#bamyoung

[cherryeol04]

Vitamin C

BamBam: Vitamin C is Spanish for Vitamin Yes Jinyoung: Get out

Jinyoung glared at his boyfriend as he moved around the dressing room, spouting words of randomness and shrieking at the top of his lungs anytime he came within arms length of Yugyeom or Mark. There were times when Jinyoung questioned why started dating their Thai member, but most of the time he’s quickly reminded by the gentle eyes, soft touches and adorable laughter that usually came from BamBam. Today, however, the question was once more posed in his mind and this time he couldn't remind himself of why he cared for the other, simply for the sheer stupidness that was radiating off of the other. Dad jokes, poorly translated English jokes and weird euphemisms were constantly falling from his lips. Jinyoung wanted to chalk it up to the fact the other was bored. It wasn't an exciting process, getting ready for a music broadcast. While hair and makeup and dressing could very well take a while to do, especially with big groups, it really mattered on their lineup position. Because they were nearing the end of their promotions, they were lined up pretty far back. Meaning both their rehearsals and actual performances were further back in the broadcast. Thus, it left the members with plenty of free time and not a lot to do.  He honestly hoped it was because BamBam was bored, otherwise he didn't think he could take going home with the other and his new founded behavior. It probably wouldn't last that long, mainly just through the night and into the next day, but that still didn't mean Jinyoung was pleased. He was already despising it and BamBam hadn't even come over to him yet. Though it was only a matter of time... “Hyung!” Speak of the devil...

BamBam sat down next to Jinyoung on the couch in the dressing room and grinned at him. He didn't say anything at first, which had Jinyoung raising a brow in question as to what the other wanted. BamBam held up a finger as he pulled out his phone and fiddled with it for a moment.  “Hyung, did you know that vitamin c is for vitamin yes?” he asked and grinned. Now Jinyoung didn't have a lot of knowledge of other languages, but he knew the basics of most. He knew how to say yes in Spanish and because of that, he understood the joke. The horrible, corny joke.  “Get out.” “Aw hyung. Come on.” BamBam whined with a soft laugh. “Get out.” Jinyoung repeated, face void of any emotion. BamBam was crazy if he though Jinyoung was going to consider that joke even remotely funny. “But hyung! It was funny!” “We’re breaking up.” “Hyung~!”

[incorrectjjp]

Jinyoung: You idiot!

BamBam: I'm sure you're right, but why?

[letaliabane]

Jinyoung doing aegyo at Melbourne Fanmeet for the whole group as a penalty! I apologise for the screaming!

[incorrectjjp]

BamBam: Hey, Mom. I'm home. I'm just gonna get a jump on my homework. Love you!

Jinyoung: You love me? What are you hiding?

[kinkimkim]

