#dorastanie

[skrzywdzona]

Są dziewczynki, które dorastają, nie mając dzieciństwa.

Zbyt czujne. Zbyt odpowiedzialne. Zbyt dojrzałe jak na swój wiek.

Ich serce bije szybciej, bo nigdy nie wiedzą, co ich czeka. Żyją w ciągłym napięciu i strachu.

Ich oczy widzą więcej, niż powinny.

Ich ciało zapamiętuje każdy lęk, każdą ciszę, każdą walkę o uwagę, każdy ból i upokorzenie.

[fromfrombooks]

Zawsze trafiają się takie chwile w życiu, kiedy człowiek gdzieś nie pasuje. Ale należy iść do przodu i szukać swojego miejsca. Na tym polega dorastanie. Trzeba być silnym i wierzyć w siebie, nawet kiedy oblatuje Cię strach.

Powrót do domu, Kristen Hannah

[harmony-and-peace]

„Jest jakaś część Twojego życia, o której już wiesz, że z niej wyrosłeś czy to sposób myślenia, nawyk czy jakaś sytuacja. I chociaż odpuszczanie może być niewygodne, to głęboko wiesz, że ten rozdział spełnił już swoją rolę. A pozwolenie mu odejść nie jest stratą, tylko koniecznym krokiem, żeby zrobić miejsce na coś, co naprawdę pasuje do osoby, którą się stajesz”

— autor nieznany

[wavescrashingonshoresoftime]

❇️ Wszystko naraz

Autor: Anais Crow Jak się wali, to się wali wszystko naraz. Nie trochę. Nie po kolei. Tylko hurtem. Psychicznie jestem rozwalona. Mam przeżyć miesiąc za 1400 zł. Serio. 1400. Człowiek pracuje, wstaje, ogarnia, ciągnie to wszystko… i co z tego ma? Gówno. W domu napięcie. Chłop mnie denerwuje. Zdrowie siada. I w tym wszystkim ja. Na trzeźwo. I pojawia się to pytanie, którego nikt nie chce…

❇️ Wszystko naraz

[to-sie-nie-uda]

Chciałem, szukałem, życie mijało, a ja dorastałem.

Cierpiąc czekałem, ból przełykałem, szczęście mijając, wciąż umierałem.

Miłości chciałem, choć uciekałem. 

[momencik]

[…] ludzie wciąż nie widzą związku między tym, jak wyglądały relacje w ich rodzinie i jak zostali wychowani, a tym, jakie relacje tworzą w dorosłym życiu, jak teraz wyglądają ich związki i rodziny. Rzucono nas na głęboką wodę, toniemy, i dzieciom robimy to samo. Skąd młody człowiek ma wiedzieć, czym jest dojrzałość, skoro nikt mu o tym nie opowiedział.

Sztuka kobiecości – Aneta Borowiec, Beata Wróbel

[cali-neczka]

I powiedz mi, co się stało z dziewczynką,

Która kochała swoich rodziców,

Która wierzyła w prawdziwą miłość,

Która była szczera i ufna,

Która bała się potworów z pod łóżka.

Odkąd nią byłam, minęło sporo lat,

Dziś z potworami żyję za pan brat,

Nie widzę sensu w miłości,

Tylko w cierpieniu i nieufności.

~ @cali-neczka

[pelovsky]

Zacząłem dopiero

opowiadać historie.

Uczę się mówić.

Dukam, ale zaczynam,

słowa wypowiadać.

I będę mógł,

składać z nich zdania.

Każdego dnia

coraz pełniej i dokładniej.

Po stu latach

zahartowania w samotności.

Pozwalam sobie.

Prawdziwie.

Krzyczeć do morza.

Opowiadać łąkom.

Szeptać lasom.

P.