Visual Art & Design Management BLOG

Mijn naam is Michael Hildering, een 21 jarige student op de HKU. Binnen de studie Kunst & Economie wil ik mij specialiseren in de richting VADM. Voor het het vak Visieontwikkeling heb ik op dit blog een aantal artikelen geschreven dat naar mijn mening relevant zijn aan mijn afstudeerrichting Visual Art & Design Management. Veel lees plezier!

[vadmichael]

‘Review SolidKingsday’

Een medestudent en tevens goede vriend van mij is Mitchel Hendriks. Zijn interesses binnen het VADM werkveld liggen vooral bij de muziek en dan vooral de hardere stylen onder de muziek. Voor zijn website www.hardstylemag.com schrijft hij artikelen en bezoekt een groot aantal feesten. We hielden sowieso al van dezelfde muziek en aangezien Mitchell niet aanwezig kon zijn heb ik het voor een keertje overgenomen. Ook om eens een kijkje te nemen aan de andere kant van de sector namelijk muziek. Hier is mijn artikel over SolidKingsday. Een Hardstyle festival op Koningsdag.

The very first outdoor Hardstyle festival inside The Hague we have ever visit. With a very decent line up and two different stages this small festival looked quite promising. The third Kingsday event we visited – let’s see how we experienced Solid Kingsday and how it was compared to the other events. With an event that was so nearby, we couldn’t let this one pass through. Let’s have a look at Solid Kingsday 2016.

We could have cycled to this party, but the weather wouldn’t allow us. We arrived at 13.15 with the train and noticed, that the location is ideal to visit. We arrived just on time for euphoric beats of Code Black, one of the bigger artists within the lineup of Solid Kingsday.

First of all, let’s get ourselves a locker, because with this weather we were packed with a lot of clothes. We got our self a ‘big’ locker, which was the first problem we spotted at this festival. They weren’t big at all. But that wasn’t a big deal at all. Next step for us was to explore the areas and look at the different possibilities to fill our stomach with. Unfortunately, a small festival comes with a very small variety of dining/drinking options and we weren’t able to buy cigs at the event. We had the opportunities to choose between coconut macaroons (Yes we have absolutely NO idea what this corner was doing here), French fries and hamburgers. Luckily most of the Hardstyle lovers aren’t vegetarians. Let’s move on to the music, that’s the thing that matters, right?

Talent stage

The talent stage was a really small area and unfortunately really cold. We can’t blame the organization for the bad weather, but the stage was more likely to attend if the temperature was comfortable. Unluckily for the DJ’s that played at this stage because the crowd was noticeable smaller than at the mainstage. On the plus side, a low populated area makes more room for those that are extremely enjoying the music and show off while they are busy with hakken. We’ve absolutely liked the act of Zygoma & Zenda which we have never seen in a live act before. The other DJs, we highly enjoyed, were TWSTD VS. MICKEY G, seeing those guy just makes you happy. Even though Cyber was placed exactly at the same time of Radical at the mainstage, we had to take a peek at his set. Cyber didn’t disappoint us with his amazing Hardstyle sounds. Followed up by The Shade which was another DJ we have never spotted at a festival.

 This talent surprised us with his raw sounds and incredible act. We expect to see him more often at major festivals. To be honest the talent stage wasn’t tempting enough to visit all the artists that where playing there. The temperature made the choice easy to move on to the mainstage. We’ve only payed one more visit at this stage and that was for the one and only D-STURB. We needed this closing act, we all like to end a great party with the hardest music right? And he absolutely smashed it. Let’s move on to the mainstage.

Mainstage

Wasn’t this a big line up for such a small and new festival? Makes us question; ‘how the hell did the organization did this. The mainstage was the opposite of temperature of the talent stage. Really cozy and a comfortable temperature. A bit more crowded, but still enough space for every Hardstyle addict to dance their feet off. We started off with Code black, the artist that made us visit this event a bit earlier then we agreed too. Fortunately, the set of Code black was really good with the euphoric number like ‘Pandora’ and ‘The Red planet’ passing by. This set was a great warmup for the festival with shitty weather.

Followed up by Atmozfears who played tracks from his new mini album, including the Qlimax edits and tracks together with Energyzed. On you make vs Singularity, what a crazy mix was that! And of course Keep me awake couldn’t miss this amazing set. Beautiful to see how Solid cut the Hardstyle variety in half and started of the day with mostly euphoric beats that where slowly taking over by the raw sounds within this genre.

Nobody else but Radical Redemption was the artist that smashed his raw beats trough the speakers. It’s always so nice to see the reaction of the crowd with this artist coming up, and everybody is participating in the act of radical. Within this set we heard Suicide Bassline, Mad man and Brutal 5.0 coming through the speakers and that made the whole set just really enjoyable. Although we have to say, we’ve seen better from him, but what can we expect on a party on this scale.

The next artist we were able to enjoy was Crypsis. Really nice that he was able to visit this event while we usually expect him at parties like Qapital and Defqon.1. The raw set of Crypsis combined with Radical before him was for us the real start of the event. The raw sounds from Cracking your ribs, Tuatara and Get Hit are those nice songs everybody from the crowd is joining in.

You may keep asking, which was the best set? Well, Frequencers with their medium rare set. They were the symbol for breaking down the tent figuratively with an amazing balance of euphoric and raw beats in their Hardstyle music. We heard the songs passing by: Gods, Rockstar and A muse which are just astonishing. From there on the Tent was literally going to tear down with Bass Chaserz VS. Kevin Kaos our DJ from The Hague! Followed up by Requiem who finished up perfectly with some real Hardcore sounds.

Conclusion 

For an event at this scale our expectation were really low. But ‘wow’ did they deliver a good job for this Kingsday. It’s hard being so critical to a fairly new event, but if we had to compare it to the party’s like: “Beat the Bridge” or “Supersized” there is a lot more Solid Kingsday can learn from. But every organization has to start somewhere and how they started, thumbs up. Also coming with a line up witch such big artist for a small event like this is just amazing. Our decision next year will be a lot harder if Solid Kingsday is going to expand. It has a great potential and we’d love to see a bigger edition next year – maybe with an outdoor stage.

[vadmichael]

‘Interview Ilona van Hout’

het vorige interview met Mark ging dieper in op het starten van een onderneming. Met het tweede interview wil ik graag te weten komen, wat de ondernemer gedreven houdt en wat de passie is van de ondernemer. Hiervoor is Ilona van Hout geïnterviewd, zij is de eigenaresse van het bedrijf ‘InchargeNow’. Het is een adviesbureau waarbij ze zich voornamelijk bezighoudt met de persoonlijke leiderschap van de bedrijven en ondernemers, die haar benaderen. Dit bedrijf lijkt me relevant voor mij, omdat het bijna alle elementen van mijn interesses bevat. Hier heb ik het over: Ondernemen, Leiderschap skills, onderzoeken en advies geven.

