This is a magnificent early 19th century British Brass Barreled Naval Blunderbuss Swivel gun, marked around the substantial muzzle with ISABELLA on the top and LIVERPOOL on the bottom. c. 1830s
This is for the the merchant vessel ISABELLA, originally built by John Warwick of Rotherhithe and launched 9 January 1818. This ship had a VERY long career, with SIX voyages to Australia transporting convicts between 1818 and 1842. She also undertook a voyage for the British East India Company to trade with China, which took place 1826 - 1827.
After her prisoner transport career, the ship was purchased in 1848 by Simson & Co. of London, who sailed her as part of the North American Trade. She was last listed in Lloyd's Register in 1850. Her eventual fate is not known, but we assume she was either lost or broken up.
Ďalší návrat k zbraniam z Báthoryovského cyklu. Tentokrát strelným.
(Diablova pevnosť, kapitola 11, strana 275-6)
Ó áno, v dobách, kedy streľba spočívala v zdĺhavom nabíjaní po každom jednom výstrele, je zbraň s ktorou možno páliť dva razy za sebou, či už na ten istý cieľ, alebo úplne iný v opačnom smere, naozaj darom z nebies. Hlavne keď protivník čosi také vôbec nečaká.
Nejde o prvý kus na svete. Tie spadajú ešte do storočia predošlého a azda najslávnejšia je krásna slonovinou a zlatom zdobená 0,5 metrová a cez 2 kg vážiaca dvojhlavňová pištoľ s dvomi kolieskovými zámkami venovaná Petrom Peckom cisárovi Karlovi V v 1540.
Šlo o naozaj náročnú konštrukciu a ozajstný dar pre najvyššie postaveného muža Európy.
Kým kresadlová zámka sa vďaka lacnejšej výrobe, nižšej poruchovosti a menej náročnej údržbe počas 17. storočia stala široko dostupnou a kolieskové zámky vytlačila, dvojhlavňové zbrane sa začali hromadne vyrábať až v storočí 18. a 19.
Slávu si vydobyli takéto brokovnice počas Sedem ročnej vojny v kolóniách na východe Nového sveta, bitke o Alamo počas Texaskej revolúcie, či v rukách moreplavca Jamesa Cooka. Ich sestry so spílenými hlavňami bolo počuť po celom Divokom západe. A predchodkyne perkusných howdah pištolí so sebou nosili lovci v Indii a Afrike.
V Kornelovej dobe by ešte stále šlo o vzácnosť a majster, ktorého pracovnou náplňou bolo vyrábať takéto kusy, patril medzi ozajstnú špičku.
Na oficiálnom fb profile sa svojho času vynorila aj obrazová dokumentácia.
Ďuro čerpal z tejto publikácie.
Zbraně nejrůznějšího druhu - od asyrských oštěpů po AK47 - hrály významnou roli během celých lidských dějin. O osudu mocných říší i průběhu
Ja by som pridala ešte zopár slov z iných zdrojov.
Ako autor priznáva, je to jeden z prípadov, kedy si históriu trochu prispôsobil, keďže nizozemský vynálezca Ondro sa narodil roku 1648, takže v čase Diablovej pevnosti sa ešte len učil na nočník.
O jeho mladosti sa mi nepodarilo nájsť nič, ale k jeho kariére sa viaže nejaký ten míľnik.
Celým menom Andreas Rheinhold Dolep, prezývaný aj "Holanďan", sa podľa viacerých zdrojov uchytil na dánskom kráľovskom dvore, kde slúžil princovi Jurajovi (Jørgenovi).
Dánsky trón zdedil jeho starší brat Kristián. Jurajovi bola pridelená úloha v upevňovaní anglicko-dánskej aliancie voči Nizozemsku. A tak sa v 1680 oženil s anglickou princeznou a neskôr kráľovnou Annou (k veľkej nechuti Viliama Oranžského, manžela jej staršej sestry Márie a rodeného Nizozemca).
Nie je preto s podivom, že kráľovský choť zavítal aj na britskú pôdu, kde mu bol udelený titul vojvodu a neskôr aj veliteľa námorných síl. A z domoviny si so sebou priviedol aj početný sprievod, ktorého bol Dolep zjavne súčasťou.
