#geyikli park

[yurekbali]

"Nâzım Hikmet, ünlü yazar Şevçenko’nun kalemini görmek istediğini müze görevlisine söylediğinde adam işaret parmağıyla merdivenleri gösterir: “Üst katta efendim!” 56 yaşındaki şair, yaşadığı ömrün neredeyse üç katı olan basamakları görünce, müze görevlisinin sandalyesine oturur. Zaten, müzeye gelmek için yürüdüğü yol hasta kalbini epey zorlamıştır. Bu yorgunluğun üstüne merdivenleri çıkmayı göze alamayacağını, biraz dinlenip gideceğini söyler... Gözden kaybolan görevli iki üç dakika sonra müze müdürüyle Nâzım’ın yanına gelir. Müze müdürü konuşurken nefes nefesedir: “Hoş geldiniz efendim. Duydum ki, Şevçenko’nun kalemini görmek istemişsiniz ama hastalığınızdan dolayı merdiven çıkamıyormuşsunuz. Siz lütfen istirahat buyurun, ben birazdan gelirim.” Nâzım, merdiven basamaklarını hiç zorlanmadan hızlı hızlı çıkan müdürün arkasından gıptayla bakar. Ne olurdu şu kalp hasta olmasaydı da, o da basamakları birbiri ardına devirip, hayranı olduğu Şevçenko’nun eserlerini yazdığı kalemini görebilseydi!.. Müze müdürünün ayak seslerini duyan Nâzım, tekrar merdivenlere çevirir başını... Adamın elinde itinayla taşıdığı bir kutu vardır! Şairin yanına gelen müdür, kutuyu açarak uzatır: “Buyrun efendim, Şevçenko’nun kalemi!..” Kiev kentinde yaşanılan bu olay olmasaydı, yani Nâzım Hikmet o kalemi göremeseydi “Şevçenko’nun Kalemi” adlı şiir yazılamayacaktı. Şiirin son kıtasında yer alan “Verdi bana kalemini” dizesi, işte bu yazıda anlattığımız hiç bilinmeyen bu öykünün eseridir. Nâzım, kalemi görmek için merdivenleri çıkamazken, sanki Şevçenko ona kalemini uzatmıştır...” - Sunay Akın, Anlamaya Yüzde 5 Akıl Yeter (“Geyikli Park” kitabından...) * * * “Mavisi İstanbul’uma benzer, yeşili Bursa’mdan eser, oturmuş da şiir yazar, birden sevdalandım Kiyef şehrine. Kapısından girer girmez Şevçenko karşıladı beni, gözlerini görür görmez eğildim, öptüm elini. Oturduk aynı sofrada, ekmeğini yedim, Dnepr’in suyunda yüzümü yudum, Ustam, bahtı karalığı bilirsin dedim, arzettim memleketimin halini. Konuştuk şiir üstüne, yüreğim gibi dedi, yana yana, şiir düşmeli, dedi, halkın önüne, verdi bana kalemini.” - Nâzım Hikmet, Şevçenko’nun Kalemi

[bocekcicek]

Geyikli Park, Sunay Akın (2.1.17)

Çinili Köşk, İstanbul (5.6.22)

[bocekcicek]

Resneli Niyazi Bey (1873-1912)

“II. Abdülhamit’in özgürlükleri kısıtlayan ve ‘İstibdat Devri’ olarak anılan yasaklarına karşı, Resneli Niyazi Bey isyan ederek iki yüz adamıyla Manastır’da dağa çıkar. ‘Hürrriyet Kahramanı’ ilan edilen Kolağası Niyazi Bey bir gün bir geyikle karşılaşır. Günlerdir aç olmalarına karşın, bir av hayvanı olan geyiğin özgürlük uğruna dağa çıkanlarda nasıl bir etki yaptığını Niyazi Bey’in hatıratından okuyoruz:

‘Tüm gözler iki yaşını henüz bitirmemiş olan bu geyiğe çevrilmişti. Kimi karaca, kimi geyik olduğunu ortaya atıyordu. Jandarmalardan biri bu bilmeceyi çözdü, bunun henüz iki yaşını tamamlamamış dişi bir geyik olduğunu ve Prester sırtlarında önlerine çıkan bu hayvanın okşamalarına aldanarak kendilerini çekinmeden izlediğini anlattı. Herkes bu hayvanı okşuyor, seviyor, kutsallığına inanıyordu. Davranışındaki insana yakınlığı gönüllerimizi kendisine bağlayan bu sevimli yaratığı bize gönderen Tanrı’ya şükürler ediyor, bu gelişte bir hayrın, Tanrısal bir müjdenin işaretini görüyorduk. Daima önde giden ve askerin önünde sıçrayan geyik, adeta bize kılavuzluk ediyor. Bir içgüdüyle bizi amacımıza doğru koşturuyordu.’

Demokrasi tarihimizde en önemli dönüm noktalarından biri olan İkinci Meşrutiyet’in 23 Temmuz 1908′de ilanında en önemli pay, Resneli Niyazi’nin ‘hürriyet’ için gösterdiği direniştir. Bu yolda kendisine katılan geyik de, halk arasında ‘hürriyet geyiği’ olarak anılır.”

— Geyikli Park, Sunay Akın

[bocekcicek]

İçimizdeki bu olumsuz duyguları yenebilir, çocuklarımızı birazcık savaş karşıtı ve eşitliğe inanmış olarak yetiştirebilir miyiz acaba? Yoksa bu acımasız rekabet dünyasında, ayakta kalabilmeleri için acımasız olmalarını mı öğütleyeceğiz hâlâ? Oysa, dünyada herkese yer var, paylaşmasını bilebilirsek ve yetinebilirsek barış içinde yaşayabiliriz!

Geyikli Park, Sunay Akın

[bocekcicek]

...biz, çocukları seven ama çocukluğu sevmeyen bir toplumuz.

Geyikli Park, Sunay Akın

[kayayidelenincir-blog]

[birparagraf]

Geyikli Park

Çeşitli zamanlarda, çeşitli yayınevleri tarafından yine çeşitli yazarlar tarafından yazılmış ‘bilinmeyen yönleriyle’ temalı, yazar, ressam, sanatçı, komutan, kral, lider, şarkıcı biyografi toplamaları vardır. Daha çok işin dedikodu tarafında seyrederler ve ‘idare eder’ kitaplardır. Sunay Akın’ın ‘Geyikli Park’ı da ünlü yazarların, şairlerin, büyük isimlerin hayatlarında bilmediğimiz, ilk defa duyduğumuz, gizli kalmış hadiseleri aktarıyor ama, öyle suya tirit idare eder anlayışıyla değil asla. Buram buram ‘edebiyat’la yapıyor, dedikodudan o kadar uzak. Sunay Akın’a yakışacak ifadeyle ‘gümbür gümbür’ yapıyor bunu. O alıştığımız masalanası üslubuyla, stand-up şovlarındaki lezzetiyle anlatıyor. Tema’sını ve o tema’nın çerçevesini yine ustalıkla belirlemiş Sunay Akın. Bizi bir harikalar diyarında gezdiriyor aslında. ‘Geyikli Park’ birbirinden güzel 50 hikâye…

[Geyikli Park / Sunay Akın / Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları / Deneme]