oh my goodness, you've almost finished the whole alphabet for noe! but id love to see F, O, and M, if you'd like! (also, thank you so much for all your writing, and know that i greatly enjoy the way you write noe in particular <3 but i enjoy ALL of your work)
NSFW ALPHABET
F = FAVOURITE POSITION (This goes without saying. Will probably include a visual)
Cowgirl. Noé likes to watch them while they have sex. See them take their pleasure. Watch their body move on top of him. It's glorious.
O = ORAL (Preference in giving or receiving, skill, etc)
Prefers to give than receive. Noé is a very generous, very capable lover in this regard. He loves giving head. He'll do it almost anytime, anywhere as long as he can be between their thighs. Face sitting for this purpose is also highly encouraged.
M = MOTIVATION (What turns them on, gets them going)
Wanting to be close to someone. Whether it's the need to physically express how much he loves them, or just his abandonment issues creeping up and he doesn't want to be alone, Noé's need to have them as close to him as possible is a big motivator.
Praise kink. Tell Noé how good of a job he's doing. How good it feels to have him inside you. How handsome or hot he looks. He'll lap it up almost as quickly as he laps you. Eager to please and eager to get more praise.
Z = ZZZ (… how quickly they fall asleep afterwards)
Very quickly. Almost immediate in fact. There have been a few times were Noé has fallen asleep still inside his partner and on top of them. He sleeps like a rock after too. No point in even trying to wake him after, just move him as you see fit if you need more space on the bed.
ooo if you still write for VNC, could you do noe with prompt 34 and/or 37?
37. Touch Starved - Prompt List
Noé is a unique kind of 'touch starved'. Due to his early childhood, he clings to the people he cares about & shows affection. So he's not neglected by his partner but gets mopey, depressed, and just down right moody when he feels he is ignored; which means that he's not cuddled or paid attention for at least 10 minutes. Noé also likes to wrap his whole body around his partner when he sleeps. Do you see how he sleeps with his pillow? One, so they can't get away, and Two, so he can constantly be touching them so he knows they are there.
hello! do you have any personal/specific nsfw headcanons about noe? i loved the way you wrote him in the x nurse reader piece (esp the addition!), and found it refreshingly different from how he's usually written! if im not being specific enough, pls lmk!
Awwww! Thank you so much!!
I'm so glad you enjoyed it. 😊
I don't have any specific headcanons but I did complete quite a few headcanons from the NSFW Headcanons meme. Here and here.
If you have any specific questions or headcanons you are looking for, please feel free to ask!
ooo alphabet thingy again! um,,, B, G, and T, for noe? thank u!
NSFW ALPHABET
B = BODY PART (Their favourite body part of theirs and also their partner’s)
Legs. Noe really likes legs. Wrapped around him. Striding down the street. Curled up in the sheets. He loves them.
Noe doesn't take a lot of stock in his appearance, at least not that way, but he thinks he has a nice chest. Filled out just enough. Strong. People must seem to like it as they keep destroying his shirts.
G = GOOFY (Are they more serious in the moment, or are they humorous, etc)
He's pretty goofy. Noe is a big puppy at the end of the day. Eager, energetic, excited to please. His enthusiasm makes him more "goofy" rather than anything, but it's so adorable that you get wet just thinking about it.
T = TOY (Do they own toys? Do they use them? On a partner or themselves?)
Curious about the application, but not so much the practice. Very much a 'what does this do?' 'why do you have handcuffs by the bed? where there thieves in your room at some point?' He's just so innocent that using other instruments than each other never crossed his mind, and you almost don't want to bring them up.
I liked that phrase from the alphabet for Noe: He believes in making love. Not having sex.
I would like to request a Noe x reader (female or gn whichever you prefer). The reader believes that sex is just a need, and not romance and love, so they do not like intimacy. And Noe decides to have the most romantic evening of the reader’s life. Something very nice, like candles all over the room and rose petals on the bed, lots of words of love and loving touches that reassure the reader that they are safe.
Reject this request if you are not comfortable writing this. And thank you for reading to the end. Have a good day!
It had been a long day, and all you wanted to do was take a bath & go to bed.
Traveling with Noé and Vanitas was fun. You believed in the work you were doing to help cure the Malnomen from your people, and uncover the mysteries of the Blue Book and Noé’s teacher’s interest in it, but sometimes it was hard. Besides the mental & physical strain of fighting actual monsters, there was also the financial strain of being able to support yourselves.
With no real permanent residence, you had to take the jobs you could get. Noé had taken a job at a café. You had taken a job at a laundry/seamstress shop. And Vanitas well…you weren’t too sure what he was doing to contribute, but he came back with money from time to time.
You finish climbing the stairs to the top floor where your hotel room turned flat was, and breathe a heavy sigh as you grip the doorknob. All that much closer to your goal. When you open the door, however, you were greeted not by the crisp smell of fresh sheets and the night air through the window Noé liked to keep open, but roses and the distinct smell of candle wicks in the air.
“Gah! You weren’t supposed to be back yet!”
You turn towards Noé. Just noticing him through the sea of roses & candles and taking in his startled expression. “What’s all this?”
“It’s a…surprise.” That much was obvious. If his startled expression and exclaim that you weren’t supposed to be here yet was any indication. “I’ve…been thinking about our conversation. The other night. About us?” You recall but let Noé keep talking. “I do want to take our relationship to the next level and I thought well….we should maybe do that tonight. If you want to, of course.”
You look around the room again and see all the romantic furnishings & tapestry. “Oh. Ok. If you wanted to have sex, you didn’t have to go through all the trouble.”
