#magdamag

[alypescuadro]

Kulungan

Nakaukit sa isip

Mga pangyayari sa matamis na panaginip

Kung paano ang mga kamay

Sa mukha, sa leeg, at dibdib nag lakbay

Sa puso'y ikinubli

Sa pagitan ng oo at hindi

Malalagkit na mga yakap

Sa ilalim ng bituin sa alapaap

Ang buwan na nagsilbing ilaw

Sa dalawang taong nakatampisaw

Ang pagod na nadarama

Hininga sa tenga ang naging pahinga

Mga paru-paro sa sikmura

Ito'y masarap na parusa

[ozitrestiza]

Ganitong Oras

Noon, may isang taong laging nagsusulat nang ganitong oras tungkol sa lungkot na nararamdaman niya. Ganitong oras gising pa siya; nakikinig ng musika, nag-iisip. Wala namang dapat pagkaabalahan pero napupuyat pa rin dahil sa kaiisip ng mga bagay na maaaring totoo at hindi totoo. Lagi siyang nakatutok sa paggamit ng mga teknolohiyang mayroon siya upang libangin ang kaniyang sarili; ngunit hindi rin niya maiwasang masaktan at malungkot dahil sa mga nakikita niya sa social media. Magaala-una nang madaling araw, hindi ko malilimutan ang pangyayaring nararanasan ng taong ito: inaantok na, ngunit dahil sa kaiisip ng mga bagay na hindi niya kayang makontrol, ay nilalabanan niya ito. Nilalabanan niya ang antok para lang paghimay-himayin sa kanyang isipan ang mga pangyayaring kinakaharap niya noong mga panahong iyon. Ano, bakit, kelan, paano—ito ang mga salitang pananong na nagkabuhul-buhol sa utak at hindi man lang masagot ng kanyang sarili. Nalimutan niyang isama ang tanong na “saan” sapagkat ano nga ba ang mayroon sa distansya? Hindi naman siguro dapat na problemahin ang distansya sapagkat ang mga salitang “malayo” at “malapit” ay kayang malimutan ng tao kung mayroong matinong komunikasyon. Nalulungkot, nagagalit, naiinis, at natutuwa—ito ang mga damdaming nadarama ng taong ito sa tuwing uupo siya buong magdamag para mag-isip ng mga bagay-bagay. Pinilit niyang gumawa at tumapos ng awitin ngunit hindi niya nagawa dahil hindi niya malapatan ng naaangkop na tono. Naghihitay at nag-aabang ng kahit isang simpleng mensahe mula sa isang taong siyang dahilan ng pakikipaglaban niya sa antok. Oo, ganitong oras. Itong-ito yun. Gulung-gulo ang utak at hinang-hina ang buong sarili dahil sa kaiisip ng mga positibo at negatibong bagay.  Hindi man lang niya nalaman kung siya ba ang dapat malungkot o siya ba ang dapat magpatawad; inisip niya ito nang maigi. Ngunit habang tumatagal, kanyang napagtanto na talagang hindi maiiwasang malungkot, at nararapat din siyang magpatawad. Ganitong oras, puro lungkot at pighati ang isinusulat ng taong ito. Ganitong oras, hindi niya maiwasang matulala dahil sa kaiisip. Ganitong oras, naghihintay siya ng solusyon at sagot sa mga katanungan. Ngunit noon ‘yon. Ngayon, masaya siya dahil nalagpasan niya ang lungkot na iyon. Oo, ganitong oras, nagsusulat siya ng tungkol sa nararamdaman niyang lungkot. Pero ngayon, eto, nagsusulat ulit siya. Nagsusulat siya dahil hindi na siya nag-iisip ng puro negatibo. Nagsusulat siya pero hindi na puro lungkot. Nagsusulat siya pero hindi na siya naghahanap ng solusyon dahil nalaman na niya ang mga sagot sa mga katanungan niya. At ayos na. Masaya ko para sa taong nagsusulat na to. At syempre, hindi na siya naghihintay pa ng mga mensaheng magmumula sa isang taong dahilan ng lahat nang ito. Hindi na, dahil maayos na ulit ang lahat. Ngayon, tatapusin na niya ang sulat na to. Kasi nga, kelangan na niyang matulog dahil may mga gagawin pa siya kinabukasan. Mahimbing na tulog. Hindi na niya iniisip ang mga nakakabaliw na mga bagay-bagay. Yung saya na panandaliang inaagaw sa kanya ng magdamag ay muling naibalik. Sabi nga nung lalaking kakilala ko, “panahon ang maghihilom”. Tama siya, dahil napatunayan na ng taong ito; itong nagsusulat. Ngayon, tapang ang kailangan para hindi na muling mangyari ang kwentong “noon”.