[ os - Kids, TROUBLE #YoungBam #BamYoung ] "พี่ยองแจ พี่จำได้ไหมที่เมื่อคืนเราจูบกัน" "อือ ทำไม" "พี่จำได้ไหมตอนถ่ายรูปมือพี่ไปโดนวีดีโอแล้ว...มันก็...." ยองแจเลิกคิ้วตอนที่คนน้องตะกุกตะกักไม่พูดต่อ มือเล็กยื่นโทรศัพท์มาให้ตรงหน้าพร้อมเปิดวีดีโอที่ถูกอัดเอาไว้ ยองแจมองหน้าจอเงียบๆรู้สึกลำคอตีบตันกลืนน้ำลายลำบากขึ้นมาทันที กว่าสิบนาทีของวีดีโอที่ตอนท้ายถูกตัดจบไป "ทำไมไม่ลบ" "ไม่....ไม่รู้สิ ผมควรลบหรอ" น่าแปลกที่เขาคิดว่ามันเป็นคำถามที่ตอบยากทั้งที่มันเป็นเรื่องที่ไม่ควรให้ใครรู้ด้วยซ้ำ หากแบมแบมลบไปตั้งแต่แรกที่เห็นก็คงไม่ต้องมายืนมองหน้ากันไปมาอย่างตอนนี้ "ก็ควรลบ ถ้าหลุดไปก็ไม่ดีแน่ทั้งชั้นและนาย" "พี่หมายถึงหลุดไปที่ไหน แค่ทุกคนในวงหรือหลุดออกไปหาแฟนๆ" "ก็ทั้งสองทาง" แบมแบมเอามือถือกลับไปแล้วกดไปที่เครื่องหมายถังขยะแต่พอมีคำถามจากเครื่องมือสื่อสารว่าต้องการที่จะลบหรือไม่ ดวงตาเล็กก็ช้อนสายตามองเขาอีกทีอย่างไม่แน่ใจ "พี่ยองแจ ที่เราจูบกัน...พี่รู้สึกยังไง" "มันก็...ไม่ได้แย่ ออกจะรู้สึกดี......ด้วยซ้ำ" ยองแจคิดไปถึงเมื่อคืนที่หลังจากดื่มเข้าไปแล้วก็บังเกิดความกล้าที่จะทำ พอน้องถามความรู้สึกและสุดท้ายเราสองคนก็จูบกันยองแจก็คิดว่ามันไม่ได้แย่หรือน่าเสียใจ บางทีการที่พี่จินยองหรือพี่แจบอมที่ชอบเข้ามานัวเนียหรือซุกไซ้เขามันก็ทำให้เขาโหยหาและอยากจะถูกเติมเต็มจากใครซักคนบ้าง ความสัมพันธ์ที่พิลึกพิลั่นแบบนี้หากพูดไปก็คงไม่มีใครเข้าใจ แต่หลังจากจูบเมื่อวานแล้วได้คุยกันจนเผลอหลับไปยองแจก็รู้ว่ามีแบมแบมที่เข้าใจเขา "ผมไม่อยากลบ...อยากเก็บเอาไว้" ยองแจสูดลมหายใจ เขาไม่รู้ถึงเหตุผลแต่หากถามความรู้สึกเขาว่าเขาก็พอจะเข้าใจ "มันอยู่ในเครื่องของนาย ก็แล้วแต่เถอะ" "เราจูบกันอีกได้ไหม?" ยองแจไม่ได้คัดค้านอะไรตอนที่ตัวเขาถูกน้องลากเข้าไปในห้องแล้วปิดประตู ในระดับสายตาที่เท่ากันยองแจกำลังจ้องมองสายตาของแบมแบมที่คล้ายจะมีความกังวลใจอยู่ในนั้น มืออูมของเขาประคองหน้าน้องไว้ทั้งสองข้าง แบมแบมแค่เบี่ยงหน้าเล็กน้อยรับกับความอบอุ่นที่ประคองหน้าเขาไว้อยู่ เด็กชายรับรู้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย ยามที่ปลายจมูกสัมผัสกันเขาก็รู้ดีว่าเขากำลังโหยหาความรู้สึกบางอย่าง และความรู้สึกนั้นกำลังเร่งเร้าให้เขาใช้สัมผัสเป็นตัวนำ จมูกที่คลอเคลียหยอกเย้าแก้มใส ริมฝีปากของพี่ที่ปัดผ่านปากอิ่มของตน "ยะ...อย่า..แกล้ง" สิ้นคำร้องขอริมฝีปากทั้งสองก็สัมผัสกันทันทีราวกับรู้ใจของแต่ละฝ่าย เช่นเดิมที่มีเพียงแค่ริมฝีปากสัมผัสกันเท่านั้น จูบซับมุมปากจนถึงกึ่งกลางมีเพียงลมหายใจที่กำลังสั่นไหวของทั้งสองคน ยองแจกำลังจินตนาการยามที่พี่แจบอมชอบกอดจากข้างหลังตอนที่เรานอนด้วยกัน ดวงหน้าหล่อชอบจูบเบาๆที่กลางหลังเพื่อกล่อมให้เขานอน แบมแบมเองก็จินตนาการถึงตอนพี่มาร์คสอดปลายนิ้วช้าๆทีละนิ้วแล้วดึงเข้าไปจูบที่หลังมือ ตอนที่ริมฝีปากอิ่มของแบมแบมช้อนริมฝีปากของเขาทั้งดูดและดึงยองแจคิดถึงกลิ่นหอมแบบผู้ชายของพี่จินยองที่โอบกอดเขาแล้วเอาหน้ามาซุกไซ้ที่คอและจูบเบาๆที่ท้ายทอยเขา สองคนผละออกจากกันเล็กน้อยเพื่อเติมอากาศหายใจก่อนที่ยองแจจะเป็นฝ่ายยื่นหน้าเข้าไปจูบริมฝีปากอิ่มสวยนั่นอีกครั้ง แล้วมันทำให้แบมแบมคิดถึงอ้อมกอดอันอบอุ่นยามค่ำคืนจากรูมเมทของตัวเอง "เฮ้ย! ทำอะไรกันอะ ยองแจ! แบมแบม!" เสียงดังของแจ็คสันที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอนเขาตกใจและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเห็น ร่างสองร่างผละออกจากกันอย่างตกใจ แบมแบมมีสีหน้าคล้ายคนจะร้องไห้ ยองแจเองก็เช่นกัน ทั้งสองคนตกใจเพราะไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ในห้อง "พวกนาย...