Kým Juraj bol Viliamom vytlačený na okraj diania (čomu sa nijak dôrazne nebránil, uprednostňujúc jednoduchý domácky život), zrelý puškár čulo nadväzoval nové obchodné styky.
Medzi jeho klientov patrili Phillip Howard z Charing Crossu v Londýne - veliteľ kráľovninho jazdeckého oddielu (Troops of Horse Guards), Browni z Blackburnu, William Legge - gróf z Dartmouthu, Kosimo III - veľkovojvoda Toskánska aj samotný anglický kráľ Karol II.
Vysokopostavení priatelia sa mu naozaj zišli, pretože sa dostal do maléru s predajom neodskúšaných zbraní.
Na ich distribúciu totiž dozerala Puškárska spoločnosť (Worshipful Company of Gunmakers), jeden zo 111 livrejových korunou posvätených londýnskych cechovných spolkov, autorita s právomocou zhabať všetko, čo neprešlo ich schvaľovacou procedúrou. Voči Dolepovi sa stavali odmietavo, podľa jedného zdroja spor tkvel v zamestnávaní cudzincov. V 1686 si naň za faktické pristihnutie pri porušení zákona tvrdo došliapli.
Trvalo dvanásť mesiacov, než ho z mastnej pokuty a sprievodných trampôt jeho konexie vysekali (pomohlo patriť na výplatnú pásku šéfa zbrojného predstavenstva koruny (Board of Ordnance)). No s obchádzaním kontroly neskončil a viaceré z jeho kúskov datovaných do neskorších rokov taktiež nenesú značku Puškárskej spoločnosti. Údajne si tak strážil výrobné tajomstvo.
Šťastie mu prialo a v 1691 podarilo obdržať titul trvalého čestného rezidenta (denization). V Anglicku sa aj oženil (Kostol sv Martina v Londýne) a zomrel (mestečko Barrow nad Soar), dosiahnuc vek 65 rokov. Jeho syn George Edward Dolep v remesle pokračoval.
(Princ Juraj, erb Puškárskej spoločnosti, miesto Dolepovej smrti)
Dolep rozvíjal zrýchlenú a viacnásobnú streľbu hneď v niekoľkých smeroch.
Medzi jeho chuťovky patrila mušketa s krátkou hlavňou, známa ako "blunderbass", masívna to ručnica s neveľkým dostrelom, zato rozšíreným otvorom, ktorý sa poľahky nabíja (užitočné za jazdy na koni, či v koči). V 17. storočí zažila rozmach (od civilistov, po námorníctvo, najväčšia priazeň u kočišov) a ustúpiť ju donútilo až storočie 19. a masová produkcia zbraní s vývrtmi (spresnenie mušky).
Anglické pomenovanie je odvodené z holandčiny - "donderbus", alebo hromová nálož (bus - buxus - škatuľa). Na ostrovoch zaužívané "blunder" miesto správneho prekladu "thunder" sa zvykne vysvetľovať ako popis zmätku, ktorý takýto výstrel zvykol vyvolať.
Mňa osobne by neprekvapilo ani to, keby takýmto pomenovaním Briti naznačovali, že je to zbraň pre tých, ktorí nevedia poriadne mieriť a zakopávajú aj o vlastné nohy. Mimoriadne široký rozptyl viacerých projektilov totiž v takých prípadoch padne vhod.
Existovala aj menšia, pištoľová verzia, ktorou boli často vybavované jazdecké oddiely. Označovala sa ako "dragon" (jeden z predpokladaných pôvodov výrazu dragún) a dokonca aj bývala zdobená dračími motívmi. Ústie chrliace plamene a olovo dojmu napomáhalo.
Exemplár - https://www.rockislandauction.com/detail/85/1257/andrew-dolep-brass-barreled-flintlock-blunderbuss
Okrem toho experimentoval so vzduchovkami.
Síce náročnejšie na konštrukciu, no oproti vtedajším palným zbraniam mali niekoľko výhod. Vďaka využívaniu tlaku vzduchu miesto pušného prachu fungovali aj vo vlhkom počasí. Streľba a pomerne často i nabíjanie boli rýchlejšie než pri klasických palných spredu nabíjaných zbraniach. Hlaveň nebolo potrebné čistiť od zvyškov pušného prachu. Zároveň boli o trochu tichšie a výstrel nesprevádzal ohnivý záblesk, ani kúdol dymu, takže strelcovi ostal čistý výhľad a aj on sám zotrval menej nápadný.