1. Hoe bent u op het idee gekomen een eigen bedrijf te beginnen?

Dat heeft enige aanlooptijd gehad. Ik heb ruim 13 jaar gewerkt binnen een organisatie, waarin behandeling wordt gegeven aan kinderen en jong volwassenen die moeite hebben met communiceren. Het middel tot behandelen is dan ook ‘communicatie’, wat ervoor heeft gezorgd dat ik inmiddels erg onderlegd ben in de vele complexe facetten hiervan.

Binnen deze organisatie ben ik ook een aantal jaar coach en trainer voor collega’s geweest. Collega’s die vastliepen op de groepen en hier in meer of mindere mate last van hadden, konden een coaching traject bij mij volgen. Nadat ik mijn coaching diploma in 2010 heb behaald, werd er binnen het bedrijf steeds minder tijd vrijgemaakt voor coaching. De vraag kwam steeds meer te liggen op het ‘sturen op gedrag’ in plaats van ‘het onderzoeken op overtuigingsniveau’. De coaches onder jullie weten dat dit geen goede ontwikkeling is.

Inmiddels had ik de smaak aardig te pakken en heb dus een uitstapje naar de Kamer van Koophandel gemaakt. Sindsdien ben ik zelfstandig ondernemer.

Toen ik startte, had ik GEEN idee wat er eigenlijk aan informatie, inzichten, maar ook kwaliteiten nodig waren om als zelfstandig ondernemer aan de slag te kunnen…… Na veel vallen en opstaan en met de hulp van mijn familie, vrienden en zakelijk netwerk, timmer ik nu aardig aan de weg.

2. Kunt u mij meer inhoudelijk vertellen over uw onderneming, InChargeNow?

InChargeNow staat in het teken van Persoonlijk Leiderschap: ownership nemen van je leven. Weten wat jouw waarden zijn, wat jou drijft en doelen stellen waarnaar je wilt werken. Verantwoordelijkheid nemen over de kwaliteit van jouw leven. Persoonlijk Leiderschap start bij jou als persoon. Want als je zelf al niet weet wat jij belangrijk vindt, waar jij naartoe werkt, hoe kun je dan verwachten dat jouw medewerkers of klanten dit wel kunnen?

3. Wat is uw passie voor het ondernemen en wat houdt u gedreven?

Ieder mens, team, organisatie is anders. Daarom zijn de diensten die ik lever, veelal maatwerk en dat maakt elk traject weer bijzonder. Om klanten de best mogelijk kwaliteit te bieden, werk ik met een aantal zelfstandig ondernemers samen. Ieder vanuit het eigen specialisme, om een zo kwalitatief mogelijke dienst te kunnen leveren.

4. Het was mij opgevallen dat u ook een blog bijhoudt, Waarom kies je juist voor bloggen?

Ik merk dat verreweg de meeste mensen die ik ken zich vooral bezig houden met de ‘waan van de dag’. Kinderen wegbrengen, bezig zijn met het beantwoorden van vele e-mails, vergaderen op en top, boodschappen doen, sporten en veel bezig zijn met Social media. Wat natuurlijk prima is. Echter, deze activiteiten dragen vaak niet bij aan je gestelde doelen. Veel mensen beseffen niet dat ze invloed kunnen uitoefenen op de kwaliteit van hun leven. Ik wil met mijn blogs duidelijk maken dat dit wel kan! Ik hoop de lezers te voorzien van vernieuwende inzichten en tips over Persoonlijk Leiderschap.

5. Als ik met mijn studie Kunst en Economie klaar ben, welke tips heeft u voor mij als startende ondernemers?

Zoals ik zelf merk met mijn onderneming is het belangrijk om jezelf te blijven ontwikkelen en verander met de wereld mee. Laat je niet tegenhouden door de risico’s van het ondernemen, want als je hier echt voor wilt gaan, dan lukt dit ook. Een goede voorbereiding lijkt me erg handig. Ik vertelde dat ik veel was gevallen en weer moest opstaan. Dit kun je wellicht voorkomen door een goed ondernemingsplan te schrijven. Tot slot zou ik je adviseren om ook online actief te blijven voor je onderneming. Door het bloggen merk ik dat er veel meer aandacht is voor mijn onderneming.

[vadmichael]

‘Interview Mark van der Voort’

Mark van der Voort is een ondernemer en daarom leek het mij interessant om hem te interviewen. Voor mij is de kans zeer aannemelijk dat ik ook mijn eigen bedrijf wil opzetten na of tijdens mijn studie. Daarom probeer ik zoveel mogelijk kennis te winnen over het ondernemen. Mark ontwerpt met zijn onderneming eigen meubels en helpt mee bij de opbouw van luxe tenten voor verschillende evenementen. Met zijn onderneming waar design centraal staat lijkt het mij op meerdere aspecten een relevante persoon om te interviewen m.b.t. het werkveld Visual Art & Design Management. Het interview heb ik via de mail mogen afnemen.

1. Hoe bent u op het idee gekomen om een eigen bedrijf te beginnen?

Het idee om een eigen bedrijf op te starten is begonnen doordat binnen mijn directe vrienden kring meerdere jongens een eigen bedrijf opzetten. Als je binnen zo’n ondernemende groep zit kom je al snel tot een eigen idee waarin je elkaar aan kunt vullen en elkaar kunt ondersteunen.

2. Voor welke rechtsvorm heeft u gekozen en waarom deze rechtsvorm?

Ik heb gekozen voor een eenmanszaak omdat ik alleen werkzaam ben binnen het bedrijf en omdat ik geen product verkoop maar enkel een service. Deze service voer ik zelf uit en ik heb hiervoor geen personeel nodig.

3. Hoelang bent u ongeveer bezig geweest met de voorbereidingen voor het opstarten van uw onderneming?

Het idee is er altijd sneller dan de daadwerkelijke uitvoering. Zaken zoals een goede naam verzinnen blijken dan ineens nog best wel lastig te zijn, terwijl ze vaak behoorlijk voor de hand liggen. Ik ben met de voorbereiding ongeveer 2 maanden bezig geweest. Binnen deze 2 maanden vallen dan het bedenken van een naam, inschrijving bij de KvK, gesprekken bij de belastingdienst en het vinden van opdrachtgevers.