พวกนาย....จูบ..กันอย่างนั้นหรอ" ท้ายเสียงแจ็คสันเบาลงคล้ายคนที่พยายามคิดว่าสิ่งที่เห็นนั้นไม่จริง "เรา...ระ....เรา ผม" แบมแบมอยากจะอธิบายแต่เขาพูดอะไรไม่ออก แจ็คสันมองน้องอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง กำลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น ประตูห้องพักก็ถูกเปิดออก แจบอมเดินเข้ามาแล้วก็งงเมื่อเห็นทั้งสามคนเหมือนคุยอะไรกันอยู่ "ชั้นเข้ามาผิดเวลาอะไรหรือเปล่า? เกิดอะไรขึ้น? ทะเลาะกันหรอ?" "เปล่าครับ" ยองแจรีบตอบสวนกลับไปนั่นยิ่งทำให้ลีดเดอร์ของวงขมวดคิ้วทันที "นายปิดบังอะไรหรอยองแจ เกิดอะไรขึ้นแบมแบม แจ็คสัน" "จูบกัน! ตั้งแต่เมื่อไร" จินยองหันไปถามน้องสองคนที่กำลังนั่งไหล่ห่ออยู่ที่โซฟาคนละด้าน แบมแบมที่มีมาร์คนั่งอยู่ติดกันและแจ็คสันที่นั่งอีกด้าน ส่วนยองแจที่นั่งอยู่บนโซฟามีเขากับแจบอมขนาบข้างถัดไปมียูคยอมที่นั่งอยู่ด้วย "เมื่อคืน" เป็นแจบอมที่ตอบแทนให้หลังจากที่เค้นเอาคำตอบตั้งแต่ตอนที่อยู่ในห้องนอนของแจ็คสันเมื่อครู่ เขาเองก็มึนตึ๊บเหมือนมีคนเอาค้อนมาตีหัวจนไม่รับรู้อะไรไปชั่วขณะ พอตั้งสติได้ก็ลากยองแจออกมาจากห้องไปที่ห้องตนเองแล้วเค้นถามจนได้คำตอบ มาร์คกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแล้วก็มึนไปตอนที่จินยองมาตามบอกแจบอมให้ไปเจอที่ห้องมีเรื่องสำคัญ จนนั่งฟังเรื่องคร่าวๆจากแจ็คสัน "พวก..นาย จูบกัน..แบบ...ไหน" มาร์คถามคนข้างตัวด้วยน้ำเสียงว่างเปล่า เขาอยากได้ยินคำตอบว่าไม่ได้จูบมากกว่าจะตอบว่าจูบนั้นเลยเถิดไปถึงไหน "ไม่ได้มีอะไรที่มากไปกว่าที่พวกพี่คิด เราแค่...ปากสัมผัสกัน" เป็นยองแจที่ตอบแทนให้เพราะมองจากสีหน้าของแบมแบมแล้วคงจะไม่มีสติที่จะตอบได้แน่นอน หน้าเหมือนคนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ มาร์คค่อยๆหันไปมองคนข้างๆตัว เวลานี้เขาเองก็อยากกอดปลอบใจแล้วบอกน้องว่าไม่เป็นไร แต่มันช่างยากเหลือเกิน เพราะแค่จะบอกว่าไม่เป็นไรกับตัวเองนั้น เขาเองก็ยังทำไม่ได้ "นายรักยองแจอย่างนั้นหรือ" น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลลงจากตาคู่สวย แบมแบมเอาแต่ส่ายหน้าแล้วปาดน้ำตาอ้าปากตอบแต่ไม่มีเสียง มาร์คกำมือแน่นด้วยความเสียใจที่คำถามที่เขาอยากจะรู้กลับกลายเป็นสาเหตุที่ทำให้น้องร้องไห้ สองมือที่สั่นเกินจะควบคุมมันอยากจะกอดแบมแบมเอาไว้แต่ก็ทำได้ยากเหลือเกินในตอนนี้ "แล้วนายละยองแจ นายรักแบมแบมแบบนั้นหรือ" "ผมเปล่า เราไม่ได้รักกันแบบนั้น" จินยองกลั้นใจถามคำถามเดียวกันกับยองแจ ถึงคำตอบจะทำให้ทั้งหมดสบายใจ แต่ก็ยังไม่มีใครเข้าใจอยู่ดีว่าอะไรทำให้ทั้งสองคนทำแบบนั้น "แล้วทำไม" ถึงตอนนี้แบมแบมที่กำลังร้องไห้ก็สะอื้นออกมาจนยูคยอมที่นั่งฟังอยู่นานทนไม่ไหว เขาเดินเข้าไปกอดเพื่อนสนิทเอาไว้แล้วปลอบให้เงียบ สายตาคมนั้นจ้องมองมาร์คที่กำลังมองมาที่เขา ยูคยอมแค่นยิ้มให้ความใจแคบของอีกฝ่ายที่ไม่กล้าแม้แต่จะปลอบคนที่ตนเองชอบ "ชู่ว เงียบซะแบมแบม ไม่เป็นไร เราจะแก้ไข้เรื่องนี้ด้วยกัน ไม่เป็นไร เงียบซะนะ" สองมือใหญ่ของยูคยอมไล่เช็ดน้ำตาให้คนตัวเล็กในอ้อมกอด ปากก็พร่ำบอกให้เงียบ แบมแบมได้แต่พยักหน้าตอบเด็กชายไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองหน้ามาร์คที่นั่งอยู่ข้างกัน "ยองแจพอจะบอกพี่ได้ไหม ทำไมถึง...