#zachtheid

[vastingedachten]

[gedichtenoverdingen]

[En dus schreef ik dit gedicht]

Als de zon zo ver ben je je stralen, warm zijn ze, ik voel m'n vingertoppen bijna bewegen reikend naar je maar dichtbij ben je niet.

Ik bewonder elke simpele seconde die je ademt- als je niet denkt dat iemand naar je kijkt en je in je eigenheid als klein kind onschuldig verblijft golf ik mee op de beweging van jouw handen door je haar- Ik probeer te imiteren hoe je nonchalant onschuldig bent maar ik ben altijd schuldig.

Soms als je spreekt en ieder ander wacht tot je klaar bent en ze weer naar huis mogen gaan opdat de zon weer eens ondergaat, voel ik enkel affectie voor hoe jij bent en dat jij bent en wat jij zegt

en hoe je dat zei en waarom alleen jij dat zo zou zeggen, en hoe mooi je bent- al slaat wat je zegt zes keer nergens op en struikel je over je eigen komma's heen En wat ik dan wil is opstaan en je kussen, omhelzen, spontaan een serenade inzetten

maar tegelijkertijd

wil ik blijven zitten en dat gevoel niet kwijtraken of te min doen ik wil de klokken stilzetten in hoop dat het moment niet verloren gaat ik wil die warmte die jij uitstraalt

voor altijd vastleggen.

[justxaxname]

Gipskruid in sepiatinten

Toelichting

Ik maakte deze foto's toen ik een weer eens een creatieve bui had en zin had om foto's te maken. Ik ben toen met de camera door de tuin en door huis geweest en heb verschillende foto's gemaakt. Deze foto's zijn een stukje van het resultaat van de vele foto's die ik heb gemaakt. In deze foto's specifiek wou ik zachtheid, tederheid stoppen door behulp van een vintage uitstraling.🌸📸🌿

[flegmatiek]

Jij verdient zachtheid en tederheid, pure liefde en geluk, geen pijn of schrik. En ik zou je zo graag willen geven wat je verdient.

[nodaywithout]

Deze dag glinsterde. Mensen liepen in t-shirts buiten, fleurig en kleurig, ze groeten elkaar zelfs spontaan. De watervogels kwetterden en spetterden en maakten er een waterballet van. En de gewone vogels floten zich de kelen schor.  Deze dag sprankelde. Er lag een champagne waas over de stad. Iedereen genoot met volle teugen. Eindelijk begrepen we het. Er viel zachtheid over ons. Een voornajaarsdag (met dagverzachter). No day without...zachtheid.

illustratie ©mvwelie

[holistischcentrumgaia]

Grote inzichten door een kleine muis

Ik geloof dat alles in dit leven een reden heeft. Er gebeuren dingen die we soms niet meteen begrijpen maar als we er later op terugkijken, snappen we dat het een mogelijkheid was. Een mogelijkheid tot groei. Je kunt dan denken aan heftige gebeurtenissen zoals een ernstig ongeluk of een geliefde die doodgaat. Maar deze levenslessen zijn som ook klein verpakt en hebben dan evengoed een grote invloed.

Soms snappen mensen de mogelijkheid niet van een dergelijke gebeurtenis. Ik denk dat mensen daarom vaak tegen dezelfde muren aanlopen. Net zolang totdat ze de boodschap wel begrijpen.

Laatst had mijn kat Binkie een grote rat gevangen en deze mee naar binnen genomen. Hij liet merken dat hij zijn prooi wilde delen. Ik waardeerde dat maar ik walgde ook van het feit dat het een rat was. Ik kon pas de volgende dag een beetje sympathie voor de dode rat voelen. Daarna zakte het voorval weg in mijn herinneringen.

Mijn vriend heeft last van muizen en hij had muizenvallen gekocht. Hij had er al een muis mee gevangen. Ik ben geen fan van muizenvallen maar ik vond het idee van muizen op het aanrecht ook niet fijn en ik had ze daar al gezien. Hij zette nog een val en tot twee keer toe was het lokaas opgegeten maar de val was niet dichtgegaan.

Hij ging ondertussen naar zijn werk. Ik was alleen thuis en luisterde naar muziek totdat ik een knal hoorde en gegil. Mij hart stond stil. Ik durfde in eerste instantie niet te kijken, omdat ik bang was dat het zien van het leed mij teveel zou worden. Maar het gegil hield natuurlijk aan en na een minuut of wat ben ik toch gaan kijken. Een kleine muis zat met zijn voet vast in de val. Het aanzicht brak mijn hart. Ik bedacht wat ik moest doen: het afmaken, buiten loslaten, laten zitten? Uiteindelijk kon ik het niet aanzien en heb ik de jonge muis binnen bevrijd. Hij rende gelukkig gauw weg al zag je dat zijn poot zeer deed.

Na deze ervaring was ik echt heartbroken. Ik moest huilen en mijn hart deed fysiek pijn. Hoe kon ik een medewezen zo’n pijn doen? En waarom kwam dit zo hard binnen? Met de rat had ik dat niet. Ik snapte de boodschap niet.

’s Avonds lag ik in bed en moest nog steeds af en toe huilen. Het weten dat een medewezen lijdt is voor mij bijna ondragelijk. Ik vond dat geen fijne eigenschap en eigenlijk om 2 redenen. Veel mensen snappen het niet en vinden het maar overdreven. En soms zit het gevoel, het medeleven, mij in de weg. Ik had daarom dat gevoelige een beetje gedempt, zodat ik wat meer ‘normaal’ zou zijn.

Toen opeens in bed kwam het inzicht. Ik begon in te zien dat de zachtheid en kwetsbaarheid dat ik bezit een gave is. Het is geen teken van zwakte. In onze huidige maatschappij wordt een bepaalde hardheid van ons verwacht. Als je (te) gevoelig bent, ben je overdreven, kinderachtig of naïef. Dat is in ieder geval mijn ervaring. Maar mensen zoals ik brengen humaniteit, mededogen en een helpende hand aan een ieder die daar behoefte aan heeft. Dit is mij misschien aangeleerd maar er zit ook een bewuste, eigen gevormde, gedachtegang achter.

Ik heb het gevoel dat alles met elkaar verbonden is. Alles is gelijk; een muis is niet meer waard dan een mens. Ik bedoel daar niet mee te zeggen dat wij muizen dan maar hun gang moeten laten gaan en een plaag moeten laten groeien. Ik bedoel daarmee dat al het leven op aarde nut heeft en respect verdient. Alles heeft bestaansrecht en recht op liefde. Dit gegeven maakt dat ik gevoelig ben voor het leed van een ander: mens, dier of plant. En daar mag ik trots op zijn, want dat is bijzonder.

Dankzij deze kleine muis, besef ik mij (opnieuw) dat mijn kwetsbaarheid en zachtheid een kracht zijn.