Upadki Gwiazd

Miejsce pełne moich wierszy, tekstów niewierszowanych (podpisanych inicjałem S. lub Vilsa), ulubionych cytatów z prozy i poezji, ulubionych scen filmowych i przypadkowych obrazków z sieci.

[vilsa92]

Ale czy każdy musi żyć w świecie, na który czas go skazał? Czy nie możemy wybrać sobie świata, na którym chcielibyśmy żyć? Chociażby przez szaleństwo. Tak chciałabym żyć dawniej. Dzisiejszy świat jakby mnie z czegoś ograbił, boli mnie to wszystko, boli mnie, że na nim się znalazłam. Myślałam, że już nie jestem zdolna do zachwytu.

Ostatnie rozdanie

[vilsa92]

Historia zawsze dzieje się na naszych oczach, tylko nie zawsze te oczy chciałyby być nasze

W. Myśliwski Ostatnie rozdanie

[vilsa92]

I gdy tam wreszcie w sen zapada, wtedy dopiero marzyć zaczynam, jak to przychodzę do niej. Kładę się cichutko, jak kot, przy jej ciele, pod jej bokiem otwartym, w jej cieple, w jej rozespaniu. I tylko słucham przez całą noc z zapartym oddechem jej piersi, bioder, nóg, rąk, jej włosów rosnących nade mną, jej serca bijącego w mojej głowie. A gdy słyszę, że już śni, że śni na pewno, że śni gdzieś daleko ode mnie nieprędko do nas wróci, a do świtu jeszcze kawał nocy przed nami, wtedy dotykam jej po kryjomu przed nią, ale tak, żeby snu jej nie zmącić, dotykam jej, jak się bolącego miejsca dotyka, przez chwilę, przez oka mgnienie, przez najkrótszą myśl. A rano nie daję jej wstać, żeby przedłużyć pamięć po tej nocy. Nie daję jej, że to jeszcze nie dzień dla niej, lecz przedświt dopiero. Mówię. Poleż sobie. Jeszcze dzień nie wydobrzał z nocy. Jeszcze chłód się w powietrzu snuje. Rosy jeszcze nie wystygły. Słońce dopiero ożywa. Poleż sobie, a dzień będzie krótszy. A ona mi na to słodziutko. (…) Legnij w nogach u mnie i patrzeć będziemy na siebie.

Wiesław Myśliwski-Pałac

[vilsa92]

...nigdy nie możemy być pewni, tego co nam się przydarzy. Życie zawsze miota nami na różne strony. Ale na tym właśnie polega przygoda: nie wiesz, jak to się skończy i jak daleko zajedziesz. Ktokolwiek mówi, że życie jest czymś innym niż tajemnicą, okłamuje samego siebie. Powiedz mi tylko, kiedy czujesz, że naprawdę żyjesz?

Eowyn Ivey – Dziecko śniegu

[vilsa92]

Czegóż bym się lękał? To życie szpilki złamanej niewarte...

W. Shakespeare-Hamlet

[vilsa92]

Cicho, cicho dzieci. To nie demony, nie diabły... Gorzej. To ludzie.

Andrzej Sapkowski – Wieża jaskółki

[vilsa92]

(...) właśnie skończyła 21 lat i gdyby ktoś zdobył się na miły gest i zapytał, czego oczekuje od życia, usłyszałby w odpowiedzi, że niczego prócz śmierci.

F. Palma, Mapa czasu

[vilsa92]

Czas jednak nigdy nie jest stracony, gdy się staramy spełnić marzenie, nie wydaje się panu?

Mapa czasu, F. Palma

[vilsa92]

Może najlepiej byłoby pogodzić się ze swym losem i nie oczekiwać wielkich rzeczy od takiego świata, w którym ludzie boją się tego, co inne?

Mapa czasu, F. Palma

[vilsa92]

"Wszyscy jesteśmy tylko gośćmi w tym czasie, w tym miejscu. Jesteśmy tylko przejazdem. Naszym celem jest obserwować, uczyć się, rozwijać się, kochać... a potem wrócić do domu."

Przysłowie australijskich Aborygenów

[vilsa92]

Ty jesteś moim barwnikiem, skarbie. Wpadasz kropelką w moje skronie i oszałamiasz mój zepsuty mózg.

Maszynopis z Kawonu

[vilsa92]

– Wiecie co, chłopaki... (...) ja bym potrzebował kogoś... płci przeciwnej – rzecz pewna, kto by zdjął z serca żal i cały ciężar. Jakąś osobę (...) co by pomogła mi nieść mój krzyż. Kogoś, kto mnie być może zrozumie... chach... zrozumie...

Maszynopis z Kawonu

[vilsa92]

To jest właśnie ten jeden z wieczorów, w którym jesteśmy razem i udajemy swoich przyjaciół, a po którym następuje cisza na parę miesięcy.

Maszynopis z Kawonu

[vilsa92]

– Panie, panowie, otóż mierzi mnie i brzydzi codzienne otwieranie oczu w tym zbutwiałym padole. Patrzenie na te zdeformowane przez manipulację manekiny, żyjące w iluzji, napełnia mój przełyk wymiotami, odrazą do gatunku ludzkiego, który zbezcześcił swój potencjał na cześć zadowolenia swoich genitaliów, żałosnej oskomy. „Och, muszę mieć nowiutkiego smartfona, muszę cycki pokazać w fajnym bmw, muszę mieć kobietę, na której widok pały wszystkich kumpli staną, muszę mieć domek, pieska i drzewo, muszę zdechnąć milionerem, muszę się z nikim nie dzielić i zachować wszystko dla siebie – ja – żyjący we własnej twierdzy sknera!” Każdy dzień to czopek mizantropii zaszczepiany doodbytniczo podczas porannej defekacji, kiedy to próbuję twarz pokrzepić uśmiechem. A wszystko to kontrolowane i inwigilowane poprzez wszechpotężne źródło praenergii, jakim jest Internet. Nawałnica kodu zero-jedynkowego wprowadza błędnik relacji, sumienia. Pożeramy swoje cyfrowe życia i rzygamy nimi, rzucając stosami haniebnych słów z dziecinną lekkością... a kiedyś za słowo świadczyło się życiem. Martwe twarze przed plastikowymi ledowymi wyświetlaczami, opuchnięte, sine pyski... Łatwość w próżności.

Maszynopis z Kawonu

[vilsa92]

Próżnujemy ziarnem na szalach tęcznych mgławic, Nie pozwalając szlakom planteoidalnym Stać się bardziej w czyśćce czystonamacalnym Spójrz jak twa rzęsistość cicho czernią łzawi...

Kowalczyk T., Maszynopis z Kawonu

[vilsa92]

Zaczynam płakać. Łzy lecą mi po twarzy i wydobywa się ze mnie cichy szloch. Nie wiem, co robię, i nie wiem, dlaczego tu jestem, i nie wiem, jak sprawy mogły się tak posypać. Próbuję znaleźć odpowiedzi, ale ich nie ma. Jestem zbyt rozjebany na odpowiedzi. Jestem zbyt rozjebany na cokolwiek.

Milion małych kawałków, J. Frey

[vilsa92]

Chcę uciec albo umrzeć albo się rozjebać. Chcę być ślepy i niemy i nie mieć serca. Chcę się wczołgać do dziury i nigdy nie wyjść. Chcę zmieść swoje istnienie z powierzchni ziemi. Z powierzchni jebanej ziemi.

Milion małych kawałków, J. Frey