ทำแบบนี้" "ถ้าอย่างนั้นผมถามพี่แจบอมกับพี่จินยองได้ไหมครับ ทำไมพี่สองคนถึงไม่เคยจูบผมเลย เช่นกันพี่มาร์ค พี่แจ็คสัน ยูคยอมเองก็ชอบแบมแบมใช่ไหมละแต่ไม่มีใครกล้าทำอะไรที่มันชัดเจน" "นั่น..คือ...ที่มา..หรือ" แจ็คสันที่เงียบไปนานถามขึ้นอย่างไม่มั่นใจ "ผมกับแบมแบมแค่อยากรู้แล้วก็อยากจะลองหากมีใครสักคนจูบเราด้วยความรักมันจะเป็นแบบไหนก็เท่านั้น" "ความ..รักของทุกคน....มันทำให้ผมกับพี่ยองแจอยากจะรู้ว่าคนรักกันจูบกันจะมีความรู้สึกยังไง" ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบจนน่าอึดอัด เพราะความไม่ชัดเจนและลุ่มหลงจนยืดเยื้อกลายเป็นความชอบและความรักที่ไม่มีใครกล้าตัดสินใจต ยองแจไม่ได้เป็นของแจบอมในขณะที่ก็ไม่ได้เป็นของจินยองเช่นกัน แบมแบมที่มาร์คชอบนั่นก็หมายถึงยูคยอมและแจ็คสันเองก็ชอบเช่นกัน "เอาละ เรื่องมันเกิดไปแล้วจะไปย้อนมันกลับมาพูดก็มีแต่จะรู้สึกไม่ดีกันทุกคน จากนี้ก็..." "ก็?" "จินยอง?" "ก็แค่พูด มีอะไรก็แค่พูดออกมา อึดอัด ชอบ ไม่ชอบ หรืออย่างอื่นสิ่งที่จะทำให้พวกเราเข้าใจกันมากขึ้น ต้องใส่ใจกันและกันให้มากกว่านี้ไม่ใช่แค่ต้องการทำตามความต้องการของตนเองเท่านั้น" จินยองพูดแล้วมองหน้าทุกคนในห้องเชิงถามว่าเห็นด้วยหรือไม่ ทุกคนเองก็พยักหน้าเข้าใจและเห็นด้วยในสิ่งที่จินยองพูด "พวกพี่เองก็ผิด ที่เอาแต่ใจจนไม่เคยสนใจว่ายองแจหรือแบมแบมต้องการอะไร" แจบอมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ทางออกที่ดีในตอนนี้แต่การที่จะนั่งเค้นหาทางออกมองหน้ากันไปมาแล้วมีแต่ความเงียบที่น่าอึดอัดก็ดูจะยิ่งทำร้ายน้องสองคนจนเกินไป หรือบางทีพวกเขาก็กลัวว่าตนเองจะโดนทำร้ายจากการตัดสินใจของใครสักคน หลังจากเหตุการณ์วันนั้นยองแจกับแบมแบมรู้ตัวว่าไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ด้วยกันลำพังสองคนเหมือนเช่นเคยแม้กระทั่งการนั่งข้างกัน แจบอมกับจินยองประกบติดกับยองแจสองคนมักจะสลับกันหากต้องมีใครคนนึงแยกตัวไป เช่นเดียวกันแบมแบมก็มีมาร์ค ยูคยอมและแจ็คสันคอยตามติดอยู่เสมอ ทั้งสองคนไม่ได้อึดอัดอะไรแต่กับยิ่งมีความสุขที่ได้รับการเอาใจใส่มากกว่าการเอาแต่ใจจากอีกฝ่ายเช่นเมื่อก่อน ระบบเตือนข้อความในมือถือยองแจเตือนขึ้นมากลางดึกที่ทุกคนหลับกันหมดแล้ว มือกลมแตะตรงคำว่าฮิดเด้นแมสเสจพออ่านจบข้อความนั้นก็หายไปตามเวลาที่อีกฝ่ายตั้งไว้ ยองแจค่อยๆลงจากเตียงที่มีจินยองนอนอยู่ด้วยเปิดประตูอย่างเงียบเชียบเดินออกไปตรงบันไดหนีไฟ "มีใครตามมาไหม" "ไม่มี หลับกันหมด" "คิดถึงพี่ยองแจจัง" "คิคิ ฉันก็คิดถึงนาย" "ขอจูบหน่อยสิ" ท่ามกลางความมืดมิดที่ล่วงเข้าวันใหม่มาได้เกือบชั่วโมง บันไดหนีไฟของโรงแรมแห่งหนึ่งในซานฟราน เสียงพูดคุยดังแล้วก็เงียบหายไปจากสองคนที่กำลังใช้ริมฝีปากสัมผัสกันอย่างโหยหา ทั้งสองกำลังประคองใบหน้าซึ่งกันและกันเพื่อตอบรับความคิดถึงที่ไม่สามารถแสดงออกได้ยามที่ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า "ตื่นเต้นจังพี่ยองแจ" "ชั้นก็ตื่นเต้นแบมแบม"

