@sprokkeldagen - Tumblr Blog

Wanneer het stopt

Er is een exact moment waarop het stopt. Je weet later nog welke dag het was, welke mensen je dichtbij wilde hebben maar er is geen moment te bepalen waarop het stoppen begon. Je denkt terug aan die nacht waarin je wakker bleef en naar haar rug lag te kijken terwijl je je afvroeg of zij wel eens twijfelde. Er komen kleine miscommunicaties terug, momenten waarop het onbegrip splitsend en wreed had geleken en je vraagt je af of jullie toen uit elkaar zijn gaan dwarrelen.

Je vreet jezelf op, je zoekt een rokende loop, iets om naar te wijzen, een plek om monumenten te maken voor alles wat het niet heeft kunnen worden. Er zit een randje bitter in de lucht, je vlucht weg in vergeten hobby’s en plekken waar jullie samen niet kwamen. Je zit soms onbewust te kijken of je haar nog ergens ziet, je vergelijkt iedereen met wat ze bij je achterliet. Je treft fragmenten soms nog terug, je kust een ander die je bijna net zó kust, je vindt een filmpje en hoort de hele middag terug hoe mooi ze lacht.

lanternrijmt

“

Ze zei dat ze van me zou houden als een anker aan mijn voeten en ik dacht ik heb geen sterke schouders gekweekt voor een liefde die licht valt op te vatten ze zei dat ik op een ochtend wakker zou worden met de smaak van spijt in mijn mond en ik dacht aan hoe ik haar afwezigheid kon proeven als een toverbal onder mijn tong ze zei dat ze me ging kwetsen en frustreren, keer na keer, dag na dag en ik dacht dat dat nu eenmaal was zoals het was en dat het me niet deren kon, zolang ze nog maar lachte.

Ze zei dat ik zou gaan en ik dacht alleen aan blijven ze vroeg me ga niet weg en ik dacht alleen aan blijven.