Najstarší dochovaný kus máme z 1580, v 17. a 18. storočí už šlo o pomerne rozšírenú hračku, populárnu hlavne na poľovačkách. Postupne sa stala aj výbavou špecializovaných vojenských oddielov.
Dolep sa zrejme rozhodol, že to nie je dostatočná výzva, pretože skonštruoval rovno pušku s kombinovaným strelným mechanizmom.
Doložený kus má panvičku s vývodom ústiacim do hlavne netypickým pre zbrane vzdušné, zato typickým pre palné.
K skrutkovateľnému guľatému mosadznému rezervoáru na stlačený vzduch patrí aj mosadzno-drevená pumpička. Cieľom týchto a pažbových rezervoárov bolo uskladniť dostatok vzduchu na hneď niekoľko výstrelov.
Pri panvičke je ešte jedna súčiastka, ktorej účel nie je známy. Nie je vylúčené, že k nej patril ešte nejaký odnímateľný komponent, ktorý sa stratil.
Ďalšou z vychytávok v jeho repertoári boli zadovky.
Zbrane pýšiace sa mechanizmom známym ako "breech loading", spočívajúcim v tom, že hlaveň je odklápacia a istená záverom. Zbraň teda možno nabíjať zozadu miesto spredu a nestrácať čas s nejakým zasúvaním projektilov za pomoci nabijaku.
Najstaršie exempláre zadoviek sú niektoré experimentálne delá zo 14. a 15. storočia. V 16. storočí máme doloženú už aj ručnú zbraň, u anglického kráľa Henricha VIII, ktorý ju nosieval na poľovačky. Ale dobou plošného rozšírenia je až storočia 19. s nábojmi, ktoré majú vlastnú prachovú nálož.
V storočí 17. by ešte stále šlo o luxusný artikel a ich konštruovanie, účinné uzatváranie proti zadnému úniku spalín (či iným trampotám) a dosiaľ vysoká zachovalosť svedčia o Dolepovej nadpriemernej zručnosti.
Táto konkrétna má navyše zásobník pušného prachu na tri až štyri výstrely, takže za vyššie uvedeného zrýchleného nabíjania umožňuje čosi blížiace sa súvislej paľbe.
A napokon kúsok, ktorý je tak trocha na polceste k revolveru.
To, čo si zvykneme predstaviť pod pojmom revolver, je výtvor Samuela Colta, ktorého prvý patentovaný model (colt paterson, 1836) mal hlaveň s vývrtmi a päťkomorový samotočivý bubnový zásobník na západku (proti točeniu v nesprávnom smere).
Predchádzali mu rôzne ručne otáčané niekoľkohlavňové "koreničky" s pôvodom v luntových (zapaľovanie na tlejúci knôt) viachlavňových ojedinelých experimentoch z 15. a 16. storočia a už trochu hromadnejšie vyrábaných kresadlovkách prevažne podľa vzoru Nock, prípadne Segallas zo storočia 18.
Dolep to ešte v tom 17. skúsil s takouto zadovkou vybavenou trojkomorovým zásobníkom. Keďže zásobník je spojený a hlavňou a otáčajú sa spoločne, ústie hlavne je zdobené troma listami, každým presne v línii pohľadu. Otáčanie je tak ako pri neskorších koreničkách manuálne.
Exemplár - https://www.bonhams.com/auctions/13738/lot/93/
Najčastejšie spomínaná publikácia Great British Gunmakers 1540-1740 od W. Keith Neala a D.H.L. Backa vraj obsahuje hneď deväť príkladov Dolepových výtvorov a internet s aukčnými webmi a nadšeneckými blogmi za ňou nezaostáva, takže komu sa máli, môže vyraziť pátrať po ďalších.
Ja som už ale svoj zásobník vystrieľala a túto sondu do nizozemského puškárskeho umenia uzatváram.
İlk nefesiyle saymaya başlar insanoğlu ve son anına kadar devam eder.
Günlerimiz sayılıdır ve kimse bilmez sona kaç gün yakın olduğunu.
Kadın bedeninde 13 kapı, insan dilinde 17 kas bulunur.