[kinkimkim]

[ os - Kids, KISS #YoungBam #BamYoung ] http://twitter.com/kinkimkim/status/597986538127892481/photo/1

'พี่ยองแจ พี่ว่าเวลาคนที่เขาจูบกันความรู้สึกมันจะเป็นยังไง' 'อืม...ไม่รู้สิ...' 'แบมแบม...นายว่าถ้าเราสองคนจูบกันจะเป็นอะไรไหม' ยองแจกำลังยืนมองน้องตัวเล็กในวงยืนหน้างอพร้อมส่งเสียงตะแง้วๆใส่บรรดาพี่ๆสี่คนที่ยืนยันไม่ให้เจ้าตัวไปเที่ยวด้วยคืนนี้ แล้วก็หันไปมองน้องคนเล็กที่ดูไม่สะทกสะท้านกับการโดนห้ามไม่ไปเที่ยวด้วย เขาค่อยๆนั่งลงที่โซฟากลางห้องของพี่ใหญ่ แล้วก็มองทั้งห้าคนเถียงกันไปมา "ยูคยอม นายไม่อยากไปด้วยหรือ" "ไม่ล่ะ ผมจะออกไปซื้อของกับโคดี้นูน่า" ยองแจพยักหน้าเข้าใจถึงเหตุผลที่ทำไมจึงมีแค่แบมแบมสู้ยิบตาอยู่คนเดียว การเถียงอย่างเอาเป็นเอาตายจบลงภายในครึ่งชั่วโมง โดยพี่จินยองยื่นคำขาด ถ้าหากแบมแบมยังคงดื้ออยู่ต่อไปเมื่อถึงอายุที่ไปเที่ยวได้แล้ว พี่จินยองจะไม่อนุญาตอะไรทั้งนั้นและจะรายงานเรื่องนี้ให้ผู้ใหญ่รับรู้แล้วจับตามองแบมแบมเป็นพิเศษ ทั้งห้องตกอยู่ในความสงบทันที และเมื่อพี่จินยองถามอีกทีว่าแบมแบมยังอยากไปไหม คำตอบที่ได้ก็ทำให้พี่ชายของเขายิ้มออกและลูบหัวแบมแบมอย่างเอ็นดู ถึงสายตาของอีกฝ่ายจะยังขุ่นมัวก็ตาม "ผมไม่อยากไปแล้วครับ จะเป็นเด็กดีอยู่ที่ห้อง" "น่ารักมาก เด็กดีของพี่" น้ำเสียงตัดพ้อเสียจนพี่ชายอีกสามคนถึงกับมองตามตาละห้อย เมื่อตอนที่แบมแบมยอมเดินกลับไปห้องพักของตนเอง ยองแจหันหน้ากลับมาแล้วก็อยากจะขำเมื่อเห็นพี่ชายหูตกหางตกกัน พี่ใหญ่อย่างพี่มาร์คยังไม่กล้า ลีดเดอร์อย่างพี่แจบอมก็ยังยอม พี่แจ็คสันไม่ต้องพูดถึงสปอยล์แบมแบมเสียจนยอมไปซะหมด จะมีก็แค่พี่จินยองที่ยังแข็งแกร่งถึงสายตาที่มองตามน้องยังรู้สึกสึกผิดก็เถอะ "ยองแจพี่ฝากน้องด้วย" "ครับ พี่จินยองจะเป็นอะไรไหมถ้าผมจะขอสั่งรูมเซอร์วิสขึ้นมากิน" "ไม่เป็นไร พี่ให้เอาบัตรพี่ไว้ใช้จ่ายไปเลย ไปถามแบมแบมด้วยว่าอยากกินอะไร" เป็นพี่มาร์คที่ตอบแทน เขารีบเปิดกระเป๋าเงินและเอาบัตรเครดิตของตัวเองยื่นให้ พอเงยหน้าจะถามว่าจะรูดยังไง ก็ได้คำตอบที่ทำให้ยองแจยิ้มกริ่มเดินไปหาแบมแบมทที่ห้องทันที "ให้แบมแบมทำให้ รายนั้นรู้ดีว่าใช้บัตรพี่ยังไง อยากกินอะไรสั่งได้เลยนะ" เสียงพูดคุยจากทางเดินหน้าห้องเงียบไปหลังจากได้ยินเสียงของลิฟท์ดัง แบมแบมที่เอาหูแนบประตูแอบฟังอยู่เดินกลับเข้ามาหายองแจที่นั่งกดรีโมททีวีอยู่ที่กลางเตียงนอนของเขา สองขาเล็กเดินมานั่งที่ขอบเตียง