İyi Bir İnsan (Bizi Biz Yapan)
Kolay olmayan ve üzücü bir dünyada yaşıyoruz. Her gün herhangi bir yerde adaletsizliğe şahit oluyoruz. Haksızlığın tozlarını yutuyoruz, üstümüzü kirletiyoruz. Bu hayata kirli camdan bakıyoruz; her şeyi lekeli görüyoruz. Buna alışıyoruz, alıştırıyoruz. Her adımımızda izler bırakıyoruz; bizi en çok bıraktığımız iyi izler mutlu ediyor. Sahip olduğumuz kıymetli kişiler bizim yaşam alanımızı süslüyor. O kahkaha attığın dakikalar, sıcacık sohbetler, bize tebessüm bırakmamıza sebep olan içimizde bulunduğumuz anlar; bizi iyi bir insan yapmaya yeterli nitelikler.
"Yaz akşamları favorimdir. Esen ılımlı tatlı rüzgar, günbatımı, soğuk karpuz, denizin sakin dalgaları, canlı çiçekler, canlı müzik keyfi; soğuk içecekler. Yaz akşamlarındaki günlerin rengi karışıktır. İsteğe göre tatlı, ekşi, tuzludur. Yıldızlar belirgin, saatler uzun, paylaşıma açık zaman yoludur. Günlerin anlamı değerli; paylaştığımız her şey bizi iyiye ve mutluluğa doğru destekler. Yaşamak paylaşmakla şekillenir."
Biz gözümüz yaşlıyken dolu günlerin hesabını üzerimizde taşıyoruz; saatlerimize, değerli dakikalarımıza ödetiyoruz. Kolay olmayan ve kırıcı bir dünyada yaşıyoruz; gözlerimizle gecenin karanlığında güneşi arıyoruz; bekliyoruz. Beklemek yoruyor. Bu hayata öyle üstü kapalı bakıyoruz ki; önümüzdeki güzelliklere erişemiyoruz. Buna alışıyoruz, bunu çoğaltıyoruz. Bizi biz yapan şeyler; düşündüklerimiz ve o düşündüğümüz şeylere alışmamızdır. Alışkanlıklar bizi şu an oluşturduğumuz karakteri seyreder; bıraktığımız bu izlenimin bizi nasıl bir insan yapmasını isterdik?
"Biz özgürüz ve kimseye ait değiliz. Sadece kanadımız yok ve böylelikle uçamıyoruz; ama uçtuğumuzu hayal edersek şu an bambaşka yerlere gidebiliriz. İlk önce hayal ederek başlasak; sonra yavaş yavaş istediğimiz kişiye ulaşsak, buna inanarak başladığımızda artık hiçbir şey bizi durduramaz. Uzun bir yolu yürümek ayakları yorabilir ama yolun sonuna ulaşmak için; yorulmak mecburiyettir. Bizi en çok mecbur olduğumuz bu yaşamdaki zorluklar yorar. Gece gündüzü aratan, gündüzde geceyi aratan budur; fakat birbirlerine olan bu kovalamacayı seyrettiğimiz zaman işte o zaman keyfi yaşarız."
Bu sahne hepimizin. İstediğimiz sürece bu dünya bizim cennetimiz olabilir; ama buna ilk önce iyi bir insan olarak başlamamız gerek. Kirli camı temizlemiyorsak o camı kırmalı mıyız, yoksa camın kirliliğini umursayıp güzellikleri gördüğümüz kadarıyla mı bırakmalıyız? Buna alışmalıyız. Her gün duyduğumuz o içler acısı haberlere, yaşadığımız o kötü duygulara, şahit olduğumuz her şeye rağmen o güzellikleri görmeliyiz; camı kırdığımızda ise o kırık parçacıklar bize her gün batmaya başlar. İnsan ne yaparsa kendine yapar. Yağmurlu bir günde ıslanmak; güneş ışığı bulutların arasından geçene kadar sürer. Bu hayatta oluştuğumuz tecrübeler; bizi iyi bir insan yapmaya yeterli nitelikler...
