#hechten

[erikvelema]

Gehecht raken

Gehecht raken

[feelingbootyful]

Daar ben ik dan!

Mijn lieve kleine nugget is er! Kyan Joël is op 22 november geboren, vier dagen eerder dan verwacht! Maandagavond Een week voor mijn uitgerekende datum voelde ik hem wat minder en de dag erna bleef dat eigenlijk hetzelfde… Ik heb dus toen ook de verloskundige gebeld op maandagavond, zij ging naar het hartje luisteren maar bij ‘minder leven’ sturen ze je voor de zekerheid toch door naar het…

View On WordPress

[eltjedoddema]

(on)Geleuf

[avondroodig]

Kom maar, ik ben klaar om verliefd te worden

De lijm hecht wel weer

[yucka]

Nar

en de nar die zich aan de dingen was gaan hechten, onthechtte zich dus verscheurde hij zichzelf en wierp alle flarden weg de nar die zich verscheurd had en had weggeworpen, raakte gehecht aan de mensen, dus hij verwierp zichzelf en maakte zich los van hen en de nar die zich had loggemaakt en had verworpen verbond zich met een reep licht die hij van een straal water griste die van geen zoogdier hield en van geen vissen, virussen of volgens trok zich in het donker terug en zo maakte de nar plaats voor zon, maan en sterren, voor de dingen en dieren, en voor de mensen schiep hij ruimte om zich narrig aan dat al te hechten

Hans Groenwegen

[xdesirex]

Net klaar van ziekenhuis. Nu kan ik echt nooit meet stretchers in. 😂

[xdesirex]

Zo ziekenhuis voor mn stretchers. Ben benieuwd.

[alainprovist-blog]

Tussen warme armen...

Haar vader, Javed,  kwam uit Bandar-e ‘Abbās. Een stadje in het zuiden van Iran. Een havenstad met de toevoeging van het woord Bandar wat in het Farsi 'haven' betekent.

Haar broertje komt uit Haarlem, heet Sjors en zij heet Farideh, vrij vertaald: 'heerlijk' Deze korte schets vraagt om uitleg. Tenminste dat vind ik en dus leg ik het uit. Farideh is in 1976 geadopteerd. Haar adoptie ouders Marian en Erik waren verliefd. Hevig verliefd en bezig met zwanger worden. In hun geval een hele bevalling, want lukken wilde het niet echt. Na vier jaar onderzoek wezen de testen uit dat een biologisch kind er niet in zou zitten. Dit nieuws kwam niet als verrassing. Ze hadden het geaccepteerd en bespraken de mogelijkheden om toch samen een gezin te kunnen vormen. Al snel kwam het onderwerp adoptie ter sprake. Door het enthousiasme van de dienstdoende dokter werd adoptie meteen een bespreekbare optie. In die tijd was het niet zo ingewikkeld om het adoptie proces in te gaan. Het proces bestond uit een aantal cursussen, nou ja, meer bijeenkomsten over begrippen als biologisch bloedlijnen, cultuurdimensies en hechtingsproces. Meer een stukje begrijpend Nederlands dan de richtlijnen die tegenwoordig gelden. Marian zag het hoopvol in en ook het enthousiasme van Erik nam toe. De liefde die ze voelden, wilden ze delen...met een klein stukje geluk, een klein baby'tje. En de liefde die ze samen deelden leidde ertoe dat Farideh in de winter van '76 als klein pakketje op Schiphol aankwam. Marian kon haar geluk niet op toen ze het kleine gezichtje zag. Grote donkere ogen keken haar hoopvol aan en ze schoot vol. Zoiets moois had ze nog nooit eerder gezien en was intens gelukkig. Ze was moeder geworden!!

Farideh groeide op tussen de warme armen van haar ouders. Op driejarige leeftijd werd Farideh door hun apart genomen. Ze hadden haar iets te vertellen. Ze zou een grote zus worden want alsnog was Marian door een raadsel zwanger geworden. Alhoewel ze niet precies wist wat dit allemaal inhield voelde ze de blijheid van de ouders op haar neerstrijken en liep lachend naar haar speelgoed toe. De houten trein die ze voor haar verjaardag had gekregen gaf ze aan haar moeder. Deze is voor mijn broertje, zei ze zacht... Gedurende haar jeugd stond Farideh bijna niet stil bij het feit dat ze geadopteerd was. Er was ook geen aanleiding voor. De aanleiding kwam pas toen ze op haar 25ste voor een medisch onderzoek een vragenlijst voorgeschoteld kreeg waar ze niet echt raad mee wist. De vragen betroffen een landelijk onderzoek naar erfelijke ziektes. De vragen troffen haar. Ze wist dat haar biologische moeder was overleden en dat daar niets meer over te vinden was. Het weeshuis had slechts summiere informatie over haar vader. Een energieke en krachtige man die in de havens van Abbās een koffie export bedrijfje had. Maar er stond niet in of er binnen de familie de ziekte van Creutzfeldt-Jakob, Duchenne of zelfs kanker voorkwam. Gelukkig kon ze thuis overal over praten. Er waren geen taboes. Hierdoor had ze de gelegenheid om samen met haar ouders op alle vragen naar antwoorden te zoeken. Op bijna alle vragen. Hoewel Farideh zich behoorlijk Nederlands voelde was er toch een vlammetje in haar aangewakkerd. De interesse in haar roots was aangewakkerd. Logisch ook. Het was niet dat ze zich verscheurd voelde. Ze wilde gewoon meer weten van haar basis. Het geluk van intelligentie was haar meegegeven en zodoende kon ze op een snelle en planmatige manier te werk gaan. Ze spitte bibliotheken tot in de diepe kelders uit en nam Wikipedia en Google als haar bijbel mee. Zo werd haar cultuur langzaam maar zeker een werkelijk deel van haar zijn. En daar voelde ze zich prettig bij. Haar vader die de vertaalde naam 'eeuwig' met zich meedroeg was ook meer dan toepasselijk in deze! Ze vond troost in de wetenschap dat eeuwig 'voor altijd' is. Er zou altijd en voor eeuwig iets van haar biologische ouders bij haar zijn. Als de tijd rijp zou zijn, dan zou ze haar zoektocht naar haar vader vervolgen. Maar voor nu, vond ze vrede in het feit dat geluk voornamelijk wordt gevonden in berusting en acceptatie...