no day without...

dit moment

[nodaywithout]

Ik zag een beetje op tegen vandaag. Maar dat bleek allemaal niet nodig. Na de afspraak een uur later stond ik opgelucht buiten en toen stroomde alles weer. Toch drukker gemaakt dan ik dacht.  Kop koffie halen Een lieve tweep (= iemand van twitter) en haar man lagen met hun boot in de haven in Dordrecht. Ze zouden rond de middag gaan varen. Het was nu elf uur dus ik kon nog mooi vanaf Zwijndrecht naar Dordt fietsen om een kop koffie te halen. Dat deed ik. En het werd erg gezellig en warm en fijn.  Er ontstaat ruimte Nu ben ik thuis. Verf en penselen liggen klaar. Ik snap ook nu het woord opluchting...er ontstaat ruimte voor nieuwe indrukken en vriendschappen. No day without...opluchting.

illustratie ©mvwelie

[nodaywithout]

De regen komt hier met bakken uit de lucht. De verwarming staat zelfs aan. En het is een onbegrensde dag, een echte zon(der)dag.  Of een afzonderdag, een zonderzondag, een (z)onderduikdag, of een verzonnen dag. Zoonlief werkt achter z'n laptop aan de eettafel, dochterlief slaapt op de bank onder herfstdekentje, husband maakt muziek boven achter de pc en ik teken aan m'n houten oude ptt-bureautje.  De geluiden van deze grenzeloze dag: radiojournaal, getik van regen tegen het zijraam en aanspringende cv oja en een snorrende Minguskat op een rood kussentje hier achter mij. No day without...zondagen.

illustratie ©mvwelie

[nodaywithout]

De dood hoort bij het leven. Klinkt logisch toch als mensen dat zeggen. Dat was het voor mij ook lange tijd; logisch. Maar toen m'n vader plotseling dood ging toen vond ik het niet meer zo logisch. Ik vond het onheilspellend. Dat er zomaar mensen waar je heel veel van houdt in één keer uit je leven verdwijnen. Ik werd bang en eigenlijk ben ik steeds banger geworden voor de dood. Niet om zelf dood te gaan dat is juist zo raar maar om je allerliefsten te verliezen in één klap. M'n moeder redt zich aardig. Ze woont zelfs in een nieuw appartement. Niks aanleunwoning gewoon een normale driekamerflat. Ze bowlt, fietst en rijdt auto. Dus best nog kwiek voor 82 jaar. Ze heeft heel lieve buren en die letten een beetje op haar, delen dingen en ze hebben lol met elkaar. De buren zijn rond de 75. Lieverds. Nu gaat vannacht of morgen of overmorgen de buurvrouw dood. Ze is namelijk in heel korte tijd (weken) erg ziek geworden. Ik loop heel de dag al met een brok in m'n keel, onheilspellend. En ik ben bang. En verdrietig.  No day without...de dood. 

[nodaywithout]

Moeten - lees ik net - omzetten naar mogen. Ja lekker makkelijk gezegd! Hoe moet ik dat doen? Verplichte kost moet nu eenmaal gebeuren. Eten koken, wasjes draaien, stofzuigen en meer van dat soort hobby's.  Lees deze 10 tips... En dan als je denkt even rustig te bladeren op internet  moet je volgens andere blogs ook weer van alles. Lees deze 10 tips voor betere zakelijke blogs, abonneer je hier voor elke dag het ultieme blog in je mailbox... 

*zucht*

Ik ga het niet doen... Ik wil het niet, ik moet het niet en ik ga het ook niet doen. Gewoon een bak chips, karnemelk en een XBox-game meekijken op de bank naast m'n zoon.  No day without...moeten.