Normal bir DNA sarmalı 46 kromozomdan oluşur
ve kutsal kitapların anlattığı gökyüzü 7 katlıdır.
Bilim ve dinin tek uzlaşı noktasıdır sayılar.
Dünya ve evren matematik üzerine kuruludur.
Allah’ın 99 ismi vardır müslümanlara göre ve 66 O’nu temsil eder.
Hıristiyanlık 3’ün kutsallığı üzerine temellenmiştir.
Baba, oğul, kutsal ruh 3 eder, İsa çarmıha tam 3 paslı çiviyle gerilmiştir
ve ölmeden söylediği bir değil tam 7 son söz vardır.
Yahudiler 10 emire göre yaşar
Ve haftanın sadece 6 günü çalışırlar.
Astrolojide her gezegenin bir sayı karşılığı vardır ve 1 güneşi, 9 Neptün'ü temsil eder.
Edebiyat hayat gibi sayılar üzerinde yükselir.
Çünkü alfabenin harfleri sayılıdır.
Tam 7 nota vardır müzikte.
Ve dünyadaki tüm resimler 3 ana renk ile yapılmıştır.
Sayılar büyülüdür evet
ama bazıları diğerlerine göre fena halde ayrıcalıklıdır.
Bazen sadece onlara bakarak hayatın anlamı bulunabilir
Herkesin kendine ait bir sayısı vardır bir de
Kimileri 7'yi sever kimi 9'u
kimi ise İlahi Komedya'yı 33 dizelik 3 ana bölümde kurgulayan Dante gibi
müzik dünyasının muhteşem adamı Jack White gibi 3'te bulur hayatın anlamını...
“3 başka şekilde elde edilemeyecek ikonik, mistik bir mükemmelliği temsil ediyor benim için. Bir masanın düşmemesi için en az 3 ayağı olmalı. 3 Trafik ışığı var. Araba lastiği 3 civatayla durabiliyor. Her şey 3 elementten oluşuyor hayatta ve o yapıyı oluşturan 3’ün ne olduğunu bulursanız doğru yoldasınız.” diyor White. Döşemecilik yaptığı dönemde kumaşı zımbalarken -"kumaşı tutturmak içine en az üç yerden zımbalamak gerek, sağ,sol ve orta"- keşfettiği bu mistik bilgiyi hayatının her alanında, yaptığı her işte kullandığını kimseden saklamıyor.
Şarkıları kimsenin fark edemeyeceği 3’lü yapılardan oluşuyor. 3 babaya sahip: öz babası, Tanrı ve Bob Dylan. Jack White III ya da kısaca III diye atıyor imzasını. Üzerinde 3 rakamının yer aldığı giysiden penaya pek çok eşyaya sahip. Plak şirketinin adı Third Man Records. Bu isim aynı zamanda White’ın idollerinden biri olan, şarkılarında adını andığı, davul setlerinin üzerine filmlerinden sahneleri poster olarak yapıştırdığı Orson Welles’in rol aldığı ‘The Third Man’ adlı filme bir gönderme.
The White Stripes zamanında konser standlarında satılan Triple Incophone adlı müzik aletinin sadece 3 inchlik plaklar çalması bir tesadüf değil. Jack White sayıları seviyor ve muhteşem şarkı sözlerine bakılırsa sayılar da onu…
Son albümü Blunderbuss’ta Sixteen Saltines, artık bir futbol marşı haline gelen 7 Nation Army, “Well there‘s 3 people in the mirror / And I’m wondering which one of them I should choose” diyen 300 MPH Torrential Outpoor Blues, “God gave 7 minutes right to ya” diyen Bone Broke ve White’ın hem müzikal hem de genetik şifrelerinin açılımını yapan Ball and Biscuit’teki “It’s quite possible that I’m your 3rd man/ but it’s a fact that I’m the 7th son” dizeleri ise sayılar ve White dendiğinde ilk akla gelenler.
Jack White’ın isminin gelmiş geçmiş en iyi rock müzisyenleri arasında sayılmasının nedeni kimilerine göre 3 rakamının gücünü iyi kullanması, kimilerine göre ise tuhaf takıntıları. Ama aslında Kanada, Polonya ve İskoç kökenli, 10 çocuklu, Detroit'li Katolik bir ailenin 7. oğlu olan bu tuhaf adamın başarısının kaynağı takıntıları ve herkesden farklı bakış açısından çok yaratıcılığı ve disiplini. Bu yüzden her türlü abartılı iltifatı hak ediyor.
