8–9 yaşlarımdayken evdeki uzay ansiklopedilerini olması gerekenden fazla incelemem sonucunda astronot olma hayalleri kurmaya başladım, tabii o zamanlar büyüyüp uçağa bindiği zaman malum bölgesi üç buçuk atan tırt bir yetişkin olacağımdan haberim yoktu. Büyüdüğümde çok cesur , çok akıllı, çok güzel, çok zengin her iyi şeyden çok çok olacaktım ben.
Biz çocukken telefonlar akıllı, bilgisayarlar ve internet bağlantısı herkesin evinde değildi ayrıca tablet denen aygıt hepten yoktu bu sebepten kurcalayan çocuklardık biz. Gazetelerin kuponla verdiği ansiklopedilere senelerce baktık.
Baktık da kötü mü oldu gerçi, bence olmadı. Venüs ve Merkür’ün hiç uydusu yoktur, Mars’ın patatese benzeyen bir kaç uydusu vardır mesela ben bunu senelerce ansiklopedi baktım diye biliyorum. Bakmasam bilmezdim. Tüm gün elindeki tableti parmaklayan bir çocuk olsaydım belki Mars gezegen midir onu da bilmezdim.
Sonra astronot olmak için Amerika’ya iltica etmek gerektiğini keşfettim ve kendime yeni bir hedef belirledim, yaşım 10 falanken doktor olmaya düştü aklım, o zamanlar da ne yazık ki insanın kan, gözyaşı ve bilimum kötü kokulu sıvıyı üretebilen canlılar, hastanelerin de çoğunlukla hüzünle dolu, kasvetli yerler olduğunu çok bilmiyordum. Tüm bunları da bir bir denk getirip deneyimleyince bu hedefimden de caydım, ben kebabı bile az acılı yiyebilen bir insanım.
Sonra hiçbir şey yapmak istemediğim ergenlik yıllarım geldi, sadece yatmak ve sabaha kadar dizi izleyerek vücuduma zararlı ne varsa yemek istiyordum. Bu dönemi de türlü sıkıntılarla atlatıp az daha büyüdüm, dedim madem böyleymiş bu işler ben en iyisi öğretmen olayım. Karşıma kendimi denemek için fırsat çıktı, şansa bak ki bundan da tiksindim. Elalemin çocuğu, canın nasıl çekiyor, avuç içlerin hatır hatır kaşınıyor ama dövemiyorsun, çeke çeke sabır taşı oldum, alnımda Cyclops gözü açıldı. Devam edemedim, insan bazı şeyleri denemeden ona uygun olup olmadığını bilemiyormuş.
Sonra bir şeyler olmaktan çok, cebime giren parayı düşünmeye başladım, ya da zorunda kaldım diyelim. Tüm idealler kutulara kondu, dolapların en üst rafına kaldırıldı, sonra da bir miktar tozlandı ne yalan söyleyeyim, önemliler gibi de değiller gibi de. Bir garip. Çok da sevmediğiniz ama öldüğü zaman inceden içinizin burkulduğu dedeniz gibi.
Şimdi bu saydıklarımın hiçbiri ile bir alakam yok. Cebime girecek paranın peşindeyim.
Ama her şeye rağmen, hayattaki acımasız ve soğuk; çocukların hayallerini böcek gibi ezen gerçeklere rağmen iyi ki senelerce ansiklopedi bakmışım.
Çünkü gerçekten Venüs ve Merkür’ün hiç uydusu yoktur.
turnnoffyourmind
dededos
janainaart
ellievsbear