4. Bent u tijdens deze voorbereidingen en tijdens het opstarten van uw eigen onderneming tegen conflicten aangelopen met derden zoals de gemeente? (zo ja, zou u dit kunnen toelichten met een voorbeeld)

Gelukkig ben ik tijdens mijn voorbereiding geen conflicten met derden tegen gekomen. Omdat mijn bedrijf relatief kleinschalig is, heb ik niet direct te maken met grotere derden partijen. Wel heb ik mijzelf ingedekt doormiddel van een bedrijfsverzekering, zodat ik altijd financiële hulp kan krijgen indien nodig. Ik denk dan aan schade aan eigendommen van derden of juridische hulp ingeval van een aanklacht die tegen mij in kan worden gediend.

5. Wat zijn voor u de voor- en nadelen van het hebben van een eigen onderneming?

De absolute voordelen van een eigen onderneming zijn de vrijheid, flexibiliteit en motivatie die je eruit haalt. Je hebt de vrijheid om te allen tijde te doen wat je leuk vind, je stelt je eigen loos eisen en je bent vaak flexibel in het aannemen van werk. Daarbij is mijn eigen onderneming een enorme motivatie bron voor mijzelf. Wel studeer ik nog als International Business and Management student heb ik nog altijd de droom voor een grote multinational als marketing manager te werken. Maar de drang van het ondernemen zit in je, dat krijg je er niet uit.

6. Wat zijn volgens u de belangrijkste eigenschappen waarover een ondernemer moet beschikken wanneer deze een eigen onderneming wil opstarten?

Plezier, creativiteit en motivatie om er voor jezelf zoveel mogelijk uit te halen. Een eigen onderneming kost erg veel tijd en je zult er hard voor moeten werken, maar wat je ervoor terug krijgt is veel meer waard. Daarbij heb ik de mogelijkheid gekregen om op relatief jonge leeftijd veel interessante mensen te ontmoeten, ervaring op te doen en mezelf te ontwikkelen. Dit alles kan mij in de toekomst misschien wel net dat stukje extra geven wat een baas of opdrachtgever van mij verwacht.

7. Als ik met mijn studie Kunst en Economie klaar ben, welke tips heeft u voor mij als startende ondernemers?

Voor beginnende ondernemer zijn er verschillende zaken waar je ongetwijfeld goed op moet letten. Het advies wat ik graag mee zou willen geven aan startende ZZP’ers is om vanaf dag 1 de boekhouding goed op orde te houden. Ga op zoek naar iemand die je kan helpen en je in deze situatie bij kan staan. Als je stelselmatig je in- en uitgaande facturen bijhoud is je omzetbelasting ieder kwartaal zo gedaan en zul je met je inkomsten belasting ook geen moeilijkheden ondervinden. Als je hier te slordig in bent wordt het erg lastig om je boekhouding op orde te krijgen.

 Hier een foto van één van de stands die hij met zijn onderneming heeft opgebouwd bij SAIL in Amsterdam.

[vadmichael]

‘Fuckup-book’

Een gratis te downloaden boek waarbij de ervaringen worden gedeeld van de sprekers bij de ‘Fuckup Nights’. Dit begon als een initiatief bij een aantal vrienden in Mexico die allemaal ondernemer waren. Het was eigenlijk een taboe om te spreken over het falen van een onderneming tegenover je vrienden, vanwege de schaamte die daarbij hoort. Op een avond tijdens het nuttigen van een aantal biertjes besprak één van de vrienden hoe slecht zijn onderneming ging op het moment, waarop volgde dat de andere vrienden hierdoor ook loskwamen om te praten over hun falen tijdens het ondernemen. Hieruit bleek dat het niet alleen grappig kon zijn, maar ook erg leerzaam voor elkaar.

Vanuit deze gebeurtenis zijn de ‘Fuckup Nights’ georganiseerd. Dit is een beweging die bijeenkomsten organiseert, die te vergelijken zijn met TED-talks, maar dan dieper ingaan op verschillende faal momenten van ondernemers. Het heeft ook meer de setting van een soort standup comedy, waarbij het drinken van een biertje normaal wordt gezien. Naar aanleiding van deze bijeenkomsten is er een boek geschreven dat het ‘Fuckup book’ heet. Hierbij zijn verschillende onderwerpen met betrekking tot falen opgedeeld in 24 hoofdstukken met daarbij enkele praktijk situaties toegelicht. Het gaat hier bijvoorbeeld over: hoe moet je omgaan met afwijzing, verliezen, falen, slechte cijfers halen etc.

Een hoofdstuk ging over het onderwerp ontslagen worden. Voor mij was dat op het moment een relevant hoofdstuk, omdat ik zelf recentelijk was ontslagen voor een bijbaantje. Het kwam er op neer dat het leven gewoon verder gaat en dat ik niet te lang zou moeten blijven hangen met een negatief gevoel, ook al was dit onterecht. Het gaf mij op het moment een beter gevoel om te lezen over iemand anders en hoe hij hiermee omging. Wel interessant om te weten dat het altijd erger kan.

Het initiatief van deze bijeenkomsten en dit boek vind ik erg interessant. Als deze bijeenkomsten in Nederland werden georganiseerd zou ik deze ook zeker bezoeken. Wederom net als bij de TED-talk over begraafplaatsen blijkt het erg nuttig om taboes bespreekbaar te maken. Zo kun je niet alleen anderen voorbereiden op een betere toekomst, maar het ook gewoon erg gezellig hebben met vrienden. Het boek is niet alleen toepasbaar binnen het VADM werkveld, maar eigenlijk voor alle mensen die wel eens falen. En dat is iedereen.

[vadmichael]

‘De kunst van het nieuwe werken’

In het boek waarbinnen negentien artikelen staan over uitvoeringen van werk en praktijkcases over Het Nieuwe Werken laten Van den Brink en Gompers zien hoe veelzijdig het onderwerp is en hoe organisaties op dit moment op verschillende wijzen omgaan met de invoering en toepassing van Het Nieuwe Werken. De één wil een aantrekkelijke werkgever zijn, de ander wil juist efficiënter werken, en de derde wil milieubewuster opereren. En weer andere keren vormen, verhuizingen of nieuwbouw de aanleiding om over te gaan op andere vormen van werken. Voor mij een interessant boek om te gaan lezen, omdat ik tijdens mijn projecten bij de ING zelf heb mogen vernemen hoe een reorganisatie te werk gaat. Ook is het handig om te weten hoe de wereld omgaat met het nieuwe werken als ik besluit zelf een onderneming te starten na mijn studie op de HKU.