Noé’s face went beet red, and he floundered a bit. You remember now that Noe wasn’t the most comfortable talking about sex, or intimacy. You figured his experience was non-existent. Given that he had lived with his grandparents and then sequestered away with his teacher and the twins. Domi never made mention of them having a more than platonic relationship, as you were sure she would have been clear to mark her territory.
When you talked about sex previously, about taking your relationship to the next step, Noé had reacted this way then too. Flustered, uncomfortable, but clearly not against the idea. It had been a long time since you had been with a virgin. Perhaps you were being too crass for him.
“I-I-I! I don’t want to have sex! I want to…be close to you…” Suddenly Noé was very shy. Fidgeting with his hands. Staring at his feet. It somehow made him all that more appealing. “I want to make love to you. It’s supposed to be the physical expression of love, right?”
You arch a brow at Noé’s comment. What romance novel did he read that line out of? “And all this?”
“Domi said I should make it special. She gave me this book!” He handed her a faded copy of Among Roses & Thrones. A tawdry romance novel that had been popular in your mother’s time. So that’s where he got it from.
“You know we don’t need all this to have se—I mean, make love, right.” You tell Noé as you set the book down and come over to him with the best ‘come hither’ swagger you can muster. “We just need each other.
You saw Noé physically gulp and felt very proud of yourself. “I-I know…” He stammered out. “But…I wanted this to be special.”
You take a step back to look at Noé and realize that this wasn’t just meant to be special for you. It was special for him. This was his first time. He wanted everything to be perfect. It may have been a while since you lost your virginity, but you remember that time. Circumstance and various heart breaks had jaded you to think that sex was just physical. But it was so much more than that.
“Noé, it will be special. Because it’s you.” You cup his cheek and give him a smile. “But, show me what you had planned. I’ve very excited now.”
Noé perked up and showed you everything he had set up. Besides the candles and roses, there was also wine and small cakes he had gotten from the café he worked at. You spent the evening talking, until it was time to go to bed and not sleep as you both slipped under the covers. Noé was timid, and you were patient. He kept asking if you were alright, despite this not being your first time, and you assure him he was doing good. He whispered sweet words in your ear. Held you close. Looked into your eyes and for once you realized why they called it making love.
When the two of you had finished you curled up together. Noé asleep with you on his chest, lulling off by the rise and fall. He was right. This was special. But you had been right too because it was him.
I hope your day is going well and you are in a flow of creative inspiration 🍀
I want to ask you to write something from the NSFW alphabet for Noe from vnc: A = Aftercare, D = Dirty Secret, E = Experience, I = Intimacy, N = NO, P = Pace and V = Volume
I hope I didn't choose too many letters. You can skip letters that you are not comfortable working with. Have a nice day and don't forget to rest
NSFW Alphabet
A = AFTERCARE (What they’re like after sex)
Noé is a very sweet, compassionate young man, and that translates into his love life. He wants to make sure that his lover is taken care of. Giving them a cuddle. Making sure they are comfortable. They could literally ask him for a croissant and he would dash off into the night to find a late night bakery to find them one. He just wants them to be comfortable & happy.
D = DIRTY SECRET (Pretty self explanatory, a dirty secret of theirs)
He likes short skirts. They are very rare, given the time and fashion, but the few times he does get to see one he becomes bright red and nearly unable to contain himself.
E = EXPERIENCE (How experienced are they? Do they know what they’re doing?)
Limited. Non-existent really. He’s been isolated his whole life, except for Domi and Louis, so the opportunity to be involved sexually has not been one allotted to him. In fact, his only real experience is some harmless experimentation with Domi & Louis. He’s eager to learn though.
I = INTIMACY (How are they during the moment, romantic aspect…)
Incredibly intimate. Though eager to learn, Noé wouldn’t get involved with anyone sexually who he didn’t have an emotionally intimate relationship with. He believes in making love. Not having sex. He’s very intimate and passionate during sex as well. A lot of ‘I love yous’, ‘you’re beautiful’, ‘be mines’ in the dark.
J = JACK OFF (Masturbation headcanon)
He does but he’s very embarrassed about it. Doesn’t really do it much anymore since he shares a room with Vanitas. Noé just feels it’s rude to do that with someone so close by.
N = NO (Something they wouldn’t do, turn offs)
Dubious consent, of any kind. Even play acting. This has become more of a hard line with the Malnomen and seeing people lose their will. Also pet play? He’ll just think of Murr.
P = PACE (Are they fast and rough? Slow and sensual? etc.)
Slow and sensual. He wants to take his time. Do it right. He’s also learning, so he wants to take every moment to experience this. Be in the moment with his partner. Who knows how much time they’ll have together, so every moment in each other’s arms counts.
V = VOLUME (How loud they are, what sounds they make)
Fairly quiet. He wants to be considerate of others.
W = WILD CARD (Get a random headcanon for the character of your choice)
Noé lost his virginity to Domi. It’s why she’s so possessive of him. Though he doesn’t devalue the moment they shared together and the connection, in his heart Domi and he will never be more than friends. Maybe friends who fuck from time to time.
— Panienko [Reader]! — zawołała Manon, starając się brzmieć dyskretnie.
Rozejrzała się w tłumie zakupowiczów, próbując nie zapomnieć żadnej torby. Kapelusz, parasolka, nowy zestaw kokard i jeszcze… Sarkastycznie pogratulowała sobie w myślach tego, że ostatnia paczka została w sklepie. Nie miała na to teraz czasu. Przypadkowa dorożka z rozpędem śmignęła tuż przed nią, prawie pozbawiając ją życia. Głośny stukot kopyt o brukowaną ulicę zmieszał się z panującym gwarem. Pokojówka niespokojnie przedarła się do bocznej uliczki, ocierając czoło. W dodatku jak na złość była głodna.
