοδεύοντας με τον Buddy Rich.

Μεταξύ των πολλών του διακρίσεων, είναι ότι ήταν ο μόνος επικεφαλής κιθαρίστας της μπάντας του Frank Sinatra. Έπαιξε για πολλά χρόνια στο Λος Άντζελες πριν από την επιστροφή στην  Φιλαδέλφεια. Έχει επηρεαστεί, μεταξύ άλλων, από τους  Johnny Smith, Hank Garland, Joe Pass, Tal Farlow, Wes Montgomery, Howard Roberts, Jim Hall, and Pat Martino.

Από τον Μάρτιο του 2011, άνοιξε την ιστοσελίδα: Jimmy Bruno's Guitar Workshop,  που επιτρέπει στους μαθητές του να εξασκηθούν απευθείας από τον Bruno μέσω βίντεο μαθημάτων.

Το μουσικό κομμάτι “Groove Yard” είναι το από το cd του 1997 με τίτλο " Live at Birdland". Είναι ένα εξαίρετο cd που το άκουσμά του μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη. Τα 4 πρώτα κομμάτια (που περιλαμβάνουν τα “Move” και “Grooveyard") με το περίφημο τρίο του Bruno και τον ίδιο να παίζει αρκετά έντονα.  Στα υπόλοιπα 6 παίζει και ο μεγάλος αλτοίστας  Bobby Watson, που παίζει κάποια εκπληκτικά σολο στα “Segment," "Au Privave," και "Anthropology,"  ανυψώνοντας την ποιότητα του τρίο.

Η ανεξάρτητης παραγωγής αγγλική δραματική ταινία “This Sporting Life”, 1963, σκηνοθετήθηκε από τον  Lindsay Anderson, με τους Richard Harris και Rachel Roberts. 

[soulighting]

12 Disney Dream Portraits by Annie Leibovitz (eng/greek text)

Photographer Annie Leibovitz was born October 2, 1949, in Waterbury, Connecticut. In 1970 she took a job at Rolling Stone magazine. In 1983 she began working for the entertainment magazine Vanity Fair. During the late 1980s, Leibovitz started to work on a number of high-profile advertising campaigns. From the 1990s to the present, she has been publishing and exhibiting her work. Since 2007 Leibovitz, who is considered one of America's best portrait photographers, was approached by the Walt Disney Company with the idea of doing a series of celebrity portraits in Disney fairy tale scenes, to promote their “Year Of A Million Dreams” promotion. Η φωτογράφος Annie Leibovitz γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου του 1949, στο Waterbury του Connecticut. Το 1970 άρχισε να εργάζεται για το περιοδικό Rolling Stone. Το 1983 ξεκίνησε τη συνεργασία με το ψυχαγωγικό περιοδικό Vanity Fair. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η Leibovitz μπήκε στο χώρο της διαφήμισης κάνοντας μια σειρά από υψηλού προφίλ διαφημιστικές καμπάνιες. Από τη δεκαετία του 1990 μέχρι και σήμερα, δημοσιεύει και εκθέτει τη δουλειά της. Από το 2007 η Leibovitz, η οποία θεωρείται μια από τους καλύτερους φωτογράφους πορτρέτων της Αμερικής, προσεγγίστηκε από την Walt Disney Company με την ιδέα να κάνει μια σειρά από πορτρέτα διασημοτήτων σε σκηνές από παραμύθια της Disney, για την προώθηση της «Year Of A Million Dreams " καμπάνιας της.

[soulighting]

Jimmy Bruno - Night Dreamer (film: Summertime, 1955, with Katharine Hepburn)

A magic trip to Venice of the '50s, to the wonderful sounds of Jimmy Bruno!!! Katharine Hepburn is our tour guide...

“Night Dreamer”, Performed: Jimmy Bruno, feat. Joey DeFrancesco, Composed: Jimmy Bruno

Cd: "Like That", Recording Date: August 30, 1995 - August 31, 1995 

Release Date: April 30, 1996 

Subscribe Here:

http://www.youtube.com/user/TheSouLighting

http://www.facebook.com/thesoulighting

Jimmy Bruno, born July 22, 1953 in Philadelphia, Pennsylvania, is a master jazz guitarist and jazz educator.