ยองแจแค่ปรายตามามองหลังเล็กที่ดูห่อเหี่ยวเล็กน้อย "อยากกินอะไรไหม พี่มาร์คเป็นเจ้ามือเลยนะ" "ไม่อะ พี่ยองแจอยากกินอะไรก็สั่งไปเลย ผมกำลังเซ็งโคตรๆ" ยองแจยักไหล่ไม่สนใจแล้วก็ได้ เดินลุกไปหยิบเมนูรูมเซอร์วิสมานั่งที่เตียงเพื่อเลือก ปากก็อ่านออกเสียงบ้าง งึมงัมบ้าง พอไม่แน่ใจก็เอาไอโฟนมาเปิดกูเกิ้ลแล้วใส่ชื่ออาหารลงไป เลือกดูรูปภาพเป็นการประกอบการตัดสินใจ ยองแจเขยิบตัวไปใกล้โทรศัพท์ข้างหัวเตียง หย่อนขาลงไปแล้วตีขสลับไปมาสองข้างระหว่างอ่านรายชื่อเครื่องดื่มอยู่ "เบ-เวอ-เรจ-เจส ดื่มอะไรดีหว่า" "ฮอท ช็อคโกแลต ฮอทคาปูชิโน่ วอเทอร์ จุ๊ยส์ อืมอืม" "วิสกี้ เบอร์เบิ้น ไวน์ เบียร์ นี่มันแอลกอฮอลนี่นา" "พี่ยองแจ" "หืม" "เบอร์เบิ้น สั่งเบอร์เบิ้นให้แบมหน่อย" ยองแจหันไปมองน้องที่กำลังมองมาที่ตนเอง แล้วเลิกคิ้วเชิงถามเหมือนไม่แน่ใจว่าตนได้ยินผิดหรือเปล่า "เบอร์เบิ้น?" "ใช่ เอาแก้วนึง" "นายควรจะกินอย่างอื่นด้วย เดี๋ยวก็เมาหรอก" "ก็กินกับพี่ พี่ยองแจสั่งมาสิ ผมขอกินหน่อย" "แต่ถ้าพี่จินยองรู้ พี่มาร์ครู้" "พี่ไม่พูด ผมไม่พูด กินเสร็จก็ให้เขามาเก็บไป แล้วบอกว่าเราจ่ายเลย หลักฐานหมดพี่มาร์คก็เห็นแค่ยอดไม่เห็นรายละเอียด จบ" สุดท้ายมื้อดึกที่มาส่งก็เป็นเพียงแค่เบียร์สองกระป๋อง ฟิชแอนด์ชิพ และขนมเค้กช็อคโกแลตที่แบมแบมแอบรับมาจากแฟนคลับ ยองแจไม่อยากมีปัญหาจึงคุยกับน้องว่าหากครั้งหน้าที่เลยวันเกิดของเขาแล้ว เขาจะยอมสั่งเครื่องดื่มจำพวกเหล้าและวิสกี้มาให้ ตอนนี้เอาแค่เบียร์ไปก่อน ถึงจะถูกขัดใจอีกครั้งแต่แบมแบมก็เห็นว่ามันเป็นข้อตกลงที่ดี อย่างน้อยพี่ยองแจก็มีทางเลือกให้เขามากกว่าพี่คนอื่นๆที่ไม่ยอมให้เขาแตะอะไรเลย ได้เครื่องดื่มมาสองคนก็รีบเปิดแล้วชิมรสทันที ถึงจะขมและไม่ค่อยถูกปากเท่าไร แต่ทั้งสองคนก็คิดว่ารสชาติปลายลิ้นที่ทิ้งไว้นั้นก็ทำให้วางไม่ลงเหมือนกัน แบมแบมกินเฟรนช์ฟรายไปแล้วก็ตักเค้กตามเข้าไปด้วย โชคไม่ดีที่กินเร็วไปหน่อยจึงสำลักเพราะติดคอ ยองแจรีบลุกไปเปิดตู้เย็นเพื่อเอาน้ำเปล่าให้แต่ก็ช้ากว่าคนน้องที่หยิบเบียร์ที่เหลืออีกครึ่งกระป๋องกรอกเข้าปากทันที "เฮ้ๆๆๆ แบมแบมใจเย็น นี่เบียร์ไม่ใช่น้ำเปล่านะสำลักแบบนี้เดี๋ยวก็เมาหรอก" ยองแจพูดแล้วก็รีบจับกระป๋องเบียร์ของน้องที่กำลังกระดกเข้าปากอย่างรวดเร็วให้ช้าลง "ไหวปะเนี่ย" "ไหวดิ แค่สำลักติดคอ" ยองแจยื่นแก้วน้ำเปล่าให้น้อง รายนั้นก็รับไปดื่มแล้วก็วางคืนให้ที่โต๊ะ เมื่อทุกอย่างกลับสู่สภาพเดิมยองแจก็สังเกตว่าแบมแบมมีสีหน้าที่แดงขึ้นกว่าเมื่อครู่ "นายเมาหรอ" "ไม่เมา ผมยังเห็นพี่คนเดียว ไม่ใช่สองคนแบบภาพซ้อนเหมือนคนเมานะ" "นายหน้าแดงนะ เฮนโหลวววว ตาปรือเชียว" ยองแจพูดแล้วยื่นหน้าไปใกล้ๆน้อง ลมหายใจรดหน้ากันจนยองแจเห็นว่านัยน์ตาของแบมแบมตอนนี้มันมีประกายกระทบกับแสงแล้วคล้ายดวงดาวที่ระยิบระยับบนท้องฟ้า "พี่ก็หน้าแดงนะ" สองมือเล็กยกมาประกบแก้มอูมของคนเป็นพี่แล้วก็มองไปทั่วใบหน้า เกิดความเงียบระหว่างคนสองคน มีเพียงสายตาสองคู่ที่เอาแต่จ้องมองกันไปมาราวกับพูดคุยซักถามกันอยู่ ลมหายใจจากแบมแบมเจือกลิ่นแอลกอฮอล์ออกมาไม่รู้ว่าแบมแบมเองจะได้กลิ่นจากเขาไหม ดวงตาเล็กมองไล่สายตาลงมาจนถึงริมฝีปากของยองแจ เด็กชายรู้สึกคอแห้งเล็กน้อยตอนที่สังเกตเห็นว่าพี่ชายร่วมวงเม้มปากเบาๆ "พี่กำลังประหม่าหรอ" "ฉันรู้สึกแปลกๆ" "แปลกยังไง" "แบมแบม...นายว่าถ้าเราสองคนจูบกันจะเป็นอะไรไหม" คงเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปตอนท้องว่างแล้วตามด้วยของหวานที่มีตัวนำเช่นช็อคโกแลต ที่กำลังทำให้สองคนเอาแต่จ้องริมฝีปากซึ่งกันและกัน สุดท้ายก็เป็นยองแจที่ผละออกมาก่อน เขาเดินไปล้มตัวลงนอนที่เตียงมองเพดานห้องสีขาวอย่างเงียบๆ สักพักก็รู้สึกถึงความยวบของเตียงอีกฝั่ง คงจะเป็นแบมแบม ร่างบางเขยิบมานอนข้างๆกันเสียงสวบสาบของการเสียดสีระหว่างชุดที่สวมใส่กับผ้านวมกลายเป็นเสียงที่ดังกว่าลมหายใจและความคิดในตอนนี้ "พี่ยองแจเราไม่ค่อยถ่ายรูปกันเลย มาถ่ายรูปกัน" "ตอนนี้เนี่ยนะ" แบมแบมทำอะไรมักไม่ค่อยมีที่มาที่ไปนักหรอก อย่างเมื่อกี้เราเหมือนคนที่กำลังจะจูบกัน และห้านาทีถัดมาน้องก็อยากจะถ่ายรูปเพียงเพราะเราไม่ค่อยถ่ายรูปด้วยกันเฉยๆ มือเล็กเอามือถือตนเองไปตั้งไว้ตรงหมอนหนุนแล้วเปิดแอพลิเคชั่นกล้องขึ้นมาปรับเป็นกล้องหน้าสะกิดเรียกอีกคน ยองแจไม่ได้ตอบอะไรทำแค่นี้เงยหน้าขึ้นไป "พี่ถ่ายแบบนี้นี้จะตลกไหม" "ฮ่าฮ่า ผมเอามั่่ง รูปตลกอะในกล้อง" "เออ เอาแบบนี้ๆ ฮ่าฮ่า" "แบมกดละมันจะนับถอยหลังสิบวินะ" สองคนพี่น้องหัวเราะกับการถ่ายรูปแปลกๆของตนเอง พอชัตเตอร์ของกล้องมือถือทำงานสองคนก็ยิ้มใส่กล้อง จากนั้นยองแจจึงเอื้อมจะไปกดถ่ายอีกครั้ง แต่กลายเป็นว่ามือปัดไปเป็นปลุ่มวีดีโอโดยไม่รู้ตัว พอพร้อมแล้วก็กดชัตเตอร์อีกครั้ง แต่กลายเป็นวีดิโอที่กำลังอัดแทน ทั้งสองคนระเบิดเสียงหัวเราะกันยกใหญ่เพราะเข้าใจผิดคิดว่าตนถ่ายรูปเลยเก๊กท่ากันเสียนาน กลับกลายเป็นวีดีโอเสียได้ แบมแบมขำแล้วกลิ้งไปมาซึบซับความเย็นบนผ้านวมเพราะตอนนี้ตัวของเขาเริ่มจะร้อนจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์แม้จะแค่เล็กน้อยเท่านั้น ยองแจก็แกล้งน้องโดยการที่กอดเอาไว้เมื่อแบมแบมกลิ้งมาใกล้ตนเอง อีกฝ่ายก็ดิ้นออกเล่นกันอยู่สักพักก็เกิดเสียงเงียบขึ้นมาทันที เมื่อจมูกเล็กๆของแบมแบมไปชนเข้ากับจมูกของอีกฝ่าย "พี่ยองแจ พี่ว่าเวลาคนที่เขาจูบกันความรู้สึกมันจะเป็นยังไง" "อืม...