Dec 21, 2021
seen from United States
seen from Curaçao
seen from China
seen from Malaysia
seen from United States
seen from United States
seen from China
seen from Kazakhstan
seen from Pakistan
seen from China
seen from United States
seen from China
seen from China
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United Kingdom
“Ik wil leven, ik wil schreeuwen, ik wil delen, ik wil dansen met bezwete mensen om ze daarna hartstochtelijk voor één nacht te zoenen, ik wil rennen, springen zelfs, al heb ik geen conditie, ik wil lopen en zeulen en praten en knuffels geven, ik wil lachen, nog wat meer lachen, boeken lezen, gedichten schrijven en ik wil stilstaan, uitkijken over het water en huilen tot alles wat ik sinds het begin der dagen met me meedraag meevloeit met de Maas.”
misschien is over de liefde
alles wat er valt te schrijven
ondertussen wel geschreven
de drang te verwoorden wat
al zo lang in mij huist is echter
onweerstaanbaar - vergeef me
ik zal voor u mijn best doen
niet in cliché’s te verzanden
en het verfrissend te houden
de derde liebestraum klinkt en als
we haar daar in de winkelstraat
(on)toevallig voor de derde keer horen
is het bezegeld; nooit zal er nog
een dag aanbreken waarbij de tonen
van lizst’s piano-arrangement
me niet aan haar doen denken
ik wil mijn armen om haar heen slaan
en haar vertellen dat ze veilig is
bij mij - ik denk aan haar wanneer ik
zorgvuldig een theelepel matcha
in mijn glas gooi ‘s ochtends
als ik door mijn havermoutpap roer
denk ik aan hoe het haar nooit lukte
om het goed na te maken
ik draag haar bij in mijn linnen tas en
het voelt alsof ze over mijn schouder
staat mee te kijken wanneer ik
mezelf troost met zelfgemaakte bibimbap
na een waardeloze dag waarop
de regen niet leek te willen stoppen
ze is er in mijn sojayoghurt, de
onwillekeurige nummers in mijn playlist
in tweedehandswinkels en
als ik denk aan berlijn, de stad waar wij
ooit zullen wonen, zo manifesteren we
hou ik me vast aan dat idee
zij opent nieuwe perspectieven
geeft schoonheid aan het alledaagse
en ik weet dat ik misschien
als een hopeloze romanticus klink, maar
ik zou u graag eens willen uitnodigen
een wandeling met haar te maken
ik ben ervan overtuigd dat u me daarna
volledig zult begrijpen
Het is extra vermoeiend als je weet dat er momenten waren waarop je niet moe was. Als je weet hoe het kan zijn, hoe het voelt als de wereld aan je voeten ligt. Er daagt een onstilbaar verlangen. Al jaren. Soms lijkt ze stil, voor heel even tevreden, maar op momenten als deze groeit ze uit haar voegen. Het verlangen de wereld in te trekken, al wat men van je verwacht achter te laten en verbinding te zoeken. Misschien is dat het wel. Misschien voel ik me nergens thuis omdat ik de verbinding mis. En misschien voel ik me juist overal waar ik kom thuis, omdat ik me met zo veel verschillende dingen verbonden voel.
Als de wereld eindigt
in de staat waarin ze nu verkeert
wil je dan mijn hand vasthouden
terwijl ik rouw om wat ik niet
heb mogen beleven?
"Ik was niets meer dan een grijze gedaante die de kunst van een gemaakte glimlach had geperfectioneerd. De met bloed, zweet en tranen opgebouwde vaste grond onder mijn voeten, brokkelde steeds verder af. Het verraderlijke aan de eenzaamheid, is dat ze onopvallend omhoog kruipt. Je hebt haar niet door, tot het moment dat ze je breekt en al je dagen, van ochtend tot avond, in haar macht heeft. Ze kleeft onzichtbaar aan je vast terwijl je de dingen doet die je voorheen als heel vanzelfsprekend beschouwde en kijkt je recht in de ogen aan wanneer je 's avonds voor de spiegel staat. Ze neemt alle kleur weg uit je irissen en vult je organen met niets anders dan zuurstofarme lucht."
Wanneer je jezelf
voor de zoveelste keer afvraagt
wat nu eigenlijk het nut is
van wat we doen
Waarom we het
in hemelsnaam
niet allemaal gewoon
laten varen
Om vervolgens simpelweg
de biezen te pakken
en te leven
naar hoe we willen
Geen verplichting
geen verwachting
gewoon een beetje
zijn
En wanneer je jezelf
voor de zoveelste keer afvraagt
waarom je aan de dag
zou beginnen
Als deze toch
net als alle anderen hiervoor
precies hetzelfde
script volgen zou
En je eigenlijk veel liever
ergens anders wezen wou
Wat houdt je dan nog tegen?
Is het de angst
onzeker over
wat men zegt of
in stilte van je denken zal?
Waar komt die
strenge toon vandaan?
Wees eens lief voor jezelf
want je zit niet langer vast
maar beweegt, je
groeit en krimpt en doet en wacht
En ondertussen
straal je uit
waar je zelf misschien
wel het meest naar verlangt
Je ziet
merkt op
hebt lief
als opvulling
Voor de leegte
die je meedraagt
omdat ook jij heel af en toe
gezien wil worden
Opgemerkt en liefgehad
je stem gehoord
een geruststelling
of omhelzing
Wanneer je jezelf
voor de zoveelste keer afvraagt
waarom je nog overeind zou blijven staan
tijdens een storm
Ach,
als je dan toch bestaan moet
neem het er dan ook maar van