De titel geeft al weg dat het nieuwe werken gezien kan worden als een kunst. Daar ligt de nadruk ook op bij de schrijvers. Kunst kan op verschillende wijzen worden geïnterpreteerd en vanuit de verschillende invalshoeken kun je op meerdere manieren inspiratie halen uit dit boek doormiddel van de verschillende praktijkcasussen, die zij toelichten. De verschillende casussen worden ingedeeld onder de acht verschillende thema’s binnen het boek. Dit zijn:

-       Nieuw organiseren

-       Werkcontext

-       Kennis delen en het nieuwe werken

-       Professionals en het nieuwe werken

-       Klanten en het nieuwe werken

-       Branding en het nieuwe werken

-       De rol van de manager

-       Een cultuur van nieuw werken

Ik heb me verdiept in Professionals en het nieuwe werken en heb de casus van Provincie Overijssel gelezen, omdat deze situatie lijkt op mijn ervaring binnen de ING. Deze heb ik al projectmedewerker ervaren, maar ik was ook nieuwsgierig naar de andere kant van zo’n project. Binnen deze casus wordt weergeven welke stappen er sinds het jaar 2000 zijn doornomen tot en met de recente stappen van de invoering van het nieuwe werken voor deze provincie. Hier laten ze zien welke keuzes ze hebben gemaakt op bepaalde momenten zoals; het bouwen van een flex kantoor en op welke manier zou de werknemers op afstand konden laten werken. Rondom de hele casus was duidelijk dat de werknemers centraal stonden.

Een enigszins verouderd boek in de tussentijd, maar staat nog boordevol innovatieve ideeën, die nog steeds meer nauwelijks tot niet worden toegepast. Voor mij was het leerzaam om me te verdiepen in de bovenstaande casus, zodat ik bepaalde keuzes van de destijds grote organisatie waar ik werkte kan begrijpen. En waarom nu persé op dat moment flexwerken werd geïntroduceerd bij de ING, terwijl naar mijn ervaring de werknemers daar nog niet klaar voor waren op mijn afdeling. En als ik ooit nog ga ondernemen, dan weet ik dat ik de werkgevers centraal moet laten staan.

[vadmichael]

‘Forget WI-Fi. Meet the new Li-Fi Internet’

Harold Haas is een engineer en professor in mobiele communicatie op de Universiteit in Edinburgh. Daarnaast is hij uitvinder van het nieuwe ‘Li-Fi’ internet. Hij houdt zijn TED-talk over zijn uitvinden en begint met zijn demonstratie. Hier laat hij zien dat hij doormiddel van een Ledlamp en een zonnecel een bewegend beeld kan verzenden naar zijn laptop, zonder dat er Wi-Fi wordt gebruikt. Alleen door het licht worden er dus beelden overgezet. Met de overname van het internet over de hele wereld lijkt mij dit een relevant onderwerp voor de afstudeerrichting VADM.

De TED-talk zelf gaat dieper in op de werking van het Li-Fi internet, wat afgekort is voor Light Fidelity. Doormiddel van een ledlamp weet Harold data over te brengen naar zonnecellen. Het is hem gelukt de data, of terwijl cijfers en codes die de vorm aan nemen van bijvoorbeeld; ‘100110011’. Te vertalen met slechts zonnecellen. Een interessante uitvinding en Harold weet zeker dat hij tussen de twee en drie jaar, deze vorm van internet op de markt kan brengen.

Het is niet de context van deze wetenschapper die mijn aandacht greep, maar wel de potentiële verandering van onze toekomst die deze uitvindingen met zich mee brengt. Ook het feit dat hij als uitvinder een succes kan maken in de wereld. Want wie wil er nu geen uitvinder zijn? Ik vind het interessant dat hij een duurzame vervanger van het internet zoals wij het kennen heeft bedacht en deze zelf uitwerkt als engineer/wetenschapper. Blijkbaar is Harold ook een creatieveling, wat we meestal niet verwachten van deze sectoren. Interessant om te bedenken wat samenwerkingen met zulke personen kunnen brengen als een potentiele creatieve manager in het VADM werkveld.

https://www.ted.com/talks/harald_haas_a_breakthrough_new_kind_of_wireless_internet

[vadmichael]

‘How to go to space, without having to go to space’

Angelo Vermeulen is een kunstenaar die zich bezighoudt met wereldwijd gemeenschappelijke kunst. Vorig jaar was hij als wetenschapper mee op een missie van NASA. Dit was een Mars-simulatie. Hier heeft hij onderzoek gedaan, naar het overleven op Mars met een kleine groep mensen. Het was een psychologische uitdaging om met een kleine groep zo dicht op elkaar te leven. Daarnaast hebben ze vooral onderzoek gedaan naar voedingssystemen voor astronauten. Deze TED-Talk greep mijn aandacht, omdat ik eerder op de Dutch Design Week geïnspireerd was met onderzoeken over het leven in de ruimte. Angelo Gaat in zijn bespreking dieper in op zijn ervaring en op welke manier hij deze missie heeft gebruikt als inspiratie voor zijn kunst uitingen.

Door de missie is Angelo dieper gaan nadenken over de toekomst van de mensen in de ruimte. Hij is ervan overtuigt dat we de ruimte gaan verkennen en daar later ook gaan wonen. Of dit nu binnen 50 of 500 jaar gaat gebeuren, hij weet zeker dat we de ruimte gaan bewonen. Dit was zijn insteek voor het kunstproject met de naam; ‘Seeker’. Met dit project daagt hij gemeenschappen over heel de wereld uit om ideeën over ruimteschepen aan te dragen. Met dit project probeert hij een nieuwe kijk te ontwikkelen over het overleven in de ruimte.

Veel mensen zien zijn project als een soort ‘doomsday scenario’, maar dit is absoluut niet zijn intentie. Met dit project wilt hij bewustzijn creëren onder de mensen en deze laten meedenken over de invulling van onze toekomst, want het is de aarde die onze expansie op lange termijn belemmerd. Met zijn aanpak van dit project stimuleert Angelo gezamenlijke creatie, wat afwijkt van hoe de meeste kunstenaren te werk gaan. Hij gooit een idee in een groep en hier vormen zich van zelf mensen om heen, die het idee oppakken. Zelfs architecten verbazen zich over de manier van werken en snappen niet hoe zo’n groep aan één kunstwerk kan werken zonder overkoepelend plan.