Şöhret takıntısı yok Jack White'ın. Hiç bir şeyi daha fazla tanınmak için yapmıyor. The White Stripes'de yarattığı müzikal ve görsel sunum, ünlerinin doruğundayken çıktıkları ve sadece Kanada'nın ücra kentlerindeki salonlar, meydanlar, otobüslerde, kimi zaman tek notadan oluşan konserler verdikleri ve 'Under Great Northern Lights' adıyla belgeselleştirilen turne bunun kanıtlarından biri.
The White Stripes'ın yanı sıra kurduğu The Racounteurs ve yerini hiç çekinmeden Kills'den Alison Mosshart'a bırakıp davulun başına geçtiği Dead Weather, country gruplarıyla yaptığı düetler, yapımcı olarak çıkardığı albümler...Her biri için sonuna kadar harcıyor emeğini Jack White. Kimseyi umursamadan yoluna devam ediyor. Hiç bir şeyi kanıtlamak zorunda hissetmiyor kendini. Bu yüzden de solo albümünü milyonlarca insana ulaşmasını istediği ve hayran olunası bir müzikal geleneği temsil ettiği için kendi şirketi yerine Colombia Records'dan çıkardığını saklamıyor.
Onun için müzik dünyasının muhteşem döşemecisi demek yanlış olmaz. 16 yaşında başladığı döşemecilikte yaptığı şeyi şimdi müzikte devam ettiriyor White. Geleneksel yapıların üzerine onları bozmayan ama kendi zevkini yansıtan, onları hem tanıtıp hem yeniden yorumlayan yeni kılıflar geçiriyor. Ve bu yapıları içine gizli notlar bırakıyor dinleyicisi için bulamayacaklarını bile bile...
Gitar çalmaya da döşemecilikle aynı yerde ve zamanda başlamış Jack White, aile dostları Brian Muldoon’ın atölyesinde. Jack gitarı geliştirdikçe Muldoon onun yeteneğini kavramış ve ikili 'Upholsterers / Döşemeciler' adı altında bir grup kurup bir de single çıkarmışlar. Bu single şeffaf kutulara konarak döşemelerini yaptıkları koltukların içine gizlenmiş. “Henüz bulup getiren olmadı” diyor Jack White bir röportajında gülerek. Zaten bulunmasını istemediği kesin. Onun amacı yaratıcılığını kullanarak kendine özgü hayallerini gerçekleştimek. Nisan ayında çıkan Blunderbuss adlı ilk solo albümünde yer alan 'Freedom at 21' şarkısının 1000 adet CD kopyasını albümden 1 ay önce balonlara bağlayarak gökyüzüne yollaması bunun en güzel örneği. Sadece 5 kişinin eline geçmiş gökyüzünden inen şarkılar ama White atmosferde yok olan 995’den çok bulan 5'in bunu hayatının sonuna kadar unutmayacağıyla ilgileniyor. Onun için bu evinin her köşesine astığı iç doldurulmuş hayvanlar gibi detaylarla gerçek kıldığı hayal dünyasının bir parçası.
Blues, country, bluegrass gibi geleneksel müzikal yapılara büyük bir tutkuyla bağlı White. Plak şirketinden eski yeni country yıldızlarının plakları çıkıyor, bu plakların kimi zaman yapımcılığını üstleniyor kimi zaman vokalistliğini. Ona göre bu bir tür görev. “Geçmişteki sanatçıların hepsinin kendine göre başkaldırdığı bir şey vardı. Elvis cinselliğin bastırılmasına isyan ediyordu, Dylan ölümsüzlüğe. Ben ise teknolojiye ve romantizmin ölümüne isyan ediyorum” diyor. Jimmy Page ve The Edge ile yer aldığı Davis Guggenheim'ın muhteşem belgeseli 'It Might Get Loud' onun bu yönünü ve iki gitar efsanesinin yanına kendi kuşağından neden bir başkasının değil de onun seçildiğini çok iyi anlatıyor. The Edge ve Page'le birlikte yaşadığı bu deneyimin, onlarla karşılıklı çalmanın ona bir tür 'aileye kabul' ritüeli gibi geldiğini söylüyor White. Gelenek ve eski onun için çok önemli. Her şeyi en primitif haliyle seviyor. Bu yüzden en sevdiği şarkı Son House'un hiç enstrüman kullanılmayan 'Grinning in Your Face'i ve tam da bu yüzden bir kereste parçası ve bir gazoz şişesine ip bağlayarak olağanüstü güzel gitar sesleri çıkaran müzik aletleri yapabiliyor.