[nodaywithout]

Ontkiemen is het stadium van de groei van een plant waarin uit een kiem een plant groeit, lees ik in het woordenboek. En kiemplantjes zijn altijd zo fris en knapperig om te zien. Het ontkiemen lijkt een beetje op hoe ik dingen bedenk en teken. Het verse idee zo in één keer vanuit hoofd naar handen op papier. Of op een servetje, of koffiefilter enz.  Het uitwerken daarna is wat meer een strijd. En soms eindigt het zelfs zo dat de pennen door de kamer vliegen. Driftkikker komt bij mij net iets voor geduld. Maar na het rapen van het schrijfgerei keert de rust weer en plotseling is het project klaar. En dan ben ik - logisch - intens gelukkig!  No day without...geduld.

illustratie ©mvwelie

[nodaywithout]

Klein, pietepeuterig, priegelen, mini...daar ben ik van. Allerlei materialen; van acrylverf tot kleurpotloden. Uren stippelen, strepen, rondjes en driehoeken tekenen. Ik dobber op zeegroen en schommel richting horizon en word roze (ja sorry ik overdrijf graag sprookjesachtig). Kalm, gestaag vult het tekenblad zich. Veel klein wordt vanzelf groots. Een soort yoga maar dan op papier... Echte yoga blijk ik altijd de enige te zijn die ter aarde stort zelfs bij de simpelste oefeningen. Dan zegt zo'n juf tegen de hele groep: niets moet bij yoga, alles mag... (jaja). Ik hou het bij m'n papieren versie.  No day without...klein.

illustratie ©vwelie

[nodaywithout]

Deze dag glinsterde. Mensen liepen in t-shirts buiten, fleurig en kleurig, ze groeten elkaar zelfs spontaan. De watervogels kwetterden en spetterden en maakten er een waterballet van. En de gewone vogels floten zich de kelen schor.  Deze dag sprankelde. Er lag een champagne waas over de stad. Iedereen genoot met volle teugen. Eindelijk begrepen we het. Er viel zachtheid over ons. Een voornajaarsdag (met dagverzachter). No day without...zachtheid.

illustratie ©mvwelie

[nodaywithout]

Multitasken is het uitvoeren van meerdere handelingen of processen op hetzelfde moment volgens het woordenboek. En het schijnt de bedoeling te zijn dat ik als vrouw dit moet kunnen en daar dan ook nog heel goed in hoor te zijn. Okééé! Nou volgens mijn huisgenoten kan ik het wel dat multitasken alleen ik doe het inefficiënt hoorde ik daarna gelijk mompelen. Het klopt wel een heel klein beetje.  Bij mij is het meer ratatouille-multitasken. Alles door elkaar doen bijna op hetzelfde moment en dan ook nog best veel. Dus grasmaaien, hegsnoeien en dan plots gedicht bedenken wat dan direct opgeschreven moet worden waarna ik 'even' de was ophang enz. om uiteindelijk weer te eindigen met grasmaaien. Het is ietwat ongestructureerd.  Ze worden er hier thuis beetje onrustig van. Begripvol probeer ik nu wat meer te focussen en natuurlijk werkt dat beter, dat weet ik ook wel maar het is af en toe wel wat saai. Die chaos is namelijk een bron van inspiratie... Goeie smoes toch?  No day without...focus (en een beetje chaos).

[nodaywithout]

Vroeger deed ik het al...blozen. Van oor tot oor zo erg, het begon bij het ene oor via nek via rug via voetzolen en via de voorzijde terug naar het andere oor. Ik schaamde me dood. En daardoor werd het nog erger natuurlijk. Gênant!  Maar het gekke was hoe ouder ik werd hoe schattiger iedereen het ging vinden. Ik kreeg een aaibaarheidsfactor. Ach gut wat lief! Nou lekker lief! Ik ben helemaal niet lief...pfff. Maar ook door dát ouder worden kreeg ik er minder last van. Ik schaamde me niet meer en daardoor werd het blozen ook gelijk minder. Perfect dus. Inmiddels nog wat (meer) ouder en sinds kort bloos ik weer in alle hevigheid, zelfde als toen ik 18 was. Alleen nu is de aaibaarheidsfactor iets minder... Tegelijk met het blozen breekt het zweet mij namelijk uit. Het gutst van oor tot oor, via nek via rug enz. een tuinsproeier is er niks bij. Na paar minuten ebt het weg en kan ik de droger in. Het is even wennen, de overgang. De enige remedie is eigenlijk net als ik eerder deed bij het 'gewone' blozen: niet druk maken, buikademhaling en het trekt vanzelf weer voorbij (of het drijft voorbij). No day without...buikademhaling.

