
seen from United States

seen from Netherlands

seen from United States
seen from Israel

seen from Israel

seen from China

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Japan

seen from Malaysia
seen from Yemen
seen from China

seen from United States

seen from United States
seen from United Kingdom

seen from Israel
seen from China
seen from United States
Magastos Maging Mahirap
Habang naghihintay ako ng tawag para sa trabaho at paulit-ulit na nagre-refresh ng email, may nabasa akong ideya na hindi mawala sa isip ko. Ang sabi, mas magastos daw maging mahirap kaysa maging mayaman.
Noong una, parang mali. Paano magiging mas mahal ang buhay ng taong kulang ang pera kaysa sa taong marami nito?
Pero habang tumatanda ka, may mga katotohanang hindi mo na kailangang ipaliwanag. Nakikita mo na lang sila sa araw-araw.
Kapag may pera ka, may kakayahan kang bumili ng bagay na tatagal. Kapag mahirap ka, madalas ang nabibili mo ay kung ano lang ang kaya ng bulsa mo sa araw na iyon. Hindi na inisip kung gaano ito katibay. Hindi na naisip kung gaano ito katipid sa loob ng limang taon. Ang naisip nalang ay kung makakatawid ka hanggang bukas.
Kaya may mga sapatos na paulit-ulit binibili dahil paulit-ulit ding nasisira. May mga gamit na mas mura sa umpisa pero mas mahal sa katagalan. May mga pagkain na nakakabusog ngayon pero may kapalit sa kalusugan pagdating ng panahon.
Hindi dahil mali ang desisyon ng mahirap. Kadalasan, iyon lang ang desisyong na meron. Walang nang no choice!
Marami kasing tao na ang tingin sa pera ay simpleng numero. Para bang pare-pareho ang halaga ng isang daang piso para sa lahat. Pero iba ang halaga ng isang daang piso kapag may natitira ka pang sampung libo sa bangko. Iba rin ang halaga nito kapag iyon na lang ang natitirang pera mo hanggang sweldo. Alright!
Ang hindi nakikita ng marami ay hindi lang pera ang binabayaran ng kahirapan.
May interes din itong sinisingil sa oras.
May interes din itong sinisingil sa lakas.
May interes din itong sinisingil sa katahimikan ng isip.
Kapag may pera ka, may mga problemang nawawala matapos magbayad. Kapag wala, kailangan mong makipagnegosasyon sa bawat gastusin. Kuryente ba o gamot? Pamasahe ba o tanghalian? Magpapa-checkup ba ngayon o hihintaying lumala pa dahil hindi pa kaya ng budget?
May mga taong sanay nang mag-compute bago matulog. Hindi para malaman kung magkano ang kikitain nila. Kundi para malaman kung sapat pa ba ang natitira para makatawid sa susunod na linggo.
Kaya minsan napapangiti na lang ako kapag may nagsasabing, "Mag-ipon ka lang kasi."
Parang madaling payo. At sa totoo lang, tama naman. Maganda talagang mag-ipon.
Pero may mga pagkakataon na ang problema ay hindi kakulangan sa disiplina. Ang problema ay wala nang natitira para itabi. May mga taong hindi maluho. Hindi gastador. Hindi tamad. Nauubos lang talaga ang kinikita sa simpleng proseso ng pananatiling buhay.
Hindi lahat ng mahirap ay mahirap dahil sa maling desisyon. May mga taong nagsisikap nang doble pero nagsimula sa lugar na mas malayo sa finish line. Habang ang iba ay tumatakbo nang magaan, sila ay may pasan-pasang bigat na hindi nakikita ng karamihan.
Siguro kaya mas mahal maging mahirap dahil hindi ka lang nagbabayad gamit ang pera. Nagbabayad ka gamit ang oras, pagod, oportunidad, at minsan pati kapayapaan ng isip.
At kung may isang bagay na natutunan ko tungkol dito, iyon ay ito: may mga taong hindi naman nangangarap yumaman. Hindi nila hinihingi ang marangyang buhay. Gusto lang nilang dumating sa puntong hindi na nila kailangang makipag-away sa calculator tuwing may bibilhin sila.
Minsan, sapat na ang mabuhay nang hindi kinakailangang pumili kung alin sa mga pangangailangan ang hindi muna aasikasuhin ngayong buwan. Iyon pa lang, para sa marami, isa nang uri ng yaman. --///--
Sabihin mo sa akin kung alam mo kung nasaan ang pusa dito.
What you’re seeing now are drawings made by Abu Zub4ydah, part of a document detailing his treatment inside the Gu—ntan—mo Bay pris—n. It was established shortly after the 9 —11 att—ck to hold individuals labeled as te—or—sm suspects. Emphasis on “suspects.”I think in 2026 we are already too familiar with these questionable words they used. But let’s pause for a bit and take a look at what’s inside this document. What you’re seeing are drawings of various int—rr—gation methods used in secret black s!tes operated by the C — I — A, including waterb—rding, conf—nement boxes, and many more of which you can just watch in the video. Check my story to read the complete document.
A symphony of struggle and survival By imu.imran2020 https://flic.kr/p/2s5ntTf
STOP TIPPING
Stop tipping. Not because people should “get a better job,” but because tipping culture has taken over everything. It keeps workers quiet instead of pushing for real wages.
When I worked at Buffalo Wild Wings, I tried to unionize. Nobody cared. they were making $300 a night and didn’t want to risk it. Tips made them complacent.
Stop feeding a system that keeps workers from fighting back. It has to get worse before it gets better.
I’m not some expert. I just see what’s happening.
Class mobility has literally been a fairy tale for most of human history. Short of genies and fairy godmothers, how are YOU working to break free?
Working class is the stoic acceptance of fifty years of suck jobs... -- Michael Lipsey
"Democrats have spent $20 million on their efforts, with donors and strategists holing up in luxury hotel rooms brainstorming how to convince working-class men to return to the party, according to a New York Times report. The plan, code-named SAM, or 'Speaking with American Men: A Strategic Plan,' promises to use the funds to “study the syntax, language and content that gains attention and virality in these spaces,” according to the report."
Unbelievable. Democrat leadership can't possibly be this stupid.
First, stop using passé, virtue-signaling terms like "spaces." Stop with the pronouns and putting fringe elements ahead of everyone else. Stop promoting "alternative everything" and you, the Democrat Party; the leadership of the Democrat Party, change your values to align with the mainstream instead of embracing the fringe and excluding the mainstream. Until you commit to that, you can spend all the money you want, but the working-class men are never, ever coming back to the Democrat Party.
Men, American men -- mainstream, working-class, non-feminized, non-man-bun-wearing men -- didn't sign up for the radical, touchy-feely, feminized version of what radical Democrats think a man should be. In fact, we take great offense at your version of what an American man should be. By the way, so do working-class and middle-class women; they hate the Democrat'’ feminized version of the male.
Today's Democrat Party doesn't come close to even tolerating the mainstream working-class, especially where men are concerned. Until you stop demonizing masculinity and until you stop trying to feminize the male, your party is dead to us.
So, it's not a messaging problem. It's an ideology problem. The Democrat Party is way, way, way too far to the ideological left, to the point where you belong in Europe more than you do in the United States. Until you rejoin the American common man and start standing up for the mainstream instead of the radical fringe, your party is more likely to die than to recover.
Bank on that. The American male is sick of your bullshit.
Party leaders are holing up in luxury hotel rooms on a strategy codenamed SAM, or “Speaking with American Men: A Strategic Plan” to try and