#dichtersvantumblr

[nenaveenstra]

27 juli 2000, 11:17

volop zomer en de woonkamer staat vol moeders zwevend boven de eikenhouten vloer neerkijkend op het glinsterend tafereel — het was niet altijd moederkoek en ei

voor dank niet meer nodig dan de namen op het geboortekaartje taliger dan dit wordt onze liefde niet

sterker dan dit wordt onze verbintenis niet want een baby wordt een meisje, wordt een puber wordt een vrouw, ze leert praten en ze leert zwijgen

ze ontdekt wat moeders verzwijgen en verdragen zodra het gewicht uit de buik gelost is stapelt het zich op haar schouders

ze observeert, ze leert, en ze concludeert dat moederschap niet voor haar weggelegd is op zoek naar een manier om ze te eren zonder initialen, wil ze weten

wat de vrouwen vóór haar mens maakte, voordat ze moeders waren

In de dichterscommunity zijn we deze maand bezig met een schrijfchallenge. Dit gedicht hoort bij de opdracht: schrijf een gedicht met de exacte datum en tijdstip van je geboorte.

[ongerijmd]

Hobbytelescoop

Of ik ooit een vallende ster heb gezien. Nee, zeg ik, denkend aan de keer dat je ineenzakte tegen de badkamerdeur, als een hoopje kleren dat gedachteloos was neergegooid. Ik draai om je heen als een elektron, je treedt buiten je oevers zoals toen we geitenhersenen zagen liggen in een Franse supermarkt en je je afvroeg waar geiten over dromen. Ik lees je handen als een boek, ook zo kun je bidden: met je blote vuisten opgeheven als vlaggen in de wind, strijdbanieren in een oorlog die jij alleen kent. Vormen van de oude dingen hebben groeven in je huid gesleten, als rivieren die hun baan in het landschap kerven. Verlangen houdt niet op aan het eind van de wereld, vroeger dachten ze dat je eraf zou vallen als je maar ver genoeg ging. Je hebt het geprobeerd, maar de aarde bleek toch onontkoombaar. Er zit een stukje hemel in je dat naar huis wil, je tuurt door je hobbytelescoop om het gat tussen de sterren te ontdekken.

[mediatheek98]

[megamagizonnestralen]

“Ik wil leven, ik wil schreeuwen, ik wil delen, ik wil dansen met bezwete mensen om ze daarna hartstochtelijk voor één nacht te zoenen, ik wil rennen, springen zelfs, al heb ik geen conditie, ik wil lopen en zeulen en praten en knuffels geven, ik wil lachen, nog wat meer lachen, boeken lezen, gedichten schrijven en ik wil stilstaan, uitkijken over het water en huilen tot alles wat ik sinds het begin der dagen met me meedraag meevloeit met de Maas.”

[stormvanwoorden]

Gij, van wie ik zou kunnen houden, waar zit ge?

Ik wil poëzie schrijven over het ritme van uw ademhaling en liedjes op de maat van uw hart.

Ik wil uw lichaam ontdekken zoals astronauten de ruimte, langzaamaan, met veel geduld.

Ik wil u veroveren als een continent, om de wereld te laten zien dat ge van mij zijt - maar uw grenzen bepaalt ge zelf, ik ben geen dictator.

Ik wil u verrassen met dit gedicht waarin gij al bestaat, maar nog geen naam draagt.

Gij, van wie ik zou kunnen houden, waar zit ge?

[blauwemuren]

adem in, adem uit. weer in, en weer uit.

alles gaat voorbij.

[offwhitewords]

still searching

I look for you in everyone who seems strong enough to carry me. I burn my candles until their wax hardens all over the floor so I can walk on light like you. I pick flowers that remind me of your perfume. they never measure up. I forget your face slowly but surely until your voice is all I have left.

[fairylightsonthehorizont]

Ich habe nie wirklich damit aufgehört zu schreiben. Die Worte, die von mir geschrieben werden wollten, waren immer noch da. Immer in meinem Kopf, jederzeit abrufbar. Mit ihnen habe ich Träume gezeichnet, wenn ich in Gedanken versunken bin. Habe Erlebnisse beschrieben, die nie geschehen waren und vielleicht auch nie geschehen werden. Aber ich hatte nicht mehr den Mut, sie auf Papier zu bringen. Sie wirklich auszuschreiben. Immer war da diese Angst des Versagens. Die Angst nicht gut genug zu sein. Die Angst nicht gehört zu werden. Ich habe lieber gar nicht erst versucht mir Gehör zu verschaffen, habe mich versteckt, auch vor mir selbst.

Aber eine solche Leidenschaft lässt einen nicht einfach los. Sie vergeht nicht. Sie hat einen Bestand im Leben, den kaum ein Mensch versteht. Vielleicht habe ich nicht viele Hobbies. Vielleicht mache ich zu wenig Sport. Vielleicht habe ich nicht genug Interessen. Aber was ich habe ist eine Leidenschaft. Eine Liebe zum geschriebenen Wort, wie sie kaum ein gewöhnlicher Mensch verstehen könnte. Natürlich gibt es viele Leute, die gerne lesen. Aber hätten sie das Zeug dazu, mit ihren eigenen Worten Personen, Städte und ganze Geschichten zu erschaffen?