10/16/15 . 12:50am

[miguelpaolocelestial]

"Magdamag (9 sa 12)" ni Miguel Paolo Celestial

9 Alas dos: tatlumpu’t dalawang oras nang gising ang nars na naka-duty sa ospital. Di makaalis dahil sa daloy ng pasyente. May nagdala ng aleng nabundol sa highway, basag ang balakang. Nasunog ang balikat at pisngi ng binatilyong nagpasiklab ng tumatagas na tangke. Isinugod ang laláking sinaksak sa tagiliran. Tumitili ang inang malapit nang manganak.  Di maláman ng staff kung sino ang uunahin. Nakahandusay sa kandungan  ng dalaginding ang kanyang nilalagnat na kapatid na halos mawalan ng ulirat. Kulang ang gamot. Marami nang pinauwi. Nakapang-ilang dukot na ang nars  ng sarili niyang guwantes at hiringgilya. Humihiyaw ang pasyenteng humihingi  ng anestisya. Gusto nang umalis ng nars para makapagpahinga. Papatayin ang pager, isasara ang bintana. Ngunit pagbukas niya ng mata, tinakbuhan ang matandang ilang patak na lang ang laman ng nakakabit na suwero.

(Basahin ang "Magdamag, 1-9" dito: http://bit.ly/Az27Te)

[miguelpaolocelestial]

"Magdamag (8 sa 12)" ni Miguel Paolo Celestial

8 Ala una: kararating lang ng tatlong Marya sa bangkô sa Greenbelt 3. Mahahaba ang buhok, maiikli ang bestida. Panay ang tingin sa salamin sabay sulyap sa madidilim na sulok ng Café Havana. Ilalabas sandali ang cellphone, kunwari may pinipindot. Sumasayaw ang ilang turista  at expat. Pinagmamasdan ng mapipilantik na mata ang mga lamesa. Tatayo ang isa, nakapamewang. Lalapitan ang dalawang puting mamang maluluwang ang kamiseta, naka Reebok at Adidas. Susundan nila  ang nakatakong at pekeng Vuitton. Hawak ng isa ang kamay ng puta. Magsisigarilyo ang dalawang natirang Marya. Aaligid sa ilalim ng poste, sa harap ng nagsarang tindahan. Kakagatin ang pulang kuko. Minsan lang  may sabay na booking ang tatlo. Kilala na sila ng barista ng Starbucks na bumabati lamang kapag walang nakatingin sa mga suking pokpok.

(Basahin ang "Magdamag, 1-8" dito: http://bit.ly/Az27Te)

[miguelpaolocelestial]

"Magdamag (7 sa 12)" ni Miguel Paolo Celestial

7 Alas dose: katatabi lang ng katulong ng labada, pinggan, at laruan.  Tahimik sa bahay ng kanyang amo. Pabalik sa kanyang kuwarto,  nangangawit ang likod sa kapupunas ng muebles, kapapakintab  ng sahig, at kalalampaso ng marmol. Malalalim ang mata, pasmado  ang katawan. Pagbaba ng hagdan, umaalingawngaw sa kanyang isip  ang pagtulo ng kaaayos na gripo. Umiiyak pa rin si bunso.  May ipinahahanap si kuya sa loob ng kotse. Tinatawag pa rin siya  ng senyora mula sa sala. Mahahaba ang anino ng babasaging antigo,  tila sinusundan ang kanyang mga hakbang. Sapat lang ang lugar  sa kanyang silid para sa kama at aparador. Wala na siyang lakas  para maligo o magbihis. Imbes na dasal, inuulit niya ang mga pangalan  ng kanyang mga anak, magulang, kapatid, at asawang iniwan sa Pilipinas.