illustratie ©vwelie

[nodaywithout]

Vandaag was ik niet ontspannen. Raar eigenlijk. Het was een gewone dinsdag en toch ik kreeg de smaak maar niet te pakken. Het begon bij de wekker en het stopte eigenlijk net pas.  Na de wekker besloot ik de strijd aan te gaan met deze dinsdag. Onbegonnen werk. En energievretend. Maar de knop wilde niet om. Althans IK wilde hem zelf niet omzetten. Ik probeerde het uit alle macht (niet). En het lukte echt niet...!? Maar ja ik had het ook heel, heel slecht en zwaar... de fietstocht heen (naar daar) door de regen, tandpasta van neus tot bovenlip ondertussen cliënten helpend, koffiemachines zonder koffie, pinapparaat zonder papierrollen, fietstocht terug (naar hier) door de regen enz. enz... En nu het is nog steeds dinsdag, het regent precies nog zoals vanmorgen. Ik lette even niet op en vergat te proberen en soepeltjes ging de knop om. Ik maakte ondertussen een tekening, vouwde de was, kookte nog wat, schreef met pen en floot een deuntje... dit laatste zeer kort want er 'riep' iemand of ik daar direct mee wilde ophouden.... No day without...de knop om (al duurde het wel wat lang vandaag).

illustratie ©mvwelie

[nodaywithout]

Laatst was ik bij Zeeman voor sokken en opbergbakjes. Terwijl ik daar rondliep ging een leidinggevende totaal uit haar dak tegenover een verkoopster, wel in het kantoortje maar de deur stond wagenwijd open. Of we wilden of niet we konden fijn meegenieten.  Je kunt twee dingen doen. Doen alsof je neus bloedt of je komt in actie. Ik besloot dus om in actie te komen. Ik ben het kantoor ingelopen en heb gezegd dat ik het nou niet zo sjiek vond tegenover het meisje om haar open en bloot zo de les te lezen. En ik zei "Misschien kunt u voortaan het kantoortje dichtdoen en normaal met haar praten in plaats van haar zo te kleineren..." Amen.  Ik liep de winkel uit (wel met klotsende oksels - maar hé wat maakt dat uit), iedereen met een verbaasde blik achterlatend! No day without...in actie komen.

illustratie ©mvwelie (ik vergat natuurlijk de sokken en de bakjes te kopen :)

[nodaywithout]

Af en toe moet ik even op mezelf zijn. Alleen, in m'n uppie, met mezelf. Meestal ga ik dan naar het hutje in Zeeland. Zo ook vorige week donderdag. Het was nog een heerlijke zomerse dag. Ik moest eigenlijk de heg snoeien maar heel raar plotseling lag ik op een badlaken aan het strand :-) Puur geluk. Helemaal zen lag ik daar, te lezen, te zonnen, te gluren, te turen. Vanbinnen rustig vanbuiten ook. Tot die twee natte golden retrievers plots op me af stormden, luidkeels blaffend en grommend!! Ik dacht eerst nog...nee...huh..ja dus...ja echt ze komen op mij af. Ik wist er één van me af te slaan en de ander begon al naar m'n tenen te happen toen ik opsprong en keihard OPZOUTEN riep en ik heel theatraal met de armen begon te wapperen (ik stond in bikini ook dat nog!) Het (Duitse) echtpaar kreeg de honden uiteindelijk aan de riem met heel veel moeite. En entschuldigungen pffff. En ik riep ze nog na: "ja hallo mogen ze eigenlijk wel los ja...hallo ja en ik vind dit niet leuk!!" De man zei iets te snel weer entschuldigung hij luisterde dus helemaal niet net als z'n honden!!  Met een hartslag van hier tot Tokio pakte ik trillend m'n inmiddels natte, zanderige boek weer op. Het eerste kwartier nog hoofdschuddend en toen uiteindelijk kon ik er wel om lachen...nou ja glimlachen dan. En toen ik later de zee in ging en op de golven wat ronddreef voelde ik mezelf weer en kreeg ik het koud.  No day without...met mezelf (kunnen) zijn.

