Ilelebet aynı evde, aynı mahallede, aynı odanın ya da bahçenin içerisinde, eve giden aynı metroda, otobüste, durakta, sahilinde bulunma düşüncesini öyle çok kanıksamıştım ki, bu yuvayı terk etme mecburiyetinde kalırsam diye şu an içim içimi yiyor. Kalp ritmimi titrek bir vücut içerisinde hissediyorum, boğazım daralıyor, endişe dolu düşünceleri kovalamak için türlü türlü uğraşlar arayıp her birinde başarısız oluyorum. Bir çölün yeri değiştirilemediği gibi, ben de kendimi doğduğumdan beri yaşadığım ev ve mahallesi ile birlikte var ettim. Alıp başımı başka yerde var olma diye bir şeyim olmadı. Öte yerlere gitsem de, biliyorum orda bir evim var, uzakta. O ev benim evim, o ev benim yuvam, huzuru bulduğum.
Yaşadığım bu evde bulunan her şey ailem ve bana ait. Her bir tuğlası, boyası, aksesuarı, tahtası, taşı, mermeri, camı, kapısı, bahçe cardagi, çiçekleri, duvar ve cam resimleri, o evi bütünüyle bizim parmaklarımız, emeğimiz , sevgimiz var etti.
Peki ya şimdi, burdan gitmek kendinden gitmek değil mi?
Peki ya ben bu yerin yok oluşunu kendimden yok oluş gibi hissetmez miyim?
Şekillenir bu evde ve yamacında,
Değişirler, uzaklaşırlar benden ve benden olanlardan..
Hiç bir şey ilelebet sürmez ise, o halde benim mevcut halim de sürmeyecek ve silinip gidecek yeryüzünden ve tüm akıllardan,
Öyleyse neden var etme çabası,
Insan ömrüne mi sığdırıyoruz sadece bu yaşam çabalarını,
Bu çabalar uzun sürmeyecek,
Siz uzun sürmeyeceksiniz,
Ölümsüz olamayacak bir şiir bile,
Tek bir canlı, Zümrüdüanka dışında,
Önemi olmayacak gittikten sonra
Geride ne kalmış ne gitmiş.
Beni, uzun sürmeyecek olan beni ve yaptığım uzun sürecekmişliklerimi bağışla ...
andulkaphoto
ellievsbear
jacobvanloon
stormborns