(Basahin ang "Magdamag, 1-7" dito: http://bit.ly/Az27Te)

[miguelpaolocelestial]

Bagong rebisa: "Magdamag (4 sa 12)" ni Miguel Paolo Celestial

1 Alas sais: nagsisilabasan na ang mga empleyadong pumasok  nang alas nuebe. Kung bagong suweldo, diretso sa bilihan ng pasalubong.  Ngunit ngayong karaniwang araw, bitbit ang baunan at ang de-takong  na sapatos, tutungo sa pila ng bus, ng tren, sa mga bangketang inangkin  ng FX. Palilipasin ang oras sa pakikinig ng huling download, pagtantsya  ng ilulutong sahog, pag-aalala kung magkakasya ang naitabi sa huling  kinsenas para sa susunod na hulugan o para sa di na mahintay  na pinag-iipunan. Ngunit tuwing alas sais, mabagal ang usad ng trapik.  Niyayakap ng alikabok ang usok na nag-iipon sa kalsada. Makakatulog  ang empleyadong takip ang mukha ng panyo. Biglang magigising sa busina  ng nagkumpulang sasakyan o sa tinig ng nagsusukling tsuper.  Hihigpitan ang kapit sa nabitawang hawakan, sa bag at dala-dalahin.  2 Alas siyete: nagsisimula nang pumasok ang panggabing gumising  kaninang hapon at nag-almusal sa takipsilim. Habang ang iba’y  nangangating umuwi, maghihilamos at magtitimpla ng kape  kasabay ng mga katrabaho at kliyente sa Estados Unidos.  Tatlo ang orasan sa opisina, hanggang lima ang puntó ng Inggles. Ilang palapag ang sakop ng kumpanya ng di lang agent, pati na rin  accountant, technician, at manunulat. Nakatutuok lahat sa email  at headset. Lalabas lamang para magyosi at magpainit, sasairin  ang ikalawang tasa ng pampagising. Mula sa ika-42 palapag, may sariling konstelasyon ang ilaw ng mga gusali. Sa ibayo, humihimbing  ang anak at kapatid na pinag-aaral at pinapalaki. Uuwi ang panggabi  bago lumiwanag. Ipagluluto ang mga bata bago bumalik sa kama. 3 Alas otso: patuloy sa paggawa ang mason. Hinahalo ang graba,  buhangin, at sementong ibubuhos sa bakal para sa haligi ng condo.  Halos tatlong daan silang hinatid dito ng trak, nakatayo’t siksikan. Inilagak sa malaking butas sa lupa kasama ng iba pang piyon. Sa loob ng yerong bakuran, mga higanteng makinang nagbubungkal,  nagbubuhat ng baras na binabarena ng obrero. Nababalot lahat  ng alikabok, namumuo ang putik sa sapatos at pantalon. Inilalatag isa-isa  ang mga palapag ng manggagawang saklob ang kamiseta sa mukha.  Umaalingawngaw ang martilyo sa kalsada. Tumitilamsik ang apoy. Minsan, may nahuhulog na trabahador mula sa mataas na palapag.  Inililigpit kasama ng kagamitan. Itinatapon lamang ang kahoy ng iskafolding  na nagiging dingding, poste, at sahig ng kanilang mga tahanan. 4 Alas nuebe: umupo sandali ang bata sa anino ng waiting shed.  Imbes na bunsong kapatid ang bitbit, isang kaha ng yosi at kendi. Palaboy-laboy ang isipan nang di mapansin ang úhaw at kalam. Nagbara ang mga dahon sa bunganga ng kanal, nagtapal-tapal. Itim ang tubig na tinubuan ng lumot. Sa kanyang isip, mababangga at babaliktad ang trak ng basura na magkakaloob ng grasya. Ngunit patuloy lamang ang pagkaripas, tangay ang alikabok at balat ng chippy. Pinagmamasdan ng uhugin ang asong nakatali sa harapan ng duplex. Ikot nang ikot, umiikid sa poste ang kadena.  Namimilipit ang askal hanggang sa wakas tutuwad at eechas.  Nagagasgas ang kuko sa pagkahig sa kongkreto. Inaamoy-amoy  ang platong kanina pang sinaid. Sasalok ang paslit ng tubig sa lubak. Ipagpapatuloy...

[elysgnrqz]

BORED.

[dickpusher-blog]

Edgar Allan Guzman

that's why he looks very familiar.. indie film actor pala xa.. lol..