[zyciemprzezzycie]

“Jeno wyjmij mi z tych oczu szkło bolesne - obraz dni, które czaszki białe toczy przez płonące łąki krwi. Jeno odmień czas kaleki, zakryj groby płaszczem rzeki, zetrzyj z włosów pył bitewny, tych lat gniewnych czarny pył.”

— Krzysztof Kamil Baczyński

[syndromkz]

Wspominałam przeszłość jak utracony raj. Czy jeszcze wróci? Świat nie wydawał mi się już miejscem pewnym.

– Simone de Beauvoir

[owlmountains]

𝐼 𝑤𝑎𝑠 𝑝𝑟𝑒𝑠𝑠𝑒𝑑 𝑑𝑜𝑤𝑛 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑐𝑜𝑎𝑙. 𝐼 𝑠𝑢𝑓𝑓𝑒𝑟𝑒𝑑. 𝑇ℎ𝑎𝑡'𝑠 𝑤ℎ𝑎𝑡 𝑎𝑛 𝑎𝑛𝑔𝑒𝑙 𝑖𝑠. 𝐷𝑢𝑠𝑡 𝑝𝑟𝑒𝑠𝑠𝑒𝑑 𝑖𝑛𝑡𝑜 𝑎 𝑑𝑖𝑎𝑚𝑜𝑛𝑑 𝑏𝑦 𝑡ℎ𝑒 𝑤𝑒𝑖𝑔ℎ𝑡 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑.

– The OA

[syndromkz]

Dałeś mi życie, ale to nie daje ci władzy. I chociaż zostawiłeś mnie strzaskanego, to nie znaczy, że zostałem złamany. Kawałki mnie, które pozostawiłeś za sobą, są ostre jak noże. Ostre jak prawda. Dlatego usłysz to i wiedz. Zaatakowałeś mnie, gdy byłem zaledwie dzieckiem. Powaliłeś mnie we śnie. Nie jestem już jednak dzieckiem. I obudziłem się.

– Jay Kristoff, „Bezświt”

[syndromkz]

A ostatecznie kto może zranić cię mocniej niż ty sam?

– Jay Kristoff, „Bezświt”

[syndromkz]

[polish-spirit]

Ogród Saski w Warszawie (1938).

[syndromkz]

I śpiąc w objęciach trupów, znamy już na pamięć

wyspy śmierci, jak kamień i krok ciężki znamy,

którym się idzie mimo po ciałach jak drzewa

obalonych czy wyschłych na ziemi przeklętej,

i nikt nam już nie bliski, i nikt nam nie święty,

tylko czasu skorupa, płynąc górą, śpiewa

jak rzeka nad topielcem, a gdy snem wgnieceni

w poduszki własnych czaszek, słyszymy od ziemi

oddech węszących nozdrzy przywartych do powiek.

Ślepe dzieci epoki. Tak się rodzi człowiek,

któremu, kiedy serce pęknie, rozcięte toporem —

— nie zadrży.

~

Nie ma żadnych powrotów. Popękane urny,

z których wiatr wywiał ludzi, zdarzenia i słowa,

to wszystko zatrzaśnięte — jakby wieko trumny,

i ty tylko krwawisz sam jak ścięta nagle głowa.

~

– Krzysztof Kamil Baczyński

[syndromkz]

Ślepe dzieci epoki, biegliśmy. Od przeczuć

zachodziły nam oczy gwiazdami i szronem.

Ślepe ptaki epoki. Ten, co jest człowiekiem,

jest dzieckiem i zrzucając skrzydła jak powieki,

z oczyma otwartymi zawsze pójdzie ziemią,

aby nagle przystanąć i z ustami niemo

otwartymi połykać wielkimi haustami

krew, drogi i obrazy. 

Wtedy wielkie ramię

uniosło się i nagle wielki strop rozcięło

na tysiąc krajobrazów jak stłuczonych szkiełek. 

– Krzysztof Kamil Baczyński

[syndromkz]

Tym właśnie jest Anioł. Pyłem zgniecionym w diament przez ciężar świata.

– The OA

[polish-spirit]

Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika oo. Dominikanów w Lublinie (1939).

[syndromkz]

(Nie)wola

Nie patrz

Tam tylko proch, tam tylko popiół

Łzy, cierpienie, udręka, zgryzota

Tam tylko kaci i okrutnicy

Chłostający ciała, kaleczący dusze

Nie tylko innych, ale i swoje.

.

Nie patrz

Ceglane budynki, smród spalenizny

Paleni ludzie

Słodkawy dym, tak jak ich wolność słodka

Do której prowadzą ogromne kominy.

.

Nie patrz

Do pieca idą stygnące ciała

Ledwo umarłe, lecą ku niebu

Powstali z prochu i w proch obróceni

Zyskują wolność, wychodzą z płomieni.

.

Nie patrz

Druty, baraki na ziemi gliniastej

Żywe szkielety odziane w łachmany

Pozbawione imienia, przeszłości i jutra

Świadectwo bestialstwa i nieludzkości

Którego nie sposób jest puścić w niepamięć.

.

Nie słuchaj

Krzyki, i wrzaski, błagania i strzały

Lament, skowyt, trzask ognia głodnego

I cisza, która nie niesie spokoju

Lecz jeszcze większą grozę i bojaźń.

.

Nie myśl

Zgnębienie wokoło i odrętwienie

Śmiertelny głód, apatia i bierność

Ginie w tym miejscu wola przetrwania

Z tyranów na więźniów przechodzi

niczym choroba lodowata obojętność.

.

Nie żyj

Widzą śmierć bliskich, czekają na swoją

Oczy matowe o barwie agonii

Oni się końca już swego nie boją

Lecz życia dalszego w tym piekle na ziemi.

.

Nikt tak naprawdę tu nie jest wolny

Tyrani dawno pozbyli się duszy

Skuci ideą, wrogością i fałszem

Cierpienie żadne serc ich nie wzruszy.

.

Skrzywdzone niesłusznie ludzkie istnienia

Na pastwę losu pozostawione

Gdzie byłeś Stwórco, gdzie byłeś Boże?

A może spałeś o tamtej porze?

[dekadencko]

„Jak by to było dobrze, gdyby na to wszystko spadło zapomnienie jak wielki całun śniegu. Ale te przeżycia stały się częścią mojej istoty. Są krajobrazem, w którym przyszło mi żyć.”

– Sylvia Plath, „Szklany klosz”

[dekadencko]

Było mi obojętnie i bardzo pusto - tak musi być w oku cyklonu. Absolutna cisza w samym środku szalejącego żywiołu.

– Sylvia Plath, Szklany klosz

[odrzuconyromantyk]

Ci, którzy kochają, sami sobie kształtują sny.

[odrzuconyromantyk]

Im głębiej żłobi nas cierpienie, tym więcej radości może pomieścić serce.

~Khalil Gibran

[syndromkz]

Strach przed utratą jest częścią posiadania.

Strach przed zniszczeniem jest częścią tworzenia.

Strach przed końcem jest częścią początku.

Strach nigdy nie jest wyborem.

Nigdy nie jest wyborem.

Wyborem jest pozwolić mu, by tobą rządził.

– Jay Kristoff, „Bezświt”