Bir okulun kapısı sadece aydınlığa açılmalıydı; kalemlerin sustuğu, silah seslerinin çocuk gülüşlerini bastırdığı bir yerde geleceğimiz yara almış demektir. Unutulmamalıdır ki; çocuklara bırakacağımız en kutsal miras, okul koridorlarında korkusuzca yürüyebilecekleri bir güven ortamıdır. Okullar silahların değil, hayallerin ve Nelson Mandela'nın dediği gibi 'dünyayı değiştirecek en güçlü silah olan eğitimin' kalesi olmalıdır. Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta sıraları boş bırakan bu şiddete karşı sessiz kalmak, karanlığa ortak olmaktır. Bugün sadece canımız yanmıyor, insanlığımız ve yarınlarımız da kanıyor.