Angelo wilt een andere kijk brengen op onze toekomst in de ruimte. Hij onderzoekt integratie, biologie, technologie en mensen doormiddel van gezamenlijke creatie. Zijn doel is om te leren van het verleden om onze toekomst vorm te geven. Interessant voor het werkveld VADM op welke manier hij verschillende sectoren betrekt in zijn onderzoek. De verbindingen die hij zoekt vindt ik erg inspirerend, omdat hij niet een tunnelvisie heeft op slechts één sector. Een handig gegeven feit voor mijn toekomst.

https://www.ted.com/talks/angelo_vermeulen_how_to_go_to_space_without_having_to_go_to_space/transcript?language=en#t-14718

[vadmichael]

‘What happens when a city runs out of room for its dead’

Alison Killing houdt haar Ted talk over het feit, dat het erg gemakkelijk is een eigen begraafplaats te beginnen in Engeland. Maar waarom zou je hier überhaupt bij stil staan? In haar verhaal gaat ze dieper in op de over populatie van steden en dit heeft uiteindelijk ook resultaat in de bezetting van de grond. Wat uiteindelijk er voor zorgt, dat de grond om mensen te begraven op is. Ruimtelijke ordening en planologie heeft altijd al mijn aandacht getrokken en is indirect te koppelen aan de studeerrichting VADM, daarom deze samenvatting en mijn interesse van deze TED talk.

Er blijft een voortdurende vraag naar begraafplaatsen in de wereld. Alison is gaan kijken naar de mogelijkheid om te investeren op verschillende manieren. Hier kwam zij uiteindelijk uit bij het kopen van grond voor begraafplaatsen. Een opmerkelijke vondst, want het is niet het eerste waar je aan denkt als stedelijk ontwerper. Omdat het onderwerp haar interesse kreeg, is ze hier meer onderzoek naar gaan doen.

In Engeland sterven er een half miljoen mensen per jaar. Hiervan willen er een kwart begraven worden. Dat komt neer op zo’n 125.000 mensen per jaar. De begraafplaatsen raken op met zo’n getal aan mensen dat sterft ieder jaar. Vooral in de groten steden wordt het al beschouwd als problematiek. Veel mensen zijn van mening dat het land beter gebruikt kan worden voor de bouw van huizen, kantoorpanden en winkels. Dat gaat echter moeilijk als er mensen onder de grond liggen, die hebben afgesproken met de begraafplaats, dat zij hier voor eeuwig konden liggen. De spreker geeft aan in haar TED-Talk dat er nog geen oplossingen zijn voor dit probleem, dat komt vooral omdat praten over de dood nog een grote taboe is in de meeste gevallen.

Als VADM student vond ik dit een interessant onderwerp. Het is dan ook mijn toekomst waarbij de kans hoog is dat ik creatieve oplossingen moet vinden voor maatschappelijke problemen. Het is niet voor de hand liggend dat ik me bezig ga houden met deze problematiek, maar de les uit deze TED-Talk voor mij is dat er veel aandacht besteed moet worden aan het bespreekbaar maken van taboes, zodat problemen als begraafplaatsen in de toekomst er niet zullen zijn.

https://www.ted.com/talks/alison_killing_what_happens_when_a_city_runs_out_of_room_for_its_dead

[vadmichael]

‘Scramblerapp’

Tot slot aan mijn reeks spraakmakende initiatieven en kunstwerken bespreek ik graag één kunstwerk dat ik voorbij zag komen, wat een product was van een aantal student van de HKU. Het gaat om de ‘Scramblerapp’ van de groep studenten die zich zelf Error404 noemen. De naam is afkomstig van een foutmelding, die je vaak voorbij ziet komen op internet als er iets niet goed gaat.

Zij zijn met hun initiatief dieper ingegaan op de manier hoe Facebook, Google en Microsoft omgaat met informatie verzamelen van de gebruiker. De Scramblerapp van Error404 zorgt ervoor dat de data van de gebruikers niet meer gelezen kan worden door de algoritmes van de grote systemen. Deze app legt de controle weer terug bij de gebruiker. Daarnaast zorgt de app ervoor dat de content, die de gebruiker wilt delen alleen te herkennen is voor vrienden op deze mediaplatvormen en zet daarbij de grote systemen buitenspel.

Mijn conclusie over het bezoek aan de tentoonstelling hacking habitat

Hacking Habitat is een spraakmakende tentoonstelling voor deze tijd. Erg actueel rondom de problematiek die momenteel speelt binnen onze maatschappij. Ik zou een bezoekje aanraden voor de mensen die meer willen leren over de trend; Big Data. Ik hoop dat er op één moment genoeg mensen in beweging komen om de grote systemen voor eens en altijd een stapje terug te laten zetten. Deze manifestatie is een grote stap voor de bewustwording rondom dit probleem. Zeker een bezoekje waard!

[vadmichael]

‘Les Douleurs Contemporain’

Een ander zeer opmerkelijk kunstwerk binnen de tentoonstelling van Hacking Habitat was de geluidsinstallatie van Moniek Toebosch. Moniek is een Nederlandse kunstenares geboren in 1948 en inmiddels overleden in 2012. De kunstenares was voornamelijk bekend geworden van haar geluidskunstwerk genaamd; Engelenzender (1993). Bij dit kunstwerk konden automobilisten binnen een bepaald gebiedt op de Houtribdijk hun radio afstemmen en luisteren naar het gezang van Moniek.

Op de tentoonstelling exposeerde zij met het kunstwerk; ‘Les Douleurs Contemporaines’. Wat letterlijk vertaald betekend; De tijdelijke pijn. Het kunstwerk neemt de vorm aan van honderd luidsprekers, die verschillende vormen van verdriet laten horen. Het geeft de indruk dat het verdriet een processie van het menselijke leed moet voorstellen. Dit kunstwerk wordt geassocieerd met de grote vluchtelingenstroom, wat het kunstwerk erg actueel voor zijn tijd maakt. Bij binnenkomst in de kamer wordt het erg claustrofobisch ervaren. Je krijgt het idee dat je moet manoeuvreren tussen overvolle boten en containers. Het gehele kunstwerk vormt een beklemmende ervaring voor de bezoeker en kan erg confronterend zijn voor de mensen die zich graag inleven in de vluchtelingen. Maar erg indrukwekkend binnen het thema van Hacking Habitat en daarom ook opmerkelijk voor mijn gevoel.

[vadmichael]

‘Tekening met koper’

Een eigenaardige titel voor een kunstwerk. Gottfried Haider onderscheid zich hiermee van andere kunstenaars. Het liefst wil hij niet een een kunstenaar genoemd worden want hij omschrijft zijn kunstwerken niet als kunst. Wel exposeert de man op de tentoonstelling van Hacking Habitat.