Müzikte romantizmi temsil ettiğini düşündüğü plaklara karşı ciddi bir takıntısı var White'ın. "Plak dokunulabilir, romantik, müziğe, sanatçıya, her şey bir yana şarkıya hürmet eden bir deneyim. ipod ve itunes buna sahip değil. Onlar her şeyi kolay kılıyor. Bunu anlamıyor değilim. Benim de bir ipodum var. Ama gerçek formatları bırakıp görünmez bir çağa adım atmayı da kabul edecek değilim. Diğer insanlar da benim gibi düşünüyor olmalı ki geçen yıl son 10 yılın en çok plak satılan yılıydı" diyor Jack White.
Bu sevgisi sadece sözde değil. White'ın yaşadığı Nashville'de bulunan ülkenin en büyük plak üreticisi United Record Pressing'in üçüncü büyük müşterisi Third Man Records. 1949 yılından beri piyasada olan ve 1999 yılında, The White Stripes albümlerinden beri Jack White ile çalışan şirket Third Man için çok farklı ürünler yaratıyor. White'ın eski karısı model ve şarkıcı Karen Elson'ın şeftali kokulu albümü, karanlıkta parlayan Halloween 45'likleri, içiçe geçmiş 12 inch LP ve 7 inch single'dan oluşan ve ancak isveç çakısıyla ayrılan triple-decker'lar bunların arasında en çok dikkat çekenler. Third Man Records'un 'Your Turntable's Not Dead / Pikabınız Ölmedi' sloganı boşuna değil yani.
İşte tüm bunlar ve daha fazlası onu sadece bir rock müzisyeni, starı ya da şarkı sözü yazarı olarak tanımlamanın yetersizliğinin kanıtı. Jack White gerektiğinde takdim ettiği kartının üzerinde yazdığı gibi bambaşka bir şey. O, John A. White III, D.D.S. — Accidentist and Occidental Archaeologist.
Yaptığı işlerle de kesinlikle duruşunun hakkını veriyor. Kendine benzeyen, yaratıcılığını hayatının önüne koyup yaşayan insanlarla bir araya gelmeye bayılıyor. Bir internet dergisi ona seçtiği birinin onunla röportaj yapacağını söyleyince herhangi birini değil aya Neil Armstrong’dan sonra ikinci ayak basan adam olan Buzz Aldrin’i seçiyor. Solo albümü için online yayınlanacak American Express Unstaged konserini Gary Oldman’ın yönetmesini istiyor, Third Man Records’da Tom Jones’dan Wanda Jackson’a Alabama Shakes’den Radiohead’e tanınmış tanınmamış pek çok insanla çalışıyor.
Plak şirketinden çıktığı için en çok gurur duyduğu plak hayranı olduğu bilim adamı Carl Sagan'a ait. Jack White ve arkadaşları besteci John Boswell’in ‘A Glorious Dawn’ı eşliğinde Hawking ve Sagan’ın seslerini plağa kaydetmişler. White’ın en büyük hayallerinden biri bu plağı uzayda çaldırmak. Bir balonun taşıdığı pikabın gökyüzünde çalışmasın istiyor ama iğnenin yer çekiminden etkilenmeden nasıl plağın üzerinde duracağı onun için de henüz bir muamma.