He started playing at the age of 7. He began his professional career at the age of 19, touring with Buddy Rich.

Among his many credits, he is the only guitarist to have ever led Frank Sinatra's band. He played for many years in Los Angeles before returning to the Philadelphia area. He counts Johnny Smith, Hank Garland, Joe Pass, Tal Farlow, Wes Montgomery, Howard Roberts, Jim Hall, and Pat Martino amongst his influences.

In March, 2011 Jimmy opened up Jimmy Bruno's Guitar Workshop, a website that allows students to learn directly from Jimmy through video lessons. 

The track “Night Dreamer” is included in the cd “Like That”, 1996.

Although “Like That” was recorded in New York, many of the people involved with the project were Philadelphians. The pleasing hard bop date unites Jimmy Bruno's Philly-based trio of the 1990s (which includes bassist Craig Thomas and drummer Steve Holloway) with organist/trumpeter and Philly native Joey DeFrancesco, Although DeFrancesco plays organ on most of the 11 songs, he switches to the trumpet and favors a Miles Davis-influenced mute on relaxed versions of "There Is No Greater Love" and "Stars Fell on Alabama”. 

The scenes of the video clip are from the movie “Summertime” (1955), by director David Lean with Katharine Hepburn.

For more information/Περισσότερες πληροφορίες: 

http://jimmybruno.com/biography.php

http://www.allmusic.com/album/like-that-mw0000187736

http://www.imdb.com/title/tt0048673/combined

Ο Jimmy Bruno γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1953, στην Πενσυλβάνια και είναι ένας Αμερικανός master κιθαρίστας και διδάσκαλος της τζαζ.

Παίζει από ηλικία 7 ετών και ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην ηλικία των 19, περιοδεύοντας με τον Buddy Rich.

Μεταξύ των πολλών του διακρίσεων, είναι ότι ήταν ο μόνος επικεφαλής κιθαρίστας της μπάντας του Frank Sinatra. Έπαιξε για πολλά χρόνια στο Λος Άντζελες πριν από την επιστροφή στην  Φιλαδέλφεια. Έχει επηρεαστεί, μεταξύ άλλων, από τους  Johnny Smith, Hank Garland, Joe Pass, Tal Farlow, Wes Montgomery, Howard Roberts, Jim Hall, and Pat Martino.

Από τον Μάρτιο του 2011, άνοιξε την ιστοσελίδα: Jimmy Bruno's Guitar Workshop,  που επιτρέπει στους μαθητές του να εξασκηθούν απευθείας από τον Bruno μέσω βίντεο μαθημάτων.

Το μουσικό κομμάτι “Night Dreamer” είναι το από το cd του 1996 με τίτλο “Like That”, που ηχογραφήθηκε στη Νέα Υόρκη και οι περισσότεροι μουσικοί ήταν από την Φιλαδέλφεια. Στο βασικό του τρίο (με μπάσο τον Craig Thomas και ντράμμερ τον Steve Holloway) της περιόδου του 1990, προστέθηκε ο  οργανίστας/τρομπετίστας Joey DeFrancesco (επίσης από την Φιλαδέλφεια).  Ο Joey DeFrancesco παίζει όργανο στα περισσότερα από τα 11 κομμάτια, αλλά και τρομπέτα βαθειά επηρεασμένος από τον τρόπο του Miles Davis (κυρίως στα "There Is No Greater Love" και "Stars Fell on Alabama.")

Οι σκηνές του video είναι από την ταινία “Summertime” (1955) του David Lean με την Katharine Hepburn.