Gottfried Haider is een kunstenaar uit Australië, die in 1985 geboren is in Vienna. Hij heeft zichzelf aangeleerd een computer programmeur te worden en is op deze manier betrokken geraken bij het onderwerp rondom de grote systemen. Opmerkelijk aan deze kunstenaar is dat hij zijn eigen ontwerpen niet wilt labelen als ‘kunst’. Zo heeft hij eerder de game ontwikkeld: ‘’Hidden in plain sight’. Dit is een eindeloze game waarbinnen recursieve bootstraps een groot aantal kort levende 3D omgevingen simuleert. De kunstenaar is gefascineerd van de verborgen elementen van de hedendaagse media. Binnen de tentoonstelling van Hacking habitat heeft hij een chaotisch uitziend technologisch kunstwerk gemaakt. Het mag dan wel eenvoudig ogen, maar de elementen die het één geheel maken, komen uit een kostbare en complexe context. Door de koperkleurige verf te gebruiken binnen zijn kunstwerk probeert de Gottfried de complexiteit te laten zien van het werken met elektrische apparatuur.

[vadmichael]

‘Tentoonstelling Hacking Habitat’

Naar mate de bevolking is gegroeid, is het steeds moeilijker geworden voor bedrijven en overheidsinstanties om een overzicht te houden over de mensen. Of het nu gaat om het tegen houden van terroristische aanslagen of informatie winnen voor succesvolle marketing campagnes. We worden constant in de gaten gehouden. Elke stap die we zetten wordt opgeslagen in de grote systemen. We hebben het hier over Big data; het verzamelen van zoveel mogelijk informatie van de mensen. Maar is dit niet uit de hand aan het lopen?

De initiatief nemers van de kunstmanifestatie ‘Hacking Habitat’ vonden dat het tijd moest worden om bewust wording te creëren over de ‘grote systemen’. Onder de grote systemen verstaan we instanties zoals de AIVD en de NSA, die op grote school de mensen in de gaten houdt en elke stap probeert te registreren. Maar ook instanties zoals Facebook en Google bewijzen hun aandeel binnen deze trend. Het moet tijd worden, dat de mens zich realiseert dat het niet zo langer zo door moet gaan. Met de beweegreden is de internationale kunstmanifestatie Hacking Habitat – Art of control ontstaan. Zij proberen op een creatieve, maar soms ook humoristische manier bewustwording te creëren over de ‘remote control maatschappij’. Samen met ongeveer 86 kunstenaren en initiatief nemers, komen zij in beweging om dit onderwerp aan de man te brengen. Op mijn blog bespreek ik de meest opmerkelijke kunstwerken naar mijn mening.

[vadmichael]

‘Tentoonstelling kunsthalkade’

Tijdens het museumbezoek is gevraagd onze aandacht te vestigen op een aantal onderdelen. Ten eerste omschrijf ik de verschillen/overeenkomstige elementen van de jonge generatie kunstenaars en de zes pioniers binnen het begrip ‘Land-art’. Ten tweede op welke manier het zichtbaar is, hoe deze twee generaties elkaar hebben beïnvloed. Tot slot omschrijf ik een intuïtieve keuze voor een leermeester, deze leermeester gebruik ik als inspiratie bron voor het creëren van een eigen kunstwerk.

Een sterke overeenkomst in beide generaties is dat beide partijen het reizen als een kunstvorm beschouwen. Dit is terug te zien in de kunstwerken van zowel de oude als jonge generatie. De kunstenaars beschouwen het maken van Land art als een avontuur, en de inspiratie doen zij op in de natuur of krijgen ze onderweg. Beide partijen hebben de drang om de kunst niet te beperken tot galeries en trekken er daarom op uit. Terwijl de jonge generatie deze land art ook weer uittest binnen de galeries. Een goed voorbeeld hiervan vind ik het kunstwerk van de jonge kunstenaar Zeger Reyers met ‘Free Floating Tree’. De boom, midden in de zaal, die wordt aangestuurd door kunstmatig licht.

Ten tweede heeft het voor mij de indruk dat de pioniers meer bezig waren met het ontdekken van nieuwe kunstuitingen en dat de nieuwe generatie deze meer naleeft. Er worden dan wel kunstwerken in andere kaders gestopt en met de technologische vooruitgang is er veel meer mogelijk. Ik vond het een ironisch feit dat Land-art eigenlijk weergeven is binnen één museum, terwijl het juist gaat om de ervaringen en kunstwerken die de kunstenaars buiten maken.

Dit was voor mij zonder twijfel Robert Smithson. Het ging hier om een intuïtieve keuze. Het was nog niet eens zozeer het kunstwerk ‘Spiral Jetty’ maar het verhaal hieromheen dat mij aansprak. Een kunstwerk dat dertig jaar verdwijnt van de aardbodem en vervolgens weer terug keert. Alsof de natuur je verteld: ‘Hier is jullie kunstwerk weer terug’. Op de volgende pagina één beeldverslag van de werken van Richard Smithson die mij aanspreken.

[vadmichael]

‘Interaction design’

Voor een school opdracht van Kunst en Designgeschiedenis kregen we de opdracht met een aantal medestudenten om een actueel thema te kiezen en deze te onderzoeken. Als groep hadden we ervoor gekozen het te houden over interaction design. Een erg actueel thema binnen het werkveld VADM. Daarom was ik hier enthousiast over om meer over te ontdekken. Maar wat is interaction design nu precies en hoe wordt dit maatschappelijk ontvangen?

Bij Interaction design gaat hem om de structuur en het gedrag van interactieve systemen. De ontwerpers zijn gefocust om producten te creëren die nuttig, bruikbaar en betekenisbol zijn voor de mensen om te gebruiken. Het klinkt veel belovend, maar toch zitten er twee kanten aan de ontwikkeling van interaction design.

De komst van interaction design krijgt van de maatschappij twee verschillende reacties. Aan de ene kant wordt het met openarmen ontvangen door de maatschappij. De ontwerpen zijn ook gemaakt om een aanvulling te geven op het menselijke vermogen. interaction design zorgt niet alleen voor een erg gebruiksvriendelijke ervaring, maar ook om zoveel mogelijk tijd te besparen in het dagelijkse leven. Wie wil nu niet meer tijd besparen? Hierdoor ontstaat er meer ruimte om nuttige dingen te doen of om te genieten.

Hier staat wel tegen over dat al deze aanvullingen die mogelijk gemaakt worden door interaction design de mens angstig maakt. De mens verliest namelijk de controle over zaken, die zij eerst zelf in handen hadden. Daarnaast hebben we wel meer interactie met de ontwerpen, maar minder met elkaar. Het kan ook zijn dat de interactie tot stond komt via het ontwerp, kijk maar naar onze mobieltjes of het internet. Het is absoluut gemakkelijker om één persoon een berichtje te sturen, maar zijn we nog wel sociaal met ze allen? Het is nog moeilijk te bepalen op welke manieren interaction design ons leven gaat beïnvloeden. Daarnaast is het nog maar de vraag of het ons echt minder sociaal maakt of wellicht worden hier ook nieuwe innovaties op bedacht.

