Ölüler dirilemez anlasana.
anlasana🥲
YOU ARE THE REASON
The Bowery Presents

@theartofmadeline
Xuebing Du
I'd rather be in outer space 🛸

Discoholic 🪩

shark vs the universe

No title available
Today's Document
One Nice Bug Per Day
h

Jar Jar Binks Fan Club
Lint Roller? I Barely Know Her

Love Begins

gracie abrams
Sade Olutola
Show & Tell
he wasn't even looking at me and he found me
Misplaced Lens Cap
Keni
seen from Saudi Arabia
seen from Peru
seen from Mexico
seen from Vietnam

seen from United States

seen from Germany
seen from United States

seen from United States
seen from Brazil
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from Australia

seen from United States
@acilarintravmalari24
Ölüler dirilemez anlasana.
anlasana🥲
yitirmişim evi barkı. bir selâm sal, sabah olsun.
senin gönlün hiç bu kadar sancıdı mı, sen nereden bileceksin?
senin omuzların, benim yüklerimi sırtlayamaz.
kaç yaşına gelmişsin kaldırımda hüngür hüngür ağlamaların bitmemiş
Belki biri, Bir gün, Evi bilir beni.
maybe one day🫠
Sahi, insan en sevdiği yerden kırılınca,sığındığı limanlardan kovulunca nereye giderdi? Meğerse Adem evladı nasılda kin doluymuş hayata karşı, meğerse ne çok kötülük sığdıra bilmiş zerre kadar olmayan ömrüne. Gururluymuş,azcıkta. Kovulduğu yere, dönmezmiş insan. Ne yaparmış peki? Bulurmuş kendini insan. Hiç bilmediği bir sokakta, hiç bilmediği bir şekilde. Kanıtlamaya çalışırmış kendini, çırpınırmış o sonsuz deryalarda. Zahitlerin gözüne girmeye, sevdirmeye çalışırmış hep kendini. Sonda yine elleri bomboş kalırmış. Kaldırıp başını göğe bakarmış. Sımsıcak güneş gözlerini kamaştırır, alnından kayıp giden küçük damlalar kirpiklerine karışırmış.
İşte o an, o sıcakta, buz gibi üşürmüş insanın içi. Baharda kışı yaşarmış insan. Anlarmış, o zaman anlarmış. Bulurmuş sorularının cevabını. Çöküp bi kaldırım kenarına gözlerindeki yaş mı, yoksa içinde tutamadıklarımı bilmediklerini silip, şöyle söylenirmiş kendi kendine insan : “ Merhametim gereksiz, vicdanım yükmüş bana. Ruhum zincirleri kırmak için savaşırken anlamamışım onu öldürdüğümü. Hayat bazen de kendine ihanet etmekten ibaretmiş. “ İhanetiyle kavrulmuş insan, haykırmış, bağırmış, amma sesini duyuramamış. Göçüp gitmiş günün birinde, lakin o kadar gülmüşki, insanlarda gülüp geçmiş gidişine. Böyle bitmiş insanın hikayesi. Meğerse insan insanın evi olamazmış. İnsan insanın katili olurmuş, kahrı olurmuş, yükü olurmuş, amma evi olamazmış.
yaşamak da bazen intihardır ibrâhim.
Savaşın ortasında vurulmak mutlaktır. Beni bahar bahçe bir güzelliğin ortasında kurşuna dizdiler..
Her mezar taşı, bir hikaye taşır.
Rüyalarıma hiç gelmiyorsun bu aralar. Sordum birilerine. Razıdır senden, o yüzden gelmiyordur dedi. Ben kendimden razı değilim. Hiç layık bir insan olamadım sana. Ben başaramadım canım, kazanamadım bu savaşı. Kimselere kendimi sevdireceğim diye diye, kendimi kaybettim bu yolda. Şimdi ne bir evim, ne bir huzurum, ne de bir başarım var elde. Neyimden razısın he? Kalbimin kırıklarını toparlayamamamdan mı? Yoksa yapılan bunca kötülüğü göz ardı edip, yine de insanlara iyi davranmamdan mı? Kazanamadım bu savaşı, gidemedim bu yolu. Göz bebeğindim, canındım ben senin. Şimdi kimsiz kimsesiz kaldım işte yalanlar, yılanlar arasında. Beni neden gerçekten seven olmadı? Neden her kes vurdu beni? Ben kalbimi ter temiz saklamak için çırpınırken, ihanetin küçük bir noktasını hayatıma sokmamak için kendimi yırtarken, neden bana bu yapılanlar söyler misin? Sen gittiğinden beri hiç bir şey yolunda değil canımın içi, seni o kadar özledimki. Biliyorum, görüyorsun gökyüzünden canımın ne kadar yandığını. Biliyorum, biliyorum sen de acıyorsun bana. Şimdi ben de acıyorum bana.
Bir zamanlar sırtımdaki bıçaklar omuzlarıma ağır geliyordu,
Fakat acımasız hayat bir insanı bu hisse alıştıracak kadar gaddardı.
Aniden gelen güzel haberlerin ve beklenmedik anda yapılan jestlerin kölesiyim
Merhaba, galiba geri döndüm)
biliyorum bir gün dayanamayacak küçük kalbim. arkamı dönüp inandığım ve dayandığım her şeye veda edeceğim.
Çok yoruyor herşeyi en ince ayrıntısına kadar düşünen bir beyin. O kadar kalabalık ki bazen kendime bile yer bulamıyorum. Çok yoruluyorum böyle olduğum için. Çok yoruluyorum kendimden.. Sevemiyorum, tahammülüm azalıyor kendime.