Tak to właśnie musiało się skończyć. Zawsze nabierała się na to, że młoda panienka tym razem na pewno odchodzi tylko na chwilkę. To nigdy nie była chwilka! Spuszczała ją z oka, by cokolwiek załatwić, i już jej nie było. Lubiła swoją pracę, ale czasem to bieganie w panice ją przerastało. Oczywiście sama zainteresowana zawsze uspokajała ją, że przecież nic jej nie jest, ale kto tam mógł wiedzieć, co będzie za kolejnym razem? W Altus zapewne nikt nie odważyłby się jej zagrozić, ale w Paryżu sprawy miały się inaczej.
[Reader] pracowała jako ktoś w rodzaju zakulisowego dyplomaty, podróżując między Altusem a Paryżem. Nie występowała oficjalnie jak jej kuzyn, lord Ruthven. Wyprawiała bankiety, zapoznawała ze sobą wpływowych ludzi i wampirów, a także rozsiewała plotki i tuszowała stojące na drodze do pokoju drobnostki. Manon doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że jej panienka, choć starała się nie wychylać poza bezpieczne kręgi, mogła znaleźć się któregoś dnia w niebezpieczeństwie. Wszystko z powodu swojego kuzyna, który niejako zaprzągł ją do pracy poprzez jej rodziców zaraz po tym, jak zawiedli go jego uczniowie. Czuła, że choć [Reader] jest sprawie bardzo oddana (wbrew swej woli, ale jednak), lord August z pewnością tego nie odwzajemnia. Nigdy nie wysłał nikogo do ochrony, co z pewnością mógłby uczynić ze swoimi wpływami. Prawdą jednak było, że gdy tylko ktoś o tym wspominał, panienka głośno przeciwko temu protestowała, ku niezadowoleniu pokojówki.
— O nie — zaklęła niezbyt cicho Manon — znowu ten konował!
— O nie, to znowu ta wiedźma! — przedrzeźnił ją Vanitas.
Mogła się spodziewać, że panienka jakimś cudem wyląduje w jego towarzystwie. Rozmawiała o nim i jego towarzyszu z pracownikami hrabiego Parksa Orloka. O ile trudno było przynajmniej nie kojarzyć rodu Archiviste, o tyle Vanitas był dla niej niejako zagadką. Jego zachcianki przeczyły naturalnym zachowaniom ludzi. Fakt, że mieszał się w nie swoje sprawy, wzbudzał niechęć.
Zlustrowała Vanitasa od stóp do głów. Co też jej panienka w nim widziała? Czarne włosy i błękitne oczy. Może i był przystojny, ale na tym zdaniem Manon można było zakończyć listę pozytywnych cech. Nie dość, że człowiek, to jeszcze szalony!
— Moglibyście choć raz spróbować się dogadać — westchnęła [Reader].
Kobieta zatrzęsła się lekko. Zimny wiatr przetoczył się po ulicy. Vanitas nie tracił czasu i zamaszyście przesadnym ruchem zdjął z siebie czarny płaszcz. Zarzucił go na ramiona damy, posyłając firmowy flirciarski uśmiech. Zaraz potem dyskretnie wystawił język pokojówce. Jeśli były momenty, w których Manon miała szczerą ochotę skorzystać ze swoich wampirzych umiejętności, to był to właśnie jeden z nich. Rzuciła spojrzenie na delikatny uśmiech panienki i zgrzytając zębami, powstrzymała rychłą wizję morderstwa.
— Gdzie monsieur Archiviste? — spytała pokojówka, spoglądając w kierunku hotelu Chouchou.
Nie była to zbyt subtelna zmiana tematu, ale na nic lepszego nie wpadła.
Zapewne znów wpakowali się w jakieś kłopoty. Jak znała życie, niedługo gdzieś o nich usłyszy.
— W takim razie nie będziemy go budzić. — [Reader] wyjęła zapieczętowane koperty z niewielkiej torebki. — Chciałam oficjalnie zaprosić was na przyjęcie.
Uwadze Manon nie umknął brak użycia tytułu monsieur. Ileż zdążyła przegapić? Przecież oni wszyscy nie znali się tak długo. Najbardziej martwiła się o to, że wciągną [Reader] w swoje skomplikowane sprawy. Rodzice panienki pokładali nadzieje w jej opiece nad nią. Jakże mogłaby się przed nimi stawić, gdyby zawiodła?
— Ostatnia impreza, na jakiej byliśmy, skończyła się skandalem — zaśmiał się Vanitas.
Manon poczuła, jak jej oko mimowolnie zadrżało ze złości. Tak się spoufalać z jej panienką…
— To nie będzie nic wielkiego. Zapraszam głównie ludzi i kilkunastu zasymilowanych wampirów. Nie sądzę, żebyś mógł mieć z tego powodu kłopoty — zapewniła gospodyni.
Oczywiście nie zamierzała ich uświadomić, jakim zaszczytem było to zaproszenie. Pokojówka westchnęła głośno w duchu. Zapewne sami się nie zorientują.
Ubrany cały w biel, nie licząc czarnej koszuli, wręcz oślepiał w blasku dnia. Słońce zdawało się odbijać od jego nienagannie czystego cylindra. Ilekroć Manon widziała go obok konowała, zastanawiała się, jakim cudem dwie tak różne osoby w ogóle ze sobą wytrzymują.