Ter verduidelijking van potentiële reacties op interaction design wil ik graag een filmpje laten zien. In dit filmpje worden interactieve ontwerpen weergeven in het dagelijkse leven van de mens.

http://worrydream.com/ABriefRantOnTheFutureOfInteractionDesign/

[vadmichael]

‘het circulaire economie model’

Wasmachines die na een ‘x’ aantal wasbeurten kapot gaan; mobieltjes die de nieuwe software updates niet meer aankunnen. Printers die na 13000 printjes ‘opeens’ stoppen met werken. Gloeilampen die niet meer lang kunnen meegaan. Ik denk dat het grootste deel van de consumenten steeds meer het besef krijgt; dat dit soort gevallen niet meer op toeval berust zijn. Maar op welke manier kunne n we ervoor zorgen dat producten veel duurzamer worden?

Zoals de inleiding omschrijft was ik een niets vermoedend persoon wat betreft het fenomeen ‘de wegwerpcultuur’. Vorige week was ik in de auto mijn wekelijkse baantje aan het uitoefenen als bezorger. Ik merkte al vrij snel op dat mijn TomTom begon te haperen en opeens uitviel. Hij is nog geen 2 jaar oud en vraagt opeens om ‘updates’. Dit zette me aan het denken over het begrip de wegwerpcultuur en ben op internet meer onderzoek naar gaan doen.

Nu bleek het niet een nieuw probleem te zijn wat ik ervaarde. Sterker nog, nu ik er op ben gaan letten merk ik steeds vaker binnen mijn omgeving, dat de producten er maar door heen vliegen. En dat de producten hier ook voor gemaakt worden. Er zijn eigenlijk maar weinig mensen die zich hier bewust van zijn en eindeloos blijven consumeren. Ter bevestiging van het onderwerp rondom dit essay heb ik samen met een aantal medestudenten een enquête afgenomen bij 50 mensen. Hier zijn we zelf gaan ontdekken bij verschillende mensen, binnen welke termijnen zij bepaalde producten vervangen. We hadden de producten opgesplitst naar kleding en technologie. De resultaten bevestigden onze visie op de wegwerpcultuur. Nu zijn er geen vaste kaders aan het vaststellen of iemand nu wel participeert aan deze wegwerpcultuur of juist niet. We kunnen wel suggereren, dat een ruime 40% van de ondervraagden zijn kleding eerder vervangt dan eigenlijk nodig is. Ook bij technologie viel het op dat er ongeveer 25% van de mensen, sneller een product vervangt dan gebruikelijk.

Nu duidelijk in kaart is gebracht dat consumenten een grote rol spelen binnen deze wegwerpcultuur is het relevant om te onderzoeken welke partijen er nog meer zijn betrokken bij dit fenomeen. De andere groepen zijn de producenten en de overheid. Binnen dit onderwerp wordt de producent als de grootste boosdoener gezien. Het zijn namelijk de bedrijven, die ons voorzien in onze behoeftes. Daarnaast zijn het de bedrijven die hebben bedacht; ‘Als deze koelkast maar één jaar meegaat, dan verkopen we volgend jaar weer koelkasten’. Als laatste groep benoem ik graag de overheid. Zij staan erom bekend het land te voorzien van wet- en regelgeving en zouden er voor kunnen zorgen, dat problemen verdwijnen, door bepaalde regelgeving toe te passen. Binnen Nederland is het echter bekend, dat problemen pas worden aangepakt als het te laat is. De rol van de overheid binnen dit onderwerp zou erg relevant kunnen zijn voor het vinden van de juiste oplossing. De oplossing voor duurzamer leven en de aarde met respect behandelen, want de aarde en alle bewoners zijn hier uiteindelijk de dupe van.

Maar is deze oplossing niet allang bedacht? Het was namelijk al in 1798 dat de auteur Thomas Malthus schreef over verschrikkelijke gevolgen voor de planeet, dit speelde tijdens de Britse Industrialisatie. In de opvolgende jaren waren er meer economen zoals Kenneth E. Bouldingin (1966), die schreef over een ruimte schip om de aarde te kunnen verlaten. Moeten we nu echt zulke drastische maatregelen nemen om zelfs de aarde te verlaten? We zien het vaak genoeg terug komen in films, en ironisch genoeg is NASA al bezig met het zoeken naar andere bewoonbare planeten. Naar mijn mening een stapje te ver. We kunnen ons beter focussen op het verbeteren van de omstandigheden op aarde. Met deze gedachte is het circulaire economie model uitgevonden. Erick Wuestman omschrijft dit model als: “Een economisch systeem waarin grondstoffen en onderdelen zoveel mogelijk worden hergebruikt of biologisch worden afgebroken.”

De oplossing om beter om te gaan met de aarde ligt klaar, maar dan rest de vraag nog; wie is hier verantwoordelijk voor? En hoe kunnen we er voor zorgen dat de producten die wij dagelijks consumeren duurzamer worden? Deze vragen blijven moeilijk te beantwoorden want er zijn maar weinig instanties die het milieu van de aarde waarborgen. “weinig?” hoor ik je nu denken. Tuurlijk zijn er een hoop instanties, die zich bezighouden met duurzame producten. Dit zijn er echter veel te weinig op het moment. Om te kijken hoe we gezamenlijk deze kwaliteit kunnen verbeteren ga ik dieper in op de rollen die de drie verschillende partijen hebben.

Te beginnen met de producenten. Het circulaire economie model is gemaakt voor de producenten. Het is een handleiding voor het ontwerpen van de producten en de verzorging na het uitgeven van deze producten. In de praktijk zien we steeds vaker, dat kleine bedrijfjes met innovatieve oplossingen komen voor het verwerken van afval dat is ontstaan binnen de wegwerpcultuur. Zo bedachten Anne Koudstaal en Simon Jorritsma (2015) een manier om plasticafval te verwerken tot een nieuw concept. Hun concept heet ‘plastic weg’. Ze gebruiken het plastic om een wegdek van te bouwen, wat meer voordelen met zich meebrengt dan asfalt. Dit is een interessant voorbeeld, omdat ze nog niet eens een duurzame oplossing bedenken voor hun eigen afval, maar voor het afval dat wij allemaal produceren. Zulke initiatieven zijn een grote sprong voor het duurzaam omgaan met de producten. Als elke producent alleen al zijn eigen geproduceerde afval zou verwerken, dan zou het hele concept van de plastic-weg niet ontstaan. De rol van de producent is dus duidelijk; produceer circulair.