ไม่รู้สิ..." คงต้องโทษสติอันเลือนลาง หรืออาการเย็นจากเครื่องปรับอากาศ หรือเพราะกลิ่นหอมของอีกฝ่าย อาจจะเป็นเพราะลมหายใจที่รดกัน หรือ...ความอยากรู้อยากเห็นกันที่เป็นแรงดึงดูดให้ริมฝีปากของทั้งสองมาบรรจบกัน ปากอิ่มของแบมแบมกดจูบเข้าไปที่ริมฝีปากบางของพี่ชาย มันทั้งกดและย้ำอยู่ตรงนั้นไม่ต่างกันกับที่ยองแจเองก็ปล่อยให้น้องได้หายข้องใจกับคำถามก่อนหน้า ริมฝีปากบางเริ่มจูบตอบย้ำไปที่ริมฝีปากอิ่มนั่น ทั้งสองคนกำลังค้นหาคำตอบจากการจูบเพียงผิวเผินไม่ได้มีการรุกล้ำไปไกลเกินกว่านั้น ยองแจประคองใบหน้าเล็กแล้วใช้จมูกไล้ไปที่แก้มใสของอีกฝ่าย กลิ่นอวลของลมหายใจจากลมหายใจของคนสองคนที่รดกันคล้ายเป็นเวทมนตร์ที่ทำให้ทั้งสองคนให้ลุ่มหลงและดึงดูดเข้าหากันอีกครั้ง อีกครั้ง... และอีกครั้ง... "น่ารักจังเลยนะน้องๆเราเนี่ย" แจบอมที่เดินเข้ามาเห็นน้องชายสองคนกำลังนอนหันหน้าเข้าหากันอยู่ เวลาตื่นก็ทั้งดื้อทั้งซนพอหลับแล้วก็ดูน่ารักเหมือนสิ้นฤทธิ์กลับไปเป็นเด็กๆที่น่ารัก "น่ารักตรงไหนไม่ทราบ เบียร์สองกระป๋องเลยนะ" "เอาหน่ามาร์ค น้องก็ไม่ได้ไปไหน สั่งมาบนห้องกินกันแค่นี้เอง คนละกระป๋อง" จูเนียร์ที่เดินตามเข้ามาเห็นฟิชแอนด์ชิพที่ยังเหลือกว่าครึ่งและเศษขนมเค้กกับกระป๋องเบียร์ที่วางไว้บนโต๊ะๆเล็กๆหน้าทีวี ผิดกับมาร์คดูหัวเสียตอนที่เห็นกระป๋องเบียร์ "พวกนายก็พูดได้ ยองแจเรียบร้อยน่ารักไม่ดื้อเหมือนแบมแบมนี่" "นี่ก็ออกจะน่ารักนะ กินเสร็จแล้วก็มานอนด้วยกัน" แจ็คสันเดินเข้าไปนั่งยองๆข้างเตียงที่น้องทั้งสองคนนอนอยู่ เอามือเกลี่ยเส้นผมให้แบมแบมแล้วก็เกลี่ยแก้มขาวของยองแจด้วยความเอ็นดู "แล้วจะเอาไง" ถึงจะไม่ชอบใจแต่ก็เห็นด้วยกับคำตอบของแจ็คสัน "ก็ปล่อยให้นอนกันสองคนอย่าไปปลุกกลับห้องเลย" ทุกคนเห็นด้วย พี่ชายทั้งสี่คนเลยผลัดกันมาลูบหัวน้องแล้วบอกฝันดีก่อนจะแยกย้ายกันกลับห้องไป มีก็แต่น้องคนเล็กอย่างยูคยอมที่ไม่ได้พูดอะไรแล้วเอาแต่จ้องทั้งสองคนเมื่อเขาคิดว่ามันดูแปลกๆ สุดท้ายก็ตามออกไป อืม...แบมแบมน่ะปากอิ่มอยู่แล้ว แต่พี่ยองแจนี่สิ ทำไมปากดูทั้งอิ่มทั้งแดงขนาดนี้ หรือจะแพ้เบียร์?