[nodaywithout]

Een half jaar geleden begon ik dit blog omdat ik van schrijven hou en omdat ik elke dag schrijf en omdat ik dat wilde delen. Daarnaast startte ik een webshop. Ik ontdekte dat dat (ook) heel erg leuk is om te doen en daardoor hier even niet 'aanwezig' was. Vanaf nu weer de koeien bij de horens vatten ja best een uitdaging want regelmaat is niet mijn sterkste eigenschap. Ik ben meer van de onregelmatigheid. Het schiet in het hoofd, stroomt naar de handen en het wordt een tekening of een gedicht of een schilderij. De koeien bij de horens vatten - elke dag - maar wel met iets waarvan ik niet buiten kan... No day without...impulsiviteit.

illustratie ©mvwelie

[nodaywithout]

Veel in de buitenlucht zijn. Daar hou ik van. Met weer en wind. Dan ontstaan ook vaak de mooiste plannen. Het fietsen op m'n mtb door de stromende regen valt gek genoeg daar ook onder. Tijdens zo'n stortbui is de lucht vol zuurstof en zijn alle stofdeeltjes geland op aarde. Ik nog niet hoor want ik geniet dan volop. Crossen door de polder langs sloten waar de regen op klettert en ondertussen de meerkoeten en waterhoenen zien die rustig rondzwemmen. En ik bedenk wat was nou ook alweer het waterhoen en wat de meerkoet? Ik heb daar een aantal jaren terug een ezelsbruggetje voor verzonnen. Meerwit-meerkoet maar ja soms vergeet ik ook dat bruggetje na de winter weer. Maar ik dwaal af en dat is nou precies waar ik heen wil. Het verdwalen tijdens fietstochten of wandelingen, letterlijk of figuurlijk. Het totaal uit je hoofd gaan en volledig opgaan in de omgeving. Noem het je hoofd leegmaken ik noem het m'n schedeldak openzetten en verse ingrediënten binnenlaten. Luchten dus eigenlijk. En dan tussen die frisse belletjes bubbelt er plots iets op wat net dat zetje geeft om weer verder te gaan.  No day without...verdwalen.

illustratie ©mvwelie

[nodaywithout]

Kun je te veel ideeën hebben? Deze dag is er zo één. Na het ene verzonnen te hebben komt het volgende alweer langs. Sommigen noemen het stromen of go with the flow of in een vibe zijn. Ik noem het gewoon 'hé een idee en wat doen we er mee?' Het antwoord kan zijn nu even niet of ja leuk ik ga er vandaag iets mee doen. Bij nu even niet noteer ik het altijd wel even in mn nodaywithoutboekje, stel je voor dat ik het briljante idee mocht vergeten! Zo'n idee van 'ja ik ga er vandaag iets mee doen' was het idee om een blog te maken over tweedehandsvondsten en dan vooral het delen van die vondsten met elkaar. Kijk maar eens hier... Ik kon daarnaast natuurlijk 101 dingen verzinnen om het niet te doen maar daar had ik geen oren naar. Het brengt je echt ergens om gelijk te beginnen. Een tijd te stellen en niet al te ingewikkeld te maken. En vooral niet te perfect willen zijn.  Dat blijft namelijk bij mij het addertje onder het gras...dat perfecte. Een manier om vooral maar nergens aan toe te komen. Pak dat addertje en slinger 'm regelrecht de struiken in. Hupsakee weg ermee. En begin en ga verder. No day without...een begin!  

illustratie ©mvwelie