Alleenstaande moeder met man.
Ik voel me alleen. Ondergewaardeerd. Taken for granted. Als je pluizende haar dat je maar niet weg kunt krijgen en waar je uiteindelijk dan toch maar vrede mee hebt. Ik weet dat je van me houdt. En ik weet dat je er niets aan kunt doen. En toch liet ik het mij kwetsen. Toch liet ik mijn tranen gaan toen je niet keek. Omdat ik zo gehoopt had dat je was verandert.
Een van mijn grootste fouten - hopen dat je verandert. Dat je wellicht ineens inziet dat mijn “manieren” leuker zijn dan de jouwe en dat je hierdoor verandert. Dat je inziet dat het normaal is dat je als papa ook een dag vrij neemt van je werkt. Of dat je inziet dat luiers verschonen niet alleen een mama klusje is, maar jouw handen dit ook perfect kunnen uitvoeren. Of dat jij ‘s ochtends een opstaat om haar uit bed te halen, en dat ik nog een half uurtje kan blijven liggen.
Dat je zegt: schat, ik ga even een rondje lopen met Sara. Ik ga even met haar naar de Albert Heijn. Of dat je je interesseert in een stap in haar leven als school en dat je hier uitvoerig onderzoek naar doet (zonder dat ik het eerst hoef te vragen).
Toen je aangaf dat een tweede kindje zou betekenen dat ik minder zou moeten gaan werken omdat jij dat niet gaat doen deed het mij pijn. En dat was een fout. Je hebt alles aangegeven voordat we Sara kregen. Je hebt mij gezegd dat je niet de papa of man bent waarvan ik had gehoopt dat je die zou zijn. En toch maakte ik de fout om hoop te hebben. Om hoop te hebben dat we een gezinnetje zouden worden die samen hun kindje opvoedt en verzorgt.
Sindsdien voel ik me verloren. Want kan ik wel wennen aan hoe of wie je bent en zal ik de rest van mijn leven mij afvragen of ik niet gelukkiger geweest zou zijn met iemand anders? De liefde die we voor elkaar hebben is diep en echt. Het functioneren als gezin gaat ons - mij - niet over rozen. En die combinatie maakt het erg ingewikkeld.