Archiviste pocierał zaspane oczy, zaciekawiony sytuacją. Zza jego nóg wyskoczył Murr — równie śnieżnobiały jak jego pan kot. Grube łapki umożliwiły mu w kilku zręcznych susach znaleźć się przed [Reader]. Ta wzięła go na ręce, poprawiła fioletową kokardkę i zaczęła miarowo głaskać.
— Kto jest najpiękniejszy?
— Miau — odpowiedział Murr. Czy było to pytanie, potwierdzenie, czy zaprzeczenie, tego nie dało się stwierdzić.
To była jedyna część tego dziwnego zespołu, co do której pokojówka nie miała żadnych zastrzeżeń. Był na szczęście tylko kotem i trzymał się z daleka od kłopotów.
— Organizujesz przyjęcie? — upewnił się Noé, czytając zaproszenie.
W jego oczach pojawił się blask ekscytacji.
— Dokładnie. Vanitas powiedział, że przyjdziecie. Mam nadzieję, że to potwierdzisz. Na pewno znacie kilka osób, które się pojawią. Przede wszystkim Dominique de Sade — stwierdziła [Reader].
— Będzie Domi? — Archiviste wyraźnie się rozpromienił. — A będzie może tarta tatin?
— Dodamy ją do menu specjalnie z myślą o was. — [Reader] uśmiechnęła się. — A teraz wybaczcie, ale myślę, że pora na nas. Inaczej Manon wychodzi dziurę z niecierpliwości — to mówiąc, spojrzała karcąco na pokojówkę.
Ze smutkiem odłożyła Murra na bruk, oddała płaszcz, po czym zawróciła w kierunku, z którego przybyła.
Uwadze panienki mógł umknąć maślany wzrok rzucony przez Noégo, gdy odchodziły. Manon żyła wystarczająco długo, by wiedzieć, że nie spowodowała go jedynie wizja przyszłego deseru.
***
Manon pamiętała swoje pierwsze próby podsłuchu. Na samym początku pracy, gdy jeszcze nie do końca rozumiała, jak działa świat, i miała opory przed naruszaniem cudzej prywatności. To nie tak, że panienka nie wiedziała, że jej służąca nasłuchuje jej rozmów. Po prostu zakładała, że robi to rzadko. Rzadziej niż to odbywało się w rzeczywistości.
— Piękny zachód słońca, prawda?
— Och! To ty… — [Reader] odwróciła głowę z powrotem w stronę paryskiego widoku.
Manon nie musiała widzieć, by słyszeć w głosie panienki, że nie tego mężczyznę oczekiwała tu zobaczyć. To Vanitas włóczył się po wysokich miejscach. Najczęściej nieproszony. Szczególnie upodobał sobie tę wieżę zegarową. Została zbudowana w pobliżu posiadłości na długo przed tym, jak pokojówka zaczęła tu pracować. Poprzedni właściciele nie dbali o nią i powoli popadała w ruinę. [Reader] odmówiła remontu, twierdząc, że woli ją w obecnym stanie. Tak więc szary kamień porastał bluszczem, a część witraży wypadła pod naporem silnych wichur. Na szczęście goście zawsze uznawali to za interesującą odmianę, nie zaś za zaniedbanie.
— Z pewnością jest to idealna pogoda na przyjęcie — przytaknęła [Reader].
Powoli machała nogami nad przepaścią. Tył ciężkiej sukni spoczywał na kamiennej podłodze. Nie była to zbytnio wytworna pozycja do siedzenia. Szczególnie dla gospodyni nadchodzącej zabawy.
Noé dołączył do niej, zachowując stosowną odległość.
— Przyszedłem podziękować. — Mężczyzna w niepewności podrapał się po karku.
— Tarta była aż tak smaczna? — zażartowała [Reader].
Kilka sztuk zostało wysłanych do hotelu Chouchou na kilka dni przed przyjęciem.
— Nie! To znaczy tak! Nie o to chodzi… — zmieszał się Archiviste. — Chodzi o to, jak panienka… to znaczy ty… jak nas ostatnio uratowałaś.
A więc jednak jeszcze nie znają się aż tak dobrze , stwierdziła Manon. Skoro wciąż nie czuł się na tyle komfortowo, by używać tylko imienia, nie było całkowitej tragedii. Obawiała się jednak, że Vanitas nie ma takich skrupułów.
— To nic takiego. Cieszę się, że wyszliście z tego cało.
To była sytuacja, po której Manon najadła się strachu. Nie dość, że spuściła panienkę z oka, to jeszcze ta wpakowała się prosto w niebezpieczeństwo. Oczywiście wampirze umiejętności [Reader] nie były tylko i wyłącznie na pokaz. Zarażony malnomenem chory został pokonany i uleczony zanim choroba zmieniła go w bestię. Jednak z tego, co udało się pokojówce dowiedzieć, wynikało, że nie zawsze się to udawało. Niepochamowana żądza krwi wywoływała najgorsze instynkty.
Nastała chwila ciszy. [Reader] wpatrywała się w oświetlony złotym blaskiem Paryż. Dzień pracy właśnie się kończył. Paryżanie zamykali lokale, by móc wrócić do domów. Nie licząc ulicznych latarników, którzy powoli rozświetlali okolicę setkami świateł. Delikatny wiatr muskał raz za razem korony niewielkich drzewek, zwiastując czyste nocne niebo. Dorożki zaś pędziły to tu, to tam, rozwożąc pasażerów. Kilka z nich zbliżało się właśnie w stronę rezydencji. Przybrane w ciężkie i kosztowne kreacje damy jechały w towarzystwie zaopatrzonych w cylindry i laski dżentelmenów.