[soulighting]

Cecile McLorin Salvant - Prelude There's a Lull in My Life (film: Grand Central, 2013) eng, gr subs

“Prelude There's a Lull in My Life”, Performed: Cécile McLorin Salvant, 

Composed: Aaron Diehl, Mack Gordon, Harry Revel, Cd: WomanChild, Release Date: May 13, 2003

Cécile McLorin Salvant (born 1989, in Miami, Florida) is a French-American jazz vocalist. She started classical piano studies at 5, and began singing in the Miami Choral Society at 8. Early on, she developed an interest in classical voice, began studying with private instructors, and later with Edward Walker, vocal teacher at the University of Miami.

Salvant was the winner of the first prize in the Thelonious Monk International Jazz Competition in 2010.

After completing high school, Salvant moved to France (2007), where she studied classical voice and then began studying jazz with woodwind player Jean-François Bonnel (she recorded her first album "Cécile" in Paris, with Jean-François Bonnel's Paris Quintet.)

Salvant won four categories in the 2014 Down Beat Critics Poll: Jazz Album of the Year, Female Vocalist, Rising Star–Jazz Artist and Rising Star–Female Vocalist. She was also nominated for a Grammy Award in 2014 for her album Womanchild.

The song “Prelude There's a Lull in My Life” is included in her cd “WomanChild”, 2013. Her reworking of "There's a Lull in My Life" evokes the sultry R&B influence of Sade.

Harry Revel composed “There's a Lull in My Life”  in 1937. It was played in April of the same year in the Hollywood musical "Wake up and die". The same year it also reached No2 of the charts with Teddy Wilson Orchestra w/ Helen Ward.

The “Grand Central” (2013) is a France/Austria drama/romance film (director: Rebecca Zlotowski with Léa Seydoux and Tahar Rahim). 

More Information/Περισσότερες πληροφορίες:

http://www.cecilemclorinsalvant.com/englishbio/

http://www.imdb.com/title/tt2835548/combined

Η Cécile McLorin Salvant (γεν. 1989, στο Μαϊάμι της Φλόριντα) είναι μια Γαλλο-Αμερικανίδα τραγουδιστρια της τζαζ. Άρχισε κλασσικές σπουδές στο πιάνο στα 5 και τραγούδησε στη Χορωδία του Μαϊάμι στα 8. Το αρχικό της ενδιαφέρον ήταν στην κλασική φωνή, μελετώντας με ιδιωτικούς εκπαιδευτές, και αργότερα με τον Edward Walker, (καθηγητής φωνητικών στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι).

Ήταν η νικήτρια του πρώτου βραβείου το 2010 στο Διεθνή Διαγωνισμό Τζαζ Thelonious Monk.

Όταν τελείωσε το λύκειο, η Salvant μετακόμισε στη Γαλλία (2007), όπου σπούδασε κλασική φωνή και στη συνέχεια τζαζ με τον οργανίστα πνευστών Jean-François Bonnel (με το γκρουπ του Paris Quintet ηχογράφησε το πρώτο της άλμπουμ "Cécile").

Το 2014 κέρδισε 4εις κατηγορίες στις δημοσκοπήσεις των κριτικών Down Beat Critics Poll: Jazz Album της χρονιάς, τραγουδίστριας, Rising Star-Τζαζ Καλλιτέχνης και Rising Star-Τραγουδίστριας. Ήταν υποψήφια για βραβείο Grammy το 2014 για το άλμπουμ της Womanchild.

Το τραγούδι “Prelude There's a Lull in My Life”, υπάρχει στο cd “WomanChild”. H διασκευή της στο"There's a Lull in My Life" δείχνει έντονα την επιρροή της από την Sade, με έντονα προσωπικά της στοιχεία.

Ο Harry Revel έγραψε το “Prelude There's a Lull in My Life” το 1937. Ακούστηκε τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς στο μιούζικαλ του Χόλυγουντ “Wake up and die”. Επίσης, το 1937 ήταν Νο2 των charts με την ορχήστρα του Teddy Wilson και την Helen Ward.

Το Γαλλο-Αυστριακό δράμα  “Grand Central” (2013) είναι σκηνοθετημένο από την Rebecca Zlotowski με τους Léa Seydoux και Tahar Rahim.