Consumenten hebben een grotere rol binnen deze problematiek, dan meestal verwacht wordt. Veel mensen denken vaak; “zou ik nu echt het verschil maken?”. Als iedereen zich inzet tegen de producenten, massaal boycotten van de producten, dan heeft de producent geen andere keus. Ook dit blijkt in de praktijk vaak erg lastig. Het is dus nodig dat consumenten in beweging komen tegen de producent. Hier is het relevant om de consument te confronteren met zijn gedrag. We weten allemaal dat de ‘plasticsoep’ bestaat, maar we hoeven er niet in te zwemmen. Interessant zou de rol van de kunstenaar zijn binnen dit fenomeen. Kunstenaren hebben vaak een kritische blik op de maatschappij. Een wel bekend voorbeeld is natuurlijk op welke manier Andy Warhol de spot dreef met de massaconsumptie rond de jaren 60. Een ander voorbeeld is de kunstenaar Bernard Pras, hij is actief binnen de kunstwereld met anamorfose. Dit is een kunststroming, waarbij afval op een bepaalde manier wordt neergezet, zodat er een bekend beeld ontstaat bij de mensen. Niet direct een reactie op de wegwerpcultuur, maar een interessante blik op afval. Kunst zet mensen aan het denken en zou mensen in beweging kunnen zetten. Om de producent te bekritiseren of om de rol van de consument binnen de westerse cultuur onder de loep te nemen.

Tot slot krijgt de overheid ook zijn verdiende aandacht binnen dit essay. Op de website van Rijksoverheid staat uitgebreid omschreven wat het circulaire model precies inhoud. Erg leuk al deze informatie, maar is de rol van de overheid nu echt zo groot? Het is ten slotte de overheid die de regels bepaald voor de producenten om de wegwerpcultuur in stand te houden. Het lijkt nu meer op een soort adviserende rol naar de consumenten toe. Ik ga niet ontkennen dat de overheid zich wel degelijk inzet voor een duurzame economie, maar ook dit gebeurd nog veel te weinig. De overheid zou een voorbeeld moeten nemen aan de provincie Zeeland. Die hebben in de economische agenda van 2016 tot 2020 de circulaire principes als grondlegger gebruikt, omschrijft Douwe Jan Joustra (2016). Het is de bedoeling dat de overheid meer aandacht vestigt voor innovatie en deze stimuleert met investeringen.

Terugkomend op de vraag vanuit de inleiding: “Op welke manier kunnen we ervoor zorgen dat producten veel duurzamer worden?”. Deze vraag is maar op één manier te beantwoorden. Het zit zo dat alle drie de rollen die betrokken zijn rondom deze problematiek een eigen aandeel hebben. In een ideale wereld draagt iedereen zijn eigen steentje bij en ruimt zijn eigen afval op. Deze ideale wereld zie ik niet zo snel ontstaan. Wel zijn alle kleine initiatieven de manier om deze problematiek in kaart te brengen. Er moet nog een hoop bewustwording gecreëerd worden, voordat alle kleine beetjes een groot geheel vormen. Door het in kaart brengen van al deze kleine bouwsteentjes, kunnen we gezamenlijk een huis bouwen. Duurzamer kan niet.

[vadmichael]

‘Design for all 5 senses’

Een korte Tedtalk door Jinsop Lee over de vereisten van een succesvol design. Vanaf moment één wist de spreker mijn aandacht vast te houden, omdat hij op een erg humoristische manier weet te vertellen. Zo begon zijn TEDtalk met de vraag: Waarom is seks zo lekker?

Hij begint te vertellen over een project op de universiteit en dat hij erg competitief was op het moment. Jinsop had een goed ontwerp gemaakt voor het maken van een klok, maar een medestudent was hem beter af. De 10 opvolgende jaren was hij alleen nog maar bezig met het bedenken; waarom was zijn ontwerp beter dan die van mij?

Jaren na het project over de klok, opperde een jonge vrouw dat seks zo goed is vanwege de vijf zintuigen. Toen ze dat zei, had Jinsop Lee een ingeving. Hij besloot om verschillende ervaringen in zijn leven te beoordelen op basis van de vijf zintuigen. Hij ontwikkelde een grafiek voor de zintuigen. Op de Y-as heb je een schaal van 0 tot 10. Op de X-as staan de zintuigen. Iedere keer dat de spreker een gedenkwaardige ervaring had, gaf hij ze weer op de grafiek, een soort zintuigendagboek.

En op deze manier kon hij elke ervaring en elk design beoordelen op de punten vanuit emotie. Deze theorie heeft Jinsop meer geleerd over de creatieve sector. Hij merkt dat veel ontwerpers nog weinig gericht zijn op het prikkelen van andere emoties. En dat succesvolle ontwerpers hier wel rekening mee houden. Een interessante TED-talk, omdat het relevant is voor het werkveld VADM en erg lijkt op een toekomst waarbij het eerder behandelde interaction design terug te vinden is.

[vadmichael]

‘Fungi Futuri’

Bij het maken van een bakje koffie gebruik je maar één honderdste van de biomassa van de koffie. Na het zetten van je heerlijke bakje koffie op een dag blijft er dus enorm veel ongebruikte energie over, of terwijl restafval die net als het eerder omschreven fruitafval nog maar beperkt benut wordt. Maar op welke manier kunnen we nu het koffiedik opnieuw gebruiken?

Ontwerper Doreen Westphal exposeerde onlangs in ‘de kas’ haar initiatief Fungi Futuri. Zij had als uitgangspunt voor het bedenken van dit concept; op welke alternatieve manier kan ik voedsel produceren? Een urbane paddenstoelenkwekerij is het resultaat geworden van dit uitgangspunt. Bij de expositie was te zien op welke manier koffiedik gebruikt kan worden om paddenstoelen te kweken.

Als ruimte gebruikt het bedrijf Fungi Futuri de kelder van het voormalige gemeente archief van Eindhoven. Verschillende koffiebars binnen Eindhoven houden hun koffiedik apart, zodat deze kan worden gebruikt voor het kweken van de paddenstoelen. In de kelder mengen zij het koffiedik met stro, broed en hierbij voegen ze een klein beetje kalk toe. Vervolgens laten ze dit een paar weken incuberen en zijn de paddenstoelen gereed om geoogst te worden. Wederom een inspirerend initiatief dat laat zien op welke manieren afval gebruikt kan worden voor nuttige doeleinden. Het laat niet alleen alternatieven manieren zien voor het kweken van voedsel, maar kan ook leegstaande ruimtes benutten. Vanuit verschillende perspectieven een mooi voorbeeld van hoe bio design toegepast kan worden.