— Proszę o wybaczenie — zawahał się Noé — ale wyglądasz na strapioną.
Jego fiołkowe oczy wyrażały głęboką troskę.
— Można tak powiedzieć. — Zaczęła skubać końcówkę śnieżnobiałej rękawiczki. — Nikomu bym tego nie powiedziała, ale jesteś moim bliskim przyjacielem, więc…
— Bliskim przyjacielem? — upewnił się Archiviste.
Zupełnie jakby ta informacja była zaskakująca, a jednocześnie właściwa. Mały uśmiech wykwitł na jego twarzy. Manon po samym głosie mogła założyć się, że się zarumienił.
— Z moimi koligacjami ciężko znaleźć przyjaciół, którzy nie byliby zainteresowani tylko i wyłącznie koneksjami. Dlatego tak bardzo się ucieszyłam, kiedy poznałam ciebie i Vanitasa.
Pokojówka przekrzywiła głowę w zamyśleniu. Panienka głęboko w to wierzyła, ale ona przez lata widziała swoje. Pomijając dziwne romantyczne zawirowania, czy ta znajomość na pewno była bezinteresowna?
— W czym tkwi problem? — spytał Noé.
— Jest ktoś, kto sprawia, że moje serce przyspiesza z radości — zaczęła kobieta.
— To… to wspaniale — stwierdził cicho Archiviste.
Jedno spojrzenie na jego twarz wystarczyłoby, by stwierdzić, że nie do końca uważa to za coś wspaniałego, jednak [Reader] wciąż wpatrywała się w zachodzące słońce.
— …ale jest już w kimś zakochany. I choć jestem tego świadoma, wciąż łudzę się, że może coś zmienię — westchnęła tęsknie. — Pewnie powinnam chcieć jego szczęścia, ale ciężko mi na duszy, gdy na to patrzę.
— Na twoim miejscu nie poddawałbym się tak łatwo. — Wampir złapał ją za dłoń, jakby to miało podkreślić wagę jego słów. — Być może któregoś dnia zauważy twoje uczucia i je zrozumie.
Nastała chwila ciszy. Kobieta wydawała się rozważać jego słowa.
Archiviste mógł przysiąc, że jego serce przestało bić w momencie, gdy palec spoczął w okolicy jego ust. Wpatrywał się w twarz [Reader]. Przez moment znalazła się na tyle blisko, że mógłby wyliczyć każdą plamkę słońca w jej oczach. Zachód otoczył ją pozłacaną aureolą i do głowy przyszła mu myśl, że jeśli gdzieś faktycznie istniały anioły, to musiała być jednym z nich. Żałował, że nie zjadł kilkunastu tart, by pokryć się większą ilością okruszków. Być może wtedy pozostaliby w tej pozycji choć o sekundę dłużej. Nie było im to jednak dane. Cisza została przerwana.
Manon upewniła się, że jej ciężkie buty zostaną usłyszane odpowiednio wcześnie. Na tyle, by para zdążyła się od siebie odsunąć.
— Panienko, już czas — oznajmiła pokojówka, zerkając dyskretnie w stronę wampira.
— Goście zaraz się zjawią, pora na nas — stwierdziła [Reader], wstając niezbyt zgrabnie, pogrążona w myślach.
Noé jeszcze przez długi czas pozostał na wieży zegarowej.
***
Manon czasem żałowała, że jej panienka nie jest w takiej sytuacji, jak Dominique de Sade. Ona również była obciążona szeregiem obowiązków z racji swego pochodzenia. A jednak jej rodzina dawała jej możliwości wyboru w wielu sprawach. Choć przyznać trzeba, że uparty charakter odgrywał tu również dużą rolę. Odzwierciedlał to choćby jej dzisiejszy ubiór. Nawet w takiej sytuacji odmawiała ubioru wieczorowej sukni, zadowalając się swoim odświętnym mundurem.
Pokojówka zgrabnie lawirowała między gośćmi, roznosząc kolejne kieliszki z szampanem w różanym ogrodzie. Wychyliła jednego po kryjomu. Sama dziwiła się, jak bardzo spragniona była.
— Myślałam, że się poddasz. — Dominique upiła łyk napoju.
— To samo mogłabym powiedzieć o tobie. — [Reader] spojrzała na kobietę kątem oka.
Odpowiedział jej delikatny śmiech, ledwo skryty za światłami lampionów. Była w nim wredna nutka, lecz czegóż innego można się było tam spodziewać?
— Przyznaję, że byłam bliska rezygnacji, ale ktoś odwiódł mnie od tej decyzji. — Gospodyni przyjęcia zapatrzyła się przed siebie.
— Hmmm… Nie uważam tego za mądry wybór, ale nie mogę cię potępiać, robiąc dokładnie to samo.
Nietrudno było się domyślić, że wybrankiem Dominique był Noé. Był to jedyny mężczyzna, którego dopuściła do siebie tak blisko, poza rodziną. Manon nawet nie potrzebowała zbyt długo szukać, by dowiedzieć się, że spędzali dużo czasu razem w dzieciństwie wraz z bliźniakiem Louisem.
— Co takiego w nim widzisz? — De Sade przekrzywiła głowę w zastanowieniu.