En önemlisi de Jack White'ın bunlardan hiç birini izleyicisine kendini göstermek, birilerine kendini tanıtmak için yapmaması. O hayatı kendine ait tuhaf detaylarıyla yaşıyor. Renkler de onun bu hayattaki oyuncaklarından biri. The White Stripes’ın beyaz-kırmızı yapısı White’ın ünlü olmak için keşfettiği bir şey değil. 18 yaşına gelmeden kurduğu döşemecilik şirketi 'Third Man Upholstery’nin renkleri sarı ve siyah. Tıpkı plak şirketinin ana renkleri gibi. Mottosu ‘Your furniture’s not dead” olan bu şirketini bir estetik sunum olarak yarattığını söylüyor Jack White. Kıyafetlerinden kullandığı kamyona kadar her şeyin sarı ve siyah olduğu bu şirkette faturalarını pastel boyalarla yazmış ve diğer döşemecilik şirketlerini hedeflediği şiirlerini tamir ettiği mobilyaların içine yerleştirmiş. “Mısırlı masonların piramitlere yerleştirdikleri taşlardan birine mesaj bırakması gibiydi”diyor White gülerek mobilyaların içine bıraktığı o şiirler için.
Third Man Records da bir estetik sunum aslında. White’ın eski bir şeker fabrikası üzerine kurduğu şirkette batıya bakan tüm duvarlar kırmızı ve doğuya bakan tüm duvarlar mavi. Kırmızı, siyah ve beyazın dünyadaki en güçlü renkler olduğunu düşünüyor. Şirkette çalışanlar çalışanlar sarı - siyah üniformalar giyiyor. Kızların çoğu da kızıl saçlı. Zira Jack White tam bir kızıl saç manyağı. Adına şarkılar yazdığı (White Moon, Take Take Take) büyük aşkı Rita Hayworth-aynı zamanda Orson Welles'in eski karısı- gibi eski karısı Karen Elson'da kızıl.
Jack White ilk solo albümü Blunderbuss için ise mavi rengi seçmiş. Uzun zamandır piyasaya çıkan en iyi albümlerden biri olan Blunderbuss eksiksiz tüm şarkılarıyla şimdiden bir klasik olma yolunda. Kendini zorlamadıkça hiç bir şeyden tat alamadığını söyleyen, kolay güzelliğe arkasını dönen White albümü iki ayrı grupla yapmış. Şu anda devam eden dünya turnesine de bu iki grupla çıkmış. Bu gruplardan biri erkek diğeri ise kadınlardan oluşuyor. White, konserlerinde bir set list kullanmıyor Yani ne çalacağı önceden belli değil. Üstüne üstlük hangi konsere hangi grubu sahneye çıkaracağını son dakikaya kadar kendisi bile bilmiyor. İki grupla iki farklı şekilde yorumluyor şarkıları. Her bir grup için kostümleri ayrı. Usta müzisyenlerden oluşan kadın grubu Peacocks mavi elbiseleriyle sahneye çıktığında Jack White’da özel diktirdiği soluk mavi takımlarıyla gitarını eline alıyor. Erkek grubuyla ise siyah dar tişört ve pantolonu tercih ediyor genelde. Bu yüzden bir Jack White konseri asla bir diğer konser gibi olmuyor. Kimin ne zaman nerede ne yapacağı, kiminle nereye çıkacağı belli değil. White hem sahnede hem de albümlerinde dinleyicisi için aynı coşkuyu yaratabilen ender müzisyenlerden biri.
Blunderbuss ölüm temalı bir albüm bu yüzden albüm kapağındaki resimler akbabalarla dolu. Hayatındaki vedaların üst üste geldiği bir döneme denk gelmiş albüm.Bu yüzden ölümü ve aşkı çok başka hikayelerle sorgulayıp, her şarkıyla ayrı bir soru soruyor/sorduruyor ve 'gerekirse' yanıtlıyor Jack White.
Dropping like feathers like flies like flocks of birds together
Even alone you can not stand still to tell tales under this weather
dizeleriyle başlıyor albüm tıpkı kartonetin başındaki şiir gibi ve
How long is life supposed to be?
Would it kill you to wait so long?
One day mysterious, one day perfect, one day gone...
diyerek devam edip sonlanıyor.
En önemlisi de Jack White'ın muhtemelen 33'ten sonra en seveceği yaşına denk geliyor
Zira 9 Temmuz yani dün sayı takıntılı, 3 hayranı 7. oğul tam 37.yaşına girmiş bulunuyor.
Doğum gününün kutlu ve sayılı günlerin bol olmasını diliyoruz.
İyi ki doğdun Jack White, müzik dünyasının tuhaf, takıntılı, dahi döşemecisi!
İyi ki varsın sensiz hayat gerçekten tatsız olurdu!