— Jest jak burza — odparła po chwili [Reader]. — Większość ludzi, gdy widzi burzę, ucieka od niej. Bo jest silna. Gwałtowna. Zwiastuje kłopoty. A jednak jest w niej coś fascynującego. Możesz próbować biec, ale prędzej czy później stracisz dech, a wtedy cię dopadnie. Jedyny problem z nią jest taki, że jest nieprzewidywalna i możesz nie zdążyć się nią nacieszyć.
Manon westchnęła cicho. A więc jednak nie było odwrotu. Jeśli panienka była w stanie przyznać się do tego na głos, to musiało być poważne.
— Niektórzy zamiast burz wolą bryzę. Bo jest delikatna. Nawet jeśli może się wydawać, że jej nie ma, to wciąż jest gdzieś obok. Ochładza w trudne dni i wszyscy ją lubią. Jej problemem jest to, jak wielu ma sympatyków. — Wychyliła kieliszek do końca. — Jestem ciekawa, jak poradzisz sobie ze swoją burzą…
— Myślałam, że już dawno wzięłaś stronę Jeanne — stwierdziła [Reader].
Jej rywalka zdawała się trzymać serce Vanitasa w mocnym uścisku. I co ciekawe, choć, jak twierdziła bourreau, wcale go nie chciała, nie potrafiła go również od siebie odepchnąć.
— Nie zrozum mnie źle. Nie biorę niczyjej strony. Bo będąc szczera… to nienawidzę was obu. Chcę zobaczyć, kto wyjdzie zwycięsko z tego starcia. Bo wtedy… być może okaże się, że jest jeszcze nadzieja dla kogoś takiego, jak…
Jej wzrok mimowolnie powędrował w stronę Noé, który jakby znikąd pojawił się w tłumie. Manon wiedziała, że jeśli jej panienka nie była całkiem świadoma, kto był wybrankiem młodej de Sade do tej pory, teraz musiała się zorientować.
Odziany jak zawsze w biel, wyróżniał się na tle pozostałych gości. Porozstawiane tego poranka lampiony zdawały się odbijać blaskiem od jego ubrania. Światełka rozwieszone na drzewach jedynie wzmacniały efekt. Kręcił się między bujnymi krzakami róż, zaczepiany kolejno przez różnych gości. Z grzecznym uśmiechem kiwał głową bez zainteresowania, by za moment ich opuścić. Szukał kogoś. I z pewnością nie była to wpatrująca się w niego Domi. Gdy jednak już się na nią natknął, nie potrafił jej zostawić.
Jego prawdziwa poszukiwana znajdowała się już daleko. Zgrabnym ruchem odłożyła kieliszek na jedną z wolnych tac, a potem niespiesznym krokiem dołączyła do tańczących.
Vanitas jak zwykle stanowił dokładny kontrast do swojego znajomego. Odziany w granatowo-czarny strój, topił się w ciemnościach nocy. Gdyby nie światła, zapewne zniknąłby całkowicie, nie licząc jego tak ludzko błękitnych oczu.
— Odbijany! — [Reader] zgrabnym ruchem przejęła dłoń Vanitasa tuż przed rozpoczęciem następnego tańca.
Skoro Jeanne nie było na tym przyjęciu, mogła to przynajmniej wykorzystać.
— Ach! Zostałem pozbawiony partnerki, co teraz zrobię? — zawołał dramatycznie mężczyzna, czym zyskał sobie śmiech kilku gości dookoła.
Delikatna, grana na pianinie muzyka popłynęła znów przez ogród. Mężczyzna przyciągnął [Reader] delikatnie do siebie w talii. W momentach takich jak ten mogła przynajmniej próbować się oszukiwać, że ma szansę wygrać. W końcu zdawał się szczerze uśmiechać. Kroki były lekkie, ale pewne. Delikatny brzęk jego kolczyka miarowo odmierzał czas. Kosmyki włosów związane wstążką wirowały wraz z nimi, przesłaniając jej widok co jakiś czas.
— Niezły z ciebie tancerz. Zauroczyłeś chyba wszystkich moich gości, a to ja miałam być gwiazdą wieczoru! — stwierdziła [Reader] z udawanym smutkiem.
— Cóż mogę poradzić, że wszyscy zauważają mój geniusz i nieprzeciętną urodę? — Vanitas teatralnie przewrócił oczami.
Niespodziewanie pochylił ją do tyłu. Przez moment miała wrażenie, że upadnie, ale silna dłoń podtrzymała ją w talii i uniosła z powrotem. Uśmiechnął się złośliwie.
— To było bardzo wredne, monsieur Vanitas.
— W tańcu jak na wojnie, wszystkie chwyty są dozwolone, czyż nie, modemoiselle [Reader]?
— Jestem prawie pewna, że powinno być w miłości jak na wojnie …
— Być może. — Vanitas uśmiechnął się tajemniczo.
Czy to zdanie miało głębszy sens? Czy może tylko próbowała się w nim doszukać drugiego dna? Tak trudno było coś z niego wyczytać.
Znalazł się tak blisko, jak nigdy dotąd. Tylko po to, by zaraz odsunąć się na bezpieczną odległość. Zdecydowanie był jak burza. Nieprzewidywalny.
— [Reader]! — Archiviste niezdarnie przedarł się między tańczącymi parami.
Ulotny moment był jak bańka mydlana. Pękł bezpowrotnie pod delikatnym naporem.
— Noé, nikt cię nie nauczył manier? — spytał Vanitas z przekąsem. — [Reader] jest teraz zajęta.
Wyglądał na przejętego. Jakby coś ciążyło mu na sercu. Kobieta przyjrzała mu się, wciąż wirując, choć już wolniej niż wcześniej. Jeśli to dotyczyło spraw sercowych, to nie miała siły tego słuchać. O cóż innego mogło chodzić? Wreszcie dobrze się bawiła tego wieczoru. Chciała wrócić do beztroskiego zapomnienia.
— Zaczekaj na swoją kolej — odparł Vanitas, oddalając się z partnerką tanecznym krokiem.
Manon odłożyła tacę z kieliszkami na bok, gdy tylko zobaczyła, jak panienka zaczęła zmierzać do wydzielonej, ustronnej części ogrodu. Czego mógł od niej chcieć ten Archiviste?
***
Pokojówka wyjrzała ostrożnie zza krzaków róży. Panienka stała w półcieniu, a jej pełna szoku twarz nie zwiastowała niczego dobrego. Już sam ten fakt napełnił Manon gniewem.
— …bo chcieliśmy pozyskać informacje o następnym nosicielu klątwy. Tak było na początku, ale teraz poznałem cię lepiej i…
Chciała powiedzieć: A nie mówiłam? Spodziewała się, że może do tego dojść. Jednak panienka była bardzo szczęśliwa z powodu tej znajomości, a w tym domu nie zawsze było miejsce na swobodne decyzje. Więc pozwoliła jej na ten błąd. Może ta naiwna wiara udzieliła się również jej. Limit samolubnych znajomych musiał się kiedyś skończyć. A przynajmniej tak myślała. Teraz żałowała braku wcześniejszej reakcji.
— Byłam głupia, łudząc się, że wreszcie pojawił się ktoś, kto miał gdzieś mój status. — [Reader] otarła łzę formującą się w kąciku oka. — Zawsze tak się kończy. — Wzniosła wzrok ku górze, pociągając nosem. — Tylko dlaczego akurat wtedy, kiedy Vanitas…
Niedokończone zdanie zawisło w gęstym powietrzu. Zapewne dlatego, że omawiany mężczyzna pojawił się w zasięgu wzroku. Wyglądał na wściekłego.
— Zawsze musisz wszystko psuć, co, Noé!? — spytał słowami ociekającymi jadem.
— Niczego nie zepsułem. Ja tylko powiedziałem prawdę — stwierdził twardo wampir, gdy człowiek złapał go za kołnierz koszuli.
Ze swoimi pokładami siły z pewnością mógł go łatwo zrzucić, jednak nie zrobił tego. Przytrzymał jedynie szarpiące go ręce w miejscu.
— Nie możesz tak wykorzystywać innych. — Gniew jaśniał w oczach Archiviste. — Nie, kiedy ona cię…
To był obraz zazdrości. Z dobrych pobudek , stwierdziła Manon. To była zazdrość kogoś, kto chciał dla ukochanej osoby jak najlepiej. Jednak nie zmieniało to w żaden sposób sytuacji. On również oszukał panienkę.
— Mamy podstawy sądzić, że gdzieś na terenie przyjęcia jest nosiciel klątwy… — zaczął Vanitas.
— Nie obchodzi mnie to — powiedziała cicho [Reader].
— Próbujemy… — dołączył się Noé.
— Nie obchodzi mnie to! — wykrzyczała [Reader]. — Wynoście się stąd, oboje!
Manon miała tego serdecznie dosyć. Widok jej panienki padającej na kolana z bezsilności był wystarczający. Gorzko łkała. Ciężka suknia rozlała się falą pośród ciemnej trawy. Wyglądała jak jasny, gotowy do rozkwitu kwiat w ogrodzie pełnym róż. Chciała ją odgrodzić od tego zła.
Fakt, że pokojówka po części była powodem wizyty tych dwóch intruzów, rozsadzał ją od środka. Przyszli tu z myślą o niej. Czy kiedykolwiek wcześniej czuła taką złość? Czy była tak bardzo głodna? Słyszała wcześniej o słynnej paradzie. Jednak czym innym było słyszeć, a czym innym doświadczyć.
Zewsząd otaczała ją muzyka. Tak piękna, że nie mogła tego opisać słowami. Nuty płynęły z każdej strony, zachęcając do jednej rzeczy.
Zabij ich wszystkich!
Kolorowe postacie ciągnęły się jedna za drugą w długim korowodzie. Powykręcane twarze wcale jej nie brzydziły. Zdawały się ją namawiać, choć nic nie mówiły. Cyrkowiec z piłkami, cień na szczudłach, baletnica z pękiem kolorowych balonów. Wszyscy trzymali się za ręce i tańczyli.
Patrzyła na nich zafascynowana. Spod jej palców wyrosło szkło. Palce u stóp pokrył kryształ. Czy to były buty? Wydawały się wżynać w stopy. Czy to była klatka? Jej panienkę otaczała potężna konstrukcja. Przypominała ogromny, zdobiony klosz. Pasuje , stwierdziła. Ładne kwiaty powinny stać pod kloszem. Tylko tak można było je uchronić przed szkodnikami.
Była jednocześnie w ogrodzie i na wesołej paradzie. Chciała iść, ale coś ciągle powstrzymywało ją przed złapaniem ręki kogokolwiek z korowodu. Była wściekła. Przecież potrafi tańczyć! Wystarczy tylko, że dotknie palców… Znów uciekły. Potrząsnęła głową. Czy to była krew? Była tak bardzo głodna… Jakby nie jadła od wieków. Między pięknymi nutami na moment pojawiły się krzyki. Otoczenie zdawało się falować i mieszać. Była jednocześnie tu i tam. Czy właśnie pękło jakieś szkło? Tak bardzo chciała złapać rękę i dołączyć do zabawy…
— Manon, musisz się z tego otrząsnąć. — Znajomy głos dobiegał jak gdyby z bardzo daleka. Ktoś nią potrząsał, ale nie była w stanie nawet powiedzieć kto.
Fałsz pojawił się nagle. Instrumenty zdawały się pierzchać pod naporem czegoś, czego nie dało się opisać. Dziwne światło przedarło się wśród parady. Tak, jakby ktoś rozdarł zasłonę i wpuścił poranek do pokoju.
— Zwracam ci twoje prawdziwe imię. Ty jesteś Cendrillon, zamknięta w krysztale! — Głos zdawał się roznosić echem. Jakby odbijał się od tysięcy luster i rozbijał każde z nich.
Stała pośrodku pustej sali. W ręce trzymała szklany pantofelek. Mglista ręka ostatkiem sił próbowała złapać ją za dłoń. Z całej siły uderzyła butem w ostatnie z luster. Brzęk poniósł się w nicość, a niewyraźna postać zniknęła.
— …nic jej nie będzie — dobiegło do Manon, gdy zamykała zmęczone oczy.
Ostatnim, co widziała, był gruby, oprawiony w skórę grymuar.
***
— Żadnego powrotu do pracy! — stwierdziła kategorycznie [Reader].
— Przesadza panienka! Za długo tu już siedzę — naburmuszyła się pokojówka.
Leżenie w łóżku przez cały tydzień było nużące. Szczególnie, gdy z dnia na dzień zostało się pozbawionym większości obowiązków, które jak dotąd dawały jej zajęcie.
Żadnych zakupów. Żadnej pomocy przy ubiorze i makijażu. Żadnego umawiania spotkań, organizacji podwieczorków ani nawet herbatki. Absolutnie nic. Wszystko w imię zdrowia.
— Vanitas mówił, że wszystko już ze mną w porządku…
— Teraz go słuchasz?! — obruszyła się kobieta.
Manon zaśmiała się pod nosem. Może jednak do czegoś się przydał ten konował. Nareszcie.
— Powinnaś się nacieszyć tym wolnym. Ogród jest w tak opłakanym stanie, że trochę zajmie jego naprawa. — [Reader] odruchowo zerknęła przez okno. — Zdążysz jeszcze się zmęczyć.
Wrażenia z tamtej pechowej nocy pokojówka pamiętała jedynie jako mgliste wspomnienia. Zdecydowanie więcej natomiast mieli do powiedzenia Noé, Vanitas i [Reader]. Na całe szczęście goście nigdy nie zorientowali się, co zaszło. Wydzielony fragment ogrodu oddzielił ich od makabrycznego przedstawienia.
Jej malnomen był paskudny. W co wierzyła. Kawałki czegoś, co przypominało szkło, a może kryształ, walały się wciąż między niektórymi krzakami róż. Jej niepochamowana żądza krwi nieomal pozbawiła życia trzy osoby. A gdyby nie one, z pewnością by na tym nie poprzestała.
— Panienko, ja naprawdę zwariuję od tego siedzenia…
— Niech ci będzie. Obiecuję, że jutro coś ci przydzielę — poddała się kobieta, rozpoczynając lekturę nowelki, którą do tej pory miała pod pachą.
Przez chwilę siedziały w ciszy.
— Przepraszam, że nic wcześniej nie powiedziałam… — zaczęła Manon.
— O nie! Jeszcze raz zaczniesz przepraszać za to samo i naprawdę cię zwolnię! — zagroziła [Reader].
Istotnie, nie był to pierwszy raz. Nie była to również jedyna osoba, do której przeprosiny były skierowane. Choć pokojówce z trudem przeszły przez gardło te skierowane do Vanitasa. Ten jednak zamiast chełpić się, poklepał ją infantylnie po głowie i oznajmił, że w końcu jest lekarzem wampirów.
— Przemyślała panienka to, co powiedziałam? — spytała Manon, patrząc na romantyczną nowelkę w dłoniach [Reader].
— Sama nie wiem… Może wyprawimy ten podwieczorek w przyszłym tygodniu, jak już całkiem staniesz na nogi. Tamtego wieczoru byłam na nich naprawdę wściekła… ale z drugiej strony istotnie, widząc klątwę z bliska, jestem w stanie zrozumieć, dlaczego chcieliby za wszelką cenę mieć pewność, że dotrą do nosicieli na czas. Nawet jeśli wtedy odbyło się to moim kosztem.
Pojednawcza herbatka była dobrym pomysłem. A przynajmniej tak chciała wierzyć była nosicielka klątwy. Może dzięki temu uda się zbudować od nowa relacje, które do tej pory były oparte na niedomówieniach. I może dzięki temu [Reader] wreszcie zyska dwójkę szczerych przyjaciół obok siebie.
— Tooo… który z nich bardziej się panience teraz podoba? — spytała zaczepnie pokojówka.
— Manon! Zmieniam zdanie! Myślę, że jednak jesteś już całkiem zdrowa. Pora wracać do obowiązków.
— Pięknie panience dziękuję. — Kobieta uśmiechnęła się, rzucając się w stronę swojego pracowniczego ubioru.
— Jesteś niemożliwa… — stwierdziła [Reader], wychodząc z pokoju. — A co do twojego pytania… — zrobiła dramatyczną pauzę, gdy jej pracownica wyczekiwała odpowiedzi — tajemnica. — Przyłożyła palec do ust, co spotkało się z głośnym